Αγάπη από το παρελθόν…
Προβολές:252
Δεν υπάρχουν πια τέτοιες ΑΓΑΠΕΣ, γιατί δεν υπάρχουν τέτοιοι ΑΝΘΡΩΠΟΙ…
Δεν υπάρχουν πιά τέτοιες ΑΓΑΠΕΣ, γιατί δεν υπάρχουν πια ούτε τέτοιοι ΑΝΔΡΕΣ, ούτε τέτοιες ΓΥΝΑΙΚΕΣ…
Την ΑΓΑΠΗ, την φτιάχνουν δυο και κρατούν έξω από την πόρτα του σπιτιού τους, το “ΕΓΩ”…
Καλλιόπη Σουφλή
Ο Σπύρος και η Τασία, παντρεύτηκαν από έρωτα.
Κι όταν λέμε έρωτα, μιλάμε για πολύ βαρύ νταλκά.
Νέοι πολύ ήταν κι οι δυο, η Τασία μόλις είχε κλείσει τα δεκαοχτώ και ο Σπύρος ήταν εικοσιένα, ίσα που είχε απολυθεί από φαντάρος. Αυτό το απολυτήριο περίμεναν για να τελέσουν το μυστήριο. Όλο τον καιρό που υπηρετούσε ο Σπύρος, η Τασία τρωγόταν με τα ρούχα της.
-Ησύχασε κόρη μου, την μάλωνε η μάνα της, όλα στον καιρό τους θα γίνουνε! Να ξέρεις πως όταν περιμένεις κάτι πολύ, είναι πιο γλυκό σαν έρθει…
Δεν ησύχαζε όμως η Τασία. Τι να της κάνουν εκείνης τα κεντήματα και τα πλεξίματα που την έβαζε η μάνα της να φτιάχνει, για νάχει έτοιμη την προίκα σαν έρθει η ώρα; Τα χέρια της την έτρωγαν, τα μαλλιά της την ενοχλούσαν, το κέντημα το βαριόταν, όλα μέσα στο σπίτι της έφταιγαν. Και η ώρες δεν πέρναγαν με τον Σπύρο μακριά. Μόνο σαν ερχότανε κανα δυο μέρες με άδεια και βρισκόντουσαν, τότε τα ξεχνούσε όλα η Τασία και βυθίζονταν μέσα στα μάτια του ώρες ολόκληρες.
Γιατί ο Σπύρος, μες τα μάτια την κοιτούσε. Άλλη γυναίκα γι αυτόν δεν υπήρχε στον κόσμο. Αγώνα μεγάλο είχε κάνει να του την τάξουνε.
Μέχρι να δώσουν λόγο με παπά και με κουμπάρο, δεν ήταν σίγουρος πως οι μεγάλοι και τρανοί Αλεξόπουλοι, θα έδιναν την μοναχοκόρη τους την μοσχαναθρεμμένη, σ’ αυτόν τον παρακατιανό.
Γιατί παρακατιανό τον λογάριαζαν, κι ας είχε ο πατέρας του ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά στον κεντρικό δρόμο, κι ας τον περίμενε μια καλή και έτοιμη δουλειά, κι ας ήταν ικανός να δουλέψει σκληρά και να της έχει της Τασίας του, όλα τα καλά. Δεν ήταν όμως από σόι. Ο παππούς του ήταν πρόσφυγας, τι κι αν δούλεψε και πρόκοψε, κι άφησε στον γιό του ένα μαγαζί που κι εκείνος με την σειρά του το μεγάλωσε και το έκανε το στολίδι της αγοράς;
Αλλά τα παιδιά, αγαπιόντουσαν. Μέσα σε κείνο το εμπορικό είχαν γνωριστεί, όταν πήγε η Τασία μια φορά να αγοράσει κάτι δαντέλες, μαζί με την βάβω της. Από μικρή την είχε μεγαλώσει η βάβω, και της είχε μεγάλη αδυναμία. Την ήξερε βέβαια, σαν την παλάμη του χεριού της.
Εκείνη έκοψε με μιας τις ματιές που αντάλλαζαν η Τασία κι ο Σπύρος, και κατάλαβε αμέσως πως η μικρή επίτηδες καθυστερούσε να διαλέξει τι ήθελε, κι όλο έβαζε τον νεαρό να κατεβάζει κι άλλα κουτιά απ΄τα ράφια…
Η βάβω έκανε πως δεν καταλαβαίνει. Την έβλεπε την Τασούλα της, πως είχε «μπουμπουκιάσει» τελευταία, οι χυμοί της είχαν ανέβει στο στήθος της, οι γοφοί της είχαν στρογγυλέψει, ήταν πια για να ζευγαρώσει. Κι ας ήταν ακόμα δεκάξι χρονών, αργά ή γρήγορα, ο έρωτας θα την έβρισκε. Κανόνισε λοιπόν να ξαναπάει μόνη της στο εμπορικό, και με κάποια αφορμή να πιάσει κουβέντα με τον Σπύρο και με τον πατέρα του.
Ρώτησε και στη γειτονιά και άκουσε τα καλύτερα για την οικογένεια. Ε λοιπόν, γιατί όχι; Σκέφτηκε. Κι όταν η μικρή άρχισε να της πιπιλάει τα’ αυτιά με τον νεαρό, εκείνη την συνόδεψε πάλι στο κατάστημα και έκανε πως δεν έβλεπε όταν ο Σπύρος πήρε την Τασία και την πήγε στο βάθος του μαγαζιού, δήθεν να της δείξει κάτι. Κι η Τασία γύρισε μετά από είκοσι λεπτά, αναψοκοκκινισμένη και με ένα χαμόγελο στο στόμα της που δεν έσβησε όλη την μέρα.
Η κοπέλα φυσικά, δεν χρειαζόταν πλέον βάβω, αλλά η βάβω της, είχε πια γίνει αναπόσπαστο μέλος της οικογένειας. Εκείνη ήταν που συμβούλευε την μάνα της Τασίας όταν τάβρισκε σκούρα με τα πείσματα της μικρής, εκείνη ήταν και που πρωτοστάτησε στην υπεράσπιση του Σπύρου, όταν ήρθε να την ζητήσει.
Δεν τον δέχτηκαν εύκολα οι δικοί της, πέρασαν μήνες με κλάματα και παρακάλια της Τασίας. Στο τέλος όμως, ο τελευταίος λόγος ήταν της βάβως, που την είχε μεγαλώσει.
-Τι θέλεις, είπε στην κυρά της, να είναι η κόρη σου δυστυχισμένη σε πλουσιόσπιτο, ή ευτυχισμένη με έναν άντρα που θα την λατρεύει; Και στο κάτω κάτω, δεν θα της λείψει τίποτα. Και καλά στέκεται ο νεαρός, και δουλευταράς είναι και τίμιος. Κι Τασία έχει και την προίκα της. Είναι τυχερή, που την βρήκε η αγάπη. Ρώτα κι εμένα, που έχω ζήσει περισσότερα χρόνια. Ξέρεις πόσους δυστυχισμένους γάμους έχω δει; Και σχεδόν όλοι, από συμφέρον.
Και πες πες, συμφώνησαν με βαριά καρδιά κι έγινε ο αρραβώνας. Κι έκλεισε κι η Τασία τα δεκαεπτά και κέντησε πολλά σεντόνια με το μονόγραμμά τους, και έπλεξε με το βελονάκι τραπεζομάντηλο λινό για την ροτόντα, και πότε έκανε υπομονή και πότε έσκαγε…
Αλλά, όπως γίνεται πάντα, ο καιρός πέρασε, κι ο Σπύρος απολύθηκε. Και η Τασία ήταν πια δεκαοχτώ, τα προικιά όλα έτοιμα, όπως και το σπίτι που θα έμεναν οι νεόνυμφοι. Κι έγινε ένα γάμος λαμπρός, που θα τον θυμόντουσαν για καιρό στην γειτονιά και στα πέριξ. Γιατί οι γονείς της, αφού το πήραν απόφαση, ήθελαν όλα τα καλύτερα για την θυγατέρα τους. Και τον γαμπρό τους σιγά-σιγά τον αποδέχτηκαν γιατί έβλεπαν πως είναι σωστός κύριος, δουλευταράς και στο πλάι του η κόρη τους έλαμπε. Δεν άργησαν να έρθουν και τα εγγόνια, πρώτα ο γιός και μετά η κόρη. Εκεί οι παππούδες παραδόθηκαν στην γλύκα των εγγονιών τους και ξέχασαν όποιες αντιρρήσεις μπορεί να είχαν στην αρχή. Όλοι πάνω στα μικρά ήτανε, μαζί κι η βάβω που ξανάνιωσε βοηθώντας για δεύτερη φορά στις φασκιές και στους κολικούς.
Η Τασία κι ο Σπύρος ήταν ευτυχισμένοι. Όποιοι τους έβλεπαν ζήλευαν τον έρωτα τους, που αντί να ξεθωριάσει, έγινε πιο βαθύς.
Ο Σπύρος ήταν για την Τασία και η Τασία για τον Σπύρο. Ακόμα και τα παιδιά τους, έρχονταν σε δεύτερη μοίρα. Όχι πως δεν τα λάτρευαν, απλά ο ένας για τον άλλον ήταν ο κόσμος όλος.
Η πρώτη μεγάλη στεναχώρια που μπήκε στο σπιτικό τους, ήταν η αρρώστια της βάβως. Ήταν πια μεγάλη, δεν είχε αντοχές. Έπεσε στο κρεβάτι από ένα κρύωμα και δεν ξανασηκώθηκε. Το κρύωμα έγινε πνευμονία και η βάβω έσβησε ήσυχα και αθόρυβα, ένα χάραμα, πριν σηκωθούν όλοι στο σπίτι.
Ακολούθησαν λίγο αργότερα οι πατεράδες τους, που πέθαναν με λίγους μήνες διαφορά, ο ένας ακολουθώντας τον άλλον. Λες και ήθελαν να συνεχίζουν και στα ουράνια τις παρτίδες τους στο τάβλι, που λάτρευαν και οι δυο. Έμειναν μόνο οι γιαγιάδες να κανακεύουν τον Αρίστο και την μικρή Αλίκη, που πήγαιναν πια δημοτικό. Η Τασία τον έκλαψε πολύ τον πατέρα της, αλλά και τον πεθερό της, που την είχε απ΄την αρχή βάλει στην καρδιά του και δεν την προσφωνούσε ποτέ με το όνομα της, μόνο «κόρη μου» την έλεγε.
Και πέρασε ο καιρός και μεγάλωσαν τα παιδιά, και έφυγαν και οι γιαγιάδες για το μεγάλο ταξίδι. Τα μαλλιά του Σπύρου είχαν γκριζάρει, η Τασία είχε ένα ασημένιο στεφάνι στο κεφάλι της.
Ο Αρίστος πήγε φαντάρος και η Αλίκη μικροπαντρεύτηκε, ακολουθώντας τα χνάρια της μάνας της. Γρήγορα την έκανε γιαγιά, κι έβγαλε το όνομα της στην κόρη της. Αναστασία την φώναζε και ήταν ζωηρή και πεισματάρα, ίδια η γιαγιά της. Ήταν δεν ήταν τεσσάρων χρονών η μικρή, όταν ένα πρωί που είχε έρθει με την μάνα της επίσκεψη στην γιαγιά, η Τασία έμεινε ώρα πολύ να την κοιτάζει προσεκτικά. Πήγε η μικρή στο καλάθι με τα ραφτικά και την μάλωσε η γιαγιά της.
-Αλίκη! Φύγε απ΄τις βελόνες, πόσες φορές σου τόχω πει; Ποτέ δεν μ’ ακους!
Η κόρη της γύρισε ξαφνιασμένη.
-Η Αναστασία είναι μάνα, τα μπέρδεψες. Εγώ είμαι η Αλίκη, η κόρη σου!
Η Τασία την κοίταξε καλά-καλά και σαν να ζαλίστηκε, έπιασε το κεφάλι της.
-Έχεις δίκιο, δεν ξέρω τι μ’ έπιασε…Πάρτην όμως απ΄τα ραφτικά, φοβάμαι τις βελόνες μη τρυπηθεί.
Έγινε όμως ανάλογο περιστατικό κι άλλες φορές. Η Τασία άρχισε να ξεχνάει αναμμένη την φωτιά, μια φορά το φαγητό έγινε κάρβουνο, πως δεν πήρε φωτιά κι η κουζίνα. Καθόταν πολλές ώρες στην κάμαρα της, βάζοντας και βγάζοντας ασταμάτητα τα ρούχα της απ΄τη ντουλάπα και κάθε φορά τα κοίταζε σαν να τα πρωτοέβλεπε.
Ο Σπύρος άρχισε να ανησυχεί. Με το που απολύθηκε ο γιός του, τον άφησε στο πόδι του στο μαγαζί και κανόνισε να περνάει τα πρωινά του με την γυναίκα του. Μόνο τα’ απόγευμα που ερχόταν η Αλίκη με την μικρή, πήγαινε λίγες ώρες να βοηθήσει τον Αρίστο, να τον προετοιμάσει στην εντέλεια να αναλάβει πια εξ ολοκλήρου εκείνος την επιχείρηση.
Ένα απόγευμα η Τασία βγήκε βόλτα. Έκανε πολύ ώρα να γυρίσει, είχε πια νυχτώσει… Ο Σπύρος βγήκε στην γειτονιά ρωτώντας αν την είχαν δει. Μέχρι που την έφερε σπίτι ένας γείτονας, που τους ήξερε. Την είχε βρει να περιπλανιέται γυρνώντας γύρω απ΄το ίδιο τετράγωνο, χωρίς να θυμάται που είναι το σπίτι της. Η μνήμη της πια, χανόταν με γοργούς ρυθμούς.
Ένα απόγευμα βγήκε απ΄την κάμαρα της. Στο χολ είχανε έναν μεγάλο καθρέφτη με ωραία, ξύλινη σκαλιστή κορνίζα. Η Τασία αντικρίστηκε στον καθρέφτη κι έβαλε τις φωνές. Έτρεξε η Αλίκη.
-Τι είναι μάνα; Τι έπαθες;
-Μια γριά ήρθε στο σπίτι μας, μια παλιόγρια, δεν την ξέρω, διώξτηνα!
-Ποια γριά μαμά μου, που την είδες; Που είναι η γριά;
Η Τασία έδειξε τρέμοντας τον καθρέφτη.
-Εκεί! Εκεί μέσα είναι…
Η Αλίκη δάκρυσε. Την πήρε απαλά απ΄το χέρι και την οδήγησε στην κάμαρα της, Μόνο εκεί ησύχαζε πια η Τασία.
Ο Σπύρος πια, δεν έφευγε απ΄το πλάι της. Μέρα νύχτα καθόταν κοντά της, της διάβαζε, την τάιζε, την χάιδευε. Σαν μωρό την είχε. Πήραν και μια γυναίκα να τους μαγειρεύει και να τους πλένει. Η Τασία όμως, όλο και χειροτέρευε. Σε λίγο δεν γνώριζε ούτε τον άντρα της.
-Που είναι ο Σπύρος; Ρωτούσε. Πότε θάρθει απ΄το μαγαζί;
-Σε λίγο έρχεται, απαντούσε ο Σπύρος. Σε λίγο…
Πότε-πότε είχε κάτι αναλαμπές και τότε τον αγκάλιαζε και τον φιλούσε με χαρά, σαν να είχε να τον δει καιρό. Μα όλο και πιο σπάνια τον γνώριζε πια. Τον αναζητούσε όμως συνέχεια, όλο πότε θάρθει ο Σπύρος ρώταγε, κι ας τον είχε δίπλα της. Τα παιδιά της πια δεν τα αναγνώριζε καθόλου, σαν ξένους τα κοίταζε, κι εκείνα έπαψαν να πολυέρχονται, γιατί τους μαύριζε η καρδιά όταν η μάνα τους τα ρώταγε ευγενικά ποιοι είναι και τι ζητούν στο σπίτι της.
Και η Τασία, όλο και αδυνάτιζε, κι ας την τάιζε ο Σπύρος της συνέχεια, με τα πιο νόστιμα και θρεπτικά φαγητά.
Ο Σπύρος, είχε πια κι αυτός μεγαλώσει. Είχε καμπουριάσει και κούτσαινε λίγο απ΄το ένα πόδι. Τα μυαλά του όμως τάχε τετρακόσια. Δεν ξεχνούσε τίποτα. Πως λοιπόν να ξεχάσει την επέτειο του γάμου τους; Και τι επέτειο! Η Τασία ήταν πια 68 χρονών κι εκείνος 71.Έκλειναν πενήντα χρόνια γάμου, μισόν αιώνα! Κι άλλον ένα να είχανε, ο Σπύρος πάλι μαζί της θα τον πέρναγε
Εκείνο το πρωινό, μπήκε στην κάμαρα της με μια τεράστια ανθοδέσμη. Την ακούμπησε στα γόνατα της στο κρεβάτι που καθόταν εκείνη με τα γκρίζα της μαλλιά λυμένα. Η Τασία τον κοίταξε με απορία.
-Χρόνια μας πολλά καλή μου, είπε εκείνος. Πενήντα χρόνια μαζί…
Η Τασία κάρφωσε τα μάτια της στην ανθοδέσμη.
-Τι ωραία λουλούδια! Είπε. Τέτοια μου έφερνε ο Σπύρος μου.
Ο Σπύρος, βούρκωσε. Έκρυψε το πρόσωπο του στα χέρια του, κι ένας λυγμός του ξέφυγε. Η Τασία τον κοίταζε. Ξαφνικά, το βλέμμα της καθάρισε.
-Σπύρο; Είπε διστακτικά. Αγάπη μου; Τι έχεις; Κλαίς;
Ο Σπύρος σήκωσε το κεφάλι του. Χαθηκε πάλι μέσα στα μάτια της, όπως τότε, πενήντα χρόνια πριν. Ξάπλωσε δίπλα της και την αγκάλιασε.
Η Τασία, κούρνιασε στην αγκαλιά του, χωρίς να πει τίποτα άλλο. Της έφτανε που ο Σπύρος της είχε «γυρίσει», που την είχε στην αγκαλιά του.
Έκλεισε τα μάτια της ευτυχισμένη και με έναν μικρό αναστεναγμό, σαν πουλάκι πέταξε μακριά.
από τη φίλη της σελίδας μας Ανθούλα Μ. Αθανασιάδου
turker.alagozyaylasi
Προβολές : 252
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
