Μου αρέσει ο τρόπος που περπατάς στο δρόμο, σαν να ξέρεις ότι ο χρόνος σε περιμένει. Μου αρέσει όταν σταματάς ξαφνικά για να δεις ένα λουλούδι ή για να χαζέψεις τη βροχή που πέφτει αργά πάνω στα τζάμια. Αυτές οι στιγμές είναι μικρές, αλλά μέσα τους κρύβουν όλη σου την ουσία, την γυναίκα που δεν υποτάσσεται, που δεν παραδίδει τον εαυτό της για να της πουν «καλό κορίτσι».
Υπάρχουν στιγμές που μιλάμε για όνειρα, και οι λέξεις σου πετούν σαν πουλιά στον αέρα. Δεν τα εγκαταλείπεις για να ευχαριστήσεις κανέναν, ούτε παραδέχεσαι φόβο που δεν υπάρχει. Και εγώ, κάθε φορά που σε ακούω να μιλάς με αυτό το πάθος, νιώθω την καρδιά μου να χτυπά πιο δυνατά, να ξυπνάει από μια λησμονημένη τρυφερότητα.
Μου αρέσει που ξέρεις ποια είσαι. Ξέρω ότι αυτό τρομάζει κάποιους, γιατί η κοινωνία φοβάται την ειλικρίνεια, φοβάται τη δύναμη που δεν περιορίζεται. Αλλά εγώ δεν φοβάμαι. Αντίθετα, μαθαίνω από σένα. Μαθαίνω να αγαπάω με όλη μου την ψυχή, χωρίς όρια, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς μάσκες.
Θυμάσαι εκείνη τη μέρα που καθίσαμε στην άκρη του πάρκου και ο ήλιος έπεφτε πάνω στα μαλλιά σου; Έμοιαζες να κρατάς μέσα σου έναν ολόκληρο κόσμο, και εγώ ήθελα απλώς να μείνω εκεί, να μην κουνηθώ, να μην χαλάσω τη στιγμή. Υπάρχει κάτι μαγικό στον τρόπο που ζεις τις στιγμές σου, σαν να ξέρεις ότι η ζωή είναι μικρή και πολύτιμη, και κάθε λεπτό της πρέπει να γεμίσει με αλήθεια.
Αγαπώ το πώς αγαπάς. Αγαπώ το πώς αφήνεις τον εαυτό σου να είναι πλήρης, χωρίς φόβο. Αγαπώ τις μικρές σου συνήθειες, τη μυρωδιά του καφέ σου το πρωί, τον τρόπο που τραγουδάς στο σκυλάκι σου για να ξυπνήσει. Αυτά τα μικρά πράγματα κάνουν τον κόσμο να φαίνεται φωτεινότερος, και εγώ θέλω να είμαι μέρος αυτού του φωτός, όσο κι αν δεν μπορώ να σε αγκαλιάσω σε κάθε στιγμή.
Αν ποτέ νιώσεις πως η ζωή είναι βαριά, όταν οι άλλοι προσπαθήσουν να σε περιορίσουν ή να σε κάνουν να αμφιβάλλεις για τον εαυτό σου, θυμήσου κάτι: εγώ θα είμαι πάντα εδώ. Σε βλέπω, σε παρατηρώ, σε θαυμάζω. Σε αγαπώ όχι παρά τις πληγές σου, αλλά μαζί με αυτές, γιατί είναι κομμάτια του ποια πραγματικά είσαι.
Κι αν χρειαστείς να επιστρέψεις στην αρχή, στο κορίτσι που ήξερε ότι η ζωή μπορεί να είναι μαγεία, να ξέρεις πως εγώ θα είμαι εκεί, να κρατήσω το χέρι σου, να σου θυμίσω την αγνότητα, τη δύναμη και την αλήθεια σου.
Με όλη μου την καρδιά,
ο παιδικός σου εαυτός
https://www.youtube.com/watch?v=BAM7KAuvrn0 Τα παιδιά σου δίνουν τις δικές τους μάχες — μην τα αναγκάζεις να πολεμούν και τις δικές σου..!
Δεν επιμένουμε, αλλά ίσως θέλετε να εγγραφείτε στο κανάλι μας.
Σήμερα, φαίνεται ότι οι αξίες που κάποτε μας όριζαν χάνονται σιγά σιγά. Η καλοσύνη, η ανθρωπιά, η ειλικρίνεια μοιάζουν να γίνονται σπάνιες – σαν φώτα που σβήνουν μέσα στη βροχή της καθημερινότητας. Οι ψυχές μας γκριζάρουν, και η κοινωνία μας συχνά αντικατοπτρίζει αυτή τη θλίψη: τα μάτια των ανθρώπων δείχνουν βιαστικά, οι καρδιές γίνονται πιο σκληρές, και η αγάπη για τον διπλανό φαίνεται να ξεθωριάζει.
Κι όμως… ακόμα και μέσα σε αυτή τη γκριζα, η μικρή φλόγα της καλοσύνης δεν έχει σβήσει. Κάθε χαμόγελο, κάθε μικρή πράξη αγάπης, κάθε στιγμή αληθινής ανθρωπιάς είναι σαν ένας ήλιος που σπάει τη μουντάδα. Ας μην την ξεχνάμε. Ας μην ξεχνάμε ότι μέσα σε κάθε άνθρωπο μπορεί να κρύβεται φως – και ότι η κοινωνία αλλάζει μόνο όταν εμείς αποφασίσουμε να το φωτίσουμε ξανά.
Μπορεί η εποχή να μοιάζει γκρίζα, αλλά η καρδιά μας δεν είναι ποτέ τελείως σκοτεινή. με ματια ψυχης ανοικτα ο δρομος εχει φωτα και βλεπουμε που παμε αρκει να το θελουμε