Έτσι είναι η ζωή, πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά μας να φύγουν. Πρέπει να τους αφήσουμε να δοκιμάσουν νέα πράγματα.
Προβολές:277
Δώστε στα παιδιά σας όσο είναι μικρά, μαθήματα Ήθους, Αρχών και Αξιών… δύσκολα θα ξεφύγουν απ’ αυτά…
Κι όταν μεγαλώσουν, αφήστε τα να φύγουν… να πετάξουν με τα δικά τους φτερά…
Άλλωστε ποτέ δεν ήταν δικά σας, όπως ποτέ δεν ήταν και τα δικά μου παιδιά…
Ήταν παιδιά του Θεού… κι εμείς αυτοί που θα τους δείξουμε τον δρόμο Του…
Αφήστε τα να φύγουν, δώστε τους την ευχή σας και πείτε τους πως θα είστε πάντα εδώ γι αυτά… για να τα πάρετε μια μεγάλη αληθινή αγκαλιά, για να τα φιλήσετε, για ν’ ακούσετε τι έχουν να σας πουν από το δικό τους ταξείδι της ζωής…
Καλλιόπη Σουφλή
Κάθε μήνα οι γονείς του Martín πήγαιναν ένα ταξίδι για να δουν τη γιαγιά και επέστρεφαν σπίτι με το ίδιο τρένο την επόμενη μέρα. Μια μέρα το παιδί είπε στους γονείς του:
“Έχω ήδη μεγαλώσει. Μπορώ να πάω μόνος στη γιαγιά μου; “
Μετά από μια σύντομη συζήτηση, οι γονείς του δέχτηκαν. Στάθηκαν μαζί του καθώς περίμενε την έξοδο του τρένου. Αποχαιρέτησαν τον γιο τους και του έδωσαν μερικές συμβουλές από το παράθυρο. Ο Martin τους επανέλαβε:
“Το ξέρω. Μου το έχουν πει πάνω από χίλιες φορές. “
Καθώς το τρένο ήταν έτοιμο να φύγει, ο πατέρας του μουρμούρισε στο αυτί του:
“Γιε μου αν νιώθεις άσχημα ή ανασφαλής, αυτό είναι για σένα! “
Και έβαλε κάτι στην τσέπη του.
Τώρα ο Μάρτιν ήταν μόνος, καθόταν στο τρένο όπως ήθελε, χωρίς τους γονείς του για πρώτη φορά.
Θαύμαζε το τοπίο έξω από το παράθυρο. Γύρω του κάποιοι άγνωστοι μπήκαν μέσα. Έκαναν πολύ θόρυβο. Μπήκαν και βγήκαν από το βαγόνι του τρένου. Ο μαέστρος έκανε κάποια σχόλια για τον εαυτό του. Ένα άτομο τον κοίταξε με μάτια θλίψης.
Ο Μάρτιν ένιωθε πιο άβολα με κάθε λεπτό που περνούσε. Και τώρα φοβήθηκε. Ένιωσε στριμωγμένος και μόνος. Έβαλε το κεφάλι κάτω, και με δάκρυα στα μάτια, θυμήθηκε ότι ο μπαμπάς του είχε βάλει κάτι στην τσέπη. Τρέμοντας, αναζήτησε αυτό που του είχε δώσει ο πατέρας του. Μόλις βρήκε το κομμάτι χαρτί το διάβασε:
“Γιε μου, είμαι στο τελευταίο βαγόνι του τρένου! “
Έτσι είναι η ζωή, πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά μας να φύγουν. Πρέπει να τους αφήσουμε να δοκιμάσουν νέα πράγματα. Αλλά πάντα μας αρέσει να είμαστε στο τελευταίο αυτοκίνητο, να παρακολουθούμε, σε περίπτωση που φοβούνται ή σε περίπτωση που βρουν εμπόδια και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Θέλουμε να είμαστε κοντά τους όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί.
Προβολές : 277
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Πολύ ωραίο!