«Άξονα του ευρωπαϊκού νότου» επιδιώκει η Τζόρτζια Μελόνι. (Τι κρύβεται πίσω απ’ αυτό;;; Ποιών τα σχέδια εξυπηρετεί το...σιωνιστικό Μελονάκι;;;)

«Άξονα του ευρωπαϊκού νότου» επιδιώκει η Τζόρτζια Μελόνι. (Τι κρύβεται πίσω απ’ αυτό;;; Ποιών τα σχέδια εξυπηρετεί το...σιωνιστικό Μελονάκι;;;)

5 Δεκεμβρίου, 2022 55 Από Καλλιόπη Σουφλή
Προβολές:350
Μοίρασέ το

 

 

Είναι σαφές ότι τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρείται μια ολοένα και εμφανέστερη στροφή της Ιταλίας προς τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου.

Έγινε μια τρίτη επιλογή, με έμφαση στην μεσογειακή διάσταση της χώρας και στην δημιουργία, κατά το δυνατόν, ενός «άξονα του νότου», που να μπορεί να προβάλει, όπως φαίνεται, κοινές διεκδικήσεις με κύρια αναφορά στην ανάγκη ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.

 

Πριν λίγο, δημοσίευσα το θέμα της διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και ζήτησα από τους αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ, να προσέξουν πολύ αυτή την ανάρτηση … (εδώ)

Έγραψα στο σχόλιό μου, μεταξύ άλλων: Αν δώσετε έμφαση στην πρώτη φωτογραφία, θα καταστεί σε όλους σαφές, πως οδεύει σε πλήρη διάλυση…

Γι αυτό και όπως θα διαβάσετε στη συνέχεια των αναρτήσεων, δεν είναι άσχετη η δήλωση πολιτικού προσώπου περί δημιουργίας συνασπισμού κρατών της Νότιας Ευρώπης…”…
Φυσικά, εννοούσα τη Μελόνι… γιατί αυτός είναι ο ρόλος που της έχει αναθέσει το ΕΒΡΑΙΟΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΛΟΜΠΙ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΧΕΙ ΔΗΛΩΣΕΙ ΥΠΟΤΑΓΗ… να ενώσει τις χώρες της Νοτίου Ευρώπης, για να τις οδηγήσει στον απόλυτο μαρασμό…
Αν προσέξετε τα άρθρα που παραθέτω κάτω από αυτή την ανάρτηση, για την διάλυση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα καταλάβετε πολλά…
Και για αποφυγή κάθε παρερμηνείας, έχω γράψει πολλάκις, πως πρέπει να βγεί η χώρα μας από την ΕΒΡΑΙΟΣΙΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ… ΑΛΛΑ… ΟΧΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΡΟΥΣ ΤΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΤΩΝ…
Κάθε προσπάθεια ως εκ τούτου της Μελόνι, ΚΡΥΒΕΙ ΥΠΟΠΤΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ…
Και μην ξεχνάτε, πως και η… “ΕΘΝΙΚΗ” Τράπεζα της Ιταλίας, είναι… ΡΟΤΣΙΛΝΤ…
Η ΜΕΛΟΝΙ, ΘΑ ΑΠΟΔΕΙΧΘΕΙ Ο ΔΟΥΡΕΙΟΣ ΙΠΠΟΣ ΤΩΝ ΚΡΑΤΩΝ ΤΗΣ ΝΟΤΙΟΥ ΕΥΡΩΠΗΣ…
Καλλιόπη Σουφλή
Υ.Γ. Προσέξτε τι φοράει στο λαιμουδάκι της… πολύ”χριστιανικό”…
ΣΙΩΝΙΣΤΡΙΑ ΕΙΝΑΙ, είπαμε…
ΕΒΡΑΙΑ ΕΙΝΑΙ…ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΣΚΥΛΕΣ…
ΞΥΠΝΗΣΤΕΕΕΕΕΕ!!!

Στην Ιταλία ασχολήθηκαν όλοι με την δήλωσή της για το ελληνικό «μεράκι», με την οποία είπε στους Ιταλούς ότι πρέπει να εργάζεται κανείς με όλο του το πάθος και με τεράστια αφοσίωση για να πετυχαίνει τους στόχους του.

Και στην πρώτη της ομιλία στην βουλή της Ρώμης, η νέα Ιταλίδα πρωθυπουργός είχε υπογραμμίσει ότι η χώρα της και η Ελλάδα είναι οι κοιτίδες του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Κάποιοι φίλοι της διηγούνται ότι έχει ιδιαίτερη αδυναμία και έχει επισκεφθεί επανειλημμένα τα ελληνικά θέρετρα.

Δεν πρόκειται όμως μόνον γι΄αυτό. Είναι σαφές ότι τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρείται μια ολοένα και εμφανέστερη στροφή της Ιταλίας προς τις άλλες χώρες του ευρωπαϊκού νότου.

Σε ότι αφορά το ενεργειακό με απόλυτη ταύτιση απόψεων στην πρόταση με αντικείμενο το οριζόντιο πλαφόν στην ενέργεια. 

Αλλά και στο μεταναστευτικό: Xθες βράδυ η Μελόνι τόνισε και πάλι ότι πρέπει να λειτουργήσει ένας ευρωπαϊκός μηχανισμός για τους επαναπατρισμούς και να δοθεί έμφαση στις νόμιμες ροές, «διότι η χώρα της μαζί με τα άλλα κράτη πρώτης άφιξης των μεταναστών στην Μεσόγειο δεν μπορεί να σηκώνει όλο το σχετικό  βάρος».

 

Η στενή επαφή με την Ελλάδα είναι σαφής

Πολιτικοί αναλυτές, υπογραμμίζουν ότι τον πρώτο, αυτό, ενάμιση μήνα από την σύσταση της νέας κυβέρνησης, μπορεί κανείς να παρατηρήσει, ότι από την μία, η Ιταλία έπαψε να συντάσσεται μόνιμα με το Βερολίνο και το Παρίσι. Και από την άλλη, ότι δεν συμμάχησε σταθερά με τις χώρες του Βίσεγκραντ, όπως φοβόντουσαν πολλοί.

Έγινε μια τρίτη επιλογή, με έμφαση στην μεσογειακή διάσταση της χώρας και στην δημιουργία, κατά το δυνατόν, ενός «άξονα του νότου», που να μπορεί να προβάλει, όπως φαίνεται, κοινές διεκδικήσεις με κύρια αναφορά στην ανάγκη ευρωπαϊκής αλληλεγγύης.

Μένει να διαπιστωθεί πόσα ουσιαστικά αποτελέσματα θα πετύχει.

Αλλά η στενή επαφή με την Ελλάδα είναι σαφής.

Τόσο με την ανταλλαγή επισκέψεων των υπουργών Εξωτερικών Νίκου Δένδια και Αντόνιο Ταγιάνι, όσο και με αναφορά της Μελόνι σε επικείμενη συνάντησή της με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, πριν από την Ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής, που έχει προγραμματιστεί στις 15 του μήνα.

Αναμένεται να πραγματοποιηθεί είτε στα Τίρανα, στην Σύνοδο της ΕΕ με τις χώρες των δυτικών Βαλκανίων, στις 6 Δεκεμβρίου, είτε στο Αλικάντε της Ισπανίας, στις 9 του μηνός, στο περιθώριο της συνάντησης των εννέα μεσογειακών χωρών της Ένωσης.

 

Πηγή

 

Η Ευρωπαϊκή Ενωση και το σενάριο της καταστροφής

Η ιδέα της ευρωπαϊκής ενοποίησης ήταν εξαρχής καταδικασμένη. Το ανυπέρβλητο εμπόδιο των εθνικών ταυτοτήτων και ποια νέα μπλοκ χωρών αναμένεται να διαμορφωθούν. Ο ρόλος της γεωγραφίας, οι εμπορικές σχέσεις και το χάσμα Δύσης-Ανατολής και Βορρά-Νότου.

 

 

Δημοσιεύθηκε: 2 Μαρτίου 2016 –

  • Του Mark Fleming-Williams
Το ευρωπαϊκό εγχείρημα πάντα ήταν καταδικασμένο να αποτύχει. Η Ευρώπη είναι μια ήπειρος που διαιρείται από γεωγραφικά εμπόδια.Για δύο χιλιετίες, όχι μόνο αντιμετώπιζε μαζικούς και συνεχείς εσωτερικούς πολέμους, αλλά τηρούσε και αρχεία των πολέμων αυτών, πληροφορώντας την κάθε γενιά για όλες εκείνες τις περιπτώσεις που οι πρόγονοί τους αδικήθηκαν.Με την πάροδο των αιώνων, μεγάλες αυτοκρατορίες ήκμασαν και κατέρρευσαν, αφήνοντας πίσω τους ομάδες ανθρώπων με διαφορετικές ιστορίες, γλώσσες και κουλτούρες.

Το οποιοδήποτε πρόγραμμα που θα προσπαθούσε να συγχωνεύσει αυτές τις ανόμοιες κουλτούρες σε ένα μονολιθικό κράτος σε διάστημα μόλις 70 ετών, από τη φύση του ήταν καταδικασμένο. Αναπόφευκτα θα αντιμετώπιζε ανυπέρβλητα επίπεδα εθνικιστικής αντίστασης και τελικά θα έμπαινε σε τέλμα. Αυτό είναι το σημείο στο οποίο βρισκόμαστε τώρα.

Οι κρίσεις αφθονούν και αν και έχουν διαφορετικές όψεις, η καθεμία πηγάζει από το ίδιο ζήτημα: τους πολίτες, που τελικά εκτιμούν πολύ περισσότερο τις εθνικές και περιφερειακές ταυτότητές τους από το υπερεθνικό όνειρο.

Η κρίση χρέους και οι επαναλαμβανόμενοι φόβοι για έξοδο της Ελλάδας από την ευρωζώνη, που «γεννήθηκαν» από την εισαγωγή του ευρώ το 1999, εξέθεσαν την απροθυμία της Βόρειας Ευρώπης να «επιδοτήσει» τον Νότο. Το δημοψήφισμα για το Brexit, που έχει προγραμματιστεί για τον Ιούνιο, μπορεί να έχει τις ρίζες του στην διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης το 2004 και στο κύμα των Πολωνών μεταναστών στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Εν τω μεταξύ, εν μέσω της συνεχιζόμενης προσφυγικής/μεταναστευτικής κρίσης, οι εθνικοί ηγέτες καθησυχάζουν τους λαούς τους παρακάμπτοντας τους ευρωπαϊκούς κανόνες και επαναφέροντας τους συνοριακούς ελέγχους, προκειμένου να αποτρέψουν τη ροή των μεταναστών από το έδαφός τους. Σε όλες αυτές τις καταστάσεις, ο κοινός παρονομαστής είναι πως οι κινητήριες δυνάμεις εντός της Ευρώπης είναι εθνικές στη φύση τους και οι χώρες τελικά θα βάλουν πρώτα τα δικά τους συμφέροντα.

Τα σημερινά προβλήματα ήταν προβλέψιμα. Το επόμενο βήμα, ωστόσο, είναι πιο δύσκολο να προβλεφθεί. Έχοντας αναγνωρίσει το έμφυτο ελάττωμα του συστήματος, θα μπορούσε κάποιος να πει πως δεν είναι βιώσιμο, ωστόσο δυστυχώς το ελάττωμα δεν δίνει και κάποια «κατεύθυνση» ως προς τις ακριβείς συνθήκες κάτω από τις οποίες θα τελειώσει το σύστημα. Υπάρχουν ακόμα πολλοί διαφορετικοί τρόποι με τους οποίους θα μπορούσε να συντελεστεί ο τερματισμός της τρέχουσας μορφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Για παράδειγμα, το project θα μπορούσε να διαλυθεί μέσω των δυνάμεων της αγοράς, όπως παρά λίγο να γίνει το 2012, όταν οι επενδυτές «δοκίμασαν» τη δέσμευση των χωρών του πυρήνα της Ευρώπης να σώσουν τις χώρες της περιφέρειας, και βρήκαν πως ο πυρήνας ήταν (μετά βίας) πρόθυμος να το πράξει αυτό. Ή θα μπορούσε ένας λαός να εκλέξει ένα εθνικιστικό κόμμα, όπως το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας, που θα μπορούσε είτε να οδηγήσει τη χώρα εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης, είτε να κάνει το μπλοκ τόσο μη διαχειρίσιμο, που θα σταματήσει να λειτουργεί. Ίσως το πιθανότερο σενάριο σ’ αυτή τη φάση θα ήταν η Ευρωπαϊκή Ένωση να επιβιώσει ως ένα φάντασμα του πρώην εαυτού της, με τους νόμους της να αγνοούνται και την ίδια να χάνει τις εξουσίες της.

Πού θα συνεχιστεί η ενοποίηση

Οι ακριβείς συνθήκες υπό τις οποίες θα τελειώσει το ευρωπαϊκό πρόγραμμα δεν είναι ξεκάθαρες, όμως υπάρχουν ορισμένες σταθερές, υποβόσκουσες αλήθειες που είναι σίγουρο ότι θα επιβιώσουν και πέραν της τρέχουσας μορφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Με αυτές, μπορεί να γίνει κάποια πρόβλεψη ως προς τη μορφή που θα πάρουν τα πράγματα μελλοντικά. Αυτές οι θεμελιώδεις πραγματικότητες πηγάζουν από βαθύτερες, μη μεταβαλλόμενες δυνάμεις, που εξακολουθούν να φέρνουν κοντά τις χώρες, ανάλογα με τους πιο βασικούς στόχους τους: είναι οι ίδιες δυνάμεις που περιόρισαν τη «διάρκεια ζωής» του ευρωπαϊκού προγράμματος. Κοιτάζοντας αυτούς τους υποβόσκοντες παράγοντες, μπορεί κάποιος να προβλέψει ποιες χώρες θα αναδυθούν από την αποδυναμωμένη Ευρωπαϊκή Ένωση -ή την ΕΕ που θα έχει καταρρεύσει- με στενούς δεσμούς, και ποιες είναι πιθανό απομακρυνθούν, επιδιώκοντας τα δικά τους συμφέροντα, όταν απελευθερωθούν από τη δεσμευτική δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των ενοποιητικών της ιδεωδών.

 

Το καλύτερο μέρος για να «ξεκινήσει» κανείς είναι η Μπενελούξ. Το Βέλγιο, η Ολλανδία και το Λουξεμβούργο από καιρό έπαιζαν ρόλο-κλειδί στην ευρωπαϊκή γεωπολιτική, καθώς βρίσκονται σε μια επίπεδη και βατή περιοχή ανάμεσα στις δύο μεγάλες δυνάμεις της ευρωπαϊκής ηπείρου, της Γαλλίας και της Γερμανίας. Πράγματι, στην περιοχή Μπενελούξ ξεκίνησε το όλο ευρωπαϊκό πρόγραμμα.

Το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο σχημάτισαν μια οικονομική ένωση το 1921 και ξεκίνησαν συζητήσεις για μια τελωνειακή ένωση με την Ολλανδία το 1944, πριν το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πόλεμου. Όμως, ήταν ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος αυτός που στην πραγματικότητα «γέννησε» την Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς οι χώρες της Μπενελούξ ενώθηκαν με τους δύο γίγαντες και την Ιταλία, για να δημιουργήσουν ένα μπλοκ που θα απέτρεπε το ενδεχόμενο να ξανασυμβεί μια τέτοια καταστροφική σύγκρουση.

Στα 70 χρόνια που μεσολάβησαν από τη γερμανική ενοποίηση, η Γαλλία έχει υπομείνει τρεις εισβολές, και όλα τα μέλη της νεοσύστατης -τότε- ένωσης υπέφεραν ως αποτέλεσμα. Σήμερα, 70 χρόνια μετά και χωρίς την επανεμφάνιση μιας καταστροφικής σύγκρουσης, η στρατηγική τους φαίνεται πως ήταν αποτελεσματική.

Έτσι, οι Μπενελούξ, η Γαλλία και η Γερμανία θα έχουν κίνητρο να συνεχίσουν τις προσπάθειες ενοποίησής τους. Καθώς βρίσκεται ανάμεσα σε δύο οικονομικές δυνάμεις, η περιοχή της Μπενελούξ θα θέλει να εξασφαλίσει τη φιλία τους. Εν τω μεταξύ, η αντιπαλότητα Γαλλίας και Γερμανίας θα φέρει αυτές τις χώρες κοντά. Ωστόσο, το μοιραίο γεγονός εδώ είναι ότι η γαλλο-γερμανική σχέση υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα «ρήγματα» της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης, κάτι που σημαίνει ότι μια μικρότερη εκδοχή του μπλοκ θα είναι εξίσου ελαττωματική.

Η Ιταλία, από την πλευρά της, δεν θα προσκληθεί στο «πάρτι» αυτή τη φορά. Πρώτον, της λείπουν οι ίδιες γεωπολιτικές συνθήκες, καθώς βρίσκεται προφυλαγμένη πίσω από το Αλπικό «τείχος». Επιπλέον, η τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ευρωζώνης βρέθηκε στο επίκεντρο τόσο της κρίσης κρατικού χρέους όσο και της προσφυγικής κρίσης, και η Γερμανία ιδιαίτερα θα είναι τόσο επιφυλακτική ως προς τη συνέχιση της ένωσής της με τη χρεωμένη Ιταλία, όσο και ως προς τις σχέσεις της με την Ισπανία.

Το μπλοκ Γαλλίας-Γερμανίας-Μπενελούξ είναι ο πιθανός «κληρονόμος» του ευρώ -εάν φυσικά συνεχίσει να υφίσταται το νόμισμα- και θα διατηρήσει το ενοποιητικό ήθος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα υιοθετήσει μια πιο θετική στάση προς το ελεύθερο εμπόριο απ’ όσο ο προκάτοχός της, με την Ολλανδία και τη Γερμανία να υπερακοντίζουν τις τάσεις προστατευτισμού του Βελγίου και με μια Γαλλία που θα έχει χάσει τους παραδοσιακούς μεσογειακούς συμμάχους της.

Αυτό το μπλοκ του «πυρήνα» θα είναι το κέντρο βάρους της Ευρωπαϊκής Ηπείρου στο μέλλον. Τις χρονικές περιόδους που ήταν ολόκληρη, μετά την ενοποίησή της το 1871, η Γερμανία κυριαρχούσε στην Ήπειρο, και φαίνεται πως θα συνεχίσει να το κάνει για τουλάχιστον τα επόμενα δέκα ή είκοσι χρόνια.

Η επιρροή της Γερμανίας στην Ευρώπη δεν είναι μόνο γεωπολιτική. Ένα μεγάλο μέρος της επιρροής της βασίζεται στο εμπόριο. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες ιδιαίτερα, η Γερμανία δημιούργησε ένα ισχυρό διεθνές «εργοστάσιο» αγαθών. Παίρνει τα ακατέργαστα προϊόντα από τους γείτονές της (οι οκτώ εκ των οποίων στέλνουν στη Γερμανία πάνω από το 20% των εξαγωγών τους) και τα μετατρέπει σε εξελιγμένα προϊόντα προτού τα εξάγει.

Το 2014, η Γερμανία ήταν ο Νο 1 εξαγωγικός προορισμός για τις 14 από τις 27 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η βασική πηγή εισαγωγών για τις 15 από αυτές. Η πρόσβαση στη μηχανή αυτή έχει ωφελήσει ιδιαίτερα τα πρώην κομμουνιστικά κράτη στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη, που έχουν εκμεταλλευτεί τα υψηλά επίπεδα επενδύσεων από τη Γερμανία (όπως και από την Ολλανδία και την Αυστρία) και τις εισροές κεφαλαίων προκειμένου να πετύχουν εντυπωσιακή ανάπτυξη του ΑΕΠ τους. Είτε υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση είτε όχι, οι παίκτες στο δίκτυο αυτό θα έχουν μεγάλα κίνητρα να φροντίσουν ώστε να συνεχίσει να κινείται αυτή η μηχανή.

Απόκλιση των συμφερόντων Ανατολής και Δύσης

Ωστόσο, υπάρχουν δύο «παγίδες». Η πρώτη είναι η μετανάστευση. Το θέμα βαραίνει τις σχέσεις αυτές τουλάχιστον από τη διεύρυνση του 2004, όταν η Γερμανία ήταν μία από τις πολλές χώρες που επέβαλαν περιορισμούς στην ελευθερία κίνησης για τα νέα ανατολικά μέλη. Η εισροή προσφύγων στην Ευρώπη πρόσφατα αναζωπύρωσε τις τριβές αυτές, με την ομάδα Βίσεγκραντ (Ουγγαρία, Σλοβακία, Τσεχία και Πολωνία) να ενώνονται ενάντια στις προσπάθειες της Γερμανίας για κατανομή με ποσοστώσεις των νεοαφιχθέντων προσφύγων/μεταναστών.

Η σχέση που αναδύεται στα ανατολικά και νοτιοανατολικά της Γερμανίας είναι τέτοια ώστε η ελεύθερη διακίνηση αγαθών και κεφαλαίων ενθαρρύνεται, όμως η ελεύθερη κίνηση ανθρώπων περιορίζεται.

Η δεύτερη «παγίδα» είναι η Ρωσία. Μέσα στην επόμενη δεκαετία, η Ρωσία θα βιώσει κάποιες σημαντικές αλλαγές τόσο στις εξωτερικές της σχέσεις όσο και στα εσωτερικά της συστήματα. Το πρώτο ήμισυ αυτής της πρόβλεψης έχει ήδη συμβεί, και η Ρωσία έχει γίνει όλο και πιο εχθρική στην περιφέρειά της. Το Stratfor εκτιμά πως αυτό θα γίνει πιο έντονο, μέχρις ότου το σύστημα που σχεδιάστηκε από τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν προσαρμοστεί ή καταρρεύσει. Αυτό είναι ξεκάθαρο πως θα έχει σημαντικές επιπτώσεις στους Ευρωπαίους γείτονες της Ρωσίας, αν και σε διαφορετικούς βαθμούς. Και έτσι, η γεωγραφία θα μπει και πάλι στο παιχνίδι.

Έχουμε ήδη δει τον ρωσικό στρατό να χρησιμοποιείται αποτελεσματικά στην Ουκρανία, όμως η ικανότητά του να προωθηθεί περαιτέρω στη Ρουμανία περιορίζεται κάπως λόγω των βουνών των Καρπαθίων, ενός φυσικού φράγματος στα βόρεια και δυτικά της χώρας, που προστατεύει επίσης την Ουγγαρία και τη Σλοβακία. Η Πολωνία, αντιθέτως, είναι απόλυτα εκτεθειμένη στη Λευκορωσία, έναν στενό σύμμαχο της Ρωσίας, χωρίς κάποια οροσειρά να την προστατεύει.

Πιο βόρεια, οι ομοίως απροστάτευτες χώρες της Βαλτικής δεν διαθέτουν τον όγκο της Πολωνίας και ως εκ τούτου έχουν μικρότερη προστασία. Μια μεγαλύτερη χώρα, όπως η Πολωνία, θα μπορούσε τουλάχιστον να αγοράσει χρόνο για να οργανώσει κάποια άμυνα.

Η γεωγραφική διαφοροποίηση θα χωρίσει την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη σε δύο ομάδες, με τη μία να επικεντρώνεται στο εμπόριο και την άλλη στην ασφάλεια. Οι Κεντροευρωπαίοι (Τσέχοι, Ούγγροι, Ρουμάνοι, Βούλγαροι και Σλοβάκοι) θα βλέπουν με επιφύλαξη τη Ρωσία.

Τα Καρπάθια Όρη, αν και αποτελούν εμπόδιο, ωστόσο δεν είναι ανυπέρβλητα. Οι χώρες αυτές, πάντως, που προστατεύονται από τα βουνά, θα είναι επίσης ελεύθερες να επικεντρώσουν μεγάλο μέρος της ενέργειάς τους στην επιδίωξη της συνεχιζόμενης ευημερίας τους μέσω του εμπορίου με τον «πυρήνα».

Ένα κοινό συμφέρον για τη διατήρηση του εμπορίου με τη Γερμανία δεν είναι το θεμέλιο ενός ορισμένου μπλοκ, αλλά η αρχή μιας χαλαρής ομαδοποίησης που αποδυναμώνεται τόσο λόγω της απόστασής της από τη Γερμανία όσο και λόγω του χρόνου, καθώς η δύναμη της Γερμανίας αρχίζει να φθίνει.

Η Πολωνία και η Βαλτική, αντιθέτως, δεν θα έχουν την πολυτέλεια να επικεντρωθούν πρωτίστως στην ευημερία τους. Με την παρουσία της Ρωσίας πάνω από το κεφάλι τους, οι χώρες αυτές θα δεθούν στενά, επικεντρώνοντας τις ενέργειές τους σε αμυντικές συμφωνίες και συμμαχίες -και ιδιαίτερα στην καλλιέργεια ισχυρών σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Το εμπόριο, φυσικά, θα συνεχιστεί, όμως η ταυτότητα αυτού του μπλοκ θα επικεντρώνεται στην αντίσταση κατά της ρωσικής απειλής. Αν και όταν οι εσωτερικές προκλήσεις αναγκάσουν τη Ρωσία να στρέψει το ενδιαφέρον της προς το εσωτερικό, η Πολωνία θα έχει μια σπάνια ευκαιρία να διευρύνει την επιρροή της προς τα ανατολικά και νότια, στα πρώην εδάφη της παλαιάς Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας στη Λευκορωσία και στην Ουκρανία.

Στα βόρεια, η Σκανδιναβία θα σχηματίσει το δικό της μπλοκ. Τα μέλη της έχουν προϊστορία κοινών αυτοκρατοριών, ελεύθερου εμπορίου, συμφωνιών ελεύθερης κίνησης και μια (αποτυχημένη) νομισματική ένωση. Είναι φυσικοί σύμμαχοι. Πράγματι, ένας θεσμός που από την άνοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης βρίσκεται σε σχετική ύπνωση, το Σκανδιναβικό Συμβούλιο, υπάρχει ήδη για βοηθήσει τις χώρες αυτές στην εσωτερική τους διακυβέρνηση. Το μπλοκ αυτό πιθανότατα θα είναι σχεδόν ή εξίσου ενοποιημένο όσο ο ευρωπαϊκός «πυρήνας» του οποίου ηγούνται η Γαλλία και η Γερμανία, με τον οποίον θα έχει στενές εμπορικές και διπλωματικές σχέσεις.

Κερδισμένοι και χαμένοι της Νέας Τάξης

Το Ηνωμένο Βασίλειο θα είναι μια από τις χώρες που θα βγουν περισσότερο κερδισμένες από τη νέα τάξη πραγμάτων, εφόσον καταφέρει να παραμείνει ενωμένο για να την εκμεταλλευτεί. Έχοντας αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της τελευταίας χιλιετίας για να κρατήσει την ήπειρο διαιρεμένη και να φέρει σε σύγκρουση τους αντιπάλους του, το Ηνωμένο Βασίλειο αναγκάστηκε να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση μόλις ήταν πλέον αδύνατο να αμφισβητηθεί η ενότητα του μπλοκ.

Με την ήπειρο να είναι για μια ακόμα φορά διαιρεμένη, το Ηνωμένο Βασίλειο θα έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει στην αγαπημένη μακροχρόνια στρατηγική του, διατηρώντας μια ισορροπία δυνάμεων την ώρα που θα προσπαθεί να αναπτύξει ένα εμπορικό δίκτυο που θα συνδυάζει το τοπικό με το παγκόσμιο.

Στον αντίποδα, η Ισπανία και η Ιταλία θα μείνουν πιθανότατα πίσω. Και οι δύο θα δυσκολευτούν να κρατήσουν την ενότητά τους, με την Ισπανία να διατρέχει τον μεγαλύτερο κίνδυνο διάσπασης λόγω των εσωτερικών συγκρούσεων μεταξύ των περιφερειών της.

Θα προσπαθήσουν να μείνουν όσο το δυνατόν πιο κοντά στον πυρήνα, αν και οι τάσεις προστατευτισμού στις χώρες του Νότου μπορεί να περιορίσουν αυτές τις εμπορικές σχέσεις. Η Ισπανία και η Ιταλία θα εκμεταλλευτούν και οι δύο την ανάκτηση της ελευθερίας να μπορούν να προχωρήσουν σε υποτίμηση του νομίσματός τους για αύξηση της ανταγωνιστικότητας.

Από τη σκοπιά του πυρήνα, οι δύο χώρες πιθανότατα θα αντιμετωπίζονται ως μια μόνιμη πηγή εντάσεων, με την Γαλλία να πιέζει για τη συμπερίληψή τους και τη Γερμανία και την Ολλανδία να αντιστέκονται. Αλλά ο χρόνος θα είναι με το μέρος της Γαλλίας στο ζήτημα αυτό, γιατί τα πιο ευνοϊκά δημογραφικά στοιχεία σε σχέση με τη Γερμανία δείχνουν ότι θα έχει μεγαλύτερη επιρροή στο μπλοκ καθώς θα περνούν τα χρόνια.

Η εικόνα που παρουσιάσαμε δεν πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μια ακριβής αναπαράσταση της Ευρώπης σε κάποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή στο μέλλον. Ακόμα και αν η Ευρωπαϊκή Ένωση οδηγηθεί σε απότομη διάλυση, όπως παραλίγο να συμβεί το 2012, είναι απίθανο οι χώρες να κινηθούν και να υιοθετήσουν τόσο αρμονικά τους νέους τους ρόλους. Τα γεγονότα θα προχωρήσουν με διαφορετική ταχύτητα το καθένα και ίσως να υπάρξουν σοβαρές συγκρούσεις κατά την πορεία μετάβασης.

Με χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία να δίνουν μάχη για να αποφύγουν την απομόνωση, η Γαλλία θα βρεθεί στη δύσκολη θέση να πρέπει να επιλέξει ανάμεσα στο να παραμείνει κοντά στη Γερμανία ή να ταχθεί στο πλευρό των συμμάχων της στη Μεσόγειο. Στοιχεία του υφιστάμενου συστήματος μπορεί να διασωθούν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν σύνδεσμοι μεταξύ των μπλοκ.

Για παράδειγμα, αν το ευρώ επιβιώσει στον πυρήνα, μπορεί να συνεχίσει να χρησιμοποιείται σε ορισμένες από τις σημερινές χώρες της ερωζώνης που θεωρούνται δημοσιονομικά υπεύθυνες, όπως η Φινλανδία.

Oι άγνωστες πτυχές παραμένουν πολλές. Ωστόσο, η πρόθεση είναι να αποτυπώσουμε τη βασική εικόνα. Αυτό που θα περιλαμβάνει, θα βασιστεί στο πού και πόση πίεση θα ασκηθεί τα επόμενα χρόνια.

 

Πηγή

 

Πανδημία και Κρίση της Ευρωπαϊκής Ένωσης

 

Η πανδημία έφερε την Ευρωπαϊκή Ένωση πιο κοντά στη διάλυση παρά ποτέ. Μπροστά στις ασύμμετρες οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας, τα κράτη του ευρωπαϊκού Βορρά με χαμηλό επίπεδο χρέους έχουν μεγαλύτερες δυνατότητες να στηρίξουν τις οικονομίες, τις επιχειρήσεις και τους πολίτες τους σε σύγκριση προς τις υπερχρεωμένες χώρες του Νότου, των οποίων οι επιχειρήσεις θα βρεθούν σε μειονεκτική ανταγωνιστικά θέση και θα κινδυνεύουν να εξαγοραστούν, στο πλαίσιο ενός ιδιότυπου οικονομικού δαρβινισμού.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ανέλαβε μια σειρά πρωτοβουλιών για την κοινή αντιμετώπιση της κρίσης, με κυριότερες την ενεργοποίηση της ρήτρας διαφυγής από τους περιορισμούς του Συμφώνου Σταθερότητας, τη διάθεση πόρων από τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό, τη δανειοδότηση των επιχειρήσεων από την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και τη χρηματοδότηση των κρατών με ηπιότερους όρους από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Όμως οι παρεμβάσεις αυτές αξιολογήθηκαν από τις χώρες του Νότου ως ανεπαρκείς.

Η επίκληση της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης δεν φάνηκε να συγκινεί τη Γερμανία, την Ολλανδία και τους συμμάχους τους, αναγκάζοντας τον Γάλλο πρόεδρο Emmanuel Macron να θέσει το ερώτημα «αν η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα πολιτικό εγχείρημα ή μόνο ένα εγχείρημα της αγοράς» και να προειδοποιήσει ότι αν δεν θεσπιστεί ένα ευρωπαϊκό ταμείο που να μπορεί να εκδώσει κοινό χρέος με μια κοινή εγγύηση, η επικράτηση των λαϊκιστών στην Ιταλία, την Ισπανία, ίσως στη Γαλλία και αλλού θα είναι αναπόφευκτη, οδηγώντας στην κατάρρευση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως πολιτικού εγχειρήματος.

Το νέο πολιτικό τοπίο στην εποχή της πανδημίας

Το ρήγμα στο εσωτερικό της Ένωσης είναι βαθύ. Η πανδημία διαμορφώνει ένα εντελώς νέο πολιτικό τοπίο. Το κοινό νόμισμα αμφισβητείται, αφού δεν εκφράζει πλέον την προσδοκία οικονομικής ανάπτυξης και ευρωπαϊκής αλληλεγγύης, αλλά συνειρμικά παραπέμπει σε περιοριστικά μέτρα, μνημόνια και περιφερειακές ή κοινωνικές ανισότητες. Οι ευρωπαϊκές ηγεσίες αποδείχθηκαν ανεπαρκείς να αντιμετωπίσουν έγκαιρα, αποτελεσματικά και με γνώμονα την αρχή της αλληλεγγύης τις πολλαπλές κρίσεις – την οικονομική, τη μεταναστευτική, την τραπεζική και τώρα την υγειονομική. Έτσι η φωνή τους καλύπτεται πλέον όχι μόνο από τις κραυγές των εθνικολαϊκιστών, αλλά και από τις εύλογες αποδοκιμασίες που εκφράζουν οι κυβερνήσεις και ο λαοί του πληττόμενου ευρωπαϊκού Νότου.

Η ανάγκη για ολοκληρωμένη ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση

Η οικοδόμηση της ολοκληρωμένης ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης αποτελεί αναγκαία συνθήκη για την επιβίωση της νομισματικής ένωσης. Αυτό σημαίνει, καταρχάς, πλήρη δημοσιονομική ένωση στην Ευρωζώνη, ισχυρό προϋπολογισμό και αναδιανεμητικές πολιτικές, μηχανισμούς μεταφοράς πόρων και αμοιβαιοποίηση του χρέους. Σημαίνει επίσης κοινή οικονομική πολιτική, δηλαδή συμμετρική κατανομή του κόστους προσαρμογής μεταξύ πλεονασματικών και ελλειμματικών κρατών-μελών, υψηλότερο βαθμό φορολογικής ενοποίησης και κοινές πολιτικές για την ανάπτυξη και την απασχόληση. Μπροστά στην πανδημία η έκδοση ενός κοινού ομολόγου για τη χρηματοδότηση της ευρωπαϊκής ανοικοδόμησης είναι καθοριστικής σημασίας. Κρίσιμο είναι επίσης να αποφευχθεί η χορήγηση στήριξης με όρους, δηλαδή με μνημόνια.

Ο εξωτερικός εχθρός και η έλλειψη αλληλεγγύης

Η πανδημία επιδείνωσε τις ασυμμετρίες στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αποκάλυψε την έλλειψη αλληλεγγύης μπροστά σε έναν «εξωτερικό εχθρό», για τον οποίο ουδείς μπορούσε να προσάψει ευθύνη σε επιμέρους εθνικά κράτη, όπως συνέβη με τη δημοσιονομική κρίση πριν από μια δεκαετία. Με την Ευρώπη να μετράει περισσότερους από εκατό χιλιάδες νεκρούς και να έχει πληγεί από την πανδημία περισσότερο από τις άλλες ηπείρους, δεν είναι μόνο οι λαοί που εναντιώνονται πλέον στη γερμανική οικονομική πολιτική, αλλά και οι κυβερνήσεις.

Ξενοφών Κοντιάδης
Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου, Πρόεδρος του Ιδρύματος Θεμιστοκλή και Δημήτρη Τσάτσου

*Το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο Πρώτο Θέμα.

 

Πηγή

Προβολές : 350


Μοίρασέ το:



Ετικέτες: , ,

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,

Δώδεκα χρόνια, συνταξειδεύουμε μαζί στον χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Σ’ αυτά τα χρόνια, στάθηκα δίπλα σας , με μοναδικό στόχο την ενημέρωσή σας, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες γι'αυτήν. Μετά την διαγραφή του πρώτου μου ιστολογίου, αναγκάστηκα να πάω σε άλλη πλατφόρμα και να πληρώνω ένα σημαντικό ποσόν κάθε μήνα, για την ασφάλεια του ιστολογίου μου.

Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση 'Make this a monthly donation' και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι 'Donate with PayPal' αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η 'Donate with a Debit or Credit Card', αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.

Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή


ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ


Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
  • Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
  • Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
  • Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
  • Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
  • Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.

Διαβάστε ακόμα