Η «πολιομυελίτιδα» δεν έχει εξαφανιστεί. Απλώς έχει μετονομαστεί. Γιατί;

Τα εμβόλια – όλα τα εμβόλια – προκαλούν πλήρη ή μερική παράλυση και μια σειρά από άλλα επικίνδυνα και εξουθενωτικά συμπτώματα τα οποία, πριν από τα εμβόλια Salk/Sabin για την πολιομυελίτιδα και τα καρκινογόνα εμβόλια, διαγιγνώσκονταν ως «πολιομυελίτιδα».

Όλα τα εμβόλια μπορούν να προκαλέσουν πολιομυελίτιδα

Από τη Σάσα Λατίποβα

Όταν έρχονται αντιμέτωποι με γεγονότα σχετικά με τις βλάβες των εμβολίων, οι φανατικοί υπέρμαχοι του εμβολιασμού επικαλούνται αμέσως την ιερή αγελάδα: «μα πολιομυελίτιδα!» και ισχυρίζονται ότι αυτός ο επικίνδυνος επιδημικός ιός εξαλείφθηκε από εμβόλια που σώζουν ζωές. Αυτός ο ισχυρισμός είναι κατηγορηματικά αναληθής.

Τα εμβόλια (όλα τα εμβόλια) προκαλούν πλήρη ή μερική παράλυση και μια σειρά από άλλα επικίνδυνα και εξουθενωτικά συμπτώματα τα οποία, πριν από τα εμβόλια Salk/Sabin για την πολιομυελίτιδα και τα καρκινογόνα εμβόλια, διαγιγνώσκονταν ως «πολιομυελίτιδα».

Μετά την παγκόσμια κυκλοφορία των εμβολίων κατά της πολιομυελίτιδας, αυτές οι βλάβες πολλαπλασιάστηκαν σε στενή συσχέτιση με την προώθηση του εμβολιασμού. Ωστόσο, οι γιατροί δεν επιτρέπεται να διαγνώσουν αυτές τις επιπτώσεις ως «πολιομυελίτιδα» και τώρα υποχρεούνται να χρησιμοποιούν ένα νέο, επινοημένο διαγνωστικό λεξιλόγιο και νέα «σύνδρομα» που έχουν σχεδιαστεί για να διασπάσουν και να συσκοτίσουν την αναφορά ασφάλειας.

Όπως γράφει η Βέρα Σράιμπνερ :

[Αύγουστος 2009] ΛΙΓΟΤΕΡΑ ΓΝΩΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΟΜΥΕΛΙΤΙΔΑΣ  

Στις μέρες μας, όταν ένας εμβολιασμένος εμφανίζει πολιομυελίτιδα, αυτό μπορεί να μην ονομάζεται πολιομυελίτιδα. Αντίθετα, μπορεί να ονομάζεται ιογενής ή ασηπτική μηνιγγίτιδα, ανιούσα παράλυση (σύνδρομο Guillain-Barre), εγκεφαλική παράλυση (πάνω από το 75% των περιπτώσεων δεν διαγιγνώσκονται κατά τη γέννηση αλλά μετά από έξι μήνες) ή άλλες παρόμοιες ονομασίες. Σύμφωνα με το MMWR (1997; 32[29]:384-385), υπάρχουν 30.000 έως 50.000 κρούσματα ασηπτικής μηνιγγίτιδας κάθε χρόνο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Λαμβάνοντας υπόψη ότι η συντριπτική πλειοψηφία (99%) των αναφερόμενων κρουσμάτων στην προ-εμβολιαστική εποχή ήταν μη παραλυτικά και θα αντιστοιχούσαν σε ασηπτική ή μη ιογενή μηνιγγίτιδα, τότε ο εμβολιασμός έχει στην πραγματικότητα αυξήσει τη συχνότητα εμφάνισης της πολιομυελίτιδας. Στην προ-εμβολιαστική εποχή, τόσο υψηλοί αριθμοί εμφανίζονταν μόνο σε ορισμένες επιδημίες. Τώρα, τέτοιοι αριθμοί εμφανίζονται κάθε χρόνο, χρόνο με το χρόνο.

Η πολιομυελίτιδα κρύβεται τώρα πίσω από αυτά τα ονόματα: οξεία χαλαρή παράλυση («AFP»),  εγκάρσια μυελίτιδα , ιογενής ή άσηπτη  μηνιγγίτιδα ,  σύνδρομο Guillain-Barre («GBS»),  κινεζικό παραλυτικό σύνδρομο ,  σύνδρομο χρόνιας κόπωσης , επιδημική χολέρα, νόσος χολέρας, νωτιαίος μηνιγγίτιδα, νωτιαία αποπληξία, ανασταλτική παράλυση, διαλείπων πυρετός, πυρετός λιμού, σκωληκοειδικός πυρετός, χοληφόρος διαλείπων πυρετός, εργοτισμός, μυαλγική εγκεφαλομυελίτιδα («ME»), μεταπολιομυελιτικό σύνδρομο –  συνώνυμα του GBS .

Παρακάτω είναι ένα απόσπασμα από το Κεφάλαιο 10 του βιβλίου της Eleanor McBean «Η Δηλητηριασμένη Βελόνα» (1957)

« Η κα. Helen B. Covington, από το Kensington της Πενσυλβάνια, κατέθεσε αγωγή 150.000 δολαρίων στο Περιφερειακό Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών εναντίον της φαρμακευτικής εταιρείας Wyeth Inc. της Φιλαδέλφειας, κατηγορώντας ότι ένα  εμβόλιο κατά της λύσσας είχε προκαλέσει παράλυση» (The Truth Teller  σελ. 26, Αύγουστος 1947).

Ο Δρ. William F. Koch (MD, PhD) δήλωσε ότι «Η ΕΝΕΣΗ ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΟΡΟΥ, ΕΜΒΟΛΙΟΥ Ή ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΠΕΝΙΚΙΛΛΙΝΗΣ, ΕΧΕΙ ΔΕΙΞΕΙ ΜΙΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΑΥΞΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥΟΜΥΕΛΙΤΙΔΑΣ, ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ 400%. ΤΑ ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΑΚΡΙΒΗ, ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΑΡΝΗΘΕΙ».

Το Γραφείο Δημόσιας Υγείας των Ηνωμένων Πολιτειών είναι εξαιρετικά επιφυλακτικό όσον αφορά την αναφορά ασθενειών που προκαλούνται από εμβολιασμούς, αλλά η έκθεση από το 1922 έως το 1931 παραδέχτηκε ότι υπήρξαν 85 κρούσματα  μετεμβολιακής εγκεφαλίτιδας,  την οποία ο DeKruif δηλώνει «είναι το δίδυμο της παιδικής παράλυσης».

Στο Σεντ Λούις (1933), μετά από μια εκστρατεία εμβολιασμού κατά του τυφοειδούς, σημειώθηκε έξαρση  εγκεφαλίτιδας  (μιας μορφής πολιομυελίτιδας) στην οποία πέθαναν πάνω από 100 άτομα. Αναφέρθηκε ότι η ασθένεια αναπτύχθηκε περίπου 10 ημέρες μετά τον εμβολιασμό και σε κάθε περίπτωση η δαμαλίτιδα υποδείχθηκε στον εγκέφαλο κατά τη νεκροψία.

Το 1926, δύο εξέχοντες Άγγλοι καθηγητές παθολογίας, οι Δρ. Turnbull και McIntosh, ανέφεραν ορισμένα κρούσματα ληθαργικής εγκεφαλίτιδας (ασθένεια του ύπνου – μια μορφή πολιομυελίτιδας) μετά από εμβολιασμό. Αυτό οδήγησε στον διορισμό δύο επιτροπών του Βρετανικού Υπουργείου Υγείας για να διερευνήσουν την κατάσταση. Οι εκθέσεις τους που δημοσιεύθηκαν το 1928 αποκάλυψαν ότι είχαν καταγραφεί 231 κρούσματα και 91 θάνατοι από αυτή την αιτία (μεταγεμβολική εγκεφαλίτιδα) στην Αγγλία και την Ουαλία.

Σύμφωνα με μια αναφορά στην εφημερίδα  «Mercury»  του Χόμπαρτ (Τασμανία) (11 Απριλίου 1950), «Οι συνδυασμένες ενέσεις για διφθερίτιδα και κοκκύτη μπορεί να προκαλέσουν σοβαρές περιπτώσεις παιδικής παράλυσης». Ανέφερε ότι ένας ιατρικός υπάλληλος από το Σεντ Πάνκρας του Λονδίνου διαπίστωσε 40 περιπτώσεις και ότι ένας γιατρός του Βρετανικού Υπουργείου Υγείας ανέφερε 65 περιπτώσεις όπου η παράλυση εμφανίστηκε δύο εβδομάδες μετά τις ενέσεις εμβολίου, και σε 49 από αυτές, η παράλυση περιορίστηκε στο άκρο στο οποίο είχε γίνει η ένεση. Δύο από τις περιπτώσεις ακολούθησαν την ένεση πενικιλίνης. Ο Δρ. Τζ. Κ. Μάρλιν, από το Νοσοκομείο Γκάι, ανέφερε 80 περιπτώσεις όπου παιδιά εμφάνισαν παιδική παράλυση λίγο μετά τον εμβολιασμό.  Η «Mercury»  δήλωσε ότι «οι γιατροί, συνειδητοποιώντας τον κίνδυνο των ευρημάτων τους για την κυβερνητική εκστρατεία εμβολιασμού κατά της διφθερίτιδας, απέκρυψαν τις δημοσιεύσεις μέχρι να μπορέσουν να παρακολουθηθούν ορισμένες από τις περιπτώσεις για μια περίοδο πολλών μηνών. Μερικά από τα παιδιά ανάρρωσαν μετά από ένα χρόνο ή περισσότερο. Άλλα εξακολουθούν να είναι παράλυτα».

Μετά από πολλούς μήνες παρατήρησης αυτών των καταστροφών εμβολιασμού, το Συμβούλιο της Κομητείας του Λονδίνου απαγόρευσε τελικά τη χρήση του  συνδυασμού  ενέσεων για τη διφθερίτιδα και τον κοκκύτη στις κλινικές κατά τους μήνες που η παιδική παράλυση ήταν πιο διαδεδομένη.

Δεν είναι τρομακτικό το γεγονός ότι οι κυβερνήσεις και οι υποστηρικτές του ορού  βλέπουν  και  γνωρίζουν  ότι ο εμβολιασμός προκαλεί παράλυση, ενώ την περιορίζουν μόνο κατά τους μήνες που η πολιομυελίτιδα είναι πιο διαδεδομένη. Εξακολουθούν να επιμένουν να έχουν έσοδα από αυτή τη θανατηφόρα πρακτική τον υπόλοιπο χρόνο, ανεξάρτητα από τις συνέπειες. Αν ήθελαν να παρατηρήσουν την «εποχή της πολιομυελίτιδας», θα έβλεπαν ότι είναι μόνο στις στιγμές που δημιουργείται  από  τους γιατρούς με τις  δηλητηριασμένες βελόνες  τους και τους ανθρώπους με την υπερβολική κατανάλωση ζαχαρούχων προϊόντων και άλλων εξουθενωτικών και ημι-δηλητηριασμένων τροφών;

Ο Δρ. LC Appel γράφει: «Το γεγονός ότι ο εμβολιασμός είναι είτε (α) η προσθήκη μιας ασθένειας σε ένα σώμα που έχει ήδη νοσήσει, είτε (β) η μετάδοση μιας ασθένειας σε ένα απόλυτα υγιές σώμα, είναι ο ιατρικός λόγος για τον οποίο ορισμένοι από εμάς (γιατροί) αντιτιθέμεθα στον εμβολιασμό και ζητούμε την κατάργησή του. Ένα απόλυτα υγιές σώμα είναι ανθεκτικό έναντι των φυσικών ασθενειών. Ένα άρρωστο ή ανθυγιεινό σώμα μειονεκτεί όταν του μεταδοθεί μια άλλη (εμβολιασμένη) ασθένεια. Ένα άρρωστο ή ανθυγιεινό σώμα δεν μπορεί ποτέ να καταστεί υγιές με εμβολιασμό ή εμβολιασμό».

Ο Δρ. Χάρι Ρ. Μπέιμπι είπε: «Η ειλικρινής μου άποψη είναι ότι ο εμβολιασμός είναι η αιτία περισσότερων ασθενειών και δεινών από οτιδήποτε άλλο θα μπορούσα να ονομάσω».

Ο Δρ. FH Haines εξέφρασε τις απόψεις του σχετικά με τον εμβολιασμό ως εξής: «Είναι αδύνατο να πούμε ποιες απώτερες επιπτώσεις μπορεί να προκληθούν από την εισαγωγή ξένων ουσιών στην κυκλοφορία του αίματος. Πολλές νευρικές και άλλες διαταραχές άγνωστης προέλευσης συναντώνται πολύ συχνά. Προϊόντα που μεταβάλλουν τον μεταβολισμό, αλλάζουν τη φύση των βασικών εκκρίσεων, προκαλούν βαθιές αλλαγές στα υγρά του σώματος, αλλεργία και αναφυλαξία, αποτελούν την άρνηση των ίδιων των μεθόδων της φύσης και πρέπει να αντιμετωπίζονται με σοβαρές αμφιβολίες και προσεκτική καχυποψία». («Η Αλήθεια για τον Εμβολιασμό», της Lily Loat)

Σε ένα άρθρο στο  Archives of Disease in Childhood  (Μάρτιος 1950), ο Δρ. 3. K. Martin, από την Αγγλία, δίνει λεπτομέρειες για «17 περιπτώσεις  πολιομυελίτιδας  που ακολούθησαν 28 ημέρες ή λιγότερο μετά τον εμβολιασμό». Η ανάλυση των περιπτώσεων έδειξε ότι 8 από αυτές είχαν εμβολιαστεί με APT. Δύο είχαν κάνει άλλες ενέσεις κατά της διφθερίτιδας, 2 είχαν κάνει ενέσεις πενικιλίνης, 5 είχαν κάνει συνδυαστικά εμβόλια διφθερίτιδας και κοκκύτη και 1 είχε κάνει μόνο εμβόλια κοκκύτη.

Λίγο καιρό μετά τη δημοσίευση αυτών των περιπτώσεων, ενθαρρυνθήκαν και άλλοι γιατροί να δημοσιοποιήσουν τα ευρήματά τους και αρκετά άλλα ιατρικά περιοδικά στην Αυστραλία και την Αγγλία δημοσίευσαν άρθρα που ανέφεραν πολυάριθμες περιπτώσεις παράλυσης μετά από εμβολιασμό. Δύο ερευνητές, ο Δρ. McCloskey, στην Αυστραλία και ο Δρ. Geffen στο Λονδίνο, παρατήρησαν ότι «το σημείο που τους έκανε εντύπωση ήταν ότι η παράλυση ξεκίνησε στο άκρο στο οποίο είχε γίνει η ένεση».

(Λεπτομέρειες αυτών των ευρημάτων αναφέρονται στο  Lancet  (Λονδίνο) στις 8 Απριλίου 1950 και  στο The Medical Officer,  στις 8 Απριλίου 1950.)

Δύο Βρετανοί στατιστικολόγοι κλήθηκαν να διερευνήσουν εάν φαινόταν να υπάρχει «αξιοσημείωτος κίνδυνος πολιομυελίτιδας μετά από έναν μήνα εμβολιασμού κατά τη διάρκεια της επιδημίας πολιομυελίτιδας του 1948». Οι ερευνητές, Δρ. A. Bradford Hill και Δρ. I. Knowelden, της Σχολής Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου, ανέφεραν:

«Τα στατιστικά στοιχεία που συλλέχθηκαν σε αυτήν την έρευνα αποκαλύπτουν σαφώς μια συσχέτιση μεταξύ πρόσφατων ενέσεων και παράλυσης… Πρέπει να συμπεράνουμε ότι στην επιδημία πολιομυελίτιδας του 1949 σε αυτή τη χώρα, εμφανίστηκαν κρούσματα παράλυσης που σχετίζονταν με διαδικασίες εμβολιασμού που πραγματοποιήθηκαν εντός του μήνα που προηγήθηκε της ημερομηνίας καταγραφής της έναρξης της ασθένειας…» (Αναφέρθηκε στο  British Medical Journal,  1 Ιουλίου 1950)

Παρόλο που η βρετανική κυβέρνηση, υπό την πίεση του σοσιαλισμού, αναγκάστηκε να κάνει πολλές παραχωρήσεις υπέρ του κοινού λαού, όπως η κατάργηση του υποχρεωτικού εμβολιασμού, η διεξαγωγή ερευνών που αποκάλυψαν την πλάνη πολλών ιατρικών πρακτικών κ.λπ., ο κ. Μπέβιν, μιλώντας εκ μέρους της ιατρικής αδελφότητας στη Βουλή των Κοινοτήτων στις 24 Νοεμβρίου 1947, προσπάθησε να προστατεύσει τις ιατρικές απάτες όταν δήλωσε: «Όπως έχω ενημερωθεί, δεν υπάρχουν ιατρικοί λόγοι για να αποδοθεί στον εμβολιασμό ή στην ανοσοποίηση κατά της διφθερίτιδας οποιαδήποτε σχέση με την πολιομυελίτιδα» (παιδική παράλυση).

Οι έρευνες του Υπουργείου Υγείας δεν συμφωνούσαν με αυτή τη θέση, όπως φαίνεται στη δήλωσή του ότι «τα τελευταία χρόνια υπάρχουν στοιχεία που περιστασιακά ακολούθησαν τον εμβολιασμό».

Μια έκθεση στο  Lancet  (8 Απριλίου 1950) ανέφερε ότι ο Δρ. McClosky από τη Μελβούρνη είχε ερευνήσει 340 κρούσματα πολιομυελίτιδας που εμφανίστηκαν στη Βικτώρια (από τον Ιανουάριο έως τον Αύγουστο του 1949) και διαπίστωσε ότι 31 από αυτά είχαν εμφανιστεί σε παιδιά που είχαν λάβει εμβόλιο διφθερίτιδας ή κοκκύτη (ή και τα δύο), εντός τριών μηνών από την έναρξη της νόσου. Από τις 31 περιπτώσεις, οι 30 υπέστησαν σοβαρή παράλυση, η οποία ήταν πιο έντονη στο άκρο στο οποίο έγινε η ένεση.

Ο  Ιατρικός Λειτουργός  (8 Απριλίου 1950) ανέφερε τα ευρήματα του Δρ. DH Geffen, ο οποίος δήλωσε ότι τους πρώτους τέσσερις μήνες εκείνου του έτους, στο St. Pancras του Λονδίνου, 30 παιδιά κάτω των πέντε ετών εμφάνισαν παιδική παράλυση εντός τεσσάρων εβδομάδων από την ανοσοποίηση κατά της διφθερίτιδας ή του κοκκύτη (ή και των δύο) «η παράλυση που επηρέαζε, ιδίως, το άκρο στο οποίο έγινε η ένεση. Σε 7 άλλες πρόσφατα εμβολιασμένες περιπτώσεις, εμφανίστηκε παράλυση αλλά όχι στο άκρο που είχε λάβει την ένεση.

Ο Δρ. Άρθουρ Γκέιλ του Υπουργείου Υγείας ανέφερε (στην  εφημερίδα Daily Express  στις 10 Απριλίου 1950) ότι είχε παρατηρήσει 65 περιπτώσεις, κυρίως από τα Μίντλαντς, στις οποίες αναπτύχθηκε παράλυση περίπου δύο εβδομάδες μετά από μια ένεση. Σε 49 από αυτές, η παράλυση περιορίστηκε στο άκρο στο οποίο είχε γίνει η ένεση.

Η έκθεση της κυβερνητικής έρευνας (British Medical Journal, 1 Ιουλίου 1950) που διεξήγαγαν οι Δρ. A. Bradford Hill και 3. Knowelden αποκάλυψε ότι υπήρχαν 410 κρούσματα παιδικής παράλυσης σε παιδιά κάτω των πέντε ετών. Από αυτά, τα 249 είχαν εμβολιαστεί ταυτόχρονα. Από τα 41 κρούσματα δεν ήταν γνωστό αν είχαν εμβολιαστεί ή όχι. Από τα 35 κρούσματα στα οποία αναπτύχθηκε πολιομυελίτιδα εντός ενός μήνα από τον εμβολιασμό, το άκρο που είχε λάβει το εμβόλιο ήταν παράλυτο. Αυτό ήταν συνήθως το αριστερό χέρι.

Το  British Medical Journal  (29 Ιουλίου 1950) ανέφερε 112 περιπτώσεις παράλυσης που εισήχθησαν στο Νοσοκομείο Park του Λονδίνου κατά την περίοδο 1947-1949, εκ των οποίων οι 14 ήταν παράλυτοι στο άκρο «το οποίο είχε λάβει μία ή περισσότερες από μια σειρά ανοσοποιητικών ενέσεων τους προηγούμενους δύο μήνες. Το διάστημα μεταξύ της τελευταίας ένεσης και της έναρξης της παράλυσης στην πλειονότητα των περιπτώσεων ήταν μεταξύ 9 και 14 ημερών. Η παράλυση ακολούθησε (APT) συνδυασμό κοκκύτη και προφυλακτικής αγωγής για διφθερίτιδα σε εννέα περιπτώσεις, μόνο εμβόλιο κοκκύτη σε μία περίπτωση και μόνο προφυλακτική αγωγή για διφθερίτιδα σε τέσσερις περιπτώσεις. Η παράλυση, είτε του χεριού είτε του ποδιού, ακολουθούσε γενικά ένα ομοιόμορφο πρότυπο. Δεν συσχετιζόταν χρονικά ή τοπικά με κάποια συγκεκριμένη κλινική ή τεχνική».

Και στις 14 περιπτώσεις, η παράλυση εμφανίστηκε στο άκρο στο οποίο έγινε η ένεση. Σε 12 περιπτώσεις, η παράλυση αφορούσε το χέρι και σε 2 περιπτώσεις το πόδι. Αυτό το ξέσπασμα πολιομυελίτιδας ακολούθησε μια εντατική εκστρατεία εμβολιασμού κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου (1947-1949).

Οι κατασκευαστές ορού πιθανότατα είχαν πλεόνασμα εμβολίου για να πουλήσουν, όπως συμβαίνει σε αυτή τη χώρα (Ηνωμένες Πολιτείες) όταν οι εκστρατείες εκφοβισμού στημένες και οι εύπιστοι άνθρωποι οδηγούνται στα κέντρα εμβολιασμού για να «εμβολιαστούν».

Στο Λος Άντζελες (1946), μετά τη μεγαλύτερη εκστρατεία εμβολιασμού κατά της ευλογιάς στην ιστορία της πόλης, ξέσπασε επιδημία πολιομυελίτιδας μέσα σε δύο εβδομάδες μετά τα «εμβόλια» και μέχρι το τέλος του καλοκαιριού υπήρξαν 26 θάνατοι από αυτή την αιτία και 1.900 αναφερόμενα κρούσματα.

Ο επιδημιολόγος της κομητείας εκτίμησε ότι υπήρχαν – περίπου 15 φορές περισσότερα  μη αναφερόμενα  κρούσματα, γεγονός που θα ανέβαζε τον αριθμό σε 28.000 κρούσματα. Η αναφορά για ολόκληρες τις Ηνωμένες Πολιτείες για το 1951 ήταν μόνο 28.395. Μια μέση εκστρατεία εμβολιασμού αποφέρει στους γιατρούς περίπου 2.000.000 δολάρια, επομένως αυτή πρέπει να ήταν τεράστια σε κέρδη. Το ποσό της «απόληψης» δεν έχει αποκαλυφθεί ποτέ. Αυτή η  επιδημία πολιομυελίτιδας  πυροδότησε μια «μεγαλύτερη από ποτέ» εκστρατεία March of Dimes και οι άνθρωποι «αφαιμάχθηκαν» ξανά για χρήματα για να υποστηρίξουν την ιατρική απάτη που δημιουργεί περισσότερες ασθένειες προκειμένου να τρομάξει τους ανθρώπους ώστε να κάνουν περισσότερες δωρεές και έτσι ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται.

ΠΟΛΙΟΜΥΕΛΙΤΙΔΑ ΑΠΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟ ΣΕ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ

Η Αγγλία, η Αυστραλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι οι μόνες χώρες που έχουν διαπιστώσει ότι ο εμβολιασμός προκαλεί πολιομυελίτιδα και τις παραλλαγές της, όπως η εγκεφαλίτιδα, η μηνιγγίτιδα και ορισμένες άλλες ασθένειες.

Στο  περιοδικό The New York State Journal of Medicine  (15 Μαΐου 1926) δόθηκαν αναφορές για  εγκεφαλίτιδα μετά τον εμβολιασμό  σε αρκετές άλλες χώρες. Σε μια περίληψη ενός άρθρου του Δρ. WF Winkler, της Πανεπιστημιακής Κλινικής του Ρόστοκ στη Γερμανία, αναφέρεται: «Πρόσφατα, έχουν αναφερθεί μεμονωμένες περιπτώσεις εγκεφαλικών συμπτωμάτων, που υποδηλώνουν  εγκεφαλίτιδα,  μετά από εμβολιασμό, από την Ολλανδία, την Τσεχοσλοβακία και τη Γερμανία, και από την Ελβετία έχουν αναφερθεί δύο περιπτώσεις σοβαρής  μηνιγγίτιδας».

Η (27 Αυγούστου 1928) Έκθεση της Κοινωνίας των Εθνών αναφέρει 139 κρούσματα και 41 θανάτους. «Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την κατάργηση του υποχρεωτικού εμβολιασμού από την Ολλανδία κατά τη διάρκεια του 1928-1929. Ο συνολικός αριθμός εμβολιασμών στην Ολλανδία κατά το πρώτο εξάμηνο του 1928 ήταν λιγότερος από το ένα τρίτο εκείνων του πρώτου εξαμήνου του 1927 και οι θάνατοι από  εγκεφαλίτιδα  μειώθηκαν σε λιγότερο από το ένα τρίτο.» (Vaccine and Serum Evils—Shelton—σελ. 15)

Η Γερμανία τροποποίησε τον νόμο περί υποχρεωτικού εμβολιασμού, ως αποτέλεσμα του αυξημένου αριθμού κρουσμάτων πολιομυελίτιδας που προέκυψαν από τον εμβολιασμό.  Η Διεθνής Υπηρεσία Ειδήσεων  (27 Φεβρουαρίου 1930) αναφέρει: «Η αλλαγή στάσης ορισμένων ιατρικών εμπειρογνωμόνων απέναντι στον εμβολιασμό υπέρ μιας λιγότερο αυστηρής εφαρμογής του νόμου οφείλεται κυρίως σε έναν σημαντικό αριθμό μεταεμβολιασμών που παρατηρήθηκαν στην Ολλανδία και την Αγγλία και σε σποραδικά κρούσματα στη Γερμανία».

Ο Δρ. Carl Leiner από τη Βιέννη ανέφερε περιπτώσεις εγκεφαλίτιδας και μηνιγγίτιδας που εμφανίστηκαν 9 έως 15 ημέρες μετά τον εμβολιασμό. Παραδέχτηκε «ότι σε μια γενικευμένη λοίμωξη, όπως η γενικευμένη δαμαλίτιδα, μπορεί να υπάρχουν ενδοκρανιακές επιπλοκές». Σε νεκροψίες, ο Δρ. Lucksch μπόρεσε να αποδείξει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι «ο θάνατος οφειλόταν σε εγκεφαλίτιδα». Ο Δρ. Bastianse από τη Χάγη ανέφερε 34 παρόμοιες περιπτώσεις που σημειώθηκαν στην Ολλανδία κατά τη διάρκεια 18 μηνών (1924-25) με ποσοστό θνησιμότητας 40%. Η Ολλανδία, η Γαλλία και άλλες χώρες έχουν επίσης αναφέρει περιπτώσεις αυτού του είδους.

Σε ένα άρθρο στο  The Journal of the American Medical Association  (3 Ιουλίου 1926, σελ. 45) με θέμα «ΝΕΥΡΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΡΑΧΕΣ ΚΑΙ ΕΜΒΟΛΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΧΥΓΑΛΑΣ», αναφέρεται: «Σε περιοχές όπου δεν υπάρχει οργανωμένος εμβολιασμός του πληθυσμού, η γενική παράλυση είναι σπάνια.  Σε ασθενείς με γενική παράλυση,  αυτός (ο Δρ. Νταράσκιουιεβιτς) δεν έχει δει ποτέ ουλές από ευλογιά, αλλά  ουλές από εμβολιασμό από ευλογιά ήταν πάντα παρούσες».  Διάφοροι γιατροί συμφώνησαν ότι «Είναι αδύνατο να αρνηθούμε τη σύνδεση μεταξύ του εμβολιασμού και της εγκεφαλίτιδας που τον ακολουθεί». (η έμφαση προστέθηκε)

Στην Αγγλία (1923-1925) πραγματοποιήθηκε μια εντατική εκστρατεία εμβολιασμού, η οποία προκάλεσε σταθερή αύξηση των κρουσμάτων  Εγκεφαλίτιδας-Ληθαργίας  και παρόμοιων ασθενειών, μέχρι που το 1924 αναφέρθηκαν 6.296 κρούσματα, με χιλιάδες μη αναφερόμενα κρούσματα, τα οποία δεν έχουν υπολογιστεί. Το Λίβερπουλ ήταν τουλάχιστον 50% καλύτερα εμβολιασμένο από την υπόλοιπη Αγγλία και είχε περίπου 100% περισσότερα κρούσματα εγκεφαλίτιδας. Οι γιατροί προσπάθησαν να απομακρύνουν την ευθύνη από τον εμβολιασμό ισχυριζόμενοι ότι οι ασθένειες οφείλονταν σε «λανθάνουσα λοίμωξη», «κληρονομική αδυναμία» ή «ειδική ευαισθησία».

Σχετικά με τον Συγγραφέα

Η Σάσα Λατίποβα είναι Αμερικανίδα καλλιτέχνιδα, γεννημένη στην Ουκρανία, και πρώην στέλεχος της φαρμακευτικής βιομηχανίας και επιχειρηματίας, με 25 χρόνια εμπειρίας στην τεχνολογία υγειονομικής περίθαλψης, τα ιατροτεχνολογικά προϊόντα και την φαρμακευτική έρευνα και ανάπτυξη.