Ενώ τα τρέχοντα ευρήματα της ιατρικής επιστήμης, όπως φαίνεται παραπάνω, αποκαλύπτουν κακά ψυχοκοινωνικά αποτελέσματα για άτομα που έχουν κάνει θεραπείες αλλαγής φύλου, αυτό το συμπέρασμα δεν πρέπει να είναι εκεί που σταματάμε.

Θα πρέπει να ξεκινήσουμε αναγνωρίζοντας ότι η αλλαγή φύλου είναι σωματικά αδύνατη.

Το μυαλό και οι αισθήσεις μας λειτουργούν σωστά όταν μας αποκαλύπτουν την πραγματικότητα και μας οδηγούν στη γνώση της αλήθειας.

Η πιο ενδελεχής μελέτη παρακολούθησης ατόμων με αλλαγή φύλου, που διεξήχθη στη Σουηδία και εκτείνεται σε διάστημα 30 ετών, δείχνει ότι 10 έως 15 χρόνια μετά τη χειρουργική αλλαγή, το ποσοστό των όσων είχαν υποβληθεί σε χειρουργική αλλαγή φύλου αυξήθηκε σε 20 φορές από αυτό. συνομηλικούς.

Οι τρανσέξουαλ άνδρες δεν γίνονται γυναίκες, ούτε οι διεμφυλικές γυναίκες γίνονται άντρες. Όλοι γίνονται πλαστές ή μιμητές του φύλου με το οποίο «ταυτίζονται».

Η πραγματικότητα είναι ότι επειδή η αλλαγή φύλου είναι σωματικά αδύνατη, συχνά δεν παρέχει τη μακροπρόθεσμη ολότητα και ευτυχία που αναζητούν οι άνθρωποι.

Τα παραπάνω προέρχονται από ένα άρθρο που έγραψε ο Ryan Anderson και δημοσιεύτηκε το 2018. Αναδημοσιεύουμε το άρθρο του Anderson επειδή, την Παρασκευή, η Telegraph ανέφερε ότι παρά τη δημοσίευση του Cass Review , η Εθνική Υπηρεσία Υγείας (“NHS”) αγνοεί τις συστάσεις της έκθεση για τη φροντίδα των διεμφυλικών παιδιών.

«Ο Δρ. Η έκθεση της Hilary Cass συμβούλευε ότι οι κάτω των 18 ετών δεν πρέπει να υποβάλλονται βιαστικά σε θεραπεία για την οποία μπορεί αργότερα να μετανιώσουν μετά από ανησυχίες σχετικά με τη φροντίδα στην κλινική Tavistock, ανέφερε η The Telegraph . και χειρουργική χωρίς όρια ηλικίας και οι ακτιβιστές φοβούνται ότι η υπηρεσία κινδυνεύει να γίνει “έκδοση 2 του Tavistock”.

Ελπίζουμε το άρθρο του Άντερσον παρακάτω να δώσει στους γονείς παιδιά που έχουν δυσφορία φύλου ή σεξουαλικής δυσφορίας να σταματήσουν για σκέψη προτού επιτρέψουν στο παιδί τους να υποστεί μόνιμη βλάβη από «γιατρούς» του NHS που δεν γνωρίζουν καλύτερα.

Περαιτέρω πόροι:

• Ο Detransitioned Man Tells His Story: «Θέλω να πω σε όλους τι πήραν από εμάς, τι σημαίνει πραγματικά το μη αναστρέψιμο» , The Exposé, 16 Ιουνίου 2022
• Gender Dysphoria & ASD: A Scientific Discussion , James Lyons-Weiler, 2 Δεκεμβρίου 2023
• Εάν το «τρανς» είναι τραυματισμός από το εμβόλιο, ποια άλλη δυσφορία θα μπορούσαν να προκαλούν τα εμβόλια; The Exposé, 29 Ιουνίου 2024

Το παρακάτω γράφτηκε από τον Ryan T. Anderson και δημοσιεύτηκε από το The Heritage Foundation στις 9 Μαρτίου 2018. Αυτό το άρθρο δημοσιεύθηκε αρχικά από το The Daily Signal στις 8 Μαρτίου 2018.

Πίνακας περιεχομένων

Η αλλαγή φύλου δεν λειτουργεί.

Εδώ είναι τα στοιχεία

Η «μεταβολή» φύλου δεν λειτουργεί. Είναι αδύνατο να «ξαναπροσδιορίσετε» το φύλο κάποιου σωματικά, και η απόπειρα να το κάνετε αυτό δεν παράγει καλά αποτελέσματα ψυχοκοινωνικά.

Όπως καταδεικνύω στο βιβλίο μου, « Όταν ο Χάρι έγινε Σάλι: Απαντώντας στη στιγμή του τρανσέξουαλ », τα ιατρικά στοιχεία δείχνουν ότι η αλλαγή φύλου δεν αντιμετωπίζει επαρκώς τις ψυχοκοινωνικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι που αναγνωρίζονται ως τρανς. Ακόμη και όταν οι διαδικασίες είναι επιτυχείς τεχνικά και αισθητικά, ακόμη και σε πολιτισμούς που είναι σχετικά «φιλικοί προς τους τρανς», οι μεταβατικοί εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν κακά αποτελέσματα.

Ο Δρ Paul McHugh, ο διακεκριμένος πανεπιστημιακός καθηγητής ψυχιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Johns Hopkins,  εξηγεί :

Οι τρανσέξουαλ άνδρες δεν γίνονται γυναίκες, ούτε οι διεμφυλικές γυναίκες γίνονται άντρες. Όλοι (συμπεριλαμβανομένου του Μπρους Τζένερ) γίνονται θηλυκοί άντρες ή αρρενωπές γυναίκες, πλαστές ή μιμητές του φύλου με το οποίο «ταυτίζονται». Εκεί βρίσκεται το προβληματικό τους μέλλον.

Όταν «η ταραχή και οι κραυγές πεθαίνουν», αποδεικνύεται ότι δεν είναι εύκολο ούτε σοφό να ζεις με ένα πλαστό σεξουαλικό ένδυμα. Η  πιο ενδελεχής παρακολούθηση των ατόμων με αλλαγή φύλου – που εκτείνεται για περισσότερα από 30 χρόνια και πραγματοποιήθηκε στη Σουηδία, όπου η κουλτούρα υποστηρίζει σθεναρά τους τρανς – καταγράφει τη δια βίου ψυχική τους αναταραχή. Δέκα έως 15 χρόνια μετά τη χειρουργική αλλαγή, το ποσοστό αυτοκτονιών όσων είχαν υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση αλλαγής φύλου αυξήθηκε σε 20 φορές από εκείνο των συγκρίσιμων συνομηλίκων.

Ο McHugh επισημαίνει την πραγματικότητα ότι επειδή η αλλαγή φύλου είναι σωματικά αδύνατη, συχνά δεν παρέχει τη μακροπρόθεσμη ολότητα και ευτυχία που αναζητούν οι άνθρωποι.

Πράγματι, η καλύτερη επιστημονική έρευνα υποστηρίζει την προσοχή και την ανησυχία του McHugh.

Ακολουθεί ο τρόπος με τον οποίο  ο The Guardian  συνόψισε τα αποτελέσματα μιας ανασκόπησης «περισσότερων από 100 μετεγχειρητικών τρανσεξουαλικών ερευνητών» από το Κέντρο Επιθετικής Έρευνας Ευφυΐας του Πανεπιστημίου του Μπέρμιγχαμ:

Η [The Aggressive Research Intelligence Facility], η οποία διενεργεί ανασκοπήσεις θεραπειών υγειονομικής περίθαλψης για την [Εθνική Υπηρεσία Υγείας], καταλήγει στο συμπέρασμα ότι καμία από τις μελέτες δεν παρέχει πειστικές αποδείξεις ότι η αλλαγή φύλου είναι ωφέλιμη για τους ασθενείς. Διαπίστωσε ότι οι περισσότερες έρευνες ήταν κακοσχεδιασμένες, γεγονός που παρέσυρε τα αποτελέσματα υπέρ της φυσικής αλλαγής του φύλου. Δεν έγινε αξιολόγηση για το εάν άλλες θεραπείες, όπως η μακροχρόνια συμβουλευτική, θα μπορούσαν να βοηθήσουν τα τρανσέξουαλ ή εάν η σύγχυση του φύλου τους θα μπορούσε να μειωθεί με την πάροδο του χρόνου.

«Υπάρχει τεράστια αβεβαιότητα για το αν η αλλαγή του φύλου κάποιου είναι καλό ή κακό», είπε  ο Chris Hyde, ο διευθυντής της εγκατάστασης . Ακόμα κι αν οι γιατροί φροντίζουν να κάνουν αυτές τις επεμβάσεις μόνο σε «κατάλληλους ασθενείς», συνέχισε ο Χάιντ, «υπάρχει ακόμη ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που υποβάλλονται σε χειρουργική επέμβαση αλλά παραμένουν τραυματισμένοι – συχνά σε σημείο να αυτοκτονούν».

Ιδιαίτερη ανησυχία είναι τα άτομα που αυτές οι μελέτες «έχασαν τα ίχνη τους». Όπως σημείωσε ο The Guardian , «τα αποτελέσματα πολλών μελετών αλλαγής φύλου είναι αβάσιμα επειδή οι ερευνητές έχασαν τα ίχνη πάνω από τους μισούς συμμετέχοντες». Πράγματι, «Ο Δρ. Ο Hyde είπε ότι το υψηλό ποσοστό εγκατάλειψης του σχολείου θα μπορούσε να αντανακλά υψηλά επίπεδα δυσαρέσκειας ή ακόμα και αυτοκτονίας μεταξύ των μετεγχειρητικών τρανσέξουαλ».

Ο Hyde κατέληξε: «Η ουσία είναι ότι αν και είναι σαφές ότι μερικοί άνθρωποι τα καταφέρνουν καλά με τη χειρουργική αλλαγή φύλου, η διαθέσιμη έρευνα δεν καθησυχάζει για το πόσοι ασθενείς τα πηγαίνουν άσχημα και, αν ναι, πόσο άσχημα».

Η εγκατάσταση διεξήγαγε την αναθεώρησή της το 2004, οπότε ίσως τα πράγματα έχουν αλλάξει την τελευταία δεκαετία;

Όχι έτσι. Το 2014, πραγματοποιήθηκε μια νέα ανασκόπηση της επιστημονικής βιβλιογραφίας από τη Hayes, Inc., μια εταιρεία έρευνας και συμβούλων που αξιολογεί τα αποτελέσματα για την ασφάλεια και την υγεία των ιατρικών τεχνολογιών. Ο Hayes διαπίστωσε ότι τα στοιχεία για τα μακροπρόθεσμα αποτελέσματα της αλλαγής φύλου ήταν πολύ αραιά για να υποστηρίξουν ουσιαστικά συμπεράσματα και έδωσε σε αυτές τις μελέτες τη χαμηλότερη βαθμολογία ποιότητας:

Στατιστικά σημαντικές βελτιώσεις δεν έχουν αποδειχθεί με συνέπεια από πολλαπλές μελέτες για τα περισσότερα αποτελέσματα… Τα στοιχεία σχετικά με την ποιότητα ζωής και τη λειτουργία σε ενήλικες από άνδρες σε γυναίκες ήταν πολύ σπάνια. Τα στοιχεία για λιγότερο ολοκληρωμένες μετρήσεις ευεξίας σε ενήλικες λήπτες ορμονοθεραπείας διασταυρούμενης σεξουαλικής θεραπείας ήταν άμεσα εφαρμόσιμες σε ασθενείς με [δυσφορικό φύλο], αλλά ήταν σπάνια και/ή αντικρουόμενα. Οι σχεδιασμοί της μελέτης δεν επιτρέπουν συμπεράσματα σχετικά με την αιτιότητα και οι μελέτες είχαν γενικά αδυναμίες που σχετίζονται με την εκτέλεση της μελέτης επίσης. Υπάρχουν δυνητικά μακροπρόθεσμοι κίνδυνοι για την ασφάλεια που σχετίζονται με την ορμονική θεραπεία, αλλά κανένας δεν έχει αποδειχθεί ή δεν έχει αποκλειστεί οριστικά.

Η κυβέρνηση Ομπάμα κατέληξε σε παρόμοια συμπεράσματα. Το 2016, τα Κέντρα για Υπηρεσίες Medicare και Medicaid επανεξέτασαν το ερώτημα εάν η χειρουργική επέμβαση αλλαγής φύλου θα έπρεπε να καλύπτεται από τα σχέδια Medicare. Παρά το γεγονός ότι έλαβε αίτημα να επιβληθεί η κάλυψή του, αρνήθηκε, με το σκεπτικό ότι δεν έχουμε στοιχεία ότι ωφελεί τους ασθενείς.

Δείτε πώς το έθεσε το σημείωμα «Προτεινόμενης απόφασης του Ιουνίου 2016 για τη δυσφορία φύλου και τη χειρουργική αλλαγής φύλου »:

Με βάση μια ενδελεχή ανασκόπηση των κλινικών στοιχείων που είναι διαθέσιμα αυτήν τη στιγμή, δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για να καθοριστεί εάν η χειρουργική επέμβαση αλλαγής φύλου βελτιώνει τα αποτελέσματα υγείας για τους δικαιούχους του Medicare με δυσφορία φύλου. Υπήρχαν αντικρουόμενα (ασυνεπή) αποτελέσματα μελετών – από τις καλύτερα σχεδιασμένες μελέτες, ορισμένες ανέφεραν οφέλη ενώ άλλες ανέφεραν βλάβες. Η ποιότητα και η ισχύς των αποδεικτικών στοιχείων ήταν χαμηλές λόγω των κυρίως σχεδίων μελέτης παρατήρησης χωρίς ομάδες σύγκρισης, πιθανών συγχυτικών και μικρών μεγεθών δείγματος. Πολλές μελέτες που ανέφεραν θετικά αποτελέσματα ήταν μελέτες διερευνητικού τύπου (σειρές περιπτώσεων και περιπτώσεις ελέγχου) χωρίς επιβεβαιωτική παρακολούθηση.

Το τελευταίο  σημείωμα του Αυγούστου 2016  ήταν ακόμη πιο ωμό. Επισήμανε:

Συνολικά, η ποιότητα και η ισχύς των αποδεικτικών στοιχείων ήταν χαμηλή λόγω κυρίως σχεδίων μελετών παρατήρησης χωρίς ομάδες σύγκρισης, υποκειμενικών καταληκτικών σημείων, πιθανής σύγχυσης (μια κατάσταση όπου η συσχέτιση μεταξύ της παρέμβασης και του αποτελέσματος επηρεάζεται από έναν άλλο παράγοντα, όπως η συν-παρέμβαση). μικρά μεγέθη δειγμάτων, έλλειψη επικυρωμένων εργαλείων αξιολόγησης και σημαντική απώλεια για παρακολούθηση.

Αυτή η «χαμένη συνέχεια», θυμηθείτε, θα μπορούσε να δείχνει ανθρώπους που αυτοκτόνησαν.

Και όταν πρόκειται για τις καλύτερες μελέτες, δεν υπάρχουν στοιχεία για «κλινικά σημαντικές αλλαγές» μετά την αλλαγή φύλου:

Η πλειονότητα των μελετών ήταν μη διαχρονικές, διερευνητικού τύπου μελέτες (δηλ. σε προκαταρκτική κατάσταση έρευνας ή δημιουργίας υποθέσεων) ή δεν περιλάμβαναν ταυτόχρονους ελέγχους ή δοκιμές πριν και μετά την επέμβαση. Αρκετά ανέφεραν θετικά αποτελέσματα, αλλά τα πιθανά προβλήματα που αναφέρθηκαν παραπάνω μείωσαν τη δύναμη και την εμπιστοσύνη. Μετά από προσεκτική αξιολόγηση, εντοπίσαμε έξι μελέτες που θα μπορούσαν να παρέχουν χρήσιμες πληροφορίες. Από αυτές, οι τέσσερις καλύτερα σχεδιασμένες και διεξαχθείσες μελέτες που αξιολόγησαν την ποιότητα ζωής πριν και μετά τη χειρουργική επέμβαση χρησιμοποιώντας επικυρωμένες (αν και μη ειδικές) ψυχομετρικές μελέτες δεν κατέδειξαν κλινικά σημαντικές αλλαγές ή διαφορές στα αποτελέσματα των ψυχομετρικών τεστ μετά [χειρουργική επέμβαση αλλαγής φύλου].

Σε μια συζήτηση για τη μεγαλύτερη και πιο ισχυρή μελέτη – τη μελέτη από τη Σουηδία που ανέφερε ο McHugh στο παραπάνω απόσπασμα – τα Κέντρα Ομπάμα για τις Υπηρεσίες Medicare και Medicaid επεσήμαναν την 19 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα θανάτου από αυτοκτονία και μια σειρά από άλλα κακά αποτελέσματα :

Η μελέτη εντόπισε αυξημένη θνησιμότητα και ψυχιατρική νοσηλεία σε σύγκριση με τους αντίστοιχους μάρτυρες. Η θνησιμότητα οφειλόταν κυρίως σε ολοκληρωμένες αυτοκτονίες (19,1 φορές μεγαλύτερη από ό,τι στους Σουηδούς ελέγχου), αλλά ο θάνατος λόγω νεοπλασίας και καρδιαγγειακής νόσου αυξήθηκε επίσης 2 έως 2,5 φορές. Σημειώνουμε ότι η θνησιμότητα από αυτόν τον πληθυσμό ασθενών δεν έγινε εμφανής παρά μόνο μετά από 10 χρόνια. Ο κίνδυνος για νοσηλεία σε ψυχιατρικό νοσοκομείο ήταν 2,8 φορές μεγαλύτερος από ό,τι στους μάρτυρες ακόμη και μετά από προσαρμογή για προηγούμενη ψυχιατρική νόσο (18 τοις εκατό). Ο κίνδυνος για απόπειρα αυτοκτονίας ήταν μεγαλύτερος σε ασθενείς από άνδρες σε γυναίκες ανεξάρτητα από το φύλο του ελέγχου. Επιπλέον, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε τις θεραπευτικές παρεμβάσεις ως αιτία της παρατηρούμενης υπερβολικής νοσηρότητας και θνησιμότητας. Η μελέτη, ωστόσο, δεν κατασκευάστηκε για να αξιολογήσει τον αντίκτυπο της χειρουργικής αλλαγής φύλου per se.

Αυτά τα αποτελέσματα είναι τραγικά. Και έρχονται σε άμεση αντίθεση με τις πιο δημοφιλείς αφηγήσεις των μέσων ενημέρωσης, καθώς και με πολλές από τις μελέτες στιγμιότυπων που δεν παρακολουθούν τους ανθρώπους με την πάροδο του χρόνου. Όπως τόνισαν τα Κέντρα Ομπάμα για Medicare και Medicaid, «η θνησιμότητα από αυτόν τον πληθυσμό ασθενών δεν έγινε εμφανής παρά μόνο μετά από 10 χρόνια».

Έτσι, όταν τα μέσα ενημέρωσης διαφημίζουν μελέτες που παρακολουθούν μόνο τα αποτελέσματα για μερικά χρόνια και ισχυρίζονται ότι η επανατοποθέτηση είναι μια εκπληκτική επιτυχία, υπάρχουν καλοί λόγοι για σκεπτικισμό.

Όπως  εξηγώ στο βιβλίο μου , αυτά τα αποτελέσματα θα πρέπει να είναι αρκετά για να σταματήσουν την απροσδόκητη βιασύνη στις διαδικασίες αλλαγής φύλου. Θα πρέπει να μας παρακινήσουν να αναπτύξουμε καλύτερες θεραπείες για να βοηθήσουμε τους ανθρώπους που αγωνίζονται με την ταυτότητα φύλου τους.

Και τίποτα από αυτά δεν αρχίζει καν να αντιμετωπίζει  τις ριζικές, εντελώς πειραματικές θεραπείες  που απευθύνονται στα σώματα των παιδιών για να τα μετατρέψουν.

Η αλλαγή φύλου είναι σωματικά αδύνατη

Έχουμε δει μερικά από τα στοιχεία ότι η αλλαγή φύλου δεν παράγει καλά αποτελέσματα ψυχοκοινωνικά. Και όπως πρότεινε ο McHugh παραπάνω, μέρος του λόγου οφείλεται στο ότι η αλλαγή φύλου είναι αδύνατη και «αποδεικνύεται ότι δεν είναι εύκολο ούτε σοφό να ζεις με ένα πλαστό σεξουαλικό ένδυμα».

Ποια είναι όμως η βάση για το συμπέρασμα ότι η αλλαγή φύλου είναι αδύνατη;

Σε αντίθεση με τους  ισχυρισμούς των ακτιβιστών , το σεξ δεν «ανατίθεται» κατά τη γέννηση – και γι’ αυτό δεν μπορεί να «ανατεθεί ξανά». Όπως εξηγώ στο « Όταν ο Χάρι έγινε Σάλι », το σεξ είναι μια σωματική πραγματικότητα που μπορεί να αναγνωριστεί πολύ πριν από τη γέννηση με υπερηχογραφική απεικόνιση. Το φύλο ενός οργανισμού ορίζεται και προσδιορίζεται από τον τρόπο με τον οποίο είναι οργανωμένος (αυτός ή αυτή) για σεξουαλική αναπαραγωγή.

Αυτή είναι μόνο μια εκδήλωση του γεγονότος ότι η φυσική οργάνωση είναι «το καθοριστικό χαρακτηριστικό ενός οργανισμού», όπως εξηγούν η νευροεπιστήμονας Maureen Condic και ο φιλόσοφος αδελφός της Samuel Condic. Στους οργανισμούς, «τα διάφορα μέρη … οργανώνονται ώστε να αλληλεπιδρούν συνεργατικά για την ευημερία της οντότητας στο σύνολό της. Οι οργανισμοί μπορούν να υπάρχουν σε διάφορα επίπεδα, από μικροσκοπικά μονοκύτταρα έως σπερματοφάλαινες που ζυγίζουν πολλούς τόνους, ωστόσο όλοι χαρακτηρίζονται από την ολοκληρωμένη λειτουργία των μερών για χάρη του συνόλου».

Οι αρσενικοί και οι θηλυκοί οργανισμοί έχουν διαφορετικά μέρη που είναι λειτουργικά ενοποιημένα για χάρη του συνόλου τους και για χάρη ενός ευρύτερου συνόλου – τη σεξουαλική τους ένωση και αναπαραγωγή. Έτσι, το φύλο ενός οργανισμού – ως αρσενικό ή θηλυκό – προσδιορίζεται από την οργάνωσή του για σεξουαλικά αναπαραγωγικές πράξεις. Το σεξ ως καθεστώς – αρσενικό ή θηλυκό – είναι μια αναγνώριση της οργάνωσης ενός σώματος που μπορεί να εμπλακεί στο σεξ ως πράξη.

Αυτή η οργάνωση δεν είναι απλώς ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβεις ποιο φύλο είσαι. Είναι ο μόνος τρόπος να κατανοήσουμε τις έννοιες του αρσενικού και του θηλυκού. Τι άλλο θα μπορούσε να αναφέρεται η «αρσενικότητα» ή η «θηλυκότητα», αν όχι η βασική φυσική σας ικανότητα για μία από τις δύο λειτουργίες στη σεξουαλική αναπαραγωγή;

Η εννοιολογική διάκριση μεταξύ αρσενικού και θηλυκού με βάση την αναπαραγωγική οργάνωση παρέχει τον μόνο συνεκτικό τρόπο ταξινόμησης των δύο φύλων. Εκτός από αυτό, το μόνο που έχουμε είναι στερεότυπα.

Αυτό δεν πρέπει να είναι αμφιλεγόμενο. Το σεξ κατανοείται με αυτόν τον τρόπο στα σεξουαλικά αναπαραγόμενα είδη. Κανείς δεν βρίσκει ιδιαίτερα δύσκολο – πόσο μάλλον αμφιλεγόμενο – να αναγνωρίσει αρσενικά και θηλυκά μέλη του είδους των βοοειδών ή του σκύλου. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι βασίζονται σε αυτή την εύκολη διάκριση για τα προς το ζην. Μόνο πρόσφατα, και μόνο σε σχέση με το ανθρώπινο είδος, η ίδια η έννοια του σεξ έχει γίνει αμφιλεγόμενη.

Και όμως, σε μια δήλωση εμπειρογνωμόνων σε ομοσπονδιακό περιφερειακό δικαστήριο στη Βόρεια Καρολίνα σχετικά με την HB2 (πολιτειακός νόμος που διέπει την πρόσβαση σε τουαλέτες ειδικά για το φύλο), η Δρ Deanna Adkins δήλωσε: «Από ιατρική άποψη, ο κατάλληλος καθοριστικός παράγοντας του φύλου είναι η ταυτότητα φύλου .» Ο Adkins είναι καθηγητής στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Duke και διευθυντής του Duke Center for Child and Adolescent Gender Care (το οποίο άνοιξε το 2015).

Ο Adkins υποστηρίζει ότι η ταυτότητα φύλου δεν είναι μόνο η προτιμώμενη βάση για τον προσδιορισμό του φύλου αλλά «ο μόνος ιατρικά υποστηριζόμενος καθοριστικός παράγοντας του φύλου». Κάθε άλλη μέθοδος είναι κακή επιστήμη, ισχυρίζεται: «Είναι αντίθετο με την ιατρική επιστήμη η χρήση χρωμοσωμάτων, ορμονών, εσωτερικών αναπαραγωγικών οργάνων, εξωτερικών γεννητικών οργάνων ή δευτερευόντων χαρακτηριστικών του φύλου για να παρακάμψει την ταυτότητα φύλου για σκοπούς ταξινόμησης κάποιου ως άνδρα ή γυναίκας».

Στην ένορκη δήλωσή της στο ομοσπονδιακό δικαστήριο, η Adkins χαρακτήρισε την καθιερωμένη περιγραφή του σεξ – τη σεξουαλική οργάνωση ενός οργανισμού – «μια εξαιρετικά ξεπερασμένη άποψη για το βιολογικό σεξ».

Ο Δρ Λόρενς Μάγιερ απάντησε στην αντικρουόμενη δήλωσή του: «Αυτή η δήλωση είναι εκπληκτική. Έχω ψάξει δεκάδες αναφορές στη βιολογία, την ιατρική και τη γενετική -ακόμη και στο Wiki! – και δεν μπορεί να βρει εναλλακτικό επιστημονικό ορισμό. Στην πραγματικότητα, οι μόνες αναφορές σε έναν πιο ρευστό ορισμό του βιολογικού φύλου βρίσκονται στη βιβλιογραφία κοινωνικής πολιτικής».

Έτσι ακριβώς. Ο Mayer είναι υπότροφος στο Τμήμα Ψυχιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και καθηγητής στατιστικής και βιοστατιστικής στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Αριζόνα.

Η σύγχρονη επιστήμη δείχνει ότι η σεξουαλική μας οργάνωση ξεκινά με το DNA και την ανάπτυξή μας στη μήτρα και ότι οι διαφορές φύλου εκδηλώνονται σε πολλά σωματικά συστήματα και όργανα, μέχρι το μοριακό επίπεδο. Με άλλα λόγια, η φυσική μας οργάνωση για μία από τις δύο λειτουργίες στην αναπαραγωγή μας διαμορφώνει οργανικά, από την αρχή της ζωής, σε κάθε επίπεδο της ύπαρξής μας.

Η αισθητική χειρουργική και οι ορμόνες του διασταυρούμενου φύλου δεν μπορούν να μας αλλάξουν στο αντίθετο φύλο. Μπορούν να επηρεάσουν την εμφάνιση. Μπορούν να παρακωλύσουν ή να βλάψουν ορισμένες εξωτερικές εκφράσεις της αναπαραγωγικής μας οργάνωσης. Αλλά δεν μπορούν να το μεταμορφώσουν. Δεν μπορούν να μας μετατρέψουν από το ένα φύλο στο άλλο.

«Μιλώντας επιστημονικά, οι τρανς άνδρες δεν είναι βιολογικοί άνδρες και οι τρανς γυναίκες δεν είναι βιολογικές γυναίκες. Οι ισχυρισμοί για το αντίθετο δεν υποστηρίζονται από ένα σπινθηροβόλο επιστημονικών στοιχείων», εξηγεί ο Mayer.

Ή, όπως το έθεσε ο φιλόσοφος του Πρίνστον, Ρόμπερτ Π. Τζορτζ, «Η αλλαγή φύλου είναι μια μεταφυσική αδύνατη, επειδή είναι μια βιολογική αδυναμία».

Ο Σκοπός της Ιατρικής, των Συναισθημάτων και του Νου

Πίσω από τις συζητήσεις σχετικά με τις θεραπείες για άτομα με δυσφορία φύλου υπάρχουν δύο σχετικά ερωτήματα: Πώς ορίζουμε την ψυχική υγεία και την ανθρώπινη άνθηση; Και ποιος είναι ο σκοπός της ιατρικής, ιδιαίτερα της ψυχιατρικής;

Αυτές οι γενικές ερωτήσεις περιλαμβάνουν πιο συγκεκριμένες: Εάν ένας άντρας έχει μια εσωτερική αίσθηση ότι είναι γυναίκα, είναι απλώς μια ποικιλία φυσιολογικής ανθρώπινης λειτουργίας ή είναι ψυχοπαθολογία; Πρέπει να μας ανησυχεί η αποσύνδεση μεταξύ συναισθήματος και πραγματικότητας ή μόνο για τη συναισθηματική δυσφορία ή τις λειτουργικές δυσκολίες που μπορεί να προκαλέσει;

Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να βοηθήσετε τα άτομα με δυσφορία φύλου να διαχειριστούν τα συμπτώματά τους: αποδεχόμενοι την επιμονή τους ότι είναι του αντίθετου φύλου και υποστηρίζοντας μια χειρουργική μετάβαση ή ενθαρρύνοντάς τα να αναγνωρίσουν ότι τα συναισθήματά τους δεν συμφωνούν με την πραγματικότητα και να μάθουν πώς να ταυτίζονται με το σώμα τους;

Όλα αυτά τα ερωτήματα απαιτούν φιλοσοφική ανάλυση και κοσμοθεωρητικές κρίσεις σχετικά με το πώς μοιάζει η «φυσιολογική ανθρώπινη λειτουργία» και ποιος είναι ο σκοπός της ιατρικής.

Η διευθέτηση των συζητήσεων σχετικά με τη σωστή απάντηση στη δυσφορία του φύλου απαιτεί περισσότερα από επιστημονικά και ιατρικά στοιχεία. Η ιατρική επιστήμη από μόνη της δεν μπορεί να μας πει ποιος είναι ο σκοπός της ιατρικής.

Η επιστήμη δεν μπορεί να απαντήσει σε ερωτήσεις σχετικά με το νόημα ή τον σκοπό με ηθική έννοια. Μπορεί να μας πει για τη λειτουργία αυτού ή εκείνου του σωματικού συστήματος, αλλά δεν μπορεί να μας πει τι να κάνουμε με αυτή τη γνώση. Δεν μπορεί να μας πει πώς πρέπει να ενεργούν τα ανθρώπινα όντα. Αυτά είναι φιλοσοφικά ερωτήματα, όπως εξηγώ στο « Όταν ο Χάρι έγινε Σάλι ».

Ενώ η ιατρική επιστήμη δεν απαντά σε φιλοσοφικά ερωτήματα, κάθε ιατρός έχει μια φιλοσοφική κοσμοθεωρία, ρητή ή μη. Μερικοί γιατροί μπορεί να θεωρούν τα συναισθήματα και τις πεποιθήσεις που είναι αποκομμένα από την πραγματικότητα ως μέρος της φυσιολογικής ανθρώπινης λειτουργίας και όχι ως πηγή ανησυχίας, εκτός εάν προκαλούν δυσφορία. Άλλοι γιατροί θα θεωρήσουν αυτά τα συναισθήματα και τις πεποιθήσεις ως δυσλειτουργικά από μόνα τους, ακόμα κι αν ο ασθενής δεν τα βρίσκει ενοχλητικά επειδή υποδεικνύουν ένα ελάττωμα στις ψυχικές διεργασίες.

Αλλά οι υποθέσεις που γίνονται από αυτόν ή τον άλλο ψυχίατρο για σκοπούς διάγνωσης και θεραπείας δεν μπορούν να λύσουν τα φιλοσοφικά ερωτήματα: Είναι καλό ή κακό ή ουδέτερο να τρέφουμε συναισθήματα και πεποιθήσεις που έρχονται σε αντίθεση με την πραγματικότητα; Πρέπει να τις αποδεχτούμε ως την τελευταία λέξη ή να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε τις αιτίες τους και να τις διορθώσουμε ή τουλάχιστον να μετριάσουν τις επιπτώσεις τους;

Ενώ τα τρέχοντα ευρήματα της ιατρικής επιστήμης, όπως φαίνεται παραπάνω, αποκαλύπτουν κακά ψυχοκοινωνικά αποτελέσματα για άτομα που έχουν κάνει θεραπείες αλλαγής φύλου, αυτό το συμπέρασμα δεν πρέπει να είναι εκεί που σταματάμε. Πρέπει επίσης να αναζητήσουμε βαθύτερα τη φιλοσοφική σοφία, ξεκινώντας από μερικές βασικές αλήθειες για την ανθρώπινη ευημερία και την υγιή λειτουργία.

Θα πρέπει να ξεκινήσουμε αναγνωρίζοντας ότι η αλλαγή φύλου είναι σωματικά αδύνατη. Το μυαλό και οι αισθήσεις μας λειτουργούν σωστά όταν μας αποκαλύπτουν την πραγματικότητα και μας οδηγούν στη γνώση της αλήθειας. Και ανθίζουμε ως άνθρωποι όταν ενστερνιζόμαστε την αλήθεια και ζούμε σύμφωνα με αυτήν. Ένα άτομο μπορεί να βρει κάποια συναισθηματική ανακούφιση όταν αποδεχτεί ένα ψέμα, αλλά αυτό δεν θα τον έκανε αντικειμενικά καλύτερα. Το να ζούμε με ένα ψέμα μας εμποδίζει να ανθίσουμε πλήρως, είτε αυτό προκαλεί επίσης αγωνία είτε όχι.

Αυτή η φιλοσοφική θεώρηση της ανθρώπινης ευημερίας είναι το θεμέλιο μιας υγιούς ιατρικής πρακτικής. Η Dr. Michelle Cretella, πρόεδρος του Αμερικανικού Κολλεγίου Παιδιάτρων –μιας ομάδας γιατρών που δημιούργησαν τη δική τους επαγγελματική συντεχνία ως απάντηση στην πολιτικοποίηση της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδιατρικής– τονίζει ότι η φροντίδα της ψυχικής υγείας πρέπει να καθοδηγείται από κανόνες που βασίζονται στην πραγματικότητα. συμπεριλαμβανομένης της πραγματικότητας του σωματικού εαυτού.

«Ο κανόνας για την ανθρώπινη ανάπτυξη είναι οι σκέψεις κάποιου να ευθυγραμμίζονται με τη φυσική πραγματικότητα και η ταυτότητα φύλου του να ευθυγραμμίζεται με το βιολογικό φύλο του», λέει. Για να ανθίσουν τα ανθρώπινα όντα, πρέπει να αισθάνονται άνετα με το σώμα τους, να ταυτίζονται εύκολα με το φύλο τους και να πιστεύουν ότι είναι αυτό που πραγματικά είναι. Ειδικά για τα παιδιά, η φυσιολογική ανάπτυξη και λειτουργία απαιτεί την αποδοχή της φυσικής τους υπόστασης και την κατανόηση του σωματοποιημένου εαυτού τους ως αρσενικού ή θηλυκού.

Δυστυχώς, πολλοί επαγγελματίες βλέπουν πλέον την υγειονομική περίθαλψη – συμπεριλαμβανομένης της φροντίδας ψυχικής υγείας – κυρίως ως μέσο εκπλήρωσης των επιθυμιών των ασθενών, όποιες κι αν είναι αυτές. Σύμφωνα με τα λόγια του Leon Kass, ομότιμου καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, σήμερα ένας γιατρός θεωρείται συχνά τίποτα περισσότερο από μια «υψηλά ικανή μισθωμένη σύριγγα»:

Το σιωπηρό (και μερικές φορές ρητό) μοντέλο της σχέσης γιατρού-ασθενούς είναι συμβόλαιο: ο γιατρός –μια άκρως ικανή μισθωμένη σύριγγα, όπως λέγαμε– πουλάει τις υπηρεσίες του κατά παραγγελία, περιορισμένος μόνο από το νόμο (αν και είναι ελεύθερος να αρνηθεί τις υπηρεσίες του εάν ο ασθενής δεν επιθυμεί ή δεν μπορεί να καλύψει την αμοιβή του). Εδώ είναι η συμφωνία: για τον ασθενή, αυτονομία και εξυπηρέτηση. για τον γιατρό, χρήματα, χάρη στην ευχαρίστηση να δίνει στον ασθενή αυτό που θέλει.

Εάν μια ασθενής θέλει να φτιάξει τη μύτη της ή να αλλάξει φύλο, να καθορίσει το φύλο των αγέννητων παιδιών ή να πάρει ευφορικά φάρμακα μόνο για κλωτσιές, ο γιατρός μπορεί και θα πάει στη δουλειά – με την προϋπόθεση ότι η τιμή είναι σωστή και ότι η σύμβαση είναι ρητή τι θα συμβεί αν ο πελάτης δεν είναι ικανοποιημένος.

Αυτό το σύγχρονο όραμα της ιατρικής και των ιατρικών επαγγελματιών το κάνει λάθος, λέει ο Kass. Οι επαγγελματίες πρέπει να δηλώνουν την αφοσίωσή τους στους σκοπούς και τα ιδανικά που υπηρετούν.

Οι δάσκαλοι πρέπει να είναι αφοσιωμένοι στη μάθηση, οι δικηγόροι στη δικαιοσύνη, οι κληρικοί στα θεϊκά πράγματα και οι γιατροί στη «θεραπεία των αρρώστων, κοιτάζοντας προς την υγεία και την ολότητα».

Η θεραπεία είναι «ο κεντρικός πυρήνας της ιατρικής», γράφει ο Kass «το να θεραπεύει, να ολοκληρώνει, είναι η κύρια δουλειά του γιατρού».

Για να παρέχεται η καλύτερη δυνατή φροντίδα, η εξυπηρέτηση των ιατρικών συμφερόντων του ασθενούς απαιτεί κατανόηση της ανθρώπινης ολότητας και ευημερίας. Η φροντίδα της ψυχικής υγείας πρέπει να καθοδηγείται από μια ορθή έννοια της ανθρώπινης άνθησης. Το ελάχιστο επίπεδο φροντίδας θα πρέπει να ξεκινά με ένα πρότυπο κανονικότητας. Η Cretella εξηγεί πώς αυτό το πρότυπο εφαρμόζεται στην ψυχική υγεία:

Μία από τις κύριες λειτουργίες του εγκεφάλου είναι να αντιλαμβάνεται τη φυσική πραγματικότητα. Οι σκέψεις που είναι σύμφωνες με τη φυσική πραγματικότητα είναι φυσιολογικές. Οι σκέψεις που αποκλίνουν από τη φυσική πραγματικότητα είναι μη φυσιολογικές – καθώς και δυνητικά επιβλαβείς για το άτομο ή τους άλλους. Αυτό ισχύει είτε το άτομο που έχει τις μη φυσιολογικές σκέψεις αισθάνεται αγωνία είτε όχι.

Ο εγκέφαλος και οι αισθήσεις μας έχουν σχεδιαστεί για να μας φέρνουν σε επαφή με την πραγματικότητα, συνδέοντάς μας με τον έξω κόσμο και με την πραγματικότητα του εαυτού μας. Οι σκέψεις που συγκαλύπτουν ή διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα είναι λανθασμένες – και μπορούν να προκαλέσουν βλάβη. Στο « Όταν ο Χάρι έγινε Σάλι », υποστηρίζω ότι πρέπει να κάνουμε καλύτερη δουλειά βοηθώντας τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν αυτούς τους αγώνες.

Πηγή

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση ‘Make this a monthly donation’ και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι ‘Donate with PayPal’ αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η ‘Donate with a Debit or Credit Card’, αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή

---

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,

Δώδεκα χρόνια, συνταξειδεύουμε μαζί στον χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Σ’ αυτά τα χρόνια, στάθηκα δίπλα σας , με μοναδικό στόχο την ενημέρωσή σας, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες γι'αυτήν. Μετά την διαγραφή του πρώτου μου ιστολογίου, αναγκάστηκα να πάω σε άλλη πλατφόρμα και να πληρώνω ένα σημαντικό ποσόν κάθε μήνα, για την ασφάλεια του ιστολογίου μου.

Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση 'Make this a monthly donation' και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι 'Donate with PayPal' αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η 'Donate with a Debit or Credit Card', αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.

Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

---

Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:

• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
• Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
• Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
• Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
• Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.