Ο εύκολος δρόμος δεν είναι πραγματικά εύκολος. Απλώς μεταθέτει το κόστος.
Προβολές:153
Για κάποιους ανθρώπους η αυτοφροντίδα δεν είναι συνήθεια.
Είναι επανάσταση.
Η οικειότητα δεν είναι αυτονόητη.
Είναι άσκηση.
Η παρουσία δεν είναι φυσική κατάσταση.
Είναι επιλογή που ανανεώνεται καθημερινά.
Σκέψου να μεγάλωσες μέσα στην παραμέληση.
Όχι απαραίτητα τη θεαματική, εκείνη που φαίνεται από μακριά. Την άλλη. Εκείνη που περνά απαρατήρητη. Να μη σε ρωτά κανείς τι νιώθεις. Να μη σε μαθαίνει κανείς να φροντίζεις τον εαυτό σου. Να μη σου δείχνει κανείς ότι οι ανάγκες σου έχουν αξία.
Και μετά, κάποια στιγμή, να αποφασίσεις ότι δεν θα συνεχίσεις έτσι.
Να αποφασίσεις ότι θα κοιτάξεις τις πληγές σου αντί να τις κρύψεις. Ότι θα μάθεις να αγαπάς χωρίς να ελέγχεις. Να ακούς χωρίς να αμύνεσαι. Να φροντίζεις χωρίς να εξαφανίζεσαι.
Σκέψου τι σημαίνει αυτό.
Να παλεύεις καθημερινά με τρόπους ύπαρξης που κάποτε ήταν η μόνη σου επιβίωση.
Να προσπαθείς να γίνεις ο άνθρωπος που κανείς δεν υπήρξε για σένα.
Και τότε, κρυφά, να ζηλεύεις.
Όχι εκείνους που θεραπεύτηκαν.
Εκείνους που δεν μπήκαν ποτέ στον κόπο.
Εκείνους που συνεχίζουν να κατηγορούν τους άλλους για όλα. Που επαναλαμβάνουν ό,τι έμαθαν χωρίς να το αμφισβητούν. Που δεν ανοίγουν παλιές πληγές. Που δεν κάθονται απέναντι από τον πόνο τους. Που δεν αναλαμβάνουν την ευθύνη να αλλάξουν.
Να τους ζηλεύεις γιατί μοιάζουν πιο ξεκούραστοι.
Γιατί δεν ξυπνούν κάθε μέρα για να διαλέξουν ξανά τον ίδιο δύσκολο δρόμο.
Γιατί δεν χρειάζεται να συγκρούονται διαρκώς με τη φωνή που λέει: «Άφησέ το. Γίνε όπως έγινες. Είναι πιο εύκολο.»
Σκέψου να έχεις μάθει ότι η παραμέληση δεν τελειώνει όταν φύγεις από εκείνους που σε παραμέλησαν.
Συνεχίζει να ζει μέσα σου.
Σαν παλιά γλώσσα.
Σαν ένστικτο.
Σαν μια έλξη προς το γνώριμο, ακόμη κι όταν το γνώριμο σε πληγώνει.
Και κάθε φορά που επιλέγεις να φροντίσεις τον εαυτό σου, να βάλεις όρια, να μείνεις παρών σε μια σχέση, να δημιουργήσεις κάτι αντί να παραιτηθείς, να ακούσεις αντί να αποσυρθείς, είναι σαν να πηγαίνεις κόντρα σε ένα ολόκληρο εσωτερικό σύστημα που σε τραβά προς τα πίσω.
Αυτή είναι η σύγκρουση που λίγοι βλέπουν.
Ότι για κάποιους ανθρώπους η αυτοφροντίδα δεν είναι συνήθεια.
Είναι επανάσταση.
Η οικειότητα δεν είναι αυτονόητη.
Είναι άσκηση.
Η παρουσία δεν είναι φυσική κατάσταση.
Είναι επιλογή που ανανεώνεται καθημερινά.
Και κάποιες μέρες κουράζονται.
Κάποιες μέρες κοιτούν όσους ακολουθούν τον παλιό δρόμο -τον δρόμο της παραίτησης, της αδιαφορίας, της ασυνείδητης επανάληψης- και σκέφτονται πως ίσως εκείνοι να υποφέρουν λιγότερο.
Ύστερα όμως θυμούνται κάτι.
Ο εύκολος δρόμος δεν είναι πραγματικά εύκολος.
Απλώς μεταθέτει το κόστος.
Το πληρώνουν οι σχέσεις.
Το πληρώνει η δημιουργικότητα.
Το πληρώνει η ζωντάνια.
Το πληρώνει ο ίδιος ο άνθρωπος, λίγο λίγο, χωρίς καν να το καταλαβαίνει.
Κι έτσι συνεχίζουν.
Όχι επειδή δεν κουράστηκαν.
Όχι επειδή δεν ζήλεψαν.
Αλλά επειδή κάποια στιγμή κατάλαβαν ότι το μεγαλύτερο τίμημα της παραμέλησης δεν ήταν όσα τους στέρησαν οι άλλοι.
Θα ήταν να συνεχίσουν να τα στερούν οι ίδιοι από τον εαυτό τους.
Αγγελική Μπολουδάκη
Προβολές : 153
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
δυναμητης το αρθρο !!!!!!!!!!