Ο αξιωματικός σκύβει και αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά, και στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα, φέρνει το δεξί χέρι στην άκρη του γείσου του πηλίκιού του και τον χαιρετά στρατιωτικά.
Αφήσαμε τους ΗΡΩΕΣ να γίνουν καστανάδες και κάναμε τους ΠΡΟΔΟΤΕΣ, εξουσία.
ΤΙ ΣΚΑΤΑ ΛΑΟΣ ΕΙΜΑΣΤΕ;;;
Καλλιόπη Σουφλή
Μια ιστορία που δημοσιεύεται στο τεύχος του Οκτωβρίου της “Ναυτικής Ελλάδος”:
Ήμουν στο Ναυτικό το 1952 και βρισκόμουνα στη Πλατεία Κλαυθμώνος, όχι όπως είναι σήμερα. Οι νεότεροι δεν γνωρίζουν πάρα πολλά από τα παλιά και απορούν οπόταν ακούν ορισμένα γεγονότα του τότε.
Εκείνη τη στιγμή έπεφτε ο ήλιος και θα γνωρίζετε ότι με τη δύση του, γίνεται υποστολή της σημαίας.
Τότε το Υπουργείο Ναυτικού ήταν εκεί και η σημαία κυμάτιζε ακόμα στο κτήριο. Σήμερα είναι άλλες υπηρεσίες του Ναυτικού.
Τότε πάντα κάθε πρωί, θα θυμούνται οι παλιοί, γινόταν έπαρση σημαίας και σταματούσαν τα πάντα, όπως και στη δύση του ηλίου γινόταν υποστολή.
Ήταν στιγμές ωραίες , απίθανες που ζούσαν τότε οι άνθρωποι.
Το άγημα αποδόσεως τιμών στο χώρο του, και ακούμε το σαλπιγκτή να δίνει το σύνθημα για την υποστολή της σημαίας.
Το άγημα παρουσιάζει όπλα.
Ο αξιωματικός χαιρετά και παίζεται ο Θούριος.
‘Ολοι οι παριστάμενοι εκεί και οι περαστικοί, όπως και εγώ σταθήκαμε σε στάση προσοχής.
Αποδίδεις με αυτό τον τρόπο την τιμή στο ιερό μας σύμβολο, στη γαλανόλευκη σημαία.
Τη στιγμή που ο αρμόδιος αξιωματικός χαιρετά, η ματιά του πέφτει λοξά και βλέπει κάτι παράξενο, και η ψυχή του ταράζεται, μ’αυτό που θα σας πω παρακάτω.
Τελειώνοντας η διαδικασία της υποστολής της σημαίας, οι διαβάτες συνεχίζουν τον δρόμο τους, ενώ εγώ από παρέμεινα από συνήθεια λίγο ακόμα.
Τότε βλέπω τον νεαρό αξιωματικό να κατευθύνεται θυμωμένος πρός έναν γεροδεμένο πλανόδιο καστανά.
Βλέπετε τότε η πλατεία ήταν κενή και στις γωνίες ήταν πάντα στιλβωτές ( λούστροι ) και καστανάδες, που μας λείπουν τώρα.
Και του είπε : “γιατί δεν σηκώθηκες όρθιος για να τιμήσεις τη σημαία μας. Δεν έχεις φιλότιμο κλπ”.
Ο άνθρωπος έμεινε βουβός, ενώ εγώ παρακολούθησα έντρομος και φοβερά συγκλονισμένος το τι έγινε.
Μετά βλέπω τον καστανά ότι έγινε κατακόκκινος και ότι άρχισε να τρέμει.
Ήθελε να φωνάξει, αλλά τον είδα με έκπληξη να συγκρατείται, σκύβοντας το κεφάλι του και να αρχίσει να κλαίει με λυγμούς.
Όμως συνήλθε γρήγορα, σκούπισε τα δάκρυά του και με τη δύναμη των χεριών του ( που ήταν γερά) στύλωσε το σώμα του δυνατά, έσπρωξε τον πάγκο με τα κάστανα μπροστά και φώναξε με όλη την ψυχη του στον νεαρό αξιωματικό δυνατά:
“Πώς να σηκωθώ κύριε; Της τα έδωσα της Πατρίδας μου και τα δύο”.
Και σηκώνοντας τα μπατζάκια του παντελονιού, φάνηκαν δύο πόδια, κομμένα πάνω από το γόνατα. Και ξανάρχισε να κλαίει.
Ο κόσμος όπως και εγώ γύρω του έκλαιγε και χειροκροτούσε, όμως περισσότερο απο όλους έκλαιγε ο νεαρός αξιωματικός.
Έχουν περάσει περίπου 60 χρόνια.
Ποιος ξέρει τι να γίνεται. Εκείνη τη στιγμή πάντως έγινε κάτι το αλησμόνητο, μια φοβερή σκηνή.
Ο αξιωματικός σκύβει και αγκαλιάζει και φιλά τον καστανά, και στη συνέχεια στέκεται ευθυτενής μπροστά στον ήρωα, φέρνει το δεξί χέρι στην άκρη του γείσου του πηλίκιού του και τον χαιρετά στρατιωτικά.
Του απονέμει “τας κεκανονισμένας τιμάς”που δεν μπόρεσε εκείνος τυπικά να αποδώσει στη σημαία μας, γιατί της χάρισε τα δύο πόδια του στα βορειοηπειρώτικα βουνά μας, για να μπορεί να κυματίζει σήμερα ψηλά η κυανόλευκη σημαία μας, σε λεύτερη πατρίδα.
Και οι άλλοι, οι πολλοί να μπορούν να πηγαίνουν με γρήγορο βήμα στην ειρηνική απασχόλησή τους, χωρίς να γνωρίζουν ότι περνούν μπροστά από έναν ήρωα του αλβανικού μετώπου, τον Έλληνα ήρωα πολεμιστή, όποιο επάγγελμα και να ‘χει.
Άλλοι δεν μιλούν, άλλοι όμως ειρωνεύονται.
Γι αυτό οι νέες γενιές πρέπει να μάθουν, να διδαχθούν από την οικογένεια και από το Σχολείο για το Έπος του 1940.
Για το καλό της Πατρίδας μας.
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΝΤΟΥΛΙΑΣ ΠΛΩΤΑΡΧΗΣ Π.Ν. εα
Για μενα σημερα ειναι μια μερα θλιψης …….γιατι οι ελληνες εχουν πεθανει…………… και σεις τους κανετε τρισαγια.
Ένα μέρος ναι… έχει πεθάνει… αλλά αυτοί ποτέ δεν ήταν ΕΛΛΗΝΕΣ…
Εγώ, αναφέρομαι στους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ ΕΛΛΗΝΟΨΥΧΟΥΣ… Είναι λίγοι, αλλά ΥΠΑΡΧΟΥΝ…
Διαβάστε κι αυτό.
ΑΥΤΌ ΘΆ ΠΕΙ ΕΛΛΗΝΊΔΑ ΜΑΝΑ,ΠΟΥ ΚΆΠΟΙΟΙ ΤΗΝ ΧΛΕΥΆΖΟΥΝ.
https://www.cretalive.gr/apopseis/i-harokameni-mana-tis-katohis-poy-thymizei-arhaioelliniki-tragodia-kai-byzantini-agia
Κι έχουμε “το τσόλι του κομμωτηρίου και του μπότοξ που το παίζει “μάνα” “, και το αλμπάνι, να σκυλεύουν τους νεκρούς ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ.
Θέλω να δω τη μέρα που όλα αυτά τα χάπατα που τρέχουν πίσω τους, όταν καταλάβουν τον “βρώμικο ρόλο τους”, τι θα κάνουν…
Ο ΠΑΤΈΡΑΣ ΜΟΥ ΠΟΛΈΜΗΣΕ ΣΤΑ ΒΟΥΝΆ ΤΗΣ Β.ΗΠΕΙΡΟΥ.
ΌΤΑΝ ΓΎΡΙΣΕ ΠΊΣΩ ΕΊΧΕ ΜΙΚΡΌ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΟ ΑΡΙΣΤΕΡΌ ΤΟΥ ΑΥΤΙ ΚΑΊ ΚΡΥΟΠΑΓΉΜΑΤΑ .
ΈΛΕΓΕ ΌΤΙ ΤΙΣ ΨΕΊΡΕΣ ΤΙΣ ΈΒΓΑΖΑΝ ΜΕ ΤΙΣ ΧΟΎΦΤΕΣ ΤΟΎΣ ΑΠΌ ΤΟΝ ΓΙΑΚΆ ΤΟΥΣ.
ΕΊΜΑΙ ΠΕΡΙΦΑΝΉ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΜΟΥ .
ΌΤΑΝ ΒΛΕΠΩ ΠΑΛΙΈΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΊΕΣ ΚΑΙ ΠΛΑΛΑ ΑΠΟ ΠΑΛΙΈΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΨΆΧΝΩ ΑΠΕΓΝΩΣΜΈΝΑ ΑΝΆΜΕΣΑ ΣΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΏΝ.
Ο ΜΠΑΜΠΆΣ ΜΟΥ ΜΆΛΛΟΝ ΔΕΝ ΉΘΕΛΕ ΝΑ ΘΥΜΆΜΑΙ, ΓΙ’ΑΥΤΌ ΔΕΝ ΜΙΛΟΎΣΕ ΓΙΑ ΌΛΑ ΑΥΤΆ ΕΚΕΊ ΠΆΝΩ .
ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΆ ΕΛΛΆΔΑ
ΧΡΌΝΙΑ ΠΟΛΛΆ ΈΛΛΗΝΕΣ
ΑΓΓΕΛΙΚΗ, όσοι έζησαν τη φρίκη του πολέμου, δεν θέλουν να την θυμούνται… όσο μεγάλωνα οι διηγήσεις του πατέρα μου, μειώνονταν, μέχρι που σταμάτησε να μιλά γι αυτόν… κι όταν του ζητούσα να μου πει ιστορίες από τον πόλεμο, μου έλεγε: “Μην ξυπνάς τη φρίκη… έχει ανάγκη η ψυχή να ξεχάσει”…
Φαντάσου τι είχαν δει…
ΈΤΣΙ ΠΌΠΗ.
ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥΣ Η ΜΝΉΜΗ .
ΤΟ DNA ΤΟΎΣ ΉΤΑΝ ΙΣΧΥΡΌ ΚΑΊ ΕΊΝΑΙ ΕΔΩ.
ΤΑ ΑΓΌΡΙΑ ΜΟΥ ΕΊΝΑΙ ΠΕΡΉΦΑΝΑ ΓΙΑ ΤΌΝ ΠΑΠΠΟΎ ΤΟΥΣ ΚΙ ΑΣ ΜΉΝ ΤΌΝ ΓΝΏΡΙΣΑΝ .
Αρκεί που βύζαξαν το γάλα τους από την κόρη ενός ΕΛΛΗΝΑ ΠΑΤΡΙΩΤΗ…
Διόρθωση
ΝΑ ΘΥΜΆΤΑΙ
Αχ ρε Καλλιόπη μας έκανες να κλάψουμε σήμερα . Απο τις πιο συγκηνητικες ιστορίες, αν και έχω ακούσει πολλές από τον συχωρεμένο τον πατέρα μου που τότε είχε πάει εθελοντής στο μέτωπο. Γι αυτούς το απίστευτο και το αδιανόητο ήταν καθημερινότητα. Μακάρι να τους μοιάζαμε έστω και λίγο. Ας ειναι αναπαυμένοι εκεί πάνω και ας είναι αιωνία τους η μνήμη. Ήταν Ήρωες.
Τους μοιάζουμε, ΚΕΦΑΛΟΝΙΤΗ… απόδειξη τα δάκρυά σου και τα δάκρυα κι άλλων και τα δάκρυα τα δικά μου, μια τέτοια μέρα… Κλαίει αυτός που μέσα του είναι ζωντανός και αποτελεί συνέχεια εκείνων των ΗΡΩΩΝ…
Εύχομαι και τα παιδιά μας να είναι η συνέχειά τους…και η συνέχειά μας…
.
Θυμήσου Έλληνα.
11 Οκτ 2012
Πίσω από της παγωμένες μάσκες των ανθρώπων υπάρχει μια καρδια από φωτιά.
Δεν είμαστε εδώ για να καταδικάσουμε κανέναν,
είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε..
Αναγνωρίζουμε ο ένας τον άλλο
και έχουμε στην καρδια μας μονο αγάπη..
Μεταβάλουμε το δηλητήριο σε αγνό νερό
και δεν αντιμαχόμαστε με τον οποιον δήποτε αν δεν αξίζει την τιμή της μάχης..
Δεν χάνουμε την υπομονή μας στα δύσκολα,
δεν υποχωρούμε και δεν σπαταλάμε ενέργεια σε άσκοπα λόγια..
Έχουμε τα ματια τις ψυχής μας ανοιχτά
για να δούμε τα μηνύματα και προχωράμε ως το τέλος με βήμα γοργό..
Χαιρετώ σας αδέλφια.
Έρρωσθε και ευδαιμονείτε!
https://www.youtube.com/watch?v=ZFlIvofh9BU
.
Εθνικός Ύμνος της Ελλάδος – National Anthem of Greece
27 Οκτ 2012
«Σε γνωρίζω από την κόψη
του σπαθιού την τρομερή,
σε γνωρίζω από την όψη
που με βία μετράει τη γη.
Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη
των Ελλήνων τα ιερά,
και σαν πρώτα ανδρειωμένη,
χαίρε, ω χαίρε, Ελευθεριά!»
https://www.youtube.com/watch?v=4vDS_pgJrwU
.
Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ ΠΟΛΕΜΗΣΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΒΟΗΤΟ “ΥΨΩΜΑ 731” ΣΤΟΝ ΕΛΛΗΝΟ-ΙΤΑΛΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ ΣΤΗΝ ΑΛΒΑΝΙΑ, ΤΟ ΥΨΩΜΑ ΤΟ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΑΝ ΛΥΣΣΩΔΩΣ ΤΑ ΕΠΙΛΕΚΤΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΙΤΑΛΟ-ΕΒΡΑΙΟΥ ΦΑΣΙΣΤΑ ΜΠΕΝ-ΙΤΟ ΜΟΥΣΟ-ΛΙΝΙ (ΜΠΕΝ ΜΟΖΕΣ = Ο ΓΙΟΣ ΤΟΥ ΜΩΥΣΗ)…ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΦΑΣΗ Ο ΠΑΠΠΟΥΣ ΜΟΥ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΡΑΚΩΜΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ, ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΦΑΙΡΑ ΤΟΝ ΧΤΥΠΗΣΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΡΙΞΕ ΤΟ ΚΡΑΝΟΣ, ΑΝ ΤΟΝ ΕΒΡΙΣΚΕ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΚΑΤΩ….ΔΕΝ ΘΑ ΥΠΗΡΧΑ ΤΩΡΑ ΕΔΩ ΝΑ ΓΡΑΦΩ…ΧΑΧΑ! ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ, ΟΤΑΝ ΤΟ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ !!! ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΠΟΥ ΕΖΗΣΑΝ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΦΡΙΚΗ…ΚΑΙ ΒΓΗΚΑΝ ΝΙΚΗΤΕΣ !!!
https://www.youtube.com/watch?v=IqImOW31vbE