Τα χαρτογραφημένα χθες μου και τα αχαρτογράφητα αύριο. Η αμυγδαλιά άνθισε και για σένα

Τα χαρτογραφημένα χθες μου και τα αχαρτογράφητα αύριο. Η αμυγδαλιά άνθισε και για σένα

2 Φεβρουαρίου, 2022 1 Από Καλλιόπη Σουφλή
Προβολές:145
Μοίρασέ το

 

Έκλειναν μεμιάς τα μάτια, σαν να γλάρωναν, σαν να τους έριχνε σ΄ έναν περίεργο υπνόξυπνο.
Σαν σε λειτουργία, σαν επίκληση σε άγιο αδιευκρίνιστο.
Δεν το αφιέρωναν σε ανθρωπίνων διαστάσεων έρωτα.
Δεν ήταν καν για ανεκπλήρωτη σχέση.

Ήταν σαν έρωτας για κάτι… Άγνωστο. Αλλά τι;

 

 

 

 

Χαρτογραφημένες οι μνήμες του χθες, ξαναζωνταντεύουν και στήνουν τον δικό τους χορό… το δικό τους τραγούδι… ξέρετε… από κείνα τα τραγούδια που έμειναν αλώβητα στο χρόνο κι έχουν πολλά να θυμίσουν στους παλιούς αλλά και στους κάπως νεώτερους…

Η τραγωδία είναι, πως φεύγοντας οι παλιές γενιές, χάνονται κι εκείνες οι μουσικές που λατρεύτηκαν και άντεξαν πολλές δεκαετίες…
Καλλιόπη Σουφλή
Τα χαρτογραφημένα χθες μου και τα αχαρτογράφητα αύριο. Η αμυγδαλιά άνθισε και για σένα

     Εκείνα τα τραπέζια ήταν τεράάάάστια. Έτσι καταγράφηκαν στη μνήμη, κι ας μην ήταν. Είχαν κάτι μαγικό. Απρογραμμάτιστα.

Μαζεύονταν σόγια, φίλοι. Οι γυναίκες στην κουζίνα προετοίμαζαν κάτι πρόχειρο, ενώ κακάριζαν.
Έτρεχαν τα χέρια τους να καθαρίζουν πατάτες, να τηγανίζουν κεφτέδες, να κουτσομπολεύουν.
Μετά ξεφλούδιζαν πορτοκάλια, μήλα και τα πασπάλιζαν με κανέλα και ζάχαρη. 

     

Υπήρχε ένας ρυθμός γρήγορος, εορταστικός κι ας μη γιόρταζαν κάτι συγκεκριμένο. Ίσως το ότι ήταν Κυριακή ή την άφιξη κάποιου μουσαφίρη.

Μεγάλη υπόθεση ο μουσαφίρης. Ο «έχουμε και ξένον άνθρωπο». 

    Και ξαφνικά, από το πουθενά, λες και τα τραπέζια γαργάλαγαν λαρύγγια, άρχιζαν τα τραγούδια.

Μια αυτοσχέδια, άτεχνη κομπανία, μια ορχήστρα στο δευτερόλεπτο.
Τραγούδαγαν με έξαψη, με ανεμελιά, με χαρά.
Έπλεαν μουσικά σ΄ όλους τους χρόνους και τα μουσικά ρεύματα. Γούναρη, Θεοδωράκη, Τσιτσάνη, Σπάρτακο, Ζαμπέτα.
Κι ανάμεσα και Βέμπο και κανένα «σύγχρονο» του τότε, όπως «Δελφίνι, δελφινάκι».
Α, ναι! Και κανένα σόκιν, οπωσδήποτε. Αυτό κι αν φούντωνε την ατμόσφαιρα.

   

Για να ξεπροβάλλουν οι οδοντοστοιχίες κάποιο χρυσό δόντι (υπήρχαν στα στόματα και χρυσά δόντια τότε) και οι γυναίκες να λένε «καλέ, ακούν και μικρά παιδιά».
Ξεκίναγε ο ένας, απόσωνε ο άλλος, τράβαγε μια κορώνα ο τρίτος. 

    Μα υπήρχε κι ένα τραγούδι, απαραιτήτως κι εκείνο το τραγούδι, που άλλαζε το κλίμα.

«Ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά, με τα χεράκια της».
Το περίμενα πώς και πώς για να κοροϊδέψω.
Έπεφταν οι στροφές τους με τη μια!
Έκλειναν μεμιάς τα μάτια, σαν να γλάρωναν, σαν να τους έριχνε σ΄ έναν περίεργο υπνόξυπνο.
Σαν σε λειτουργία, σαν επίκληση σε άγιο αδιευκρίνιστο.
Δεν το αφιέρωναν σε ανθρωπίνων διαστάσεων έρωτα.
Δεν ήταν καν για ανεκπλήρωτη σχέση.
Ήταν σαν έρωτας για κάτι… Άγνωστο. Αλλά τι; 

   Μα ποιος σκέφτηκε να γράψει στίχο «ετίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά με τα χεράκια της»;

Μικρή εγώ, με δισκάκια 45άρια σε ετοιμότητα.
Να χορέψω σέικ.
Να δοξαστώ χορευτικά στο «Ω μάμι, ω μάμι μάμι μπλου, ω μάμι μπλου».
Πιο λογικοί μου έμοιαζαν οι στίχοι mammy blue !

     Προχθές περπατούσα. Περπατούσα μηχανικά και σκεφτόμουν.

Το μυαλό ακολουθούσε όλα τα χαρτογραφημένα χθες μου και τα αχαρτογράφητα αύριο.
Χαραμίζοντας επιπόλαια το τώρα.
Τι αδιανόητη σπατάλη!
Και ξαφνικά, σε μια στροφή του δρόμου, να! Μια ολάνθιστη αμυγδαλιά. 

   

Και στο επόμενο βήμα μου, μια συγκλονιστική μυρουδιά από κάποιο ανθισμένο δέντρο, έβαλε μπροστά την όσφρηση.
Μη με ρωτήσεις «τι δέντρο ήταν;».
Χαράμισα και τα δέντρα στα χρόνια, η ηλίθια! Πού να τα ξεχωρίσω; 

   

Kαι μετά ξανά μια αμυγδαλιά.
Αν δεν με πετύχαινε η πρώτη, θα μ΄ έριχνε κάτω η δεύτερη, έμοιαζε έως και προσχεδιασμένο το έγκλημα.
Ολάνθιστη, ολοστόλιστη, ακριβής, ακριβέστατη στο ραντεβού μαζί μου κάθε χρόνο.
Στάθηκα. Να την κοιτάω. Τόσο τραγικά αμήχανη, σαστισμένη, διστακτική στην τόση ομορφιά, σ΄ όλο αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μου.

 

   

Κύκλος ζωής. Ολοστρόγγυλος. Ο χρόνος-γη. Ολάνθιστος!
Κι ήταν ξυραφιά. Ναι! Ξυραφιά. Που δεν ξεχωρίζεις αίσθημα. Δεν προλαβαίνεις κιόλας.
Μέχρι να δεις αίμα. Και να συμπεράνεις πόνο ενώ δεν ήταν πόνος.
Αίμα μου έβγαλε η αμυγδαλιά.
Στόχευσε ευθύβολα, μια αυθάδη μοιρολογίστρα, που θεωρούσε ότι ο κόσμος είχε έρθει τούμπα και τον έκλαιγε.
Οι αμυγδαλιές, αγαπημένοι μου, άνθισαν και φέτος, όπως κάθε χρόνο. Κι είμαστε εδώ.
Y.Γ.: Υπάρχει πιο αισιόδοξο μήνυμα απ΄ αυτό;

 

Ρέα Βιτάλη / Πρωταγωνιστές

 

Πηγή

Προβολές : 145

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,

Δώδεκα χρόνια, συνταξειδεύουμε μαζί στον χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Σ’ αυτά τα χρόνια, στάθηκα δίπλα σας , με μοναδικό στόχο την ενημέρωσή σας, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες γι'αυτήν. Μετά την διαγραφή του πρώτου μου ιστολογίου, αναγκάστηκα να πάω σε άλλη πλατφόρμα και να πληρώνω ένα σημαντικό ποσόν κάθε μήνα, για την ασφάλεια του ιστολογίου μου.

Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση 'Make this a monthly donation' και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι 'Donate with PayPal' αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η 'Donate with a Debit or Credit Card', αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.

Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή


ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ


Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
  • Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
  • Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
  • Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
  • Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
  • Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.