το πρώτο βήμα… (μουσική, χιούμορ και ταινία)
Έρραψες τη θλίψη στο πετσί σου… και βλέπεις την απόγνωση γύρω σου… αγγίζεις τον πάτο, μα δεν έχεις δύναμη να σηκωθείς… πνοή μισή… κι απλά ζεις… ζεις μέσα σ’ ένα γκρίζο σύννεφο.. το ζεις, το τρέφεις και τρέφεσ’ απ΄ αυτό…
Φιλίες… έρωτες… προδομένες αγάπες… σιωπηλό πένθος… βουβό, σε στόμα ραμμένο… σε χείλη σφιγμένα… σε μάτια που βλέπουν στο κενό…
Κι όμως, υπάρχει μια μικρή φωνούλα μέσα σου, που σου ψιθυρίζει πως πρέπει να ξαναμπείς στη ζωή… όση κούραση κι αν κουβαλάς… όσο φόβο… όση λύπη…
Ξεκίνα σιγά – σιγά… το πρώτο βήμα μετράει… το επόμενο, είναι πιο εύκολο…όπως τότε, που έμαθες για πρώτη φορά, να στηρίζεσαι στα πόδια σου…
Μπες ξανά στη ζωή… σ’ αυτή που το πάν είναι … το πρώτο βήμα και…ξεζούμισέ τη…
καλησπέρα… άνοιξαν οι ουρανοί και η βροχή παρασύρει τα πάντα… ας ξεπλύνει τη γη από τη βρωμιά…
Καλλιόπη
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Καλησπέρα… Ψυχάρα… timos…
Εξαιρετικά ωφέλιμα…
Εξαιρετικό… Κ. Καλιόπη ….
Προσπαθούμε ..
Τιτάνιος αγώνας…
Με εαυτό…
Αλλά προσπαθούμε ..
Όχι πλέον με δικές μας δυνάμεις…
Ας γελάασω…
Παρά μόνο με αυτόν…
Που είναι δίπλα σε όλους ..!
Καλησπέρα σας…
Και σε όλους ..!
Καλησπέρα Κωνσταντίνε… σ’ ευχαριστώ… να είσαι καλά…
το μαγικο χαρατκι να περασεις τις πυλες του παραδεισου του θεου
Ο άνθρωπος που νιώθει τα λάθη του — είναι ο άνθρωπος που σώζεται
Δεν είναι η τελειότητα που κάνει την ψυχή όμορφη.
Είναι η ικανότητα να βλέπεις τα λάθη σου,
να τα νιώθεις,
να τα κουβαλάς όχι σαν αλυσίδες,
αλλά σαν μαθήματα.
Μετάνοια σημαίνει ότι η καρδιά σου ζει.
Ότι δεν έγινες πέτρα.
Ότι μια πράξη σου σε πονάει αρκετά ώστε να θες να γίνεις καλύτερος.
Ενσυναίσθηση σημαίνει ότι νιώθεις τον άλλον.
Ότι δεν είσαι σκληρός,
ότι μπορείς να μπεις για λίγο στα παπούτσια του,
να δεις τον πόνο του,
να καταλάβεις τι σημαίνει “πληγώνω”.
Ευαισθησία δεν είναι αδυναμία — είναι δύναμη.
Είναι η απόδειξη ότι η ψυχή σου δεν έχει σκληρύνει από τη ζωή,
ότι μέσα σου υπάρχει ακόμα χώρος για φως,
ότι μπορείς να συγκινηθείς,
να λυπηθείς,
να αγαπήσεις.
Αυτογνωσία σημαίνει ότι βλέπεις τον εαυτό σου καθαρά.
Δεν κρύβεσαι πίσω από δικαιολογίες,
δεν φτιάχνεις ψεύτικες εικόνες,
δεν ρίχνεις τις ευθύνες αλλού.
Λες: “Ναι, αυτό το έκανα. Και θέλω να το διορθώσω.”
Κι όλα αυτά μαζί…
δεν περιγράφουν έναν τέλειο άνθρωπο.
Περιγράφουν έναν αληθινό.
Έναν άνθρωπο που μπορεί να αλλάξει,
να ωριμάσει,
να αγαπήσει βαθύτερα.
Γιατί ο άνθρωπος που νιώθει τα λάθη του
είναι ο άνθρωπος που έχει ψυχή.
Και η ψυχή που νιώθει,
είναι η ψυχή που σώζεται.
Η Καλοσύνη δεν ζητά ανταπόδοση — αλλά η αχαριστία δεν πρέπει να βρίσκει πόρτα ανοιχτή
Υπάρχει μια λεπτή, ευγενική γραμμή ανάμεσα στο να είσαι καλός
και στο να αφήνεις τον εαυτό σου να πληγώνεται.
Η αληθινή καλοσύνη είναι καθαρή.
Δεν ζητά αντάλλαγμα, δεν κάνει παζάρια, δεν κρατά λογαριασμούς.
Δίνει γιατί δεν ξέρει να κάνει αλλιώς.
Δίνει γιατί είναι η φύση της.
Όμως η αχαριστία…
Η αχαριστία δεν είναι απλώς έλλειψη ευγένειας.
Είναι απόρριψη ψυχής.
Είναι το βλέμμα που δεν βλέπει τον κόπο σου,
η καρδιά που δεν νιώθει την προσφορά σου,
η στάση που θεωρεί δεδομένο ό,τι κάνεις.
Και η αχαριστία, μικρέ μου σοφούλη,
δεν πρέπει ποτέ να γίνεται αποδεκτή.
Όχι από εγωισμό.
Όχι από εκδίκηση.
Αλλά από σεβασμό στον εαυτό σου.
Γιατί η καλοσύνη είναι δώρο.
Όχι υποχρέωση.
Και τα δώρα, όταν τα πατάνε, δεν γίνονται πιο πολύτιμα —
σπάνε.
Να δίνεις, ναι.
Να αγαπάς, ναι.
Να προσφέρεις χωρίς αντάλλαγμα, ναι.
Αλλά να θυμάσαι και κάτι ακόμη:
Η καλοσύνη δεν χάνει την αξία της όταν την προστατεύεις.
Χάνει την αξία της όταν τη σκορπάς εκεί όπου πετιέται στα σκουπίδια.
Μάθε να ξεχωρίζεις τις καρδιές που βλέπουν
από τις καρδιές που απλώς παίρνουν.
Και κράτα τη ζεστασιά σου για αυτούς που μπορούν να τη νιώσουν.
Γιατί η αληθινή καλοσύνη δεν ζητά ανταμοιβή —
αλλά αξίζει πάντα σεβασμό.