Όταν σωπαίνεις για να μη γίνει πόλεμος
Προβολές:269
Γιατί το όριο δεν είναι πάντοτε ακόμη μία συζήτηση. Μπορεί να είναι η απόφαση να μη συμμετέχεις άλλο σε μια συνομιλία που διαστρέφει την πραγματικότητά σου. Να απομακρυνθείς από μια κατάσταση που απαιτεί να μικραίνεις για να παραμένει ο άλλος άνετος.
Κάποιες φορές, αξίζει να σιωπήσεις και ν’ αφήσεις τον χρόνο να ΞΕΒΡΑΚΩΣΕΙ ΤΟΥΣ ΨΕΥΤΙΚΟΥΣ “ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ”…
Καλλιόπη
Όταν σωπαίνεις για να μη γίνει πόλεμος
Δεν σωπαίνεις πάντοτε επειδή δεν ξέρεις τι θέλεις να πεις. Μερικές φορές σωπαίνεις επειδή έχεις μάθει τι ακολουθεί όταν μιλάς.
Ο άλλος θυμώνει. Σε ειρωνεύεται. Υποβαθμίζει αυτό που αισθάνεσαι. Σου λέει ότι υπερβάλλεις, ότι είσαι δύσκολος, αχάριστος ή υπερβολικά ευαίσθητος. Μεταφέρει τη συζήτηση στον τρόπο που μίλησες, ώστε να μη χρειαστεί ποτέ να απαντήσει σε αυτό που του είπες. Κάποτε αποσύρεται, σε τιμωρεί με σιωπή ή σε απειλεί ότι θα φύγει.
Σταδιακά μαθαίνεις ότι, για να υπάρχει ηρεμία, πρέπει εσύ να μην υπάρχεις ολόκληρος μέσα στη σχέση.
Καταπίνεις το σχόλιο που σε πλήγωσε. Δεν αντιδράς στην απαξίωση. Λες «δεν πειράζει», ενώ πειράζει πολύ. Δεν το κάνεις επειδή συμφωνείς. Το κάνεις επειδή δεν αντέχεις ακόμη μία σύγκρουση στην οποία θα χρειαστεί πάλι να αποδείξεις ότι δικαιούσαι να αισθάνεσαι αυτό που αισθάνεσαι.
Όμως η ηρεμία που εξασφαλίζεται με αυτόν τον τρόπο δεν είναι ειρήνη. Είναι η απουσία αντίστασης.
Ο άλλος συνεχίζει ανενόχλητος, ενώ εσύ αρχίζεις να αμφιβάλλεις για την αντίληψή σου. Αναρωτιέσαι αν πράγματι συνέβη αυτό που κατάλαβες, αν έχεις δικαίωμα να θυμώνεις, αν ζητάς πολλά. Παρακολουθείς τις διαθέσεις του, υπολογίζεις τις λέξεις σου και προβλέπεις τις αντιδράσεις του. Αντί να βρίσκεσαι μέσα στη σχέση, βρίσκεσαι σε διαρκή επιφυλακή απέναντί της.
Και τότε αρχίζει ο εσωτερικός πόλεμος.
Επαναλαμβάνεις στο μυαλό σου τις συζητήσεις. Σκέφτεσαι τι θα μπορούσες να είχες πει.
Θυμώνεις με τον άλλον για όσα σου κάνει, αλλά και με τον εαυτό σου που δεν σε προστατεύει.
Το σώμα παραμένει σε ένταση. Ο ύπνος διαταράσσεται.
Η γνάθος σφίγγεται. Η παρουσία του άλλου αρχίζει να προκαλεί αποστροφή, κόπωση ή ένα μόνιμο αίσθημα κινδύνου.
Κάποτε μια γυναίκα στο γραφείο μού έλεγε ότι δεν αναγνώριζε πια τον εαυτό της. Είχε γίνει ψυχρή, απόμακρη και ευερέθιστη. Πίστευε ότι ίσως εκείνη είχε το πρόβλημα. Όσο μιλούσαμε, φάνηκε ότι είχε προσπαθήσει πολλές φορές να εξηγήσει στον σύντροφό της τι την πλήγωνε. Εκείνος γελούσε, την αποκαλούσε υπερβολική ή της υπενθύμιζε όλα όσα έκανε για εκείνη. Κάθε συζήτηση τελείωνε με την ίδια να απολογείται.
Κάποια στιγμή σταμάτησε να μιλά.
Η σιωπή της δεν προκάλεσε την απαξίωση. Ήταν η συνέπειά της. Δεν ευθυνόταν για τον τρόπο που της συμπεριφερόταν εκείνος. Η δική της ευθύνη βρισκόταν αλλού.
Να αναγνωρίσει ότι δεν υπήρχε κάποιος καλύτερος τρόπος να εξηγήσει κάτι σε έναν άνθρωπο που δεν ήθελε να το ακούσει. Να πάψει να εξαντλείται αναζητώντας τις σωστές λέξεις και να αναρωτηθεί τι θα έκανε με την αλήθεια που ήδη γνώριζε.
Γιατί το όριο δεν είναι πάντοτε ακόμη μία συζήτηση. Μπορεί να είναι η απόφαση να μη συμμετέχεις άλλο σε μια συνομιλία που διαστρέφει την πραγματικότητά σου. Να απομακρυνθείς από μια κατάσταση που απαιτεί να μικραίνεις για να παραμένει ο άλλος άνετος. Να δεχτείς ότι η σχέση μπορεί να μην αλλάξει, επειδή εσύ μίλησες καθαρότερα.
Το να αναλάβεις την ευθύνη σου δεν σημαίνει να κατηγορήσεις τον εαυτό σου επειδή φοβήθηκε, υποχώρησε ή άργησε να δει. Σημαίνει να μην αφήνεις πλέον τον φόβο να αποφασίζει μέχρι πού μπορεί να φτάνει ο άλλος μέσα στη ζωή σου.
Ο εσωτερικός πόλεμος δεν είναι πάντοτε ένδειξη ότι απέτυχες να διατηρήσεις την ειρήνη. Μπορεί να είναι το μέρος του εαυτού σου που δεν δέχεται ακόμη να εξαφανιστεί.
Γιατί μια ειρήνη που προϋποθέτει τη σιωπή, τη σύγχυση και την αυτοακύρωση του ενός δεν είναι ειρήνη.
Είναι η τάξη που επιβάλλεται όταν ο ένας έχει μάθει να καταλαμβάνει όλο τον χώρο και ο άλλος να πληρώνει το τίμημα.
Αγγελική Μπολουδάκη
Προβολές : 269
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
