Ο Ιάπωνας πρέσβης αποχωρεί και απαγγέλλει Καβάφη, αλλά εμείς είχαμε δουλειά: χειροκροτούσαμε ένα σούργελο.
Ένα λεπτό. Τόσο διαρκεί το βίντεο που ανέβασε ο αναπληρωτής Πρέσβης της Ιαπωνίας στην Ελλάδα για να μας αποχαιρετήσει. Και μέσα σε αυτό το ένα λεπτό, χώρεσε όλη η αρχοντιά του κόσμου, και ταυτόχρονα, όλη η δική μας ξεφτίλα.
Η σημερινή Ελλάδα δεν είναι Αλεξάνδρεια. Είναι ένα απέραντο πανηγύρι ματαιοδοξίας, που βαριέται τους ευγενείς και χειροκροτεί τα σούργελα.
Καλό ταξίδι, κύριε Πρέσβη. Είστε πολύ σπουδαίος για τα μέτρα μας.
Έκλαψα πικρά διαβάζοντας το άρθρο που ακολουθεί…
Έχοντας γνωρίσει στο παρελθόν, όταν είχα την εφημερίδα μου, Ιάπωνες καλλιτέχνες που δώριζαν στον Δήμο Μαραθώνα τα έργα τους, την αγάπη και τον θαυμασμό που έτρεφαν για την Πατρίδα μας, δεν μπορούσα παρά να νοιώσω πίκρα για την κατάντια αυτής της άλλοτε φωτεινής Πατρίδας…
Πονάει πολύ να βλέπεις την Ιερή Γη για την οποία πολέμησαν χιλιάδες χρόνια οι έλληνες και ο Πατέρας σου, να βρίσκεται στο τελευταίο σκαλοπάτι της απόλυτης ξεφτίλας…
Κάποτε ένοιωθα περήφανη για την Πατρίδα μου…
Δεκαετίες τώρα νοιώθω ΝΤΡΟΠΗ κι έναν αβάσταχτο πόνο…
Κι ένα όνειρο έχω: Να ζήσω, για να δω στην Πατρίδα μου να λάμπουν η ΛΕΥΤΕΡΙΑ και το ΦΩΣ…
ΥΠΟΚΛΙΝΟΜΑΙ, ΚΥΡΙΕ ΠΡΕΣΒΗ…
Καλλιόπη Σουφλή
Ένας Ιάπωνας απαγγέλλει Καβάφη, αλλά εμείς είχαμε δουλειά: χειροκροτούσαμε ένα σούργελο.
Ένα λεπτό. Τόσο διαρκεί το βίντεο που ανέβασε ο αναπληρωτής Πρέσβης της Ιαπωνίας στην Ελλάδα για να μας αποχαιρετήσει. Και μέσα σε αυτό το ένα λεπτό, χώρεσε όλη η αρχοντιά του κόσμου, και ταυτόχρονα, όλη η δική μας ξεφτίλα.
Ο άνθρωπος αυτός υπηρέτησε στη χώρα μας για τέσσερα χρόνια. Εγώ, το ομολογώ, σήμερα τον έμαθα. Όπως και οι περισσότεροι. Δεν τον είδαμε ποτέ σε πρωινάδικα. Δεν τον είδαμε σε κοσμικές πρεμιέρες. Δεν προκάλεσε ποτέ.
Τώρα που τελείωσε η θητεία του, στάθηκε μπροστά σε έναν χάρτη της Ελλάδας και μας μίλησε. Στα ελληνικά. Με κόπο, με σεβασμό, με καθαρή άρθρωση.
Μας ευχαρίστησε για την καλοσύνη και τη φιλοξενία μας. Και ξαφνικά, αυτός ο ξένος διπλωμάτης από την άλλη άκρη της γης, βούρκωσε και απήγγειλε Καβάφη:
«Σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος, αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει».
Με αυτούς τους στίχους στην καρδιά επιστρέφω στην πατρίδα μου, μας είπε.
Και πριν κλείσει, μας σύστησε τη νέα πρέσβειρα, την κυρία Yoko Maejima, λέγοντας με καμάρι πως έχει κι εκείνη «βαθιά γνώση της ελληνικής γλώσσας». Μας ευχήθηκε «καλή αντάμωση» και υποκλίθηκε.
Κανονικά, αυτό το βίντεο έπρεπε να παίζει πρώτο θέμα σε όλα τα δελτία ειδήσεων. Έπρεπε ο Πρωθυπουργός και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να τον έχουν καλέσει ήδη, να του σφίξουν το χέρι, να τον τιμήσουν. Να πούμε: «Εδώ είμαστε. Αυτούς τους φίλους θέλουμε. Με μια χώρα σαν την Ιαπωνία θέλουμε να δέσουμε τις σχέσεις μας. Από αυτούς θέλουμε να μάθουμε πώς χτίζονται τα σοβαρά κράτη, η παιδεία, ο σεβασμός».
Αλλά δεν έγινε τίποτα από αυτά.
Γιατί; Γιατί η Ελλάδα αυτές τις μέρες ήταν απασχολημένη. Ασχολιόταν σοβαρά με την Κίμπερλι.
Και όταν λέω «ασχολιόταν σοβαρά», το εννοώ. Πολιτικοί, υπουργοί, δημοσιογράφοι, αναλυτές, όλοι σε παράταξη. Τόνοι δημοσιότητας. Κάμερες, φλας, δηλώσεις, υποκλίσεις.
Και αναρωτιέσαι: Χάσαμε τελείως τα μάτια μας; Χάσαμε κάθε κριτήριο;
Δείτε την εικόνα. Δείτε τον τρόπο που φέρεται.
Δείτε τα πλαστικά χείλη, το βαρύ μακιγιάζ, τα φορέματα, τον προσωπικό σχεδιαστή που κουβάλησε μαζί της.
Αν αυτή τη γυναίκα τη βλέπαμε να περπατάει σε έναν δρόμο της Αθήνας, χωρίς να ξέρουμε τι τίτλο κουβαλάει, όλοι μα όλοι θα γυρνούσαμε στον διπλανό μας και θα λέγαμε το ίδιο πράγμα. Ότι είναι μια φθηνή βιζ…α. Ότι είναι, κυριολεκτικά, ένα σούργελο.
Δεν χρειάζονται σπουδές για να το καταλάβεις. Το βλέπεις από χιλιόμετρα. Είναι η αισθητική της απόλυτης παρακμής. Είναι το «φαίνεσθαι» στην πιο κιτς, στην πιο πλαστική του μορφή.
Κι όμως. Αυτό το σούργελο, το πολιτικό και μιντιακό μας σύστημα το έκανε θεά. Κάθισαν σοβαροί άνθρωποι , υποτίθεται, και ανέλυαν τις εμφανίσεις της. Συνωστίζονταν ποιος θα πρωτοβγάλει φωτογραφία μαζί της.
Αυτός είναι ο καθρέφτης μας σήμερα.
Μας στέλνει η Ιαπωνία ανθρώπους με βαθιά παιδεία, που μαθαίνουν ελληνικά και μας αποχαιρετούν με την υψηλότερη ποίησή μας, κι εμείς ούτε που γυρνάμε να τους κοιτάξουμε.
Μας στέλνουν από την άλλη ό,τι πιο ρηχό, πλαστικό και γραφικό υπάρχει, κι εμείς πέφτουμε στα τέσσερα από θαυμασμό.
Ο Ιάπωνας πρέσβης αποχαιρέτησε μια «Αλεξάνδρεια» που υπάρχει πια μόνο στο μυαλό του και στα ποιήματα του Καβάφη.
Γιατί η σημερινή Ελλάδα δεν είναι Αλεξάνδρεια. Είναι ένα απέραντο πανηγύρι ματαιοδοξίας, που βαριέται τους ευγενείς και χειροκροτεί τα σούργελα.
Καλό ταξίδι, κύριε Πρέσβη. Είστε πολύ σπουδαίος για τα μέτρα μας.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
