Μάλιστα ο Ισραηλινός υπουργός Διασποράς Amichai Chikli μιλά για «εμφύλιο πόλεμο», υιοθετεί αντιμεταναστευτική ρητορική και επιτίθεται στη γαλλική κοινωνία για τη στάση της απέναντι στο Ισραήλ.
Πίσω από αυτή τη ρητορική αναδεικνύεται μια βαθύτερη πολιτική σύγκρουση: η προσπάθεια να παρουσιαστεί η αλληλεγγύη προς την Παλαιστίνη ως απειλή για την ευρωπαϊκή σταθερότητα.
Από τις κοινωνικές διεκδικήσεις στην ισραηλινή προπαγάνδαΤην ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες στη Γαλλία κατεβαίνουν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι για την ακρίβεια, την υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης και τη συνεχή επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης, η ισραηλινή κυβέρνηση επιχειρεί να δώσει στις κινητοποιήσεις ένα εντελώς διαφορετικό πολιτικό περιεχόμενο.
Αντί να αναγνωρίσει τον κοινωνικό και οικονομικό χαρακτήρα της γαλλικής αναταραχής, επιλέγει να την παρουσιάσει ως ακόμη μία εκδήλωση της δράσης φιλοπαλαιστινιακών ομάδων.
Η στάση αυτή προκαλεί σοβαρά ερωτήματα για τους πραγματικούς πολιτικούς στόχους της ισραηλινής κυβέρνησης, η οποία φαίνεται να μεταφέρει τη σύγκρουση γύρω από την Παλαιστίνη στο εσωτερικό της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής.
Με ανάρτησή του στην πλατφόρμα X, το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών επιχείρησε να συνδέσει τις διαδηλώσεις στο Παρίσι με την ακτιβίστρια Greta Thunberg και το κίνημα υπέρ της Παλαιστίνης.
Μάλιστα υπουργείο υποστήριξε ειρωνικά ότι στις κινητοποιήσεις εμφανίζονται τα ίδια πρόσωπα και επαναλαμβάνονται τα ίδια συνθήματα.
Το υπονοούμενο ήταν σαφές: πίσω από τις γαλλικές κινητοποιήσεις βρίσκεται, με κάποιον τρόπο, το φιλοπαλαιστινιακό κίνημα.
Ωστόσο, η παρουσία παλαιστινιακών σημαιών και ορισμένων ακτιβιστών δεν αποδεικνύει ούτε οργανωτικό έλεγχο ούτε καθοριστική συμμετοχή φιλοπαλαιστινιακών οργανώσεων στον σχεδιασμό των διαδηλώσεων.
Η απόπειρα να μετατραπεί ένα ευρύ κοινωνικό κίνημα σε υποτιθέμενη παλαιστινιακή κινητοποίηση δεν αποτελεί απλή επικοινωνιακή υπερβολή.
Συνιστά πολιτική διαστρέβλωση που υποβαθμίζει τις πραγματικές αιτίες της κοινωνικής δυσαρέσκειας.
Εκατοντάδες χιλιάδες Γάλλοι διαδηλώνουν για την επιβίωσή τους
Η πραγματική προέλευση των κινητοποιήσεων είναι πολύ διαφορετική από την εικόνα που επιχειρούν να καλλιεργήσουν ισραηλινοί κυβερνητικοί κύκλοι.
Οι διαμαρτυρίες ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο από μαθητές στα προάστια του Παρισιού, οι οποίοι κινητοποιήθηκαν εναντίον των ανεπαρκών συνθηκών φοίτησης, της υποχρηματοδότησης των σχολείων και των ελλείψεων σε εκπαιδευτικό προσωπικό και υποδομές.
Σταδιακά, στις διαδηλώσεις προστέθηκαν φοιτητές, εκπαιδευτικοί, εργατικά συνδικάτα και πολίτες που είχαν συμμετάσχει στο κίνημα των Κίτρινων Γιλέκων το 2018.
Η οικονομική δυσπραγία, η αύξηση του κόστους ζωής, οι κοινωνικές ανισότητες και η δυσπιστία απέναντι στην κυβέρνηση του Emmanuel Macron διεύρυναν τις κινητοποιήσεις.
Στις 17 Οκτωβρίου πραγματοποιήθηκαν περίπου 110 συγκεντρώσεις σε ολόκληρη τη Γαλλία.
Οι διοργανωτές υπολόγισαν τη συμμετοχή σε 800.000 ανθρώπους, ενώ το γαλλικό υπουργείο Εσωτερικών ανέφερε περίπου 550.000.
Οι διαδηλώσεις συνοδεύτηκαν σε ορισμένες περιοχές από σοβαρά επεισόδια, συγκρούσεις με την αστυνομία, λεηλασίες και εμπρησμούς.
Ωστόσο, δημοσιογραφικές καταγραφές επισημαίνουν ότι μεγάλα τμήματα των συγκεντρώσεων παρέμειναν ειρηνικά και ότι οι βίαιες ομάδες δεν ταυτίζονταν με το σύνολο του κινήματος.
Πρόκειται, επομένως, για μια βαθιά κοινωνική κρίση στο εσωτερικό της Γαλλίας και όχι για κάποια αποδεδειγμένα οργανωμένη κινητοποίηση υπέρ της Παλαιστίνης.
Η προσπάθεια να αποδοθεί αυτή η έκρηξη δυσαρέσκειας στους Παλαιστινίους αποπροσανατολίζει τη δημόσια συζήτηση από τα οικονομικά και πολιτικά αίτια που οδήγησαν εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες στους δρόμους.
Ο Amichai Chikli μιλά για «εμφύλιο πόλεμο»
Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η στάση του Ισραηλινού υπουργού Διασποράς και Καταπολέμησης του Αντισημιτισμού, Amichai Chikli, ο οποίος δεν περιορίστηκε στην αμφισβήτηση των κοινωνικών κινήτρων των κινητοποιήσεων.
Προχώρησε πολύ περισσότερο, παρουσιάζοντας τις εξελίξεις στη Γαλλία ως την αρχή μιας ευρύτερης πολιτισμικής και κοινωνικής σύγκρουσης στην Ευρώπη.
Ο Chikli δήλωσε ότι θεωρούσε πως μια ενδεχόμενη άνοδος της Δεξιάς στην εξουσία θα μπορούσε να προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο στη Γαλλία, για να προσθέσει ότι, κατά την άποψή του, αυτός έχει ήδη αρχίσει.
Η τοποθέτηση αυτή είναι ιδιαίτερα προκλητική, καθώς προέρχεται από εν ενεργεία υπουργό μιας ξένης κυβέρνησης και αφορά την εσωτερική σταθερότητα ευρωπαϊκής χώρας.
Δεν πρόκειται απλώς για σχολιασμό των επεισοδίων.
Πρόκειται για μια πολιτική ερμηνεία που αντιμετωπίζει τη γαλλική κοινωνία ως πεδίο αναπόφευκτης σύγκρουσης μεταξύ αντίπαλων πολιτισμικών στρατοπέδων.
Η Παλαιστινιακή σημαία ως υποτιθέμενη απόδειξη ενοχής
Στους δρόμους της Γαλλίας εμφανίστηκαν παλαιστινιακές σημαίες, όπως εμφανίστηκαν γαλλικές, αλγερινές και συνδικαλιστικές σημαίες, αλλά και εικόνες του Che Guevara.
Σε ένα μαζικό κοινωνικό κίνημα είναι φυσικό να συναντώνται διαφορετικές πολιτικές αναφορές και μορφές διεθνιστικής αλληλεγγύης.
Η παρουσία μιας παλαιστινιακής σημαίας σημαίνει ότι κάποιοι διαδηλωτές εκφράζουν υποστήριξη προς τον παλαιστινιακό λαό.
Δεν σημαίνει ότι οι Παλαιστίνιοι οργανώνουν τις διαδηλώσεις ή ευθύνονται για τα επεισόδια.
Ωστόσο, αναρτήσεις που αναπαρήγαγε ο Chikli επιχείρησαν να παρουσιάσουν τις εικόνες καταστροφών ως συνέπεια της υποστήριξης της Γαλλίας προς την Παλαιστίνη.
Μία από αυτές συνέδεε την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους από τη Γαλλία με εμπρησμούς στους γαλλικούς δρόμους, χρησιμοποιώντας εικόνα από τη Λυών.
Ο συλλογισμός είναι εξαιρετικά προβληματικός: επειδή μια χώρα αναγνωρίζει την Παλαιστίνη και στη συνέχεια αντιμετωπίζει κοινωνικές ταραχές, υπονοείται ότι τα δύο γεγονότα συνδέονται αιτιωδώς.
Δεν προσκομίζεται όμως τεκμηρίωση για αυτή τη σύνδεση.
Η αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους το 2025 αποτέλεσε επιλογή της γαλλικής εξωτερικής πολιτικής.
Η τρέχουσα κοινωνική κρίση έχει συγκεκριμένες οικονομικές, εκπαιδευτικές και πολιτικές αιτίες.
Η ταύτιση των δύο συνιστά χαρακτηριστικό παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο μια διεθνής διαμάχη μπορεί να εργαλειοποιείται για την ερμηνεία άσχετων εσωτερικών γεγονότων.
Η Greta Thunberg στο στόχαστρο επειδή υπερασπίστηκε τη Γάζα
Δεν είναι τυχαίο ότι το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών επέλεξε να αναφερθεί ονομαστικά στην Greta Thunberg.
Η Σουηδή ακτιβίστρια έχει μετατραπεί σε διεθνώς αναγνωρίσιμη προσωπικότητα της αλληλεγγύης προς τον παλαιστινιακό πληθυσμό, ιδιαίτερα μετά τη συμμετοχή της σε αποστολές ανθρωπιστικής βοήθειας προς τη Γάζα.
Τον Οκτώβριο του 2025 συνελήφθη από τις ισραηλινές αρχές μαζί με άλλους ακτιβιστές που συμμετείχαν στον στολίσκο Global Sumud Flotilla, ο οποίος επιχείρησε να προσεγγίσει τη Γάζα.
Έναν χρόνο αργότερα, η παρουσία της σε κινητοποιήσεις Γάλλων μαθητών χρησιμοποιείται ως επικοινωνιακό επιχείρημα για να συνδεθούν οι γαλλικές διαδηλώσεις με την Παλαιστίνη.
Το Reuters, ωστόσο, κατέγραψε ότι η συμμετοχή της Thunberg στις 13 Οκτωβρίου αφορούσε τις διεκδικήσεις των μαθητών για περισσότερους εκπαιδευτικούς, καλύτερες σχολικές εγκαταστάσεις και βελτίωση των συνθηκών φοίτησης.
Η ακτιβιστική παρουσία της σε διαφορετικά κοινωνικά κινήματα δεν αποδεικνύει ότι αυτά καθοδηγούνται από κοινό κέντρο.
Αντίθετα, αναδεικνύει τον τρόπο με τον οποίο η αλληλεγγύη σε διαφορετικούς αγώνες μπορεί να συνυπάρχει, χωρίς να καταργείται η αυτονομία και η ιδιαίτερη ταυτότητα κάθε κινητοποίησης.
Η ισραηλινή επικοινωνιακή επίθεση επιχειρεί να μετατρέψει αυτή την αλληλεγγύη σε πολιτικό στίγμα.
Από τον Ted Cruz στη θεωρία της «πολιτισμικής αυτοκτονίας»
Η προσπάθεια σύνδεσης των γαλλικών επεισοδίων με το Ισλάμ και την Παλαιστίνη δεν περιορίζεται στην ισραηλινή πολιτική σκηνή.
Ο Αμερικανός γερουσιαστής Ted Cruz, σύμφωνα με τις αναρτήσεις που παρατίθενται στο αρχικό δημοσίευμα, χαρακτήρισε τους διαδηλωτές στο Παρίσι ισλαμιστές και παρουσίασε τις ταραχές ως αποτέλεσμα της υποτιθέμενης πολιτισμικής αυτοκαταστροφής της Ευρώπης.
Ο Chikli αναπαρήγαγε αυτή τη ρητορική και προειδοποίησε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο και το Βέλγιο ενδέχεται να αντιμετωπίσουν ανάλογες εξελίξεις.
Εδώ διαμορφώνεται μια σαφής πολιτική σύγκλιση: τμήματα της ισραηλινής Δεξιάς και της αμερικανικής συντηρητικής παράταξης εμφανίζονται να ερμηνεύουν διαφορετικά κοινωνικά προβλήματα μέσα από το ίδιο σχήμα πολιτισμικής αντιπαράθεσης.
Η μετανάστευση παρουσιάζεται ως απειλή, οι μουσουλμανικές κοινότητες αντιμετωπίζονται συλλογικά με καχυποψία και η υποστήριξη στην Παλαιστίνη συνδέεται αυθαίρετα με τη βία.
Αυτή η προσέγγιση δεν προσφέρει απαντήσεις για την ακρίβεια, την παιδεία ή τις κοινωνικές ανισότητες.
Αντίθετα, μετατοπίζει τη συζήτηση από τα προβλήματα των πολιτών στην αναζήτηση εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών.
Ψηφιακή προπαγάνδα με τεχνητή νοημοσύνη: Ψεύτικες εικόνες μεταναστών που επιτίθενται σε λευκούς Γάλλους
Μια ακόμη ιδιαίτερα ανησυχητική διάσταση των γαλλικών κινητοποιήσεων είναι η διάδοση κατασκευασμένων εικόνων μέσω τεχνητής νοημοσύνης, με στόχο να παρουσιαστεί η κοινωνική αναταραχή ως μια ανεξέλεγκτη εξέγερση μεταναστών εναντίον του γαλλικού πληθυσμού.
Σύμφωνα με έρευνα της μονάδας ανοικτών πηγών του Al Jazeera, που δημοσιεύθηκε στις 19 Οκτωβρίου, δίκτυο λογαριασμών συνδεδεμένων με το Ισραήλ και τη Mossad συμμετείχε στη διάδοση παραπλανητικού οπτικού υλικού, επιχειρώντας να συνδέσει τις γαλλικές διαδηλώσεις με την αναγνώριση του παλαιστινιακού κράτους από τη Γαλλία.
Στο επίκεντρο βρίσκονται εικόνες και βίντεο που εμφανίζουν τη Γαλλία να παραδίδεται δήθεν στη βία μεταναστών και μουσουλμανικών πληθυσμών.
Το περιεχόμενο αυτό αξιοποιεί τον φόβο, την ανασφάλεια και τις φυλετικές προκαταλήψεις, παρουσιάζοντας κατασκευασμένες σκηνές ως πραγματικά περιστατικά.
Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση εικόνας που εμφάνιζε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι να έχει δήθεν ληστευτεί, ξυλοκοπηθεί και εγκαταλειφθεί σχεδόν γυμνό στην Place de la République, στο Παρίσι, μετά τις διαδηλώσεις της 17ης Οκτωβρίου.
Η εικόνα κυκλοφόρησε μαζικά στα κοινωνικά δίκτυα ως υποτιθέμενη απόδειξη της βαρβαρότητας που επικρατούσε στη γαλλική πρωτεύουσα.
Ωστόσο, οι έλεγχοι των TF1 και Les Surligneurs κατέδειξαν ότι είχε δημιουργηθεί με τεχνητή νοημοσύνη, ενώ οι εισαγγελικές αρχές του Παρισιού δεν διέθεταν στοιχεία που να επιβεβαιώνουν την καταγγελλόμενη επίθεση.
Παράλληλα, διαδόθηκαν κατασκευασμένα βίντεο που υποτίθεται ότι έδειχναν την ανάρτηση παλαιστινιακής σημαίας στον Πύργο του Άιφελ.
Η έρευνα του Al Jazeera εντόπισε ενδείξεις ψηφιακής κατασκευής και ανακριβή οπτικά στοιχεία, ενώ ορισμένες αναρτήσεις συγκέντρωσαν εκατομμύρια προβολές.
Η γαλλική κρίση αποκαλύπτει ένα ευρύτερο πολιτικό πρόβλημα
Η υπόθεση αποκτά μεγαλύτερη σημασία μέσα στο ήδη επιβαρυμένο κλίμα των σχέσεων Γαλλίας και Ισραήλ.
Η γαλλική αναγνώριση της Παλαιστίνης και η κριτική προς τις ισραηλινές επιχειρήσεις στη Γάζα έχουν προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στην ισραηλινή πολιτική σκηνή.
Οι τελευταίες τοποθετήσεις του Benjamin Netanyahu και άλλων ισραηλινών κυβερνητικών παραγόντων έχουν ενισχύσει την αντίληψη ότι η ευρωπαϊκή στάση στο παλαιστινιακό ζήτημα συνδέεται, από την ισραηλινή Δεξιά, με την ευρύτερη συζήτηση για τη μετανάστευση και τη μουσουλμανική παρουσία στην Ευρώπη.
Το αποτέλεσμα είναι μια επικίνδυνη πολιτική μετατόπιση.
Αντί να διεξάγεται μια ουσιαστική συζήτηση για το διεθνές δίκαιο, τη Γάζα, τα δικαιώματα των Παλαιστινίων και τη γαλλική εξωτερική πολιτική, η αντιπαράθεση μεταφέρεται στο πεδίο της ταυτότητας, του φόβου και της εσωτερικής ασφάλειας.
Έτσι, η κοινωνική δυσαρέσκεια στη Γαλλία μετατρέπεται σε εργαλείο ενός ευρύτερου ιδεολογικού ανταγωνισμού.
