Μια εικόνα χίλιες λέξεις – Σταυροδρόμι ζωής
Προβολές:255
Πάντα οι επιλογές έχουν και συνέπειες κι εγώ επέλεξα τουλάχιστον να ζω αληθινά, να μην αρνηθώ το συναίσθημα, να παραμείνω αυτό που ήμουν πάντα. Ένας άνθρωπος με αυθεντικά συναισθήματα, ευάλωτος, που όμως η καρδιά του λειτουργεί χωρίς “μηχανική υποστήριξη”…
Θα σας πω πως “με τη λογική επιβιώνεις… με το συναίσθημα, ζεις…”…
Εξαρτάται τι θέλει ο καθένας στη ζωή του και πόση δύναμη για να πληρώσει το κόστος να ζήσει…
Καλλιόπη
Είναι στιγμές που νιώθω πως κάθε δρόμος που διαλέγω με οδηγεί σε πληγές που ήδη γνωρίζω. Και παρ’ όλα αυτά, μια αόρατη δύναμη μέσα μου, με σπρώχνει ξανά προς αυτές.
Κάπου διάβασα πως: “Η αγάπη δεν αξίζει επειδή είναι ασφαλής. Αξίζει επειδή είναι αληθινή.”
Δεν είμαι αφελής, ούτε άγνοια του κινδύνου έχω. Επέλεξα όμως να μην κάνω εκπτώσεις στα συναισθήματά μου κι ας πληρώνω το τίμημα. Κι αυτό για εμένα, είναι μια μορφή ελευθερίας: Να επιλέγεις να αφήνεις τις πόρτες της ψυχής σου ανοιχτές κι ας ξέρεις πως έτσι κινδυνεύεις περισσότερο.
Όμως πάντα οι επιλογές έχουν και συνέπειες κι εγώ επέλεξα τουλάχιστον να ζω αληθινά, να μην αρνηθώ το συναίσθημα, να παραμείνω αυτό που ήμουν πάντα. Ένας άνθρωπος με αυθεντικά συναισθήματα, ευάλωτος, που όμως η καρδιά του λειτουργεί χωρίς “μηχανική υποστήριξη”…
Ξέρω τι λέει η λογική, το έμαθα καλά. Να κρατάω αποστάσεις, μου φωνάζει, όμως εγώ την αγνοώ γιατί δε λειτουργώ έτσι.
Εμένα με οδηγούν μονάχα όσα νιώθω.
Κι αν κάποιες φορές αποδείχτηκε λάθος η κατεύθυνση που επέλεξα, δε φοβήθηκα ποτέ τα αισθήματά μου. Τα έζησα!
Μαρία Μαραγκού
Προβολές : 255
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΧΩΡΕΣΕ ΚΑΝΕΙΣ
Γεννήθηκε σε έναν κόσμο που δεν είχε χώρο για εκείνον.
Δεν φταίει το παιδί — ποτέ δεν φταίει το παιδί.
Απλά ήρθε σε λάθος χρόνο, λάθος ζωή, λάθος καρδιά.
Η βιολογική του μάνα, χαμένη μέσα στα δικά της σκοτάδια,
είχε κι άλλα παιδιά, κι άλλες φυγές, κι άλλες πληγές.
Και έτσι, χωρίς να φταίει κανείς και χωρίς να σωθεί τίποτα,
το μικρό παιδί βρέθηκε παρατημένο.
Όχι γιατί δεν άξιζε αγάπη.
Αλλά γιατί εκείνη δεν είχε αγάπη να δώσει.
Και τότε το πήραν άλλοι.
Μια θετή οικογένεια.
Ένα σπίτι με τοίχους, ρούχα, φαγητό…
αλλά χωρίς το πιο σημαντικό πράγμα:
χωρίς πραγματική ζεστασιά.
Το παιδί όμως — καλόκαρδο, ήσυχο, διψασμένο για μια αγκαλιά —
πίστεψε.
Πίστεψε ότι ίσως τώρα θα βρει ρίζες.
Ότι ίσως τώρα θα τον αγαπήσουν.
Ότι ίσως τώρα θα ανήκει κάπου.
Μα ο χρόνος έχει έναν τρόπο να δείχνει την αλήθεια.
Η θετή μάνα γέρασε.
Το σώμα της πόνεσε, το μυαλό της θόλωσε, η καρδιά της σκλήρυνε.
Η γλύκα χάθηκε, αν υπήρξε ποτέ.
Και μαζί της χάθηκε κι η υπομονή.
Η φωνή της έγινε διαταγή.
Η ανάγκη της έγινε νόμος.
Η κούρασή της έγινε βρισιά.
«Φέρε αυτό!»
«Τώρα! Είπα τώρα!»
«Ψάξε! Χάθηκε!»
«Τι άχρηστο πράγμα είσαι;»
«Σε λυπάμαι που σε κρατώ…»
«Μόνο χάρη σου κάνω!»
«Δε μπορείς να λες ‘δεν μπορώ’. Εγώ μόνο μπορώ!»
Το παιδί —που πια είχε γίνει μεγάλος—
έμαθε να ζει σαν σκιά στο ίδιο του το σπίτι.
Μέρα και νύχτα.
Ξυπνήματα στις 3, στις 5, στις 7.
«Βρες μου αυτό.»
«Θέλω εκείνο.»
«Όχι έτσι! Όχι αυτό!»
Και όταν έκανε ό,τι της ζήτησε…
«Αχάριστο! Ποτέ δε το κάνεις σωστά!»
Έψαχνε χαμένα αντικείμενα μέχρι να πονάει η μέση του.
Έτρεχε πριν προλάβει να πάρει ανάσα.
Πάγωνε σαν πέτρα όταν εκείνη ούρλιαζε.
Κατάπινε τον θυμό του για να μην γίνει καβγάς.
Έκλαιγε μέσα του, αθόρυβα, για να μην τον ακούσει.
Και σιγά σιγά,
ένιωσε ότι είχε ριζώσει εκεί.
Όχι με αγάπη.
Με φόβο.
Με ανάγκη.
Με ευθύνη που δεν την επέλεξε ποτέ.
Έλεγε συχνά:
«Μη φύγω πολύ, μην πέσει.»
«Μη φύγω λίγο, μην φωνάζει.»
«Μη πω όχι, θα με βρίσει.»
«Μη πω ναι, θα το αλλάξει σε λίγο.»
«Δεν έχω ζωή.
Δεν έχω ανάσα.
Δεν έχω τρόπο να φύγω.»
Και το πιο σκληρό από όλα;
Όταν εκείνος έλεγε «δεν μπορώ»
εκείνη απαντούσε:
«Εσύ δεν επιτρέπεται να λες δεν μπορώ.»
Κι έτσι το παιδί έμαθε μία φρικτή αλήθεια:
ότι ο κόσμος του επιτρέπει να υποφέρει,
αλλά όχι να παραπονεθεί.
Όμως μέσα του — βαθιά, πολύ βαθιά —
υπήρχε κάτι που δεν έσβησε ποτέ:
Ένα μικρό φως.
Μια κρυμμένη φωνή.
Ένα κομμάτι ψυχής που δεν καταστράφηκε.
Και μια νύχτα,
μετά από άλλη μια διαταγή,
άλλη μια προσβολή,
άλλη μια νύχτα χωρίς ύπνο…
αυτή η μικρή φωνή ψιθύρισε:
«Εγώ υπάρχω.»
Εγώ.
Όχι το παιδί που άφησαν.
Όχι το παιδί που δεν χώρεσαν.
Όχι ο υπηρέτης.
Όχι το λάθος.
Όχι το βάρος.
Εγώ — ο άνθρωπος.
Και εκεί, μέσα στο σκοτάδι του σπιτιού,
κάτω από τις φωνές, τα “φέρε”, τα “τώρα”, τα “άχρηστο”,
γεννήθηκε κάτι νέο:
Η ελπίδα ότι κάποτε
ίσως να βρει έναν τόπο
όπου δεν θα είναι σκιά,
όπου δεν θα είναι θυσία,
όπου δεν θα είναι φυλακισμένος από ενοχή.
Έναν τόπο που θα έχει ήλιο,
λίγη ησυχία,
λίγο πράσινο,
και ανθρώπους που δεν δαγκώνουν με τις λέξεις τους.
Έναν τόπο που λέγεται:
ελευθερία.
αναπνοή.
ζωή που του ανήκει.
Το παιδί που δεν το χώρεσε κανείς
θα βρει τελικά τον τρόπο να χωρέσει τον εαυτό του.
Κι όταν το κάνει,
θα δει ότι δεν ήταν ποτέ άχρηστος.
Ήταν απλά ένα παιδί που σήκωσε παραπάνω απ’ όσο μπορεί να σηκώσει ένας άνθρωπος.
Και όμως — ακόμα στέκεται.
Και αυτή δεν είναι αδυναμία.
Είναι ηρωισμός που δεν γράφτηκε ποτέ σε βιβλία.