η ζωή είναι δική σου… εσύ την ορίζεις… εσύ πληρώνεις και το κόστος… (μουσική, χιούμορ και ταινία)
Έλα φιλιά να σε ποτίσω,
της μοναξιάς μου γιασεμί.
Να γείρω και να σε φιλήσω,
κι ας είναι μόνο μια στιγμή…
Αντ. Καλογιάννης
Το θυμάσαι κείνο το παιδί; Εκείνο με το θλιμμένο βλέμμα, που καθισμένο στην άμμο, άφηνε το βλέμμα του για ώρες στην θάλασσα;
Όνειρα ζωγράφιζε με την φαντασία του… ρότες έγραφε σε δικούς του κόσμους… σε κόσμους που δεν του όριζαν οι γονείς του, αλλά εκεί που όριζε η δική του βούληση… εκεί που δεν ηταν αυτό που ήθελαν οι άλλοι, αλλά αυτό που η καρδούλα του ήθελε…
Θυμάσαι; Εσύ ήσουν αυτό το παιδί… χρόνια ανέμελα… καλοκαίρια ξέγνοιαστα, παιχνίδια με τα κύματα… μυστικά και βόλτες με παιδιά της ηλικίας σου… τα πρώτα καρδιοχτύπια… κι εκείνη η βιασύνη να μεγαλώσεις και να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου… να μην αποφασίζουν άλλοι για σένα…να μην ορίζουν άλλοι τη ζωή σου…
Και τα χρόνια πέρασαν… δεν άλλαξαν πολλά… πάντα “κάποιοι όριζαν” εν μέρει τη ζωή σου, αδιαφορώντας για τα δικά σου θέλω… για τα δικά σου όνειρα… κι έμενε μέσα σου μια θλίψη, που δεν ήσουν μόνον εσύ που θ’ αποφάσιζες για σένα…
Μα όσο τα χρόνια περνούσαν, έκανες το ξεσκαρτάρισμα… κι όσο οι “κάποιοι” λιγόστευαν, όλο περισσότερο έπαιρνες τη ζωή σου στα χέρια σου…
Συνέχισε να διαγράφεις ότι σε πλαίσιο σε ορίζει, όσο κι αν σε πονάει… η ζωή είναι δική σου… εσύ την ορίζεις… εσύ πληρώνεις και το κόστος…
καλησπέρα… καλή εβδομάδα…
Καλλιόπη
Υ.Γ. Προέκυψε κάποιο τεχνικό πρόβλημα με τα βίντεο… θα λυθεί το συντομότερο δυνατόν…
https://www.youtube.com/watch?v=FC6ly2CK_Kw&list=RD-EemTah5v7w&index=3
https://www.youtube.com/watch?v=HOWPbSDhi8w
https://www.youtube.com/watch?v=JrnBviG0auo
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Εξαιρετικό…!!!
Κ. Καλλιόπη…!!!
Άπειρες αναμνήσεις…
Ομιχλόδες…
Σκοτεινές ..
Με πληγές…
Με πόνο…
Αλλά ξεχωρίζοντας το φώς…
Άπειρα τα όνειρα …
Ένας προσανατολισμός….
Η αλήθεια…
Και τι είναι αγάπη …
Μέσα από τον πόνο …
Των γονιδίων…
Εμπειριών…
Σχέδιο ποιος θα συγκινηθεί…;
Ξεχασμένος…
Εκεί μπροστά της…
Με δάκρυα που καταπίνει…
Στην άπειρη αλμύρα της….
Ξεγημνώντας…
Τα τραύματα σου…
Και οι άλλοι…;
Στην πορεία να τους νιώθεις…
Καταλαβαίνεις…
Και πόσο παράξενο…
Σε βλέπουν…
Μέχρη να ανακαλύψεις ..
Την τρεπτή φύση σου…
Τους…
Γυρνώντας πίσω…
Σε αυτά που εύχεστε ..
Και θα ξαναπιάσεις…
Τι χρόνια…
Φωτεινά…
Αλλά και άκρος σκοτεινά…
Εκεί που η ψυχή γκάριζε…
Και ένα βιβλίο δεν φτάνει..
..
Και αν κοιτάς ακόμη…
Όσο λάθος και αν είσαι…
Ανατολή και Δύση…
Με την ίδια δείψα…
Αθωότητα…
Υπάρχει ελπίδα…
Μας ξεχαλίσατε…
Τέλεια…
Καλησπέρα σας και σε όλους…
Κωνσταντίνε, εγώ όταν λυγίζω, ανοίγω το κουτί των αναμνήσεων από τα παιδικά μου χρόνια… ρίχνω και μια ζεϊμπεκιά με το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας και η ψυχή μου ηρεμεί…
Αυτό…
Είναι δύναμη …
Να συγκρατεις…
Αυτά που σου άνοιξαν την ψυχή….
Στο δρόμο του φωτός…
Και να μην μαραζώνεις…
Αλλά να Λάμπεις…
Προς όλους…
Με αλήθεια…
Πόνο ..
Αγάπη…
Αλλά…
Να μην αρωστήσεις…
Έκει…
Μας λυπει η πίστη…
Και τα κάνουμε δικαια αμθρωπηνος…
Μαντάρα…
Σήμερα είίμαι πολύ χαρούμενος…
Γιατί…;
Γιατί μου έφυγε ένα βάρος…
Κατάκρίσης…
Ενός αγαπημένου προσώπου…
Ζητώμτας με συγνώμη…
Λέγοντας…
Όλη η συγμώμη δικιά μου…
Με λόγια δεν περιγράφετε…
Επιλογή μου…
Που όντος αντέδρασα λάθος…
Σαν τον πιο σκληρό γρανητη ..
Που ποτέ δεν ήθελα…
Αλλά …
Δεν έχει σημασία…
Γιατί.. ;
Κατάλαβα…
Και δεν δικαιολογώ τον εαυτό μου…
Όπως ψεκ και αν είναι…
Είναι αγνή…
Αυθόρμητη…
Φτωχή…
Και εγώ ο τετραπέρατος…
Ότι πονηριά και αν κουβαλάει…
Επειδή την νιώθω δικό μου άνθρωπο…
Πια η βοήθεια…;
Και όμως…
Μετά από το….
Κραξημο…
Παρανοϊκο και μη…
Μου ζήτησε συγνόμη…
Χαρικα απίστευτα…
Που μπορώ την συγχωριανή μου…
Να μπορεί να με ακούει ξανά…
Έδειξε αγάπη…
Έδειμε αυτό που άλλες κάργιες…
Δεν …
Αλλά ο Θεός σπέρνει…
Στον έσχατο…
Και σε όλα αυτά…
Ξαλαφρωσε τις τύψεις μου…
Δώρο…
Μέγα…
Και από δω και πέρα…
Ότι και αν κάνει…
Τουλάχιστον μπορώ και της ομυλώ…
Σαν συγχωριανοί…
Αδέλφια…
Όπου μπορώ να βοηθήσω…
Είναι από τις καλύτες μέρες μου…
Από πόνο…
Και αγάπη…
Και ας πάει με όποιον θέλει…
Μέχρη εκεί…