Οι γειτονιές στα χρόνια της αθωότητας… (βίντεο)
Αν ζήσατε εκείνα τα όμορφα χρόνια ή αν απλά αγαπάτε την αυθεντικότητα της παλιάς Ελλάδας, ελάτε να ξετυλίξουμε μαζί το κουβάρι των αναμνήσεων.
Χάρισέ μου κάτι λιγότερο από τρια λεπτά, και θα σε ταξιδέψω στις γειτονιές των παιδικών μας χρόνων…
Εκεί που τη νοσταλγία αγκαλιάζουν το αγιόκλιμα και το γιασεμί και στήνουν χορό οι εικόνες βίωμα του καθενός μας…
Χαθήκαμε… χάσαμε την ψυχή μας, όταν χάθηκαν οι γειτονιές με τα χαμηλά σπίτια, την απλότητα, κι εκείνο το … ΜΑΖΙ…
Φυλακίστηκε η ζωή μας σε πολυκατοικίες και χάθηκε η επαφή με το χώμα… αυτό που “φάγαμε με το κουτάλι” στα παιδικά μας παιχνίδια, στα πληγωμένα γόνατα και την ψυχή να χορεύει τον χορό της βροχής…
Ξεκλείδωτες πόρτες… ξεκλείδωτα όνειρα…
Κι απ’ όλα αυτά, απέμεινε μια νοσταλγία γλυκόπικρη, που φέρνει δάκρυα στα μάτια κι ένα μούδιασμα στην ψυχή…
Καλλιόπη
Ένα οδοιπορικό σε μια εποχή που οι πόρτες των σπιτιών έμεναν ανοιχτές, οι δρόμοι ήταν η μεγαλύτερη παιδική χαρά και η καλημέρα του γείτονα είχε αληθινή αξία.
Στο νέο βίντεο του καναλιού «Ασπρόμαυρες Μνήμες», ταξιδεύουμε πίσω στις γειτονιές της Ελλάδας του 1960.
Εκεί που η καθημερινότητα μοιραζόταν στα ασβεστωμένα πεζοδρόμια, στα συνοικιακά καφενεία και κάτω από το φως του θερινού σινεμά.
Γιατί, όπως λέμε και στο βίντεο: «Η διασκέδαση ήταν απλή, αλλά αυθεντική.»
Αν ζήσατε εκείνα τα όμορφα χρόνια ή αν απλά αγαπάτε την αυθεντικότητα της παλιάς Ελλάδας, ελάτε να ξετυλίξουμε μαζί το κουβάρι των αναμνήσεων.
Πως ήταν οι γειτονιές το 1960?
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Ενταξει,αφαιρω την ηλικια,και κραταω το Ε9! Χαχα χαχαχα
Προβλέπω να μην το δεις ούτε αυτό… εξαφανίστηκε ο ραφαήλ… μα κι εσύ ευλογημένη, όλο απαιτήσεις είσαι… τον φόβισες τον άνθρωπο… χαχαχα
Αχαχααααχα! Επιβιωνουμε και χωρις παχυλο Ε9! Χαχα συνηθισμενα τσ βουνα απ τα χιονια!Χαχαχσ
Σκιαχτηκε!!αχαχαχα
Χάρισέ μου κάτι λιγότερο από τρια λεπτά, και θα σε ταξιδέψω στις γειτονιές των παιδικών μας χρόνων…
Εκεί που τη νοσταλγία αγκαλιάζουν το αγιόκλιμα και το γιασεμί και στήνουν χορό οι εικόνες βίωμα του καθενός μας…
Χαθήκαμε… χάσαμε την ψυχή μας, όταν χάθηκαν οι γειτονιές με τα χαμηλά σπίτια, την απλότητα, κι εκείνο το … ΜΑΖΙ…
Φυλακίστηκε η ζωή μας σε πολυκατοικίες και χάθηκε η επαφή με το χώμα… αυτό που “φάγαμε με το κουτάλι” στα παιδικά μας παιχνίδια, στα πληγωμένα γόνατα και την ψυχή να χορεύει τον χορό της βροχής…
Ξεκλείδωτες πόρτες… ξεκλείδωτα όνειρα…
Κι απ’ όλα αυτά, απέμεινε μια νοσταλγία γλυκόπικρη, που φέρνει δάκρυα στα μάτια κι ένα μούδιασμα στην ψυχή…
Αποτραβυχτικε η χάρης…
Και άφησε η θάλασσα τα ψάρια στο κενό…
Δεν υπάρχει εξέλιξη…
Παρά μόνο άδειασμα και τιμωρία…
Τυχερός ο σύνηδητος…
Κυνηγός…
Μπορεί να γλυτώσει….
Έσχατα χρόνια τα λένε…
Παιδιά εμείς…
Και το βάρος ασηκωτο ..
Μα αυτός θα το σηκώσει…
Αλλιώς στον πάτο…
Της ζωής σου..μ
Καλησπέρα Καλλιόπη ωραία τα λεγόμενα σας.Και εγώ είμαι της γενιάς του 77 και τώρα σκέφτομαι κατά καιρούς ότι όντως ως παιδί πέρασα αθώα με επαφή με τα ζωάκια τις τούμπες με το ποδήλατο τα γόνατα με αίματα.Οι άνθρωποι πιο φιλόξενοι και ζεστοί.Τωρα όλα αυτά έχουν χαθεί και μένει η ανάμνηση.Μας χάλασαν οι κυβερνήσεις με τις αμερικανικές απόψεις τους πλήρη καταστροφή σε όλους τους τομείς.Σταματαω για να μην σας χαλάσω την διάθεση…..μακάρι να άλλαζαν όλα αλλα….
Ο κάθε άνθρωπος με τις μνήμες και τις νοσταλγίες του…
Εχω ενα πλουσιο γαμπο να σας δωσω……. πειτε το ναι και τον στελνω με ελικοπτερο …………θα φυγουν αμεσως τα ψυχολογικα .χαχαχαχαχαχαχαχαχα
Δεν στέλνετε καλλίτερα το ελικόπτερο ΧΩΡΙΣ τον γαμπρό, να με πάει καμιά βόλτα, να ξελαμπικάρει το μυαλό μου… ;;; χαχαχαχαχαχα
Χαχαχαχαχαχα!κοτερο εχει;αχαχα
Λογικά, για να έχει ελικόπτερο, θα έχει και κόττερο να σε πάει βόλτα… χαχαχαχα
Εαν δεν τον θελει η Ποπη στειλτον σε μενα….χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχ
ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ… Ναι… ναι… ραφαήλ, δώστε τον στην Χαρά…
Χαχαχαχα,ηλικια,Ε9,κτλ,και αναλογως ,θα πραξω!ΧΑΧΑΧΑΧΑ
Α, πολλά θες κι εσύ…