Όσα δεν Άντεξα να σου Πω… Μάνα, δεν ξέρω πόσα άντεξες χωρίς να φτάσουν ποτέ ως εμένα…
Προβολές:[tptn_views]
Σε θυμάμαι στην άκρη του κρεβατιού,
να βάζεις το χέρι στο μέτωπό μου
κι ύστερα στο δικό σου,
να συγκρίνεις τις δυο μας θερμοκρασίες.
Δεν άναβες το μεγάλο φως.
Θα μπορούσα να γράψω πολλά… επέλεξα να μιλήσω μ’ ένα τραγούδι που μ’ έχει συγκλονίσει…
Καλλιόπη
Ποιος Κρατούσε τον Κόσμο Όσο Κοιμόμουν
Πριν αποκτήσει ο κόσμος όνομα,
άκουγα την καρδιά σου.
Μέσα στο σώμα σου
ο πρώτος μου καιρός περνούσε
χωρίς χειμώνες,
χωρίς να ξέρω ακόμη τι θα πει μακριά.
Ύστερα ήρθε ο αέρας,
το απότομο φως,
η πρώτη τρομάρα των πνευμόνων.
Κι εσύ με έφερες επάνω σου.
Ανάμεσα σε τόσα άγνωστα
αναγνώρισα τον χτύπο.
Έτσι άρχισε η πατρίδα.
Σε θυμάμαι στην άκρη του κρεβατιού,
να βάζεις το χέρι στο μέτωπό μου
κι ύστερα στο δικό σου,
να συγκρίνεις τις δυο μας θερμοκρασίες.
Δεν άναβες το μεγάλο φως.
Περπατούσες προσεκτικά,
μην ξυπνήσεις τον ύπνο
που με τόσο κόπο είχες φέρει.
Το πρωί έλεγες πως ξεκουράστηκες.
Μα στο τραπέζι
ο καφές σου κρύωνε ανέγγιχτος
κι έμενες για λίγο με τα μάτια κλειστά,
κρατώντας ακόμη το κουτάλι.
Έπρεπε να μεγαλώσω
για να καταλάβω εκείνη τη στιγμή.
Θυμάμαι τα χέρια σου στο ψωμί,
τον αντίχειρα πάνω στην κόρα,
τα ψίχουλα που μάζευες στην παλάμη.
Μοίραζες και ξανακοίταζες τα πιάτα.
Το δικό σου το γέμιζες τελευταίο,
όταν είχες βεβαιωθεί
πως δεν κοιτούσε κανείς το καρβέλι.
Δεν ήξερα τότε
τι σου άρεσε να τρως.
Ήξερα μόνο
πως θυμόσουν τι άρεσε σ’ εμένα.
Είχες κι εσύ μια ζωή
πριν σε φωνάξω μάνα.
Ένα φόρεμα που διάλεξες για να χορέψεις,
μια φίλη που σε περίμενε στη γωνία,
κάποιον δρόμο που ήθελες να πάρεις.
Πόσα από εκείνα τα κράτησες;
Πόσα άφησες για έναν άλλο χρόνο;
Άργησα να σε ρωτήσω.
Μιλούσα πάντα για τη δική μου ζωή
κι εσύ παραμέριζες τα ρούχα που δίπλωνες
για να με ακούσεις.
Δεν ήσουν πάντοτε ακούραστη.
Κάποτε η φωνή σου λύγιζε,
κάποτε θύμωνες για κάτι μικρό
και καθόσουν στην κουζίνα χωρίς να μιλάς.
Εγώ περίμενα να σου περάσει.
Δεν ήξερα ακόμη να καθίσω δίπλα σου,
να πάρω μια δουλειά από τα χέρια σου.
Τώρα θυμάμαι περισσότερο
εκείνα τα απογεύματα.
Τότε που ήσουν κουρασμένη
και δεν ήθελες να το προσέξουμε.
Κι όταν ήρθε η ώρα να φύγω,
γονάτισες μπροστά στην ανοιχτή βαλίτσα.
Έβαλες ένα ακόμη ρούχο,
ύστερα κάτι τυλιγμένο για τον δρόμο.
Δοκίμασες δυο φορές το κούμπωμα,
σαν να μπορούσες να ελέγξεις έτσι
όσα θα μου συνέβαιναν μακριά σου.
Στην πόρτα ίσιωσες τον γιακά μου.
Είχες τόσα να μου πεις.
«Να τρως», είπες μόνο.
Κι εγώ βιαζόμουν,
γιατί με περίμενε ο κόσμος.
Για χρόνια νόμιζα
πως έφυγα μόνος μου εκείνο το πρωί.
Ύστερα βρήκα τις κινήσεις σου στα χέρια μου:
όταν σκέπασα κάποιον που είχε αποκοιμηθεί,
όταν κράτησα φαγητό για εκείνον που αργούσε,
όταν είπα «πάρε με μόλις φτάσεις»
και περίμενα δίπλα στο τηλέφωνο.
Είχες περάσει μέσα στη ζωή μου
με πράγματα που έκανα
πριν σκεφτώ από πού τα είχα μάθει.
Και σε τόπους που δεν γνώρισα,
μια μάνα δένει βιαστικά
τα κορδόνια του παιδιού της.
Γύρω της τρίζουν τζάμια,
ο δρόμος γεμίζει σκόνη.
Εκείνη ξανασκύβει,
γιατί ο πρώτος κόμπος λύθηκε
και το παιδί πρέπει να μπορέσει να τρέξει.
Μια άλλη, σε ξένο δωμάτιο,
τινάζει το παλτό της πάνω σε δυο καρέκλες,
φτιάχνει έναν μικρό τόπο για ύπνο.
Δεν ξέρει πού θα βρίσκονται το πρωί.
Ξέρει το τραγούδι.
Το αρχίζει χαμηλά,
κι εκεί που σπάει η φωνή της
συνεχίζει το παιδί.
Σε αναγνωρίζω και σ’ εκείνες.
Στον τρόπο που μετρούν τα κεφάλια
πριν ξεκινήσουν.
Στο χέρι που απλώνεται προς τα πίσω
να βεβαιωθεί
πως το μικρότερο ακολουθεί.
Μάνα,
δεν ξέρω πόσα άντεξες
χωρίς να φτάσουν ποτέ ως εμένα.
Ξέρω πως υπήρχαν νύχτες
που ο κόσμος μου ήταν ολόκληρος
επειδή εσύ έμενες ξύπνια.
Τώρα κοιτάζω τα χέρια σου
ακουμπισμένα στην ποδιά.
Οι φλέβες τους έχουν φανεί,
οι αρθρώσεις δυσκολεύονται.
Αυτά τα χέρια
που κούμπωναν τόσο γρήγορα τα ρούχα μου
παλεύουν μ’ ένα μικρό κουμπί.
Κάθομαι δίπλα σου.
Το περνώ προσεκτικά στην κουμπότρυπα.
«Σε καθυστερώ», μου λες.
Έξω κάποιος βιάζεται,
ένα αυτοκίνητο περιμένει,
το τηλέφωνό μου επιμένει στην τσέπη.
Το αφήνω να σωπάσει.
Σου ισιώνω το μανίκι
και μένω λίγο με το χέρι σου στο δικό μου.
«Έχουμε ώρα, μάνα».
Να προλάβω, έστω τώρα,
να σου δώσω
λίγο από τον χρόνο
που μου χάρισες.
Από το νέο βιβλίο μου: Όσα δεν Άντεξα να σου Πω
ΜΑΝΩΛΗΣ Α. ΚΑΤΣΟΥΛΗΣ
https://www.facebook.com/manolis.katsoulis.14/posts/pfbid02SCy6T5BJWNWzqk5K5CqceVMMi3fwC4k6qCGB7Kv2F9bsfmnvMBqpn1NnRzpyhh1Vl
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
