“Έχεις δει ποτέ τα μάτια μιας μάνας, που δεν έχει τίποτα πια να χάσει;”
Προβολές:575
Έχεις δει ποτέ μάνα να αναπνέει το ανοιγμένο κενό;
Να καρφώνεται στον τοίχο η ματιά της και να στάζει αίμα ο τοίχος;
“Έχεις δει ποτέ τα μάτια μιας μάνας, που δεν έχει τίποτα πια να χάσει;”
Έχεις δει ποτέ μάνα να αναπνέει το ανοιγμένο κενό;
Να καρφώνεται στον τοίχο η ματιά της και να στάζει αίμα ο τοίχος;
Έχεις δει ποτέ μάνα να βογγάει από τα σπάργανα της και να ανοίγει τρύπα στην καρδιά σου;
Έχεις ακούσει τον ήχο της τουφεκιάς να τρυπάει τη ψυχή της, την ώρα που χάνει το παιδί της;
Σαν να της τρυπάνε την ψυχή τρωκτικά και πίνουν από το αίμα της.
Αν δεν έχεις δει, τότε καλά κάνεις και γκρινιάζεις άνθρωπε.
Γιατί δεν θα πας τρεις εβδομάδες διακοπές, γιατί δεν πήρες το κινητό που ήθελες, γιατί δεν αγόρασες το αυτοκίνητο που σου άρεσε.
Καλά κάνεις και φωνάζεις στο παιδί σου γιατί δεν πέρασε στη σχολή που θέλει, γιατί δεν – σου έφερε – δεκαεννιά αλλά δεκαπέντε, γιατί δεν θέλει να έρθει μαζί σου την Κυριακή αλλά θέλει να πάει βόλτα με τους φίλους του. Όχι αλήθεια, καλά κάνεις και γκρινιάζεις.
Εάν δεν σε έχει ποτέ διαπεράσει αυτός ο παγωμένος αέρας που τυλίγει μια μάνα που θρηνεί, εάν δεν σε έχει θολώσει η ομίχλη γύρω της, τότε μπορείς να συνεχίζεις ελεύθερα να γκρινιάζεις.
Γιατί έχεις μια άγνοια κινδύνου και μια επιπολαιότητα πασπαλισμένη με αφέλεια.
Δεν σε κατηγορώ, δεν ξέρεις, δεν έχεις δει, δεν έχεις μοιραστεί ένα δευτερόλεπτο από τον παγωμένο αέρα του θανάτου πάνω σε ένα παιδί.
Θα μπορούσες βέβαια να φανταστείς, η αλήθεια είναι οτι θα πρέπει να νοιώθουμε ευγνωμοσύνη όταν τα έχουμε όλα, αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της ζωής μας.
Αλλά συνήθως οι άνθρωποι εάν δεν μας χτυπήσει τους ίδιους ένα κακό, δεν ερχόμαστε στα καλά μας με το κακό του άλλου. Είναι έτσι η ψυχοσύνθεση μας.
Όταν όμως νιώσεις τον ανυπολόγιστο πόνο μιας μάνας, όταν δεις το μαύρο φως να την τυλίγει, όταν δεις από την κραυγή της να κρύβονται τα αγρίμια, και να σχίζονται βουνά στα δύο, τότε δεν έχεις κανένα δικαίωμα να γυρίσεις πίσω στην αδιάβαστη ψυχή σου.
Τότε πιά είσαι δεσμευμένος στον Θεό να ευχαριστείς την κάθε σου μέρα, την κάθε σου ώρα και στιγμή που ζεις έξω από τα τζάμια μιας εντατικής.
Είσαι υποχρεωμένος τότε, να Τον ευγνωμονείς κάθε μέρα που έχεις το παιδί σου αγκαλιά και το φιλάς, το ζεις, το χαίρεσαι.
Κάποιοι άλλοι άνθρωποι θα καίγονταν στον Άδη για να ζήσουν μια στιγμή δική σου.
Αξίζει αυτό για να πάψεις να τρώγεσαι με τα πάντα και να εστιάσεις μόνο στο καλό που έχεις.
Εκτίμησε το μεγαλείο της δικής σου στιγμής, εάν δεις έστω για ένα λεπτό τα άδεια χέρια μιας μάνας που χάσκουν στο κενό, αφού τώρα πια δεν έχουν να αγκαλιάσουν τίποτα.
Έχεις δει ποτέ μάνα, που ξέρει ότι δεν θα ακούσει ποτέ πιά να την αποκαλούν ΜΑΝΑ;
“Έχεις δει ποτέ τα μάτια μιας μάνας, που δεν έχει τίποτα πιά να χάσει;”
ΣΧΟΛΙΟ
Διαβάζοντας το συγκλονιστικό σας άρθρο, έβλεπα τις ΜΑΝΕΣ ΤΟΥ ΜΑΤΙΟΥ… έβλεπα τη ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ, του αεροσυνοδού στο μοιραίο κυπριακό αεροσκάφος της HELIOS, την οποία γνώρισα στο πλαίσιο της δημοσιογραφικής μου κάλυψης σ’ αυτή την ανείπωτη τραγωδία, έτσι όπως κάλυψα και ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ του ΜΑΤΙΟΥ…
Το είδα στις ΜΑΝΕΣ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ…
ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΜΙΑ. ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΤΟ ΠΑΙΖΕΙ “μάνα”, εργαλειοποιώντας το ίδιο της το παιδί…
Καλλιόπη Σουφλή
Υ.Γ. Στην φωτογραφία που επισυνάπτω, είναι Η ΜΑΝΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ… Την κρατούσα αγκαλιά και το κορμί της έτρεμε από τον πόνο…
Ονομάζομαι Καλλιόπη Σουφλή και είμαι δημοσιογράφος.
Προβολές : 575
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
