Δείτε το προσεκτικά… (βίντεο)
Προβολές:6.801
Εγώ, θα μιλήσω όταν έρθει η ώρα… κι έχω να πω πολλά για το μπαράζ νομικών διώξεων
(αστικών και ποινικών) του Ζώη Μπέχλη σε βάρος μου…
ΟΛΑ ΘΑ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΟΥΝ ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ…
Καλλιόπη Σουφλή
ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΤΙΚΗ Εκπομπή, εκείνης που θα προβληθεί ΠΑΡ 16 ΙΑΝ 2026 για το Πολιτικό Σκηνικό στην Χώρα!!
ΣΧΟΛΙΑ
Προβολές : 6.801
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
καπετανισσα ταδικο θα φυγει κι το δικαιο θα φανει !!
timos, δυστυχώς μόνο το άδικο βλέπω να κυβερνά την ανθρωπότητα… δες γύρω μας… το άδικο σε κάθε βήμα μας…
καπετανισσα μου αυτο πρεπει να νιωσουμε ολλοι μας αν θελουμε κατι να αλλαξει
Μη σκύβεις το κεφάλι.
Δεν γεννηθήκαμε για να περπατάμε με τα μάτια στο χώμα ούτε για να βαφτίζουμε «σωτήριο» κάθε τι που μας σερβίρουν με φόβο και στόμφο. Δεν είναι σωτηρία ό,τι φοριέται σαν σωσίβιο αλλά είναι γεμάτο πέτρες. Δεν είναι φως ό,τι τυφλώνει τη σκέψη.
Η ιστορία μάς το φωνάζει. Στην Αντιγόνη, μια νέα γυναίκα στάθηκε όρθια απέναντι σε νόμο άδικο. Δεν υπάκουσε τυφλά. Άκουσε τον ανώτερο νόμο μέσα της. Στον Επιτάφιο υμνείται ο πολίτης που κρίνει, που συμμετέχει, που δεν παραδίδει το πνεύμα του στη σιωπή. Και ο Σωκράτης μας δίδαξε πως ο ανεξέταστος βίος δεν αξίζει να βιώνεται.
Μην υπακούς επειδή «έτσι κάνουν όλοι». Μην πείθεσαι επειδή «έτσι πρέπει». Το «πρέπει» χωρίς ήθος είναι αλυσίδα. Το «σωτήριο» χωρίς λογισμό είναι γκρεμός.
Βάλε μπροστά το ήθος. Τις αξίες. Τον καθαρό λογισμό που ξεχωρίζει το δίκαιο από το βολικό. Η συνείδηση δεν είναι διακοσμητικό· είναι πυξίδα. Κι αν την αγνοείς, δεν φταιει η θάλασσα όταν χαθείς.
Η υπακοή δεν είναι αρετή όταν ακυρώνει τον άνθρωπο. Αρετή είναι η ευθύνη. Να σκέφτεσαι. Να ρωτάς. Να αμφισβητείς όταν χρειάζεται. Να έχεις βούληση με γνώμονα το σωστό και το δίκαιο — όχι το εύκολο, όχι το δημοφιλές, όχι το βολικό.
Γιατί κάθε εποχή θα βρίσκει πρόθυμους να σκύψουν. Μα τον κόσμο τον αλλάζουν όσοι στέκονται όρθιοι.
Σήκωσε το βλέμμα.
Στάσου ευθύς.
Και όταν σου πουν «σώπα», εσύ να ρωτάς «γιατί;».
Εκεί αρχίζει η ελευθερία.
Συμφωνώ… δεν σκύβουμε το κεφάλι…
ετσι καπετανισσα μου
Ευχαριστώ τα Αττικά Νέα γιατί από εσάς μαθένουμε την αλήθεια !!!
Εγώ σας ευχαριστώ που εμπιστεύεστε τα ΑΤΤΙΚΑ ΝΕΑ… η εμπιστοσύνη σας με τιμά και έχω χρέος να μην την προδώσω…
“Υπάρχει κάπου και μια ψηλή κορφή, πού κάθε δειλινό ο Ήλιος, σταλάζει ένα δάκρυ Αίμα”
Εκεί πού ενώνεται ο Ταΰγετος και ο Πάρνωνας, τα δύο μεγάλα βουνά της Λακωνίας, ήτανε κάποτε παλιά, μέσα σε ένα απρόσιτο βαθύ φαράγγι χτισμένη, ή Μαγική Πολιτεία. Ακόμα και σήμερα άμα πάτε εκεί, θα δείτε να ασπρίζουνε ανάμεσα από τα αγριολούλουδα σπασμένα μάρμαρα. Μα το πιο παράξενο απ’ όλα είναι αυτό πού μπορεί να δη κανείς εκεί κάθε δειλινό. Κάθε δειλινό, καθώς ο Ήλιος πλανιέται για στερνή φορά ανάμεσα στα δέντρα και στους θάμνους, σχηματίζονται από τα χρώματα, από τις αχτίνες και από τα φυλλώματα χιλιάδες αγέρινα χαμόγελα, που φτερουγάνε προς τα ουράνια και χάνονται μακριά στο άπειρο, στον Ήλιο. Είναι τα μαγεμένα χαμόγελα των τελευταίων Πολεμιστών της Πολιτείας, πού μια πανέμορφη Νεράιδα τα μάγεψε να υπάρχουνε για πάντα. Την Ιστορία αυτής της Πολιτείας κανείς δεν ξέρει και εγώ την έμαθα τυχαία καθώς σκάλιζα κάτι παλιά κιτρινισμένα βιβλία με στάλες αίμα επάνω, μαυρισμένες από τους αιώνες και από την άδικη των ταπεινών ανθρώπων καταφρόνια. Ήτανε κρυμμένα σ’ ένα μέρος απόκρυφο που Ήλιος δεν βλέπει και όλοι το λένε μέρος σκοτεινό, καταραμένο. Είχανε να τα δουν ανθρώπου μάτι, ετούτα τα Άγια Γραφτά, χρόνους πεντακόσιους. Μα εγώ πλησίασα και διάβασα και έμαθα, ξεχωρίζοντας με πείσμα μέσα στις σκοτεινές τις νύχτες γράμματα και φθόγγους και εικόνες,
έχοντας για φως μου το ολόγιομο φεγγάρι, όταν ο Άρης βρισκόταν στον Σκορπιό και τις αφέγγαρες βραδιές ένα κερί κατάμαυρο, πού έχω πάντοτε στο μέρος της καρδιάς κρυμμένο. Και καθώς γράμματα σιγά -σιγά εξεχώριζα και υστέρα λέξεις, προτάσεις και εικόνες και καθώς μέσα στο νου μου σιγά -σιγά γεννιότανε ή ιστορία, χωρίς να καταλάβω ήλθε και η Αυγή και ο πρώτος ήλιος είδε τα κιτρινισμένα βιβλία και ξαφνικά το στεριωμένο από τους αιώνες επάνω στους παπύρους Αίμα εζωντάνεψε μέσα στο φως του ήλιου και έγινε αλήθεια, έγινε φως και εχάθηκαν από μπροστά μου και βιβλία και ήλιος και χρόνος και ξανάζησε μέσα στους άπειρους χρόνους και στους αμέτρητους τόπους, ή Μαγική Πολιτεία. «Ήτανε στο καιρό όπου Δεσπότης στο Μωρηά, Άρχοντας στο κάστρο του Μυστρά ήτανε ο Κωνσταντίνος ο Δραγάτσης. Εζούσε τότε στα μέρη εκείνα ένας άνθρωπος παράξε¬νος, αλλόκοτος και ονειροπαρμένος. Ήτανε γέρος, μα είχε μάτια παιδικά. Λόγο γι’ αυτόν κακόν δεν είχανε να πούνε. Κανένα δεν είχε αδικήσει, μόνο πού αρνιόταν το Χριστό και ήταν παράξενος, παράξενος πολύ. Όλο κάτι παλιά μουχλιασμένα χειρόγραφα κρατούσε, όλο ανάμεσα σε κάτι ρημαγμένα μάρμαρα περιπλανιότανε τις νύχτες, ψιθυρίζοντας λόγια αλλόκοτα, σε άγνωστη γλώσσα, σε τόνο πρωτάκουστο. Οι χωριάτες οπότε τον έβλεπαν εφεύγανε μακριά ψιθυρίζοντας: «έρχετ’ ο Μάγος». Οι καλογέροι και οι παπάδες τον μισούσαν και τον ελέγανε αντίχριστο, διαβολικό, καταραμένο. Μα όσοι είχανε ελληνική καρδιά και νου, ψυχή και πίστη τον εσεβόντουσαν και τον αγαπούσαν. Τα αερικά του δάσους και των νερών, οι γελαστές νεράιδες τον γνώριζαν. Το όνομα του: «Άρχοντας Γεμιστός»! Είπανε κάποτε και το έχουνε θαρρώ και γράψει πώς ελπίδα του Άρχοντα μας για να αναστήση το Μεγαλείο των Θεών, ήτανε ένα πλάσμα θεϊκό, πού αυτός ο ίδιος είχε πλάσει με αίμα Θεών. Είπανε ακόμα πώς το πλάσμα αυτό απέθανε και πώς μαζί μ’ αυτό σκορπίσανε και τα όνειρα και οι πόθοι των θνητών. Όπως όλα τα πράγματα έτσι και τούτο μισή αλήθεια και μισό ψέμα. Μα εγώ πού είδα Αίμα και Ήλιο να γίνονται ένα, μπορώ και θα σας πω το μυστικό, το μυστικό του Πλήθωνος, το μυστικό της Μαγικής Πολιτείας. Υπάρχει κάπου μια θάλασσα, πού κάθε Ανατολή αφήνει ο Ήλιος, ο Θεός ένα χαμόγελο. Όποιος την ώρα εκείνη τύχει και βρεθεί σ’ αυτήν την θάλασσα και έχει το θάρρος να δη κατάματα τον ήλιο να χαμογελά, αυτός έχει για πάντα τον ήλιο κλεισμένο στην καρδιά του. Υπάρχει κάπου ένας βράχος, που κάθε πού ο πατέρας μας ο Νεφελεγερέτης σπαθίζει με τον κεραυνό του αφήνει μαζί με την φωτιά και μια ματιά του. Όποιος την ώρα εκείνη τύχει και βρεθεί στη ριζωμιά του βράχου, έχει για πάντα στα μάτια χαραγμένο το βλέμμα του Αετού. Υπάρχει κάπου και ένα βαθύ φαράγγι που οποίος σταθεί την νύχτα εκεί και δει τον Εωσφόρο, το πιο λαμπρό της νύχτας μας Αστέρι, να τρεμοπαίζη δείχνοντας ψυχές πολεμιστών να σκούζουν παραγγέλματα σε ερειπωμένο κάστρο, στοιχειωμένο, όποιος βρεθεί εκεί, εκείνη την στιγμή, αυτός θα έχει για πάντα στη καρδιά την Άγια Μοναξιά της Περηφάνειας και θα ‘ναι αλαφροΐσκιωτος. Και υπάρχει κάπου και μια ψηλή κορφή, πού κάθε δειλινό πεθαίνοντας ο Απόλλωνας, ο Ήλιος, σταλάζει ένα δάκρυ Αίμα. Όποιος την ώρα αυτή εκεί βρεθεί και δει το Αίμα του Θεού, πού θα κυλά στη γη, αυτός θε’ να ‘ναι και ένας Γιος του Ήλιου. Πλανήθηκε σε χώρες πολλές ο Γεμιστός και σε θάλασσες και σε ψηλές βουνοκορφές και σε βαθιά φαράγγια και μάζεψε χαμόγελα από τον Ήλιο και βρήκε βλέμματα Αετών στις ριζωμιές των βράχων και το ακριβό το Αίμα του Απόλλωνα και την Άγια Μοναξιά της Περηφάνειας και έπλασε Ανθρώπους, πού είχαν τον Ήλιο στη καρδιά και τη ματιά του Αητού στο αγέρωχο τους βλέμμα, πού είχαν την Άγια Μοναξιά της Περηφάνειας στη ψυχή και ήταν και αλαφροΐσκιωτοι και έπλασε τους Γιους του Ήλιου και έπλασε μια ΦΥΛΗ. Και έχτισε μια Πολιτεία σε ένα μέρος πού ήταν βαθύ κι απόκρυφο και δεν μπορούσε να την δη άνθρωπος, οπού δεν είχε βλέμμα Αητού, Ήλιο στην καρδιά και όπου δεν ήτανε αλαφροΐσκιωτος. Εζούσανε ευτυχισμένοι και εσμίλευαν στο μάρμαρο Θεούς. Δουλεύανε την γη και άνθιζε ευτυχία την άνοιξη ο τόπος. Μιλάγαν με τα ξωτικά και με τα άγρια θεριά στο δάσος. Και κάθε νέο παιδί, όπου γεννιότανε το εσήκωνανε ψηλά και το έδειχναν στον Ήλιο, ευχαριστώντας και τιμώντας τον Πατέρα. Είχαν λαμπρούς ναούς, πλούσια αρχοντικά και ήταν ευχαριστημένοι.Ώσπου μια ημέρα φάνηκε να έρχεται από μακριά ένας γυρολόγος άσχημος, καμπούρης, με μύτη γαμψή και βρωμερή ψυχή καταραμένη. Δεν είχε βλέμμα Αητού στα μάτια, Ήλιο δεν είχε στη καρδιά, ούτε ήτανε αλαφροΐσκιωτος. Είχε όμως μια μαυρίλα στη ψυχή γι’ αυτούς πρωτόγνωρη και τους ξεγέλασε. Και έτσι μαθεύτηκε το μυστικό τους και σκορπίσανε στα πέρατα του κόσμου,
παίρνοντας κάποιος ένα άγαλμα Θεού και άλλος τον γέροντα πατέρα του στους ώμους. Και ερήμωσε ή Πολιτεία κι απόμειναν μόνο τα μάρμαρα και τα χαμόγελα του Ήλιου κάθε δειλινό. Που πήγαν; Κανείς δεν ξέρει και οι ίδιοι με τα χρόνια το ξέχασαν. Μα αν δείτε άνθρωπο αλαφροΐσκιωτο, πού να ‘χει Ήλιο στη καρδιά και την ματιά του Αητού στο βλέμμα, αν δείτε άνθρωπο πού βλέπει μάρμαρα σπασμένα με πυρωμένο βλέμμα, να ξέρετε πώς είναι ένας από αυτούς, ένας από τους ΓΙΟΥΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ!
Συνταγματάρχα, μιλάς σωστά σε πάρα πολλά θέματα.
Ομως, ακόμη περιμένω την θέση σου για:
–Ψηφιακή ταυτότητα
–Προσωπικό αριθμό
–Ψηφιακό νόμισμα Κεντρικής Τράπεζας
Τα παραπάνω νεοταξίτικα εργαλεία, είναι τα πιό φλέγοντα θέματα σήμερα. και όλοι οι πολιτικοί που εναντιώνονται πρέπει να το δηλώνουν ευθαρσώς και χωρίς περιστροφές.
ΟΛΑ τα υπόλοιπα, για τα οποία μιλάς εκτενώς, είναι άνευ σημασίας συγκριτικά με τα παραπάνω εργαλεία ψηφιακής φεουδαρχίας.
Ακόμη και αν βελτιώσης Οικονομία, Παιδεία, Εθνικά θέματα, απελάσης όλους τους ΛΑΘΡΟ, κλπ, σε τι θα ωφεληθεί ένα συνοθύλευμα ψηφιακών δούλων με ημερομηνία λήξεως , όπως θα έχει καταντήσει ο Ελληνικός λαός;
ΥΓ: Σε παλαιότερο βίντεο σε άκουσα να προτείνης την έκδοση ψηφιακού νομίσματος (ψηφιακού Φοίνικος). Επιμένεις σε αυτό; Εάν ναι, αυτό σημαίνει ψηφιακή ταυτότητα (πορτοφόλι) και ο προσωπικός αριθμός ακολουθεί αναπόφευκτα…
Για να μην παίρνει θέση καταλαβαίνεις τι ειναι και αυτος. Κανουν ντόρο για αδιάφορα θεματα και στα σημαντικα τουμπεκί. Δυστυχώς οσοι ασχολούνται με τα κοινα εχουν τους ιδιους σπονσορες.
ΘΑ ΒΓΕΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΑ…
ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ?
Όταν ο άνθρωπος ξαναθυμάται τον άνθρωπο
(εμπνευσμένο από το Ευαγγέλιο)
Ο άνθρωπος φτιάχτηκε για να αγαπά.
Για να βλέπει τον άλλον και να αναγνωρίζει τον εαυτό του.
Για να συμπονά πριν κρίνει, να αγκαλιάζει πριν υψώσει τείχη.
Κι όμως, κάπου στον δρόμο παγώσαμε.
Μπήκε ο εγωισμός.
Ο φόβος.
Η ανάγκη να έχουμε δίκιο.
Και ό,τι ήταν ζεστό, έγινε σκληρό.
Δεν χαθήκαμε.
Ξεχαστήκαμε.
Το Ευαγγέλιο δεν ήρθε να μας μάθει κάτι καινούργιο.
Ήρθε να μας θυμίσει ποιοι είμαστε.
Να βλέπεις τον άλλον ως εσένα
Όταν κοιτάς τον διπλανό σου,
μην στέκεσαι πρώτα στο λάθος του.
Στάσου στον πόνο του.
Αν είχες ζήσει όσα έζησε,
αν κουβαλούσες τις ίδιες πληγές,
ίσως να στεκόσουν στο ίδιο σημείο.
Ο Χριστός δεν είπε:
«αγάπα τον άξιο».
Είπε:
αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν.
Και πλησίον είναι ο κοντινός.
Αυτός που βρέθηκε στον δρόμο σου.
Όχι ο τέλειος — ο άνθρωπος.
Ο εγωισμός παγώνει, η αγάπη ξεπαγώνει
Ο εγωισμός δεν κάνει θόρυβο στην αρχή.
Ψιθυρίζει:
«πρόσεχε τον εαυτό σου»,
«μην ανοίγεσαι»,
«θα πληγωθείς».
Κι έτσι η καρδιά κλείνει.
Και όταν κλείνει, παγώνει.
Η αγάπη κάνει το αντίθετο.
Δεν προστατεύει τον εαυτό της — θερμαίνει τον άλλον.
Και μέσα σ’ αυτό το δόσιμο,
ξεπαγώνει και η ίδια.
Ο πόνος που δεν μιλιέται
Ο πόνος που κρύβεται,
δεν εξαφανίζεται.
Κληρονομείται.
Γίνεται θυμός.
Απόσταση.
Σιωπή που πονά.
Ο πόνος δεν ζητά εκδίκηση.
Ζητά να ακουστεί.
Κι όταν ακουστεί με αλήθεια και σεβασμό,
γίνεται γέφυρα.
Όχι τείχος.
Συγχώρεση και δικαιοσύνη
Η συγχώρεση δεν λέει: «δεν έγινε τίποτα».
Λέει:
«δεν θα αφήσω το κακό να με κάνει ίδιο».
Η δικαιοσύνη χωρίς αγάπη σκληραίνει.
Η αγάπη χωρίς δικαιοσύνη αδειάζει.
Η αλήθεια του Ευαγγελίου στέκεται στη μέση:
αλήθεια με έλεος.
όρια με καρδιά.
Συγχώρεση δεν σημαίνει ανοχή στην αδικία.
Σημαίνει να μη χάσεις την ψυχή σου πολεμώντας το άδικο.
Μικροί ψίθυροι για το ξεπάγωμα της καρδιάς
• Δες τον άλλον όπως θα ήθελες να σε δουν στις πιο δύσκολες σου ώρες.
• Η καρδιά που συγχωρεί, ελευθερώνεται πρώτη.
• Μικρές πράξεις καλοσύνης λιώνουν μεγάλους πάγους.
• Η αλήθεια που λέγεται με αγάπη θεραπεύει.
• Μην φοβάσαι να κλάψεις — τα δάκρυα ξεκλειδώνουν την ψυχή.
• Όποιος αγαπά χωρίς υπολογισμό, γίνεται φως.
• Η σιωπή με κατανόηση μιλά πιο δυνατά από χίλια λόγια.
• Κάθε φορά που ανοίγεις την καρδιά σου, ξαναγεννιέσαι.
Επίλογος
Ζούμε σε μια κοινωνία γεμάτη πληροφορία
και φτωχή από ουσία.
Μα το φως δεν χάθηκε.
Θάφτηκε κάτω από πολλά “εγώ”.
Κάθε φορά που βλέπεις τον διπλανό σου σαν εσένα,
κάθε φορά που συγχωρείς χωρίς να χάνεις την αλήθεια,
κάθε φορά που αγαπάς χωρίς φόβο,
ο κόσμος ξεπαγώνει λίγο.
Και τότε θυμόμαστε:
δεν φτιαχτήκαμε για να είμαστε μόνοι.
Φτιαχτήκαμε για να είμαστε άνθρωποι.
Και άλλες αποδεείξεις…;
Ρε τον καραγκιώζη…
Δεν ντρέπετε….
Το γιουσουφάκι….
Τσίπα ο ούστης ..
Και τι ωραία τα λέει..στις ομάδες που τον ανεβάζουν στα βαϊμπερ..