Αλέξανδρος Τσίγγος: “Η ΑΠΟΝΟΜΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ Γιατί αυτός ο δρόμος ήταν αδιέξοδος πριν καν γραφεί η ιστορία και οι λέξεις της.” Προτείνω να διαβαστεί με πολύ μεγάλη προσοχή…
Προβολές:692
Χωρίς καταστατικό, ό,τι και να λέγεται περί δημοκρατίας, ισχύει ένας μόνο κανόνας: αποφασίζει αυτός που κρατά τη σφραγίδα.
Η άρνηση να γραφτεί καταστατικό δεν ήταν λοιπόν αμέλεια, ούτε έλλειψη χρόνου, ούτε ανοργανωσιά.
Ήταν περίφραξη.
Και εδώ χρειάζεται να κρατήσουμε έναν κανόνα, γιατί θα μας ξαναχρειαστεί: σχήμα που φέρει όνομα προσώπου στον τίτλο του δεν είναι κίνημα. Είναι κόμμα με ιδιοκτήτη.
Η λέξη «κίνημα» χρησιμοποιήθηκε ακριβώς για να μη χρειαστεί ποτέ καταστατικό. Τα κόμματα, βλέπετε, οφείλουν να έχουν διαδικασίες. Τα «κινήματα» επιτρέπεται να έχουν μόνο ψυχή. Και η ψυχή, κατά σύμπτωση, μένει πάντα στη διεύθυνση του αρχηγού.
Λίγοι διείδαμε την ΑΛΗΘΕΙΑ από την αρχή ή σχεδόν από την αρχή…
Και χρησιμοποιώ τη λέξη “σχεδόν”, γιατί δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως μια “μάνα” θα πατούσε κυριολεκτικά επί πτωμάτων, για να εξυπηρετήσει σχέδια που θα παραπλανούσαν τον ελληνικό λαό…
Ο δημοσιογράφος ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΣΙΓΓΟΣ, δεν παραθέτει ρεπορτάζ στο εξαιρετικό του άρθρο που ακολουθεί…
Παραθέτει όμως την ακτινογραφία ενός εθνικού εγκλήματος, ένα ψυχογράφημα αξονική τομογραφία στις αντιδράσεις του ελληνικού λαού και ένα ντοκουμέντο που περιγράφει την άνοδο και την πτώση ενός κόμματος που εξαπάτησε και παρέσυρε εκατομμύρια πολιτών, αγιοποιώντας στην ουσία ένα πρόσωπο που ήταν το απόλυτο ΤΙΠΟΤΑ…
Δεν ονοματίζει… ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ…
Δεν κατηγορεί… Αφήνει τον αναγνώστη να αντιληφθεί…
Γι αυτό και το άρθρο του Αλέξανδρου Τσίγγου, είναι για πολύ λίγους…
Γι αυτούς που έχουν την ικανότητα να κρίνουν χωρίς παρωπίδες…
Κι όμως αξίζει να διαβαστεί με πολύ μεγάλη προσοχή απ’ όσους το δυνατόν περισσότερους και να ξαναδιαβαστεί πολλές φορές, μήπως και γίνει βίωμα και συνείδηση σ’ έναν λαό που επιλέγει με το συναίσθημα και όχι με την λογική παρά το γεγονός πως συνεχώς σπάει τα μούτρα του μ’ αυτούς που επιλέγει να τον κυβερνήσουν.
Καλλιόπη Σουφλή
Η ΑΠΟΝΟΜΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ
Γιατί αυτός ο δρόμος ήταν αδιέξοδος πριν καν γραφεί η ιστορία και οι λέξεις της.
Ας ξεκινήσουμε από εκεί που ξεκινούν πάντα τα πράγματα σε αυτόν τον τόπο. Από τη λέξη.
Το κίνημα των Τεμπών διατύπωσε το αίτημά του ως απονομή δικαιοσύνης. Η λέξη ακούγεται αθώα. Δεν είναι.
Σκεφτείτε τι σημαίνει «απονέμω» στα ελληνικά. Απονέμονται μετάλλια, εύσημα, χάρες, τιμητικές συντάξεις, παράσημα. Πάντοτε από κάποιον που στέκεται ψηλά, προς κάποιον που στέκεται χαμηλά. Ο στρατηγός απονέμει στον στρατιώτη. Ο πρύτανης στον φοιτητή. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στον τιμώμενο. Ποτέ αντίστροφα. Και πάντοτε κατά βούληση:
Αυτός που απονέμει μπορεί και να μην απονείμει. Κανείς δεν μπορεί να τον υποχρεώσει.
Όταν λοιπόν μια κοινωνία ζητά να της «απονεμηθεί» δικαιοσύνη, έχει ήδη αποδεχτεί, χωρίς να το καταλάβει, δύο πράγματα.
Πρώτον, ότι η δικαιοσύνη βρίσκεται στα χέρια κάποιου άλλου, ψηλότερα από εκείνη.
Δεύτερον, ότι αυτός ο άλλος έχει την ευχέρεια να τη δώσει ή να μην τη δώσει.
Δηλαδή ζητά χάρη από αυτόν που κατηγορεί.
Ζητά από το κράτος και τους διαχειριστές του, που παρήγαγε το έγκλημα να τιμωρήσει, με τη θέλησή του, τον εαυτό του.
Εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι γέμισαν τις πλατείες όπως δεν είχε ξαναγίνει μετά το 2011. Στάθηκαν απέναντι στα κτίρια της εξουσίας και ζήτησαν. Δεν οργανώθηκαν σε σώμα με δικούς τους κανόνες, δικές τους διαδικασίες, δική τους διαρκή δομή, ώστε να επιβάλουν. Ζήτησαν να τους δοθεί.
Και εδώ βρίσκεται η ρίζα όλων όσων παρακολουθούμε σήμερα να καταρρέουν δημοσίως. Όποιος ζητά, χρειάζεται κάποιον να μεταφέρει το αίτημα. Χρειάζεται εκπρόσωπο, φωνή, πρόσωπο που θα σταθεί μπροστά στις κάμερες και θα μιλήσει εξ ονόματος όλων. Το πλήθος που ζητά γεννά αναγκαστικά τον έναν που μιλά για λογαριασμό του. Έναν Διαμεσολαβητή!
Γι’ αυτό λέμε ότι το πρόσωπο δεν ήταν παρέκκλιση από την πορεία του κινήματος, δεν ήταν ατύχημα, δεν ήταν λάθος στροφή. Ήταν η φυσιολογική κατάληξη ενός κινήματος που από την πρώτη μέρα διατύπωσε το αίτημά του ως παράκληση προς τα πάνω και όχι ως δική του υπόθεση. Όσοι σήμερα αναρωτιούνται «πού πήγε στραβά», ψάχνουν πολύ αργά.
Πήγε στραβά την ώρα που ένα ολόκληρο πλήθος ανέθεσε σε έναν άνθρωπο να σηκώσει το βάρος που ανήκε σε όλους.
ΙΙ. Το τίμημα της εισόδου
Υπάρχει μια επίμονη παρανόηση σε αυτή τη χώρα: ότι το πολιτικό σύστημα φοβάται τα καινούργια κόμματα.
Δεν τα φοβάται. Τα χρειάζεται. Χρειάζεται καινούργια πρόσωπα στα πάνελ, χρειάζεται να ξαναβγαίνει ο απογοητευμένος κόσμος στις κάλπες με κάποια αίσθηση ελπίδας, χρειάζεται ανανέωση της βιτρίνας για να μένει άθικτη η αποθήκη. Αυτό που απαιτεί από κάθε νεοεισερχόμενο είναι ένα και μόνο τίμημα: να μπει στο παιχνίδι χωρίς θέσεις για όσα πραγματικά κοστίζουν. Χωρίς θέση για το ποιος πληρώνει φόρους και ποιος όχι. Χωρίς θέση για το ποιος κατέχει τις υποδομές, το νερό, την ενέργεια. Χωρίς θέση για τους πολέμους στους οποίους η χώρα σέρνεται. Με άλλα λόγια: να μπει άδειο από περιεχόμενο και γεμάτο μόνο από συγκίνηση.
‘Αφθονο συναισθηματισμό και μηδέν θέσεις. Εύπλαστα και τα δυό . Το έχουμε ζήσει άφθονα στην 200 ετών πολιτική μας ιστορία.
Και ότι το συγκεκριμένο σχήμα μπήκε άδειο και συνεχίζει να είναι άδειο, δεν είναι δική μας εντύπωση ούτε κακία. Αποδεικνύεται με ημερομηνίες, δηλαδή με τον πιο αδιάψευστο μάρτυρα που υπάρχει.
Στα τέλη Φεβρουαρίου του 2026 ξέσπασε ο πόλεμος στο Ιράν. Ηνωμένες Πολιτείες και Ισραήλ σε συντονισμένη επίθεση, βομβαρδισμένες ενεργειακές υποδομές, νεκρά κορίτσια σε σχολείο τις πρώτες κιόλας μέρες, το διεθνές δίκαιο επισήμως νεκρό, η η γενοκτονία στην Γάζα.
Στις 21 Μαΐου του 2026, τρεις ολόκληρους μήνες αργότερα, παρουσιάστηκε στη Θεσσαλονίκη η ιδρυτική διακήρυξη του νέου σχήματος.
Μέσα σε αυτή τη διακήρυξη, για τον πόλεμο: ούτε μία λέξη. Ούτε μία!
Και δεν είναι η μόνη σιωπή.
Ούτε λέξη για τη συνταγματικά θωρακισμένη φοροαπαλλαγή του εφοπλιστικού κεφαλαίου.
Ούτε λέξη για τα funds που αγοράζουν τα σπίτια του κόσμου σε τιμές ευκαιρίας μέσα από πλειστηριασμούς.
Ούτε λέξη για τα σχεδιαζόμενα data centers ξένων κολοσσών, που θα καταναλώνουν το νερό και το ρεύμα του τόπου για να ψύχουν ξένους υπολογιστές.
Ούτε λέξη για το ποιος ιδιωτικοποίησε τον σιδηρόδρομο και γιατί.
Σταθείτε σε αυτό το τελευταίο.
Ένα κόμμα που γεννήθηκε από ένα έγκλημα που έγινε στους Ελληνικούς σιδηροδρομικό, και δεν έχει καμία θέση για την ιδιωτικοποίηση του σιδηροδρόμου. Καμία θέση για τη σύμβαση με την οποία παραδόθηκε. Καμία θέση για το αν πρέπει να επιστρέψει σε δημόσια χέρια. Η για όλη την δημευμένη περιουσία του Ελληνικού λαού που ονομάστηκε ιδιωτική περιουσία του Δημοσίου!
Αυτό δεν είναι παράλειψη από βιασύνη. Είναι το τίμημα της εισόδου, πληρωμένο στο ακέραιο και προκαταβολικά. Και ένα σχήμα που πληρώνει αυτό το τίμημα δεν αποτελεί απειλή για το καθεστώς που καταγγέλλει. Αποτελεί την επόμενη βάρδια του.
ΙΙΙ. Η περίφραξη
Από όλα όσα κατέθεσαν δημόσια τις τελευταίες εβδομάδες άνθρωποι που βρέθηκαν στο εσωτερικό του εγχειρήματος, ιδρυτικά στελέχη και συνυπογράφοντες της πρώτης σελίδας, ένα στοιχείο έχει πραγματική αξία τεκμηρίου: η μαρτυρία “ότι η ηγεσία, στο άκουσμα και μόνο της λέξης «καταστατικό», έπαιρνε παυσίπονο”.
Γιατί έχει τόση σημασία ένα καταστατικό; Επειδή το καταστατικό δεν είναι γραφειοκρατική αγγαρεία για τον Άρειο Πάγο.
Είναι το μοναδικό έγγραφο με το οποίο η εξουσία μέσα σε ένα συλλογικό σώμα παύει να είναι προσωπική.
Είναι η πράξη με την οποία ο ιδρυτής παραδίδει στα μέλη, γραπτώς και αμετάκλητα, το δικαίωμα να τον ελέγξουν, να τον καταψηφίσουν, ακόμα και να τον διώξουν.
Χωρίς καταστατικό, ό,τι και να λέγεται περί δημοκρατίας, ισχύει ένας μόνο κανόνας: αποφασίζει αυτός που κρατά τη σφραγίδα.
Η άρνηση να γραφτεί καταστατικό δεν ήταν λοιπόν αμέλεια, ούτε έλλειψη χρόνου, ούτε ανοργανωσιά.
Ήταν περίφραξη.
Όπως ο γαιοκτήμονας περιφράζει το χωράφι για να δηλώσει «αυτό είναι δικό μου και μπαίνει μέσα όποιον θέλω εγώ», έτσι και εδώ: το κίνημα που έχτισαν χιλιάδες άνθρωποι με τον κόπο, τα δάκρυα και τις ελπίδες τους, περιφράχθηκε και έγινε κτήμα. Με το όνομα του ιδιοκτήτη γραμμένο στην ταμπέλα, όπως γράφεται στις πινακίδες των οικοπέδων.
Και εδώ χρειάζεται να κρατήσουμε έναν κανόνα, γιατί θα μας ξαναχρειαστεί: σχήμα που φέρει όνομα προσώπου στον τίτλο του δεν είναι κίνημα. Είναι κόμμα με ιδιοκτήτη.
Η λέξη «κίνημα» χρησιμοποιήθηκε ακριβώς για να μη χρειαστεί ποτέ καταστατικό. Τα κόμματα, βλέπετε, οφείλουν να έχουν διαδικασίες. Τα «κινήματα» επιτρέπεται να έχουν μόνο ψυχή. Και η ψυχή, κατά σύμπτωση, μένει πάντα στη διεύθυνση του αρχηγού.
IV. Το τεκμήριο που δεν χρειάζεται σχολιασμό
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, κυκλοφορεί στα κινητά χιλιάδων μελών και φίλων του σχήματος μια ανακοίνωση από περιφερειακό συντονιστικό, με την οποία ενημερώνονται για τη λειτουργία της ομάδας Viber που φτιάχτηκε για εκείνους.
Η ανακοίνωση, με δικά της κεφαλαία γράμματα, εξηγεί ότι το μέσο είναι «ΚΑΚΟ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟΨΕΩΝ αλλά ΚΑΛΟ ΜΕΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΕΣΗ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ». Ότι ο διάλογος «δημιουργεί παρεξηγήσεις» και «εντάσεις». Και ότι, ως εκ τούτου, η διαχειριστική ομάδα «ΘΑ ΑΠΕΝΕΡΓΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΗΝ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΜΗΝΥΜΑΤΩΝ» από τα μέλη.
Δηλαδή, σε απλά ελληνικά: γράφουν μόνο οι συντονιστές. Τα μέλη διαβάζουν.
Όποιος έχει άποψη, συνεχίζει η ανακοίνωση, μπορεί να τη στείλει με ηλεκτρονικό μήνυμα «προς την Ηγεσία». Με ήτα κεφαλαίο. Η Ηγεσία, ως θεσμός, ως προσωπείο, ως διεύθυνση αλληλογραφίας. Ο πολίτης εκπέμπει προς τα πάνω, μόνος και αόρατος για τους υπόλοιπους, και η Ηγεσία, αν κρίνει, απαντά.
Δεν χρειάζεται κανένας μυστικός πληροφοριοδότης και καμία διαρροή για να μάθουμε πώς αντιλαμβάνεται αυτό το σχήμα τη δημοκρατία. Το ανακοίνωσε το ίδιο, εγγράφως, με κεφαλαία. Το καταστατικό που αρνήθηκαν να γράψουν, το έγραψαν τελικά. Το έγραψαν στις ρυθμίσεις μιας ομάδας Viber: οι επάνω μιλούν, οι κάτω ακούν.
Και το ερώτημα που μένει μετέωρο πάνω από όλο το εγχείρημα είναι ένα, και είναι αμείλικτο: πώς μιλάς για δημοκρατία, όταν τη φοβάσαι;
Πώς υπόσχεσαι στον λαό ότι θα αποφασίζει για τη χώρα, όταν δεν τον αφήνεις να γράψει ούτε σε μια ομάδα συζήτησης; Πώς θα αντέξεις την αντιπολίτευση, τα συμφέροντα, τους εκβιασμούς, τις κρίσεις μιας ολόκληρης επικράτειας, όταν δεν αντέχεις την «παρεξήγηση» ανάμεσα σε πενήντα δικούς σου ανθρώπους στον Πειραιά;
Όποιος φοβάται τη φωνή των φίλων του, θα τρομοκρατηθεί από τη φωνή του λαού.
V. Γιατί οι «βαλτοί» ήταν μαθηματικά αναπόφευκτοι
Όσοι έφυγαν από το σχήμα, και είναι πια πολλοί, κατέθεσαν δημόσια ο καθένας τη δική του εμπειρία, χωρίς συνεννόηση μεταξύ τους. Και όσοι έμειναν τους απάντησαν, επίσης ο καθένας χωριστά. Κι όμως, οι απαντήσεις των μενόντων μοιάζουν γραμμένες από το ίδιο χέρι. Οι αποχωρούντες είναι «βαλτοί». Έχουν «σκοπιμότητες». Είναι «ξένα στοιχεία». «Τους έβαλαν άλλοι». «Ήθελαν να σαμποτάρουν».
Αυτό δεν είναι σύμπτωση χαρακτήρων. Είναι αναγκαστικό αποτέλεσμα, και μπορούμε να δείξουμε γιατί.
Σε ένα κόμμα με πρόγραμμα, η διαφωνία έχει πάνω σε τι να πατήσει. Διαφωνώ με τη θέση σας για το νόμισμα. Διαφωνώ με τη θέση σας για τους πλειστηριασμούς.
Η διαφωνία αφορά πράγματα, και επομένως μπορεί να συζητηθεί, να ψηφιστεί, να καταλήξει σε πλειοψηφία και μειοψηφία που συνυπάρχουν.
Σε ένα σχήμα όμως που αρνήθηκε να έχει θέσεις, πάνω σε τι να διαφωνήσεις; Δεν υπάρχουν πράγματα. Υπάρχουν μόνο πρόσωπα. Άρα κάθε διαφωνία που εμφανίζεται δεν μπορεί παρά να διαβαστεί ως επίθεση προσώπου προς πρόσωπο.
Και για την επίθεση προσώπου υπάρχουν μόνο δύο δυνατές εξηγήσεις: ή ο διαφωνών είναι ανόητος και δεν καταλαβαίνει, ή είναι πουλημένος και καταλαβαίνει πολύ καλά. Ηλίθιος ή πράκτορας. Τρίτη εξήγηση δεν χωράει, γιατί η τρίτη εξήγηση θα ήταν «διαφωνεί με τη γραμμή μας», και γραμμή δεν υπάρχει.
Γι’ αυτό λέμε ότι το κυνήγι μαγισσών δεν ήρθε παρά την «καθαρότητα» του σχήματος. Ήρθε εξαιτίας της. Η απόφαση να μην υπάρχουν θέσεις είναι η ίδια απόφαση που μετατρέπει κάθε μελλοντική διαφωνία σε προδοσία. Το ένα γεννά το άλλο με τη βεβαιότητα φυσικού νόμου.
Και επειδή ζούμε στην εποχή της οθόνης, είδαμε και την κατάληξη: ιδιωτικές συνομιλίες δύο ετών να δημοσιεύονται ως πειστήρια εναντίον χθεσινών συντρόφων. Ό,τι δόθηκε ως εμπιστοσύνη, να επιστρέφει ως πυρομαχικό. Και το πραγματικό μήνυμα αυτής της πράξης να μην απευθύνεται καν σε εκείνον που διασύρεται, αλλά σε όλους τους άλλους που το βλέπουν: «σκέψου τι μου έχεις γράψει εσύ». Έτσι πειθαρχεί ο φόβος εκεί που δεν υπάρχει κανόνας.
VI. Το βόλεμα της ψυχολογίας
Γράφτηκε τις τελευταίες μέρες, από ανθρώπους σοβαρούς και καλοπροαίρετους, ότι το κλειδί της κατάρρευσης είναι το ψυχικό τραύμα. Ότι μια τραυματισμένη κοινωνία, διψασμένη να εμπιστευτεί ξανά, συνάντησε μια τραυματισμένη ηγεσία, που δυσκολεύεται να εμπιστευτεί οποιονδήποτε. Και ότι το τραύμα των δύο πλευρών άρχισε να οργανώνει τη σχέση τους.
Υπάρχει αλήθεια σε αυτό. Αλλά κρύβει μια παγίδα, και η παγίδα είναι βολική για όλους.
Αν το πρόβλημα είναι το τραύμα, τότε το πρόβλημα είναι το πρόσωπο, και η λύση είναι η θεραπεία. Βρίσκουμε την επόμενη φορά έναν ηγέτη λιγότερο πληγωμένο, και όλα θα πάνε καλά.
Μόνο που η ελληνική ιστορία διαψεύδει αυτή την ελπίδα με τρόπο συντριπτικό. Ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν κουβαλούσε προσωπική τραγωδία, και το ΠΑΣΟΚ που έφτιαξε ήταν κτήμα του: ο αρχηγός όριζε τα ψηφοδέλτια, η βάση χειροκροτούσε, και οι διαφωνούντες διαγράφονταν ως όργανα ξένων κέντρων.
Ο Τσίπρας δεν κουβαλούσε τραύμα, και ο ΣΥΡΙΖΑ κατέληξε στο ίδιο σχήμα με άλλο λεξιλόγιο.
Και τα δύο αυτά εγχειρήματα, στην ώρα τους, δεν γεννήθηκαν από το πουθενά.
Γεννήθηκαν επειδή μια κοινωνία, σε στιγμή μεγάλης πίεσης, ζήτησε ριζικές αλλαγές: το 1974 και το 1981 ζήτησε να τελειώνει με το κράτος της Δεξιάς και των συνταγματαρχών, το 2012 και το 2015 ζήτησε να τελειώνει με τα μνημόνια.
Και τις δύο φορές, εμφανίστηκε ένα σχήμα που πήρε επάνω του αυτή τη λαϊκή απαίτηση, τη μετέτρεψε σε εκλογικό κεφάλαιο, ανέβηκε με αυτήν στην εξουσία, και εκεί την εξαργύρωσε προς όφελος του μηχανισμού του και των λίγων γύρω του.
Η κοινωνία έβαλε το πάθος. Το επιτελείο πήρε το ταμείο.
Αυτό είναι το μοτίβο, και δεν χρειάζεται κανένα τραύμα για να λειτουργήσει. Χρειάζεται μόνο ένα πλήθος που ζητά, και έναν μηχανισμό που εισπράττει. Το τραύμα εξηγεί ίσως το πρόσωπο της συγκεκριμένης ιστορίας. Δεν εξηγεί τη δομή, που είναι ίδια από τότε που το ελληνικό κράτος έμαθε να εξαγοράζει τους πολίτες του με ρουσφέτι και να τους τιμωρεί με φάκελο. Και όποιος ασχολείται με το πρόσωπο αντί για τη δομή, ετοιμάζει απλώς το έδαφος για την επόμενη επανάληψη. Με πρόσωπο πιο καθαρό. Πιο πονεμένο. Και εξίσου αδιέξοδο.
VII. Πού πήγε η ενέργεια
Δεν χρειάζεται να φανταστούμε συνωμοσίες, εντολείς και σκοτεινά γραφεία. Αρκεί να κάνουμε μια απλή ερώτηση λογιστηρίου: πού πήγε η ενέργεια;
Το 2023 και το 2024, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βρέθηκαν στους δρόμους. Ήταν η μεγαλύτερη κοινωνική κινητοποίηση από τις πλατείες του 2011. Αυτή η τεράστια δύναμη, που τρόμαξε πραγματικά την εξουσία, έπρεπε κάπου να διοχετευθεί.
Και διοχετεύθηκε. Ολόκληρη. Σε δύο μονάχα σημεία: σε μια δικαστική αίθουσα στη Λάρισα, όπου εκδικάζεται το έγκλημα, και σε μια μελλοντική κάλπη, όπου θα «λογοδοτήσει» η κυβέρνηση.
Κοιτάξτε τώρα ποιος ελέγχει αυτά τα δύο σημεία. Τη δικαστική διαδικασία την ορίζει το ίδιο το κράτος που κατηγορείται: αυτό διορίζει την ηγεσία της Δικαιοσύνης, αυτό αποφασίζει μέσω της Βουλής αν θα παραπεμφθεί ποτέ υπουργός, αυτό κρατά τα κλειδιά κάθε ειδικού δικαστηρίου. Και την κάλπη τη διαχειρίζεται το ίδιο σύστημα εξουσίας: με τον εκλογικό νόμο που ψηφίζει μόνο του, με τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχει, με το χρήμα που κατευθύνει. Με άλλα λόγια, η οργή ενός ολόκληρου λαού οδηγήθηκε, με τη σέσουλα, μέσα σε δύο δοχεία που τα κρατάει στα χέρια του ο κατηγορούμενος.
Οι δρόμοι άδειασαν με τάξη. Στην τρίτη επέτειο του εγκλήματος, τον Φεβρουάριο του 2026, στις πλατείες μίλησαν τα συνδικάτα και οι γνώριμες κομματικές σημαίες, ενώ το σχήμα που γεννήθηκε από εκείνους τους νεκρούς ήταν απασχολημένο με τα εσωτερικά του και τις εκλογικές του προετοιμασίες. Και όσο φούντωνε η κουβέντα για ψηφοδέλτια και ποσοστά, τόσο ξεφούσκωνε το ενδιαφέρον για την ίδια τη δίκη, δηλαδή για τον λόγο που βγήκε ο κόσμος στους δρόμους!
Το κόμμα δεν εκπροσώπησε το κίνημα. Το κόμμα κατανάλωσε το κίνημα, όπως η φωτιά καταναλώνει το ξύλο που την τρέφει. Και το πιο πικρό: όποιος λειτουργεί ως δίοδος εκτόνωσης της λαϊκής οργής προς ακίνδυνες κατευθύνσεις, σχεδόν ποτέ δεν το γνωρίζει ο ίδιος. Ακριβώς γι’ αυτό είναι τόσο αποτελεσματικός.
VIII. Τα αιτήματα που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν
Ας δούμε τώρα και την τεχνική πλευρά, γιατί εκεί κρίνεται αν ένας πολιτικός λόγος είναι σοβαρός ή ευχολόγιο.
Τα τρία μεγάλα θεσμικά αιτήματα που ακούγονται σε κάθε συγκέντρωση είναι: διαχωρισμός της Δικαστικής από την Εκτελεστική εξουσία, κατάργηση του «νόμου περί ευθύνης υπουργών», και Ειδικό Δικαστήριο για τους υπαίτιους. Σωστά στην κατεύθυνσή τους και τα τρία. Και ανέφικτα στη διατύπωσή τους, και τα τρία.
Διότι η ασυλία των υπουργών δεν κατοικεί σε κάποιον νόμο που καταργείται με μια ψηφοφορία. Κατοικεί στο άρθρο 86 του Συντάγματος. Ο περίφημος νόμος 3126/2003 απλώς εκτελεί όσα ορίζει το άρθρο. Να τον καταργήσεις σημαίνει να γκρεμίσεις την ταμπέλα και να αφήσεις όρθιο το κτίριο. Για να αλλάξει το άρθρο 86 χρειάζεται συνταγματική αναθεώρηση: δύο διαδοχικές Βουλές, αυξημένες πλειοψηφίες, χρόνια ολόκληρα, και κυρίως τη σύμπραξη εκείνων ακριβώς που το άρθρο προστατεύει.
Και το Ειδικό Δικαστήριο; Δεν χρειάζεται να ιδρυθεί. Υπάρχει ήδη. Το προβλέπει το ίδιο άρθρο 86, με σύνθεση από ανώτατους δικαστές. Δεν έλειψε ποτέ το δικαστήριο. Αυτό που το κρατά κλειστό είναι ότι το κλειδί του, δηλαδή η απόφαση για την παραπομπή υπουργού, ανήκει στη Βουλή. Δηλαδή στην εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία. Δηλαδή στους συναδέλφους και προϊσταμένους των κατηγορουμένων.
Ζητάμε λοιπόν να μας δοθεί κάτι που ήδη υπάρχει, από αυτόν που ήδη το κατέχει και δεν έχει κανένα συμφέρον να το δώσει.
Και υπάρχει και κάτι βαθύτερο, που πρέπει επιτέλους να ειπωθεί. Όλα αυτά τα αιτήματα εκλιπαρούν την εφαρμογή ενός Συντάγματος το οποίο, στην πράξη μισού αιώνα, έχει αποδείξει ότι δεν εξασφαλίζει ούτε ευνομία, ούτε λογοδοσία, ούτε ισονομία, ούτε ισοπολιτεία. Ενός Συντάγματος που γίνεται ακορντεόν όταν χρειάζεται να στριμωχτούν μέσα του τα μνημόνια, α λα καρτ όταν πρέπει να επιλεγεί ποια άρθρα του ισχύουν και για ποιους, και κουρελόχαρτο όταν φτάνει η ώρα να προστατεύσει τον αδύναμο απέναντι στον ισχυρό. Το ίδιο Σύνταγμα που θωρακίζει με το άρθρο 107 τη φοροαπαλλαγή του εφοπλιστικού κεφαλαίου, ώστε καμία Βουλή να μην μπορεί να την αγγίξει, και με το άρθρο 86 την ατιμωρησία των υπουργών, ώστε κανένας εισαγγελέας να μην μπορεί να τους φτάσει. Αυτό το οικοδόμημα δεν είναι ουδέτερος διαιτητής που κάποιοι κακοί παραβιάζουν. Είναι μηχανή κατασκευασμένη να επιτρέπει την οργή και να απαγορεύει το αποτέλεσμά της.
Όποιος διεκδικεί χωρίς να τα γνωρίζει αυτά, δεν διεκδικεί. Εύχεται. Και όποιος τα γνωρίζει και τα αποκρύπτει από τον κόσμο που τον ακολουθεί, κάνει κάτι χειρότερο από το να εύχεται.
IX. Οι τρεις κλειστές έξοδοι
Γιατί επιμένουμε στη λέξη «αδιέξοδο» και δεν λέμε απλώς «αποτυχία»; Επειδή η αποτυχία είναι ένα ενδεχόμενο. Το αδιέξοδο είναι όταν όλα τα ενδεχόμενα οδηγούν στον ίδιο τοίχο.
Ας τα μετρήσουμε.
Πρώτη έξοδος: το σχήμα μπαίνει στη Βουλή με ένα αξιοπρεπές ποσοστό.
Τι κάνει μετά; Αν στηρίξει κυβέρνηση με κάποιο από τα υπάρχοντα κόμματα, προδίδει αυτομάτως τη μεγάλη πλειοψηφία όσων το ψήφισαν ακριβώς για να μη συνεργαστεί με αυτά.
Αν αρνηθεί κάθε συνεργασία, μένει θεατής: τρία, τέσσερα χρόνια στα έδρανα χωρίς κανένα αποτέλεσμα, μέχρι ο κόσμος να βαρεθεί. Το είδαμε στην Ισπανία με τους Podemos, που από 69 έδρες και «θα αλλάξουμε τα πάντα» έφτασαν στη διάλυση.
Το είδαμε στην Ιταλία με τα Πέντε Αστέρια, που ξεκίνησαν με το σύνθημα «όλοι σπίτια τους» και κατέληξαν να κυβερνούν αγκαλιά πρώτα με την ακροδεξιά Λέγκα και μετά με την κεντροαριστερά που έβριζαν.
Δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι η ελληνική εκδοχή θα πάει καλύτερα, με τη διαφορά ότι η ελληνική εκδοχή δεν έχει καν πρόγραμμα να προδώσει.
Δεύτερη έξοδος: δεν μπαίνει στη Βουλή. Τότε ακολουθεί το γνώριμο τελετουργικό της ήττας: «ο λαός δεν ήταν έτοιμος», «μας πολέμησαν τα συμφέροντα», «ο κόσμος δεν κατάλαβε». Πίκρα, αποστράτευση, σιωπή. Και μια ακόμη γενιά ανθρώπων που έμαθαν, με τον χειρότερο τρόπο, ότι η συμμετοχή δεν αξίζει τον κόπο.
Τρίτη έξοδος, και η χειρότερη απ’ όλες: πετυχαίνει. Κερδίζει, κυβερνά.
Αλλά κυβερνά όπως μπήκε: άδειο. Χωρίς θέση για τη ναυτιλία, χωρίς θέση για τα funds, χωρίς θέση για το νόμισμα, χωρίς θέση για τις βάσεις, χωρίς θέση για το νερό.
Διαχειρίζεται δηλαδή το ίδιο σύστημα με καινούργια πρόσωπα, γιατί δεν ήρθε ποτέ σε ρήξη με τίποτα από όσα το συγκροτούν.
Και τότε η κοινωνία, βλέποντας ότι τίποτα δεν άλλαξε, δεν θα βγάλει το συμπέρασμα «βάλαμε λάθος ανθρώπους». Θα βγάλει το συμπέρασμα «δοκιμάσαμε και αυτό, και ούτε αυτό δούλεψε».
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό διακύβευμα, και δεν το πληρώνει καμία ηγεσία και κανένα επιτελείο. Το πληρώνουμε όλοι.
Γιατί η εμπιστοσύνη μιας κοινωνίας δεν είναι ανεξάντλητη. Είναι απόθεμα, και το απόθεμα αυτής της κοινωνίας, μετά από δεκαπέντε χρόνια μνημονίων, διαψεύσεων και νεκρών, είναι ήδη στον πάτο. Τα Τέμπη ήταν η στιγμή που ο κόσμος, παρ’ όλα όσα είχε περάσει, βρήκε τη δύναμη να πιστέψει άλλη μια φορά και να βγει. Αν και αυτή η φορά καταλήξει σε στάχτη, την επόμενη φορά που αυτή η μηχανή θα παράγει νεκρούς, και θα παράγει, γιατί δεν σταμάτησε ποτέ, ο κόσμος θα μείνει σπίτι του. Όχι από αδιαφορία. Από πείρα.
Καίγεται το τελευταίο απόθεμα εμπιστοσύνης μιας κοινωνίας που είχε ήδη ελάχιστο!
Αυτό είναι το αδιέξοδο. Όχι ότι θα χαθεί ένα κόμμα. Κόμματα χάνονται συνέχεια και δεν τα κλαίει κανείς. Θα χαθεί η ίδια η δυνατότητα να ξαναβγεί κόσμος στον δρόμο πιστεύοντας ότι έχει νόημα.
X. Τα τρία τεστ
Για να μη μείνει αυτή η ανάλυση απλή καταγγελία, ας κλείσουμε με κάτι χρήσιμο: τρεις απλές ερωτήσεις που μπορεί να θέσει ο καθένας, μόνος του, σε οποιοδήποτε πολιτικό σχήμα εμφανιστεί μπροστά του, σημερινό ή αυριανό. Δεν χρειάζονται ειδικές γνώσεις. Χρειάζονται πέντε λεπτά και λίγη ειλικρίνεια.
Πρώτη ερώτηση: ποιος διώχνει ποιον; Ψάξτε το καταστατικό. Υπάρχει; Και αν υπάρχει, γράφει με ποια διαδικασία τα απλά μέλη μπορούν να καθαιρέσουν τον αρχηγό; Αν η απάντηση είναι όχι, τότε ό,τι ωραίο και να λέει η διακήρυξη, δεν έχετε μπροστά σας συλλογικό σώμα. Έχετε περιουσιακό στοιχείο με οπαδούς. Γιατί σε κάθε ανθρώπινη συλλογικότητα, το μόνο αδιάψευστο μέτρο του ποιος έχει την εξουσία είναι το ποιος μπορεί να διώξει ποιον.
Δεύτερη ερώτηση: ποιον ενοχλεί; Διαβάστε τις θέσεις του και ρωτήστε: ποιος ισχυρός χάνει χρήματα ή εξουσία αν αυτά εφαρμοστούν; Ονομαστικά: ποιος τραπεζίτης, ποιος εφοπλιστής, ποιο fund, ποια πρεσβεία; Αν η απάντηση είναι «κανείς», αν όλες οι θέσεις είναι γενικές αξίες που θα τις υπέγραφε και ο αντίπαλος (δικαιοσύνη, διαφάνεια, αξιοκρατία, ηθική), τότε το σχήμα δεν χρειάστηκε να εγκριθεί από το σύστημα. Πέρασε αυτόματα, όπως περνά ο ανιχνευτής όποιον δεν κουβαλάει τίποτα μεταλλικό.
Τρίτη ερώτηση: τι έπαθε ο τελευταίος που διαφώνησε; Αυτή είναι η πιο αποκαλυπτική από τις τρεις, γιατί δεν εξετάζει τα λόγια αλλά τα σώματα. Βρείτε τον τελευταίο άνθρωπο που διαφώνησε δημόσια με την ηγεσία. Έγινε συζήτηση ή ανακρίθηκε; Απαντήθηκαν τα επιχειρήματά του ή αμφισβητήθηκαν τα κίνητρά του; Είναι ακόμα μέσα ή βρέθηκε «βαλτός»; Ό,τι έπαθε εκείνος, θα το πάθετε και εσείς τη μέρα που θα διαφωνήσετε. Και θα διαφωνήσετε, γιατί όλοι οι ζωντανοί άνθρωποι κάποτε διαφωνούν. Το πώς φέρεται ένα σχήμα στον διαφωνούντα σήμερα, είναι η πιο ακριβής πρόβλεψη για το πώς θα φερθεί στον πολίτη όταν πάρει εξουσία.
XI. Ούτε αρχηγοί, ούτε πρόεδροι. Ηγέτες.
Κάποιος θα ρωτήσει, και δικαίως: καλά, δηλαδή δεν χρειάζονται καθόλου πρόσωπα; Όλα θα τα κάνουν οι διαδικασίες και τα καταστατικά;
Όχι. Οι κοινωνίες χρειάζονται ηγέτες. Αλλά εδώ πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τις λέξεις, γιατί πάλι οι λέξεις μας κοροϊδεύουν.
Οι αρχαίοι Γαλάτες ανέβαζαν τον αρχηγό τους πάνω σε ασπίδα, τον σήκωναν ψηλά, και το πλήθος τον αναγνώριζε διά βοής. Μια στιγμή ενθουσιασμού, μια κραυγή, και τελείωσε: αρχηγός. Έτσι ακριβώς αναδείχθηκε και η σημερινή περίπτωση. Την ανέβασε το πένθος πάνω στην ασπίδα, τη σήκωσε η οργή ενός ολόκληρου λαού, και το πλήθος βόησε. Κανείς δεν ρώτησε ποτέ τι ξέρει, τι πιστεύει, τι σκοπεύει, ποιους ακούει, πώς αποφασίζει. Η βοή δεν κάνει τέτοιες ερωτήσεις. Η βοή μόνο σηκώνει. Και ό,τι σηκώνεται με βοή, με βοή γκρεμίζεται, όπως βλέπουμε τώρα.
Ο αρχηγός λοιπόν αναδεικνύεται.
Ο ηγέτης όμως διαθέτει. Και αυτά που πρέπει να διαθέτει δεν είναι μυστήριο. Μπορούν να ονομαστούν ένα προς ένα, και μπορεί ο καθένας να ελέγξει αν υπάρχουν ή αν λείπουν.
Διαθέτει χιούμορ. Όχι αστειάκια για τις κάμερες. Την ικανότητα να μη θεωρεί τον εαυτό του κέντρο του σύμπαντος, να γελάει και με τον εαυτό του, να ξεφουσκώνει τις εντάσεις αντί να τις φουσκώνει. Ο ηγέτης χωρίς χιούμορ είναι επικίνδυνος, γιατί έχει πάρει τον εαυτό του στα σοβαρά, και από εκεί ξεκινούν όλα τα δεινά.
Διαθέτει λεοντοκαρδία. Και προσοχή τι θα πει αυτό: όχι θράσος, όχι φωνές. Λεοντοκαρδία θα πει να στέκεσαι απέναντι στην εξουσία χωρίς ούτε να τη λαχταράς ούτε να την τρέμεις. Ουδέτερος απέναντί της. Αυτή η ουδετερότητα είναι η δυσκολότερη στάση που υπάρχει στον δημόσιο βίο, γιατί η εξουσία ξέρει να αγοράζει όσους τη λαχταρούν και να τσακίζει όσους την τρέμουν. Δεν ξέρει τι να κάνει μόνο με όποιον δεν τη χρειάζεται.
Διαθέτει επιείκεια, αλλά με σωστή διεύθυνση: επιείκεια προς τους εύθραυστους, τους αδύναμους, αυτούς που σφάλλουν από αδυναμία. Όχι προς τους διεφθαρμένους. Ο σημερινός πολιτικός την έχει ανάποδα: αμείλικτος με τον φτωχό που χρωστάει στην εφορία, όλο κατανόηση για τον τραπεζίτη που φέσωσε μια χώρα.
Διαθέτει αβρότητα και προστασία. Φέρεται με ευγένεια ακόμα και στον αντίπαλο, και σκεπάζει τους δικούς του ανθρώπους όταν δέχονται επίθεση, αντί να τους πετάει στα σκυλιά για να γλιτώσει ο ίδιος. Θυμηθείτε το: πόσους πέταξε στα σκυλιά, έναν προς έναν, το σχήμα που εξετάζουμε, μέσα σε λίγους μήνες;
Διαθέτει εσωτερική μοναξιά. Δεν έχει ανάγκη το πλήθος για να ξέρει ποιος είναι. Δεν τον θρέφει το χειροκρότημα και δεν τον γκρεμίζει η αποδοκιμασία. Όποιος αντλεί την ύπαρξή του από την αγάπη του κόσμου, θα κάνει τα πάντα για να μη τη χάσει, και το «τα πάντα» είναι ακριβώς αυτό που λέει: τα πάντα. Η ανάγκη να σε αγαπούν είναι η πιο εκβιάσιμη ιδιότητα ενός δημόσιου προσώπου.
Και διαθέτει, τέλος, το σπανιότερο απ’ όλα: πραγματισμό ιστορικού ορίζοντα.
Γνωρίζει ότι ο βιολογικός του χρόνος είναι εβδομήντα, ογδόντα χρόνια, ενώ ο χρόνος που χρειάζεται μια πραγματική αλλαγή είναι πολλαπλάσιος. Και δεν βγάζει από αυτό ούτε το συμπέρασμα του βιαστικού («θα το τελειώσω εγώ, στη γενιά μου», που είναι η ύβρις απ’ όπου γεννιέται η βία), ούτε το συμπέρασμα του δειλού («δεν θα το δω, άρα δεν το κάνω», που είναι η παραίτηση ντυμένη σοφία). Δουλεύει σαν τον χτίστη των παλιών καθεδρικών, που έστηνε θεμέλια ξέροντας ότι ο τρούλος θα κλείσει διακόσια χρόνια μετά τον θάνατό του. Φυτεύει βαλανιδιές που δεν θα ισκιώσουν ποτέ τον ίδιο.
Μετρήστε τώρα με αυτόν τον κατάλογο οποιονδήποτε από τους αρχηγούς που παρήγαγε αυτός ο τόπος τα τελευταία πενήντα χρόνια. Και μετρήστε και τη σημερινή περίπτωση, με όλη τη συμπάθεια που δικαιούται ο πόνος της.
Και εδώ το πιο πικρό, που πρέπει να ειπωθεί για να μην είμαστε άδικοι με τα πρόσωπα: τέτοιοι ηγέτες δεν λείπουν επειδή στέρεψε το ανθρώπινο υλικό.
Λείπουν επειδή το σημερινό σύστημα ανάδειξης τους φιλτράρει και τους αποβάλλει δομικά, ως ξένα σώματα. Ο άνθρωπος με εσωτερική μοναξιά δεν βγάζει selfie. Ο λεοντόκαρδος δεν παίρνει τηλέφωνα από πρεσβείες. Ο πραγματιστής του ιστορικού ορίζοντα δεν υπόσχεται αποτελέσματα στην επόμενη τετραετία, άρα δεν εκλέγεται. Το σύστημα προωθεί συστηματικά το ακριβώς αντίθετο είδος και μετά η κοινωνία απορεί «γιατί δεν έχουμε ηγέτες».
Δεν φτιάχνονται ηγέτες σε σεμινάρια και σχολές στελεχών. Φτιάχνεται έδαφος: κοινότητες που σκέφτονται, χώροι που συζητούν, άνθρωποι που μαθαίνουν να διακρίνουν το χρυσάφι από το βερνίκι. Και το έδαφος, όταν υπάρξει, αναγνωρίζει μόνο του τους ηγέτες του και τους τρέφει. Το έργο είναι έργο εδάφους! Όλα τα άλλα, κόμματα, ψηφοδέλτια, διακηρύξεις, έρχονται μετά, και μόνο μετά.
XII. Επίλογος
Ακούγεται συχνά, και ακούστηκε ξανά αυτές τις μέρες με τον πιο επίσημο τρόπο, ότι η ενότητα διαφυλάσσεται αν συμφωνήσουμε να μη συζητάμε τα δύσκολα. Ούτε οικονομικά, ούτε εθνικά, ούτε κοινωνικά, ούτε ιδεολογίες.
Μόνο το ένα, το κοινό, το ιερό: τη δικαιοσύνη.
Όλα τα άλλα, λέει, διχάζουν.
Είναι ακριβώς το αντίθετο.
Και η απόδειξη ξετυλίχθηκε μπροστά στα μάτια μας.
Το σχήμα που απαγόρευσε όλες τις «διχαστικές» συζητήσεις δεν έμεινε ενωμένο. Διαλύθηκε πιο γρήγορα και πιο άσχημα από οποιοδήποτε κόμμα με βαριές ιδεολογικές αντιπαραθέσεις, και διαλύθηκε χωρίς να έχει προλάβει καν να συγκρουστεί με κανέναν αντίπαλο. Διαλύθηκε από μόνο του, στα ήσυχα, τρώγοντας τις σάρκες του. Γιατί η ενότητα που στηρίζεται στη σιωπή δεν είναι ενότητα. Είναι αναβολή. Και κάθε αναβολή, κάποτε, λήγει.
Η πραγματική συνοχή μιας συλλογικότητας δεν εξασφαλίζεται ούτε με αγνά πρόσωπα, ούτε με συγκίνηση, ούτε με απαγορευμένα θέματα. Εξασφαλίζεται με κάτι πολύ πιο πεζό: με γραμμένους κανόνες που ορίζουν πώς παίρνονται οι αποφάσεις, πώς λύνονται οι διαφωνίες, και πώς ελέγχονται αυτοί που ηγούνται. Κανόνες βαρετούς, που κανείς δεν τους διαβάζει με δάκρυα στα μάτια, και που όλοι τους θυμούνται τη μέρα που κάποιος επιχειρήσει να τους πατήσει.
Η κοινωνία που βγήκε στους δρόμους για τα Τέμπη δεν έκανε λάθος που βγήκε. Ήταν ό,τι πιο τίμιο έγινε σε αυτή τη χώρα εδώ και δεκαετίες.
Έκανε λάθος σε μία λέξη. Ζήτησε να της απονεμηθεί δικαιοσύνη, από αυτούς που όφειλαν να λογοδοτήσουν.
Η δικαιοσύνη που απονέμεται είναι χάρη, και οι χάρες ανακαλούνται.
Δικαίωμα είναι μόνο εκείνη που θεσμίζεται.
Και τη θέσμιση δεν την κάνει κανείς για λογαριασμό μας. Ούτε μάνα, ούτε ηγέτης, ούτε σωτήρας.
Αυτή είναι η μόνη δουλειά που δεν ανατίθεται.
ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΣΧΟΛΙΑ
Η ανάλυση πιάνει σωστά το πρόβλημα στη ρίζα του..
το κίνημα δεν οργανώθηκε συλλογικά, δεν απέκτησε έλεγχο και διαδικασίες και τελικά επένδυσε σχεδόν τα πάντα σε ένα πρόσωπο.
Ομως πλέον χρειάζεται να ειπωθεί και πώς ακριβώς συνέβη αυτό στην πράξη.
Η αρχή έγινε όταν η Καρυστιανού ανέλαβε την προεδρία ενός συλλόγου που εκπροσωπούσε περιορισμένο αριθμό συγγενών, αλλά παρουσιάστηκε δημόσια περίπου σαν να εξέφραζε το σύνολο των οικογενειών.
Με αυτή την ιδιότητα απέκτησε τεράστια προβολή μέσα από ομιλίες, εκδηλώσεις και παρουσίες ακόμη και στην Ευρωβουλή. Παράλληλα, η δουλειά συγγενών, ευρωβουλευτών, του Ιακωβίδη για τα συλλαλητήρια, του Κοκοτσάκη και της ομάδας του για το τεχνικό σκέλος και τα ηχητικά πιστώθηκε σταδιακά σχεδόν αποκλειστικά στην ίδια.
Ετσι δημιουργήθηκε η ψευδαίσθηση ότι εκείνη αποκάλυψε τα πάντα και εκείνη έβγαλε τον κόσμο στους δρόμους.
Η ίδια δεν πήρε απόσταση από την ηρωοποίηση και την προσωπολατρία, αλλά τις αποδέχτηκε και τις αξιοποίησε. Το κόμμα επομένως δεν εμφανίστηκε ξαφνικά στο τέλος.
Ηταν η κατάληξη μιας πορείας κατά την οποία ένας συλλογικός αγώνας μετατράπηκε σε προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο.
Και εδώ βρίσκεται το ιδιαίτερο ηθικό βάρος, που δεν επιτρέπει εύκολες συγκρίσεις με τα συνηθισμένα κόμματα.
Το συγκεκριμένο εγχείρημα γεννήθηκε μέσα από μια εθνική τραγωδία, από την ιδιότητα της χαροκαμένης μητέρας και από την εμπιστοσύνη ενός κόσμου που πίστευε ότι ο αγώνας αφορούσε αποκλειστικά την αλήθεια και τη δικαίωση.
Αρα δεν αρκεί να αναλύουμε μόνο γιατί η κοινωνία αναζήτησε σωτήρα.
Πρέπει να εξετάσουμε και γιατί το ίδιο το πρόσωπο αποδέχτηκε τόσο εύκολα αυτόν τον ρόλο και γιατί σήμερα, ενώ αποχωρούν διαδοχικά βασικοί συνεργάτες αφήνοντας παρόμοιες αιχμές, δεν υπάρχει καμία ουσιαστική αυτοκριτική.
Είτε δεν αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει και τη δική της ευθύνη είτε το αντιλαμβάνεται πλήρως και ακολουθεί συνειδητά συγκεκριμένη πορεία.
Και οι δύο εκδοχές είναι ανησυχητικές για ένα πρόσωπο που διεκδικεί πολιτική εξουσία.
Anastasia το σχόλιό σου είναι από τα ουσιαστικότερα που γράφτηκαν εδώ, και το εύρημά σου έχει όνομα: πιστωτική συσσώρευση. Η δουλειά πολλών, των συγγενών, του Ιακωβίδη στα συλλαλητήρια, του Κοκοτσάκη και της ομάδας του στο τεχνικό σκέλος, πιστώθηκε σταδιακά σε ένα πρόσωπο, μέχρι που δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ένας άνθρωπος τα αποκάλυψε όλα και έβγαλε μόνος του τον κόσμο στους δρόμους. Αυτό είναι το «πώς» που έλειπε από το κείμενό μου, και είναι τεκμηριώσιμο με ονόματα και χρονολογίες, όπως το έκανες. Σε ευχαριστώ.
Θα σου εξηγήσω όμως και γιατί το κείμενο δεν μπήκε στο πρόσωπο. Γιατί ήταν επιλογή, όχι παράλειψη. Στο ερώτημά σου «γιατί το αποδέχτηκε τόσο εύκολα» δεν γνωρίζω. Τα κίνητρα είναι το μόνο πεδίο όπου η συζήτηση δεν μπορεί ποτέ να κριθεί (όχι ακόμα), γι’ αυτό και η απέναντι πλευρά εκεί ακριβώς τη σέρνει: βαλτοί, σκοπιμότητες, ιδιοτέλειες. Αν μπούμε κι εμείς εκεί, θα παίζουμε στο γήπεδό τους με τους κανόνες τους. Αυτό και δε το θέλω και είναι εύκολο να συμβεί και να πέσουμε!
Πρόσεξε όμως κάτι: το δικό σου δίλημμα δεν χρειάζεται καθόλου τα κίνητρα, και εκεί είναι η δύναμή του. «Είτε δεν αντιλαμβάνεται, είτε αντιλαμβάνεται πλήρως». Και στις δύο περιπτώσεις, το συμπέρασμα για την καταλληλότητα διεκδίκησης πολιτικής εξουσίας είναι το ίδιο. Δηλαδή διατύπωσες κρίση που δεν εξαρτάται από καμία ψυχολογική υπόθεση: στηρίζεται μόνο σε πράξεις. Η αποδοχή της ηρωοποίησης ήταν πράξη, ορατή και επαναλαμβανόμενη. Η απουσία αυτοκριτικής μετά από τόσες αποχωρήσεις είναι πράξη, δημόσια και συνεχιζόμενη. Η άρνηση καταστατικού ήταν πράξη. Δεν χρειαζόμαστε να δούμε μέσα σε κανέναν άνθρωπο. Μας φτάνει το πρωτόκολλο των πεπραγμένων, και το πρωτόκολλο είναι αμείλικτο ακριβώς επειδή δεν κατηγορεί ψυχή· καταγράφει χέρια.
Και μία τελευταία σκέψη πάνω στο «ηθικό βάρος» που σωστά επισημαίνεις. Ναι, το εγχείρημα δεν συγκρίνεται με τα συνηθισμένα κόμματα, αλλά όχι μόνο εις βάρος του. Η απώλεια δίνει σε έναν γονιό αδιαμφισβήτητο δικαίωμα φωνής, το βαρύτερο που υπάρχει. Δεν δίνει όμως τίτλο ιδιοκτησίας σε φορέα όπου καλούνται να ενταχθούν χιλιάδες τρίτοι. Η στιγμή που το πένθος έγινε σφραγίδα είναι η στιγμή που περιγράφεις με τη λέξη «μετατράπηκε»: ο συλλογικός αγώνας σε προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο. Αυτή η μετατροπή είναι το θέμα. Όχι η ψυχή κανενός.
Alexandros Tsingos Συμφωνώ ότι τα κίνητρα δεν μπορούν να αποδειχθούν και ότι τελικά οι πράξεις είναι αυτές που κρίνονται.
Για μένα όμως υπήρχε από ένα σημείο και μετά ένα σύνολο ενδείξεων που δημιουργούσε σοβαρές επιφυλάξεις, κυρίως όσο απομακρυνόταν από τον ρόλο της χαροκαμένης μητέρας που ζητούσε δικαίωση και περνούσε όλο και πιο καθαρά στον ρόλο της πολιτικού.
Οσοι παρακολουθήσαμε την υπόθεση των Τεμπών έξω από τις ομάδες προπαγάνδας και ηρωοποίησης αρχίσαμε ήδη από το καλοκαίρι του 2025 να βλέπουμε πράγματα που αργότερα έγιναν πολύ πιο καθαρά.. την αποδοχή της προσωπολατρίας, το πόσο εύκολα δέχτηκε να της πιστωθεί η συλλογική δουλειά πολλών, τη βεβαιότητα ότι μπορούσε να αναλάβει έναν τόσο ευρύ ηγετικό ρόλο, αλλά και το ύφος και την έπαρση που συχνά εξέπεμπε.
Παράλληλα, πριν από τα Τέμπη δεν είχαμε δει κάποια δημόσια διαδρομή ή σταθερό προβληματισμό για κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα που να εξηγεί γιατί της αποδόθηκε τόσο γρήγορα ρόλος ευρύτερης πολιτικής ηγεσίας.
Και αυτό, κατά τη γνώμη μου, ενισχύει ακόμη περισσότερο το ερώτημα γιατί η ίδια αποδέχτηκε σχεδόν χωρίς δεύτερη σκέψη ότι μπορούσε να παίξει αυτόν τον ρόλο.
Δεν τα αναφέρω ως ψυχολογική διάγνωση ούτε ως απόδειξη κινήτρων, αλλά ως ένα σύνολο ορατών γεγονότων και επαναλαμβανόμενων συμπεριφορών.
Η επίσημη ανακοίνωση της εισόδου της στην πολιτική δεν ήταν για κάποιους από εμάς η αρχή αυτής της εικόνας, αλλά η επιβεβαίωση όσων είχαμε ήδη διακρίνει..
ότι το ενδιαφέρον μετατοπιζόταν σταδιακά από την αναζήτηση της αλήθειας προς την πολιτική προβολή και ότι ένας συλλογικός αγώνας μετατρεπόταν σε προσωπικό πολιτικό κεφάλαιο.
Οσα ακολούθησαν απλώς ενίσχυσαν αυτή την εκτίμηση.
Ισως τελικά κάποιοι απλοί πολίτες, χωρίς δημόσια θέση ή προβολή, μπορούμε να πούμε πιο εύκολα τα πράγματα με το όνομά τους.
Και θεωρώ ότι αυτό είναι αναγκαίο, γιατί όταν το συμπέρασμα αφήνεται να αιωρείται, ο καθένας το ερμηνεύει όπως τον βολεύει και μπορεί ακόμη και να συμφωνεί με τη γενική διαπίστωση χωρίς να αναγνωρίζει σε ποιο πρόσωπο και σε ποιες συγκεκριμένες πράξεις αναφέρεται.
Η σαφής απόδοση της ευθύνης, όταν στηρίζεται σε συγκεκριμένα και επαναλαμβανόμενα γεγονότα και συμπεριφορές, δεν είναι ψυχολογική ερμηνεία αλλά ουσιαστική πολιτική κρίση.
Προσωπικά έχω δεχτεί πολύ μπούλινγκ, ακόμη και από ανθρώπους που αυτοπαρουσιάζονται ως πατριώτες, επειδή επέμεινα να κρίνω πρόσωπα και πράξεις με τα ίδια μέτρα και σταθμά.
Ακριβώς όμως αυτός ο φόβος να μιλήσουμε καθαρά και να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους είναι ένας από τους λόγους που φτάσαμε ως εδώ.
Κατανοώ την ανάγκη και τη λαχτάρα του κόσμου να αλλάξει το υπάρχον καθεστώς.
Αυτό όμως δεν δικαιολογεί την τυφλή αναζήτηση ενός ακόμη σωτήρα.
Το έχουμε ξαναζήσει πριν από περίπου μία δεκαετία και θα έπρεπε τουλάχιστον να έχουμε μάθει να εξετάζουμε τα πρόσωπα πριν τους παραδώσουμε ανεξέλεγκτη εμπιστοσύνη.
Δεν παίρνω Όρκο…
Δεν έχω ΑΠΟΔΕΊΞΕΙΣ…
Βλέπω , υπάρχουν , σοβαρές Ενδείξεις ,
σχεδόν από την Αρχή
οι οποίες με τόν χρόνο αυξάνονται
Ότι το συγκεκριμένο “εγχείρημα” ήταν
ή. στημένο εξ αρχής (ή και πρό…)
ή απολυτως χειραγωγουμενο…..
Οι λόγοι προφανείς , για τούς γνωστές ΛΕΙΤΟΥΡΓΊΑΣ και τόν ΤΕΛΙΚΌ ΣΚΟΠΌ τών ΣΧΕΔΙΑΣΤΏΝ της παγκοσμιοποίησης.
Καλή συνέχεια.
Γεώργιος Φιλιππόπουλος Όλα τα στοιχεία, εκεί οδηγούν… ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΕΙΧΕ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΤΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΤΗΚΕ ΣΤΑ ΑΡΝΗΤΙΚΑ ΣΤΑΝΤΑΡ ΤΗΣ ΚΑΡΥ ΠΟΥ Η ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΜΕΤΕΤΡΕΨΕ ΣΕ ΘΕΤΙΚΑ, ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΟΜΕΝΗ ΠΡΩΤΑ Η ΙΔΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ… ΜΕ ΠΟΙΟ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ ΑΡΑΓΕ;;; ΜΗΠΩΣ ΜΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΤΡΑΙΝΟ;;;
Εξαίρετε φίλε και συναγωνιστή Αλέξανδρε, είναι διαφωτιστική για όλους αυτή η ανάρτηση. Δείχνει πως ακριβώς ήθελε ο καθένας την Ελπίδα μέσα από 5 σελίδες γεμάτες αιτήματα!! Από το Ιράν μέχρι τις αποστολές ελληνικών δορυφόρων στο διάστημα! Που ακριβώς? Στην Ελλάδα που μπαίνει η καθαρίστρια 10 χρόνια φυλακή για πλαστό απολυτήριο δημοτικού και ο πλαστός ολόκληρος απτυχίοτος γίνεται υπουργός! Κι εμείς συζητάμε ποιος απονέμει σε ποιον Δικαιοσύνη!! Κάπως έτσι οι αρχαίοι μας πρόγονοι κατέληξαν να προσκυνούν τον Καίσαρα και δεν αντιλαμβάνονται οι νεοπαγανιστές ότι συνέβη γιατί ούτε το 5% του αρχαίου ελληνικού λαού δεν καταλάβαινε τα πονήματα των φιλοσόφων! Είμασταν εκτός χώρας κι εκτός λαού αδερφέ. Γι’ αυτό αποτύχαμε σε όλες τις προσπάθειες μας. Και δυστυχώς συνεχίζουμε να ζούμε στον ιδεατά πλασμένο ιδεατό μας κόσμο.
Ioannis, αδερφέ, την καθαρίστρια και τον υπουργό θα τους κρατήσω, και θα τους ξαναδείς. Είναι η καλύτερη διατύπωση της ελληνικής ανισονομίας: Δέκα χρόνια κάθειρξη για πλαστό απολυτήριο δημοτικού που το χρειάστηκε για να δουλέψει, και ο ανύπαρκτος πτυχιούχος υπουργός.
Πρόσεξε όμως κάτι, γιατί νομίζω πως εκεί που λες «κι εμείς συζητάμε ποιος απονέμει σε ποιον», τα δύο θέματά μας είναι στην πραγματικότητα ένα. Γιατί παίρνει η καθαρίστρια δέκα χρόνια και ο υπουργός τίποτα; Όχι επειδή έτυχε.
Επειδή για εκείνη αποφασίζει εισαγγελέας, αυτεπάγγελτα, την επόμενη μέρα, ενώ για εκείνον αποφασίζει η Βουλή, δηλαδή οι συνάδελφοί του, δηλαδή ποτέ. Άρθρο 86. Η «απονομή» δεν είναι φιλοσοφία δίπλα στην αδικία που περιγράφεις. Είναι ο μηχανισμός της. Το δικό σου παράδειγμα και το δικό μου κείμενο λένε την ίδια πρόταση. Εσύ έδειξες το θύμα και τον λήσταρχο. Εγώ έδειξα το νομοθετημένο γιαταγάνι.
Και για το «εκτός λαού», μια ένσταση από φίλο. Μόλις διάβασες, ολόκληρο, ένα κείμενο τεσσάρων και βάλε χιλιάδων λέξεων με άρθρα Συντάγματος και προθεσμίες, και μου απάντησες με επιχείρημα και με παράδειγμα που το κάνει καλύτερο. Το ίδιο έκαναν από κάτω αγρότες, μηχανικοί, νοικοκυρές, συνταξιούχοι.
Αν ο λαός δεν μπορούσε να καταλάβει, αυτό το νήμα δεν θα υπήρχε. Ο λαός καταλαβαίνει μια χαρά όταν του μιλήσεις σαν σε ενήλικα. Αυτό που δεν έχει, και εκεί έχεις δίκιο κι εσύ κι ο Καίσαράς σου, είναι λόγο να ρισκάρει: τρεις γενιές τώρα, όποιος κατάλαβε και μίλησε, πλήρωσε.
Η σιωπή δεν ήταν ποτέ βλακεία σε αυτόν τον τόπο. Ήταν λογαριασμός. Και οι λογαριασμοί αλλάζουν όταν αλλάξουν τα δεδομένα τους. Σε αυτό δουλεύουμε, εσύ από τα δικά σου κι εγώ από τα δικά μου. Εντός λαού, Γιάννη. Δεν υπάρχει αλλού.
Αλήθειες που αποφεύγουμε να παραδεχτούμε, επειδή γκρεμίζουν τις ψευδαισθήσεις μας και απαιτούν αλλαγή.
Η αλήθεια όμως απελευθερώνει, αλλά πρώτα σε θυμώνει και σε πληγώνει.
Εξαιρετική ανάλυση Αλέξανδρε μου.
Το συμπέρασμα…
Φέρουμε ευθύνη ως κοινωνία για την κατάσταση που βρισκόμαστε, καθώς η συλλογική μας στάση, η ανοχή στην ανομία, η ψήφος μας και η έλλειψη ενεργούς συμμετοχής διαμορφώνουν την πραγματικότητα γύρω μας.
Andreas σε ευχαριστώ, και κράτησες το δυσκολότερο σημείο: την ευθύνη τη δική μας. Μία μόνο προσθήκη, γιατί η λέξη «ευθύνη» κινδυνεύει πάντα να καταλήξει ενοχή, και η ενοχή παραλύει αντί να κινητοποιεί. Η ανοχή μας δεν ήταν τυχαία. Μας εκπαίδευσαν σε αυτήν, τρεις γενιές τώρα: όποιος θυμόταν πλήρωνε, όποιος ξεχνούσε προχωρούσε, όποιος έβρισκε τον μέσο τακτοποιούσε το παιδί του.
Η λήθη σε αυτόν τον τόπο δεν είναι ελάττωμα χαρακτήρα. Υπήρξε στρατηγική επιβίωσης. Γι’ αυτό και δεν αλλάζει με κηρύγματα περί αφύπνισης. Αλλάζει μόνο όταν το να θυμάσαι και να συμμετέχεις πάψει να κοστίζει και αρχίσει να αποδίδει. Και αυτό δεν το κάνει κανένας σωτήρας για λογαριασμό μας. Χτίζεται από κάτω, στη γειτονιά, στον σύλλογο, στη συνέλευση με γραμμένους κανόνες. Η αλήθεια όντως πρώτα πληγώνει, όπως λες. Αλλά μετά θέλει και εργαλεία, αλλιώς μένει πληγή.
Μία εμπεριστατωμένη πολίτικη ανάλυση με λεπτομέρεια, σαφήνεια και πολιτισμό. Μία παρατήρηση: για τα funds & τραπεζικό σύστημα είχαν κάνει στην Ελπίδα μία εκπομπή που κράτησε πάνω από τρεις ώρες. Με κάλυψε αυτά που απάντησες εδώ σε σχόλιο πως η εδώ ανάλυση ισχύει και για την Ελληνική Λύση, όπως και για άλλα κόμματα. Αν και δεν το επισημαίνει το κείμενο. Με κάλυψαν και άλλα σχόλια που διαφοροποιούνται η συμφωνούν, επίσης και οι πολιτισμένες σου απάντησεις σε αυτά. Όπως και ο θαυμασμός που εκφράζουν προς το πρόσωπο και το ταλέντο σου. Είσαι όντως ένα διαμάντι για όποιον πολιτικό έχει την τόλμη να σε εντάξει στις δυνάμεις του κόμματος του και έχει την ευφυία & την δύναμη να αντέξει την ευθύτητα σου.
Ανεκμετάλλευτο δυστυχώς, αν και δεν γνωρίζω αν αυτό δεν είναι και η δική σου επιλογή έως τώρα. Προσωπικά εκτιμώ απόψεις που μου δείχνουν και άλλη οπτική γωνία, ώστε να έχω όσο πιο ολοκληρωμένη εικόνα : όψη , ανοψη, κάτοψη και κατοπτρική. Πάντα χρειάζεται η σωστή ματιά και η ανάλυση κάθε λεπτομέρειας. Καλή συνέχεια, όπως και σε όλους που θέλουν μία Ελλάδα για τους Έλληνες και πάλι καθοδηγητρια της ανθρωπότητας. Υ.Γ. Η ταπεινή μου γνώμη είναι πως η γεωπολιτική θέση της χώρας, αν και μπορεί να καταλήξει ευλογία με σωστές κινήσεις αφοσιωμένων δυνάμεων, κατάντησε κατάρα μέσα στα χέρια υπόδουλων.
Μονό εκείνοι που θέλουν πραγματικά την ελευθερία για την χώρα και τον ιδιοκτήτη λαό της θα μπορέσουν να αφήνουν στην άκρη τις διαφορές προσηλωμένοι στο ύστατο στόχο. Ένα άλλο τεράστιο θέμα είναι η εμπιστοσύνη στις δικές μας δυνάμεις, στην ακεραιότητα όλων μας και στους συνανθρώπους συνομιλητές μας. Ακόμα πιο δύσκολο όταν η συνομιλία δεν γίνεται εξ επαφής, χωρίς τετ α τετ γνωριμία ώστε να έχουμε κάποια γνώση προσώπων. Απλοϊκά για συντομία.
Κάρμεν σε ευχαριστώ για τον τρόπο σου, που είναι ο τρόπος που θα ήθελα να έχει όλη αυτή η συζήτηση: όψη, άνοψη, κάτοψη και κατοπτρική, όπως το είπες.
Στην παρατήρησή σου για την τρίωρη εκπομπή περί funds και τραπεζικού συστήματος: την ξέρω, και θα σου πω κάτι που ίσως σε ξαφνιάσει — η εκπομπή αυτή είναι το ισχυρότερο τεκμήριο του κειμένου μου, όχι η αναίρεσή του. Τρεις ώρες, δεκαπέντε και πλέον προτάσεις, δέκα αριθμημένες δεσμεύσεις. Κοίταξέ τες μία-μία, και κοίτα τι προϋποθέτει καθεμία:
Επανυπολογισμός όλων των δανείων ως χρεολυτικών, με εκτίμηση μείωσης υπολοίπων ως 40%: το χρέος ισχύει, ας το λογαριάσουμε δικαιότερα.
Διαχωρισμός της οφειλής σε εξυπηρετήσιμο μέρος και σε άτοκο μέρος που διαγράφεται στο τέλος, «όπως έγινε με τα κομματικά δάνεια»: το χρέος ισχύει, ας το τεμαχίσουμε βολικότερα.
Κρατική bad bank που αγοράζει τα κόκκινα δάνεια «στην τιμή που τα πήραν τα funds»: το χρέος ισχύει, και μάλιστα η τιμή του fund αναγορεύεται σε αποδεκτή βάση συναλλαγής — το κράτος καλείται να ψωνίσει από τον κλέφτη στην τιμή του κλέφτη.
Έλεγχος βιωσιμότητας πριν από κάθε εκτέλεση, ρύθμιση πριν τον πλειστηριασμό, επιμήκυνση, λογικό επιτόκιο, προβλέψιμη δόση: το χρέος ισχύει, ας το εξυπηρετούμε ανθρωπινότερα.
Μετατροπή των δανείων ελβετικού φράγκου σε ευρώ με επιμερισμό της συναλλαγματικής ζημίας: το χρέος ισχύει, ας μοιραστούμε δικαιότερα τη ζημιά από την παγίδα — όχι: ας ακυρώσουμε την παγίδα.
Αντίγραφο της πώλησης του δανείου στον δανειολήπτη, γνωστοποίηση τιμήματος και πραγματικών δικαιούχων: το χρέος ισχύει, ας μαθαίνουμε τουλάχιστον σε ποιον πουλήθηκε το τομάρι μας και πόσο.
Δυνατότητα εξόφλησης από τον δανειολήπτη «με εύλογο κέρδος προς το fund»: το χρέος ισχύει, και το κέρδος του fund πάνω στη δυστυχία αναγνωρίζεται ως εύλογο — αρκεί να μετριαστεί.
Φορέας που αγοράζει την πρώτη κατοικία του ευάλωτου, του τη νοικιάζει δώδεκα χρόνια και του δίνει δικαίωμα επαναγοράς: το χρέος ισχύει, και ο άνθρωπος γίνεται ενοικιαστής στο ίδιο του το σπίτι — μια ζωή πληρωμών για το ίδιο κεραμίδι δύο φορές.
Όχι αυτόματη καταγγελία όλου του δανείου στις καθυστερήσεις, πλαφόν στους ανατοκισμούς καταναλωτικών και καρτών: το χρέος ισχύει, ας μην τσακίζει με την πρώτη.
Και μία φορά, μία μόνη σε τρεις ώρες, ακούγεται η λέξη «διαγραφή». Πρόσεξε πώς: «τεκμηριωμένη διαγραφή όπου χρειάζεται». Έλεος κατά περίπτωση, με δικαιολογητικά. Όχι αρχή, όχι δικαίωμα, όχι πολιτική θέση. Φιλανθρωπία με πρωτόκολλο.
Όλα τεχνικά άρτια, από ανθρώπους που ξέρουν το αντικείμενο. Και όλα, από το πρώτο ως το τελευταίο, μέσα στο ίδιο κάδρο: το χρέος οφείλεται.
Το ερώτημα που δεν ακούστηκε ούτε μία φορά είναι το μόνο που θα κόστιζε: είναι αυτό το χρέος νόμιμο; Ποιο μέρος του είναι επαχθές; Τι απέγινε ο έλεγχος της προέλευσής του, που άνοιξε το 2015 και πρόλαβε να πει ότι το χρέος είναι επαχθές — και γι’ αυτό ακριβώς θάφτηκε; Η διαφορά είναι θεμελιώδης: όλα τα παραπάνω είναι καλύτερη διαχείριση της μηχανής.
Το ερώτημα αμφισβητεί τη μηχανή. Δικηγόρος του οφειλέτη μπορεί να γίνει και ο πιο συστημικός τεχνοκράτης, και μάλιστα καλός. Αμφισβητίας της οφειλής δεν υπήρξε κανείς εκείνο το βράδυ. Αυτό εννοώ «τίμημα εισόδου»: όχι σιωπή — ομιλία.
Για το άλλο που λες, το «διαμάντι ανεκμετάλλευτο» και τον πολιτικό που θα τολμούσε να με εντάξει: είναι από τα ευγενικότερα πράγματα που μου έχουν γραφτεί, και θα σου απαντήσω με την ίδια ευθύτητα που εκτιμάς.
Ναι, είναι επιλογή. Ο δημοσιογράφος που εντάσσεται σε κόμμα παύει να είναι χρήσιμος την ίδια μέρα, και σε εκείνους που τον διαβάζουν και, κυρίως, στο ίδιο το κόμμα: γιατί το κόμμα δεν χρειάζεται άλλον έναν δικό του να το επαινεί, χρειάζεται κάποιον απέξω να του λέει την αλήθεια όσο ακόμα προλαβαίνει. Το «ανεκμετάλλευτο» είναι το επάγγελμά μου, Κάρμεν. Τη μέρα που θα αξιοποιηθώ, θα έχω αχρηστευθεί. Γι’ αυτό και η υπογραφή κάτω από όλα όσα γράφω μένει ίδια
Και στο υστερόγραφό σου, που είναι και το βαθύτερο σημείο του σχολίου σου: ναι, η εμπιστοσύνη είναι το πραγματικό έλλειμμα, πιο σπάνιο κι από το χρήμα. Μόνο μία διαφωνία θα καταθέσω, μικρή αλλά κρίσιμη. Λες ότι όσοι θέλουν την ελευθερία «θα αφήσουν στην άκρη τις διαφορές, προσηλωμένοι στον ύστατο στόχο». Το άκουσα πολλές φορές αυτό, και το πίστεψα κι εγώ κάποτε. Αλλά η εμπειρία, και η φετινή είναι η πιο πρόσφατη, δείχνει το αντίθετο: οι διαφορές που αφήνονται στην άκρη δεν εξαφανίζονται· περιμένουν. Και επιστρέφουν πάντα την πιο ακατάλληλη στιγμή, ως έκρηξη αντί για συζήτηση.
Alexandros Tsingos Απάντησα σε κομμάτια, διότι δεν παίρνει το αριθμό λέξεων. Άρα:1 πρώτα σ’ ευχαριστώ για την απάντηση. Ομολογώ πως δεν είχα χρόνο να παρακολουθήσω την συζήτηση για funds που έκανε η “Ελπίδα”, ευτυχώς η δυστυχώς, διότι μάλλον θα είχα γίνει “μπαρούτι”, όπως το περιγράφεις εδώ- και σου έχω απόλυτη εμπιστοσύνη στην ανάλυση σου. Από την οποία ανάλυση καταλαβαίνω πως στην ουσία ήταν μια τεράστια κοροϊδία προς τον κόσμο. Το λέω χρόνια τώρα πως τα δάνεια έγιναν με δόλο, οι πολιτικοί έχουν παγιδέψει με δόλο τον κόσμο στο “διέξοδο” των δανείων, μετά τον πληθωρισμό που ακολούθησε την είσοδο στην ευρωζώνη με ψεύτικα στοιχεία, μάλιστα όλη η εκτέλεση έγινε από οικονομολόγο Πθ -τον Σημίτη- και με την αρωγή των ελεγκτών της ΕΕ.
Όλα ήταν σχέδιο παγκοσμίων τραπεζιτών που τους τοποθέτησαν σε θέσεις, ήταν απάτη με δόλο του Ελληνικού λαού, με στόχο την κυριαρχία -οικονομικη και όχι μόνο – της Γερμανίας και την υποδούλωση της Ελλάδας έως την στιγμή που να εκμεταλλευτούν οι υπάλληλοι της “ελίτ” το ορυκτό μας πλούτο. Αν λοιπόν κανένα κόμμα δεν αγγίζει αυτό ακριβώς, σημαίνει πως κανείς δεν είναι με την αλήθεια και την κοινωνική δικαιοσύνη. Κανένα κόμμα από τα υπάρχοντα τούτη την στιγμή
Alexandros Tsingos Και 2: Συμφωνώ απόλυτα με το σκεπτικό σου ως δημοσιογράφος πως θέλεις να υπηρετείς το επάγγελμα ως λειτούργημα ελέγχου της εξουσίας. Είσαι άρα βράχος ηθικής όπως ακριβώς καταλαβαίνω όσα χρόνια σε παρακολουθώ. Επιπλέον είσαι και πανέξυπνος, με πάμπολλες γνώσεις, συνάμα σέβεσαι την αλήθεια και τους συνανθρώπους σου. Αυτό που ήθελα να πω βασικά, ήταν πως χρειάζονται Άνθρωποι σαν και σένα στην πολιτική ώστε να γίνει λειτούργημα επιτέλους.
Έστω ως σύμβουλος σε κανέναν που θα μπορούσε να εκτιμήσει την ποιότητα.
Η ηρεμία και η πραότητα, το χάρισμα να αναλύεις καθαρά τα πράγματα στο βάθος και σε λεπτομέρια, να απαντάς πολιτισμένα και με απόλυτη τεκμηρίωση & διαφάνεια, αυτά είναι σπάνια προσόντα και ειλικρινά είσαι πολύ παραπάνω από δημοσιογράφος!! Αφού έχεις την ικανότητα, το θάρρος & την ακεραιότητα να ελέγχεις την εξουσία, είσαι τέλειος υποψήφιος και για να ασκείς εξουσία, ακριβώς διότι δεν θα το κάνεις για την εξουσία, ούτε για φήμη, ούτε για το χρήμα.
Τολμώ να πω πως έχεις σπάνιο στόφα ανθρώπου – που δεν “χτυπά” για να σταματήσει κάποιον, αλλά για να τον κάνει καλύτερο. Που καθοδηγεί, δεν επιβάλει.
Στόφα ηγέτη. Και μην γελάς καθόλου, αν θα είχα ένα μαγικό ραβδί, έναν Άνθρωπο με όλη την σημασία της λέξης, που να σέβεται τις πραγματικές ανθρώπινες αξίες μέσα και έξω από αυτόν, όπως κάνεις εσύ, θα ήθελα για ηγέτη!!
Ενα πλάσμα που δεν θα είχε προδώσει ούτε τα πιστεύω του, ούτε τους άλλους, που δεν τον νοιάζει να κερδίζει προσωπικά και ειδικά όχι είς βάρος των άλλων και που νοιάζεται!! Και που δεν νιώθει την ανάγκη να εντυπωσιάζει, αλλά να καταλαβαίνει και να λύνει προβλήματα. Που έχει εμπεδώσει πως είμαστε εφήμεροι εδώ και έχουμε χρέος να αφήνουμε τον κόσμο καλύτερο στο μέγεθος των δυνατοτήτων που μας δίνει η ζωή. Και μόνο Άνθρωποι με τέτοιες ικανότητες θα έπρεπε να τους δωθεί τις ανάλογες δυνατότητες στο μέγιστο.
Αλλά δυστυχώς γεμίσαμε υποκριτές και ηθοποιούς σε κάθε εξουσία, αντί να γεμίζουμε ποιότητα. Συγγνώμη που εκφράζω την γνώμη μου δημόσια, καταλαβαίνω πόσο μετριοφρονος είσαι. Και πως δεν απολαμβάνεις τέτοια λόγια που θεωρείς μάλλον υπερβολή. Όχι, εγώ δεν θεωρώ υπερβολή αυτά που γράφω. Και το λέω ρητά. Θεωρώ πως μόνο ποιότητα Ανθρώπων πρέπει να καθοδηγήσει την ανθρωπότητα! Και εσύ την έχεις. Το υποστηρίζω ακόμα και διότι απελπίστηκα με όλα τα “μπάζα” που θέλουν να περάσουν ως “άριστους” , ως ” οι μόνοι ηθικούς” , ως “οι δίκαιοτεροι όλων” κ.λπ. ηθοποιοί της κακιάς ώρας που διάλεξε ως δήθεν “ηγέτες”- μέσα στην μεγάλη ποσότητα τέτοιων ανάξιων δυστυχώς – η πανούργα “ελίτ”.
Ακριβώς επειδή νιώθω βαθιά το χρέος της ζωής στο να αλλάξουμε τον κόσμο προς καλύτερο, άφησα εδώ αυτό το σχόλιο, όσο και να σε κάνει να νιώθεις άβολα, όπως νομίζω. Και συγγνώμη. Λογιζω πως άνθρωποι που θέλουν όντως να κάνουν τον κόσμο καλύτερο δεν έχουν πραγματικές διαφορές μεταξύ τους. Οι άλλοι είναι γιαλαντζι. Ψεύτικα πετράδια που θέλουν να περάσουν για “διαμάντια”. Ευτυχώς έστω και από μακριά , κάποια στιγμή η ψεύτικη λάμψη φαίνεται καθαρά. Και εδώ πάω πάλι στο πρώτο -για την θέση του κόμματος περί funds & τράπεζες- γιατί δεν πιάστηκε κανείς που έφυγε από αυτό;; Φαίνεται πως δεν το παρακολούθησαν μάλλον , όπως δεν το έκανα και εγώ που αρπάχτηκα και έγινα τώρα όντως μπαρούτι. Ευχαριστώ και συνέχισε να φωτίζεις τα σκοτάδια.
Υ.Γ. Οι εκπομπές σου στο YouTube εξαιρετικές κάθε φορά!! Αλλά πολύ μικρή μία οθόνη για εσένα.
Κάρμεν το κάδρο τους θέλω να δούμε: όλες οι προτάσεις, προϋποθέτουν ότι το χρέος οφείλεται, και καμία δεν θέτει το ερώτημα της νομιμότητάς του.
Περιγράφω κάτι πιο βαθύ και πιο άβολο: ότι και οι καλόπιστοι, και οι ικανοί, και οι έντιμοι μιλούν πλέον αυθόρμητα μέσα στο επιτρεπτό, χωρίς καν να τους το επιβάλει κανείς. Αυτό είναι το τίμημα εισόδου στην πιο τέλεια μορφή του: όταν δεν χρειάζεται πια φύλακας, γιατί το όριο έχει εσωτερικευτεί.
Και η ερώτησή σου στο τέλος το αποδεικνύει καλύτερα από μένα: γιατί δεν πιάστηκε από αυτό κανείς απ’ όσους έφυγαν; Διότι όλοι έφυγαν για διαδικασίες και πρόσωπα. Κανείς για γραμμή. Ακόμα και η διαφωνία έμεινε μέσα στο κάδρο.
Και τώρα το δεύτερο, Κάρμεν, και σου ζητώ να το διαβάσεις όχι ως μετριοφροσύνη, γιατί δεν είναι.
Μου γράφεις «στόφα ηγέτη», κλπ.. Το γράφεις από καρδιάς, το ξέρω, και σε τιμά. Όμως σκέψου, έτσι ξεκίνησε και με την Καρυστιανού. Άνθρωποι κουρασμένοι από τα ψεύτικα πετράδια είδαν ένα που έλαμπε αλλιώς, και του έδωσαν τα πάντα, χωρίς να ζητήσουν κανόνες, γιατί «στους καθαρούς δεν χρειάζονται». Γράφεις ότι όσοι θέλουν το καλό «δεν έχουν πραγματικές διαφορές μεταξύ τους». Έχουν, Κάρμεν. Πάντα έχουν, και ευτυχώς.
Η ιδέα ότι οι αγνοί δεν διαφέρουν είναι η μήτρα κάθε κυνηγιού: γιατί όταν εμφανιστεί η διαφορά, και θα εμφανιστεί, δεν θα διαβαστεί ως διαφορά. Θα διαβαστεί ως απόδειξη ότι κάποιος δεν ήταν αγνός. Κι αν σκεφτούμε την σχέση της λέξης αγνός και άγνοια, δεν έχω τίποτα από τα δύο. Αναπόφευκτο προϊόν της διαδρομής μου μέσα στην ίδια την ζωή.
Γι’ αυτό η απάντησή μου πως στη δημοκρατία που αξίζει να φτιάξουμε, αυτό που κάνω δεν είναι σκαλοπάτι για την εξουσία. Είναι το αντίβαρό της. Και τα αντίβαρα, άμα ανέβουν στη ζυγαριά, παύουν να ζυγίζουν.
Alexandros Tsingos Το πρώτο συμπέρασμα σου -πως έχουν φύγει για πρόσωπο και διαδικασίες – βγαίνει λογικά. Αυτό ακριβώς καταλαβαίνω και εγώ άλλωστε. Αν άκουσαν την συνεδρίαση τριών ωρών. (Αλήθεια, δεν το είδα πουθενά γραμμένο. Θα μπορούσα να διαβάζω τις κεντρικές γραμμές τουλάχιστον, αλλά όχι, έκαναν ένα βίντεο στο YouTube πάνω από τρείς ώρες, άραγε ποιός κατακαλοκαιρο θα κάτσει να το δει; Είναι και αυτό. Αν και αν θα είχα φύγει από κανένα κόμμα, θα ήταν το πρώτο που θα άκουγα, μήπως έκανα λάθος. Τέλος πάντων. Δεν είναι αυτό το θέμα εδώ.
Το θέμα είναι το τραύμα που έγραψες στο κείμενο. Αυτό που μας το προκάλεσαν αφού δεν εμπιστευόμαστε πια κανέναν, την ίδια στιγμή που νιώθουμε πως όλα είναι μάταια). Όσο για το δεύτερο που γράφεις , βεβαίως και δεν ήθελα ένα κόμμα για πρόσωπο, αλλά επειδή το πρόσωπο υποσχέθηκε αλλαγή σε όλο αυτό το χάος, μια υπόσχεση αντίβαρο στην κοροϊδία των άλλων έως τώρα. Βέβαια πως ποτέ έως τώρα δεν κοίταζα πρόσωπα. Μάλλον θα έπρεπε να κοιτάζουμε όμως από εδώ και μπρός χαρακτήρες και όχι πρόσωπα, όχι πτυχία, όχι”επιστολές προϋπηρεσίας” και “βεβαίωσης”.
Αφού κάθονται οι περισσότεροι στους καναπέδες και περιμένουν κανένα άλλο “Σωτήρα” να τους βγάλει από τον βούρκο, ας τον αξιολογήσουν τουλάχιστον σωστά!!
Γιατί χόρτασα από ψεύτικους ηθικά πρωτίστως!! Και δεν αναφέρομαι σε ότι κάνουν στην προσωπική τους ζωή, αναφέρομαι στον χαρακτήρα τους ως άνθρωποι της πραγματικής προσφοράς στο σύνολο, από το να σώζουν ζωές, να δίνουν από το χρόνο και το λίγο που έχουν χωρίς να διατυμπανίζουν, έως να βάλουν ακόμα και την ζωή τους σε κίνδυνο αποκαλύπτοντας μυστικά που αφυπνουν τον κόσμο και νευριάζουν την “ελίτ” που θα μπορούσε να εκδικηθεί.
Αυτούς τους ανθρώπους να ψάξουμε αν θέλουμε την βολεψη μας και να κάνει άλλος την δουλειά μας. Και εσύ είσαι ένας που νοιάζεται περισσότερο για την αφύπνιση του κόσμου παρά για την ασφάλεια και την βολεψη του.
Όχι για να κάνεις καριέρα η επειδή σε σπρώχνει κανένα μυστικό τάγμα, όπως άλλους που περιμένουν το Σεπτέμβρη. Άρα Αλέξανδρε, αν θα είχες ανέβει στην ζυγαριά θα είχες δείξει επιτέλους πως οι άλλοι είναι φτερά στον άνεμο. Είναι μηδενικά.
Εσύ- η άλλος σαν και σένα. Αν τον βρεις πες τον μου σε παρακαλώ. Διότι αν ΠΕΡΙΜΈΝΟΥΜΕ να ξυπνήσει ο λαός ηο όποιος λαός -για να σώζει τον εαυτό του, θα περάσουν τσάμπα ζωές ανθρώπων που θα έκαναν την διαφορά αν θα είχαν ανέβει στην ζυγαριά. Και το να ζεις τσάμπα και να μην προσπαθείς καν αυτό το υπέρτατο -το να αλλάξεις τον κόσμο στο καλύτερο – αυτό είναι που πραγματικά σκοτώνει.
Καταντήσαμε μια κοινωνία των ζόμπι, όπου οι ζυγαριές και τα αντίβαρα σκουριασανε, με πούπουλα που περνιούνται για “βάρος” και “πυξίδα”. Ότι πεις, έτσι και αλλιώς, ο καθένας από μας γνωρίζει πως σε ένα κόσμο γεμάτο τυφλούς, τσάμπα προσπαθείς να τους δείχνεις τον ήλιο. Άρα, τσάμπα και οι αντιβαροι και οι ζυγαριές, όταν σε λίγο δεν θα υπάρχουνε πελάτες και ούτε πούπουλα…
«ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ», GAETANO AZZARITI – ΔΙΚΑΙΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΠΑΡΚΕΙΑΣ.
1. Βρήκες λάθος αυτό: η κοινωνία «Ζήτησε να της απονεμηθεί δικαιοσύνη, από αυτούς που όφειλαν να λογοδοτήσουν». Η Καρυστιανού είπε ότι από αυτό το σύστημα δεν μπορεί να αποδοθεί δικαιοσύνη, επόμενα αλλαγή, νέοι θεσμοί δημοκρατίας κλπ., άρα έλεγε ότι από αυτό το σύστημα δεν υπάρχει εναλλακτική. Επόμενα αιτιολογείς έμμεσα την ανάγκη μιας πρότασης με αυτό το πρόταγμα και την δικαιολογείς.
2. Έχω πολλές αναφορές με προτάσεις και κριτική – στο www.tinakanoume.gr, στην κατηγορία «προς το δειν ούτω», ή στην αναζήτηση αν πληκτρολογήσετε Καρυστιανού ή κάποια σχετική λέξη. Οι πολίτες συμμετέχουν στις δημόσιες θεματικές με ιδέες, εμπλουτίζουν την πολιτική αγορά. Ακόμα και για τις αρχές και μέθοδο οικοδόμησης ενός πολιτικού υποκειμένου.
3. Στο κείμενό σου, 4400 λέξεις, μέσα από αυτόν τον πληθωρισμό ρέει ένας λικβινταρισμός: διαλύεται η σχέση ΤΟΥ κινήματος των Τεμπών με ένα πολιτικό υποκείμενο ΑΠΟ το κίνημα των Τεμπών.
4. Μεγάλη φασαρία, που θεωρείται και ενασχόληση με τα πολιτικά, ενώ πρόκειται για το γνωστό του χωριού «είδα τον Αποστόλη που πήγε κατά κάτω… μάλλον την παράτησε την κακιόστρα». Διαβάζω τι ανακοίνωσαν αυτοί που έφυγαν από την Καρυστιανού. Πρώτα Αυγερινός (Thanassis Avgerinos) και Ιωαννίδου: ντροπή τους που ενώ έλεγαν ότι ζητούσαν από τους σημερινούς πολιτικούς και το κράτος λογοδοσία, απουσιάζει στις ανακοινώσεις τους αυτό το ζήτημα, δηλ. η αιτία. Αντί αυτών ο Αυγερινός συμπεριφέρεται με νηπιακού επιπέδου αναρτήσεις, αυτά του επιπέδου Φέρμα – Βέγγου, «Τι σου είπε ρε – Δεν μου το είπε», ενώ ήθελε να διαμορφώσει εικόνα ευθύτητας. Αλλά και η Ιωαννίδου και η Μουτσάτσου: Η δήλωσή τους μοιάζουν με τυπικό ευχαριστήριο σε κάρτες Αμερικανών γειτόνων μετά την φιλοξενία γεύματος.
5. . Τα ζητήματα δεν είναι οργανωτικά, ποιος μέσα, ποιος έξω, πως ορίζεται η οργάνωση κλπ., τι γράφουν τα καταστατικά. Εάν δεν υπάρχει ο συνεκτικός ιστός ιδεών μέλλοντος, θα υπάρχουν μονοκρατορίες, δημοκρατικισμοί, η εγώτροπη συμμετοχή. Ο φιλόσοφος και μαχητής του παρόντος πολιτικού βίου, Κατσιάρι, γράφει ότι ο κοινός οραματικός στόχος ενώνει. Όπως απλούστατα οι κοινές συνήθειες κάνουν τις παρέες. Επόμενα, ας αναζητήσουμε την αιτιολογία της πόρτας που ανοίγει για να μπουν ή να βγουν, στην απουσία ψυχικής και πολιτικής ενότητας σε ένα στόχο.
6. Η Καρυστιανού δεν έχει πολιτικές δυνατότητες ώστε να συνθέσει την κεντρικότητα του δικαίου και της δημοκρατίας με το ευρύ σύστημα δημόσιων θεματικών. Αλλά και αυτοί που παραιτήθηκαν μηδαμινής πολιτικής παιδείας. Η κοινωνία δεν έχει αντισώματα στην διάβρωση, αποσύνθεση, γιαυτό χωρίς βάθος σκέψης μέσω συμμετοχής στην Καρυστιανού ήθελαν έκδοση διαβατηρίου πολιτικής επάρκειας και με την ίδια ευκολία το αποποιούνται. Για τον Αυγερινό, τα συνυποσχετικά μιας κοινωνίας μέσα από συμβολισμούς – η συνέχεια αύριο.
7. ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΑΙΤΙΑΣ: Έριξα και μια ματιά στα σχόλια αυτής της ανάρτησης.
Γρηγόρης, σε ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο και της ανάγνωσης και της απάντησης!
Το πρώτον: Ο Gaetano Azzariti, ο σύγχρονος συνταγματολόγος της Sapienza που το έγραψε, είναι εγγονός ενός άλλου Gaetano Azzariti: του νομικού που συνέταξε τους ιταλικούς φυλετικούς νόμους του 1938, προήδρευσε του Φυλετικού Δικαστηρίου του Μουσολίνι, έγινε υπουργός Δικαιοσύνης του Μπαντόλιο το 1943, συνέταξε επί Τολιάτι την αμνηστία του 1946 για τα φασιστικά εγκλήματα, και κατέληξε το 1958 πρόεδρος του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Δημοκρατίας, φύλακας δηλαδή του αντιφασιστικού Συντάγματος.
Ο ίδιος άνθρωπος, σε όλες τις θέσεις, σε όλα τα καθεστώτα, χωρίς να λογοδοτήσει ποτέ (Massimiliano Boni, «In questi tempi di fervore e di gloria», Bollati Boringhieri, 2022). Όταν λοιπόν ο εγγονός γράφει ότι τίποτα δεν είναι πιο πολιτικό από το δίκαιο, δεν διατυπώνει θεωρία. Συνοψίζει το οικογενειακό του αρχείο.
Το δεύτερον: σωστά λες ότι η Καρυστιανού είπε πως από αυτό το σύστημα δεν αποδίδεται δικαιοσύνη. Η διάγνωση ήταν ριζοσπαστική. Το εργαλείο όμως που επιλέχθηκε ήταν εξ ολοκλήρου συστημικό: κάλπη, εκλογικός νόμος, κοινοβούλιο, δίκη στη Λάρισα. Όταν η διάγνωση λέει «ρήξη» και το εργαλείο είναι «συμμετοχή», η ριζοσπαστικότητα μένει στη διακήρυξη. Αυτό ακριβώς περιγράφω.
Στον «λικβινταρισμό»: το κείμενο δεν λέει «μη φτιάξετε πολιτικό υποκείμενο». Λέει «φτιάξτε το με καταστατικό και θέσεις» και δίνει τρία ελέγξιμα κριτήρια. Η διάλυση δεν ήρθε από την κριτική· προηγήθηκε της κριτικής. Και η λέξη αφορά μέλη κάποιου κόμματος και εγώ δεν είμαι.
Το τρίτον: έχεις δίκιο και το κρατάω: χωρίς συνεκτικό ιστό ιδεών, τα καταστατικά μόνα τους δίνουν τα γνωστά σχήματα του 0,8%. Γι’ αυτό τα τεστ είναι δύο και όχι ένα: το καταστατικό ελέγχει την ιδιοκτησία, το κόστος ελέγχει το περιεχόμενο. Όποιο σχήμα περνάει μόνο το ένα, πεθαίνει από το άλλο.
Και για το απόφθεγμα που προτάσσεις: «τίποτα δεν υπάρχει πιο πολιτικό από το δίκαιο». Συμφωνώ απόλυτα, μόνο που αυτό δεν αναιρεί το κείμενο, το συνοψίζει. Αν το δίκαιο είναι πολιτική, τότε το άρθρο 86 δεν είναι νομική λεπτομέρεια αλλά πολιτική απόφαση για το ποιος δεν δικάζεται ποτέ, το άρθρο 107 πολιτική απόφαση για το ποιος δεν φορολογείται ποτέ, και η λέξη «απονομή» πολιτική απόφαση για το ποιος δίνει και ποιος περιμένει.
Αυτό ακριβώς κάνει το κείμενο: διαβάζει την πολιτική που κρύβεται μέσα στο δίκαιο. Ο Azzariti θα πρόσθετε και το αντίστροφο, που είναι το πιο πικρό: όποιος αφήνει το δίκαιο «στους ειδικούς» παραδίδει την πολιτική του σε άλλους. Και το κίνημα που ζήτησε «μόνο δικαιοσύνη, όχι πολιτική» έκανε ακριβώς αυτό: ζήτησε το πιο πολιτικό πράγμα που υπάρχει, δηλώνοντας ότι δεν κάνει πολιτική. Με τον δικό σου Azzariti, αυτό δεν γίνεται.
Κατά τη γνώμη μου, το συγκεκριμένο κείμενο δεν στηρίζεται μόνο σε επιχειρήματα, αλλά χρησιμοποιεί και μια συγκεκριμένη ρητορική τεχνική: ξεκινά από ορισμένες εύστοχες παρατηρήσεις (για την ανάγκη εσωτερικής δημοκρατίας, για τη σημασία του καταστατικού, για τον κίνδυνο προσωπολατρίας) και πάνω σε αυτές οικοδομεί γενικά συμπεράσματα που δεν αποδεικνύονται. Έτσι δημιουργείται η εντύπωση μιας αναπόφευκτης κατάρρευσης, χωρίς όμως να τεκμηριώνεται λογικά.
Το κείμενο του Αλέξανδρου Τσίγκου δεν είναι μια απλή πολιτική κριτική. Είναι μια ολοκληρωμένη αφήγηση, στην οποία το συμπέρασμα έχει αποφασιστεί πριν ακόμη παρουσιαστούν τα επιχειρήματα.
Η βασική του θέση είναι ότι το εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιανού ήταν εξαρχής καταδικασμένο και ότι αποτελούσε αναπόφευκτα έναν ακόμη μηχανισμό ενσωμάτωσης της λαϊκής οργής. Πρόκειται όμως για ένα συμπέρασμα που δεν αποδεικνύεται, απλώς επαναλαμβάνεται με διαφορετικές διατυπώσεις.
Το πρώτο πρόβλημα του κειμένου είναι ότι συγχέει τη θεωρητική πιθανότητα με την ιστορική βεβαιότητα.
Επειδή πολλά πολιτικά κινήματα στο παρελθόν αλλοιώθηκαν ή ενσωματώθηκαν, δεν προκύπτει ότι κάθε νέο εγχείρημα είναι υποχρεωτικά καταδικασμένο να ακολουθήσει την ίδια πορεία. Η ιστορία δεν λειτουργεί ως μαθηματική εξίσωση. Λειτουργεί ως πεδίο ελεύθερων ανθρώπινων επιλογών.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι αντικαθιστά την απόδειξη με την πρόθεση. Σχεδόν κάθε πράξη του υπό εξέταση πολιτικού εγχειρήματος ερμηνεύεται ως αποτέλεσμα σκοπιμότητας. Αν δεν υπάρχει θέση για κάποιο θέμα, αυτό θεωρείται συνειδητή συγκάλυψη. Αν υπάρχει οργανωτική αδυναμία, αυτή παρουσιάζεται ως σχέδιο ελέγχου. Αν κάποιος αποχωρεί, αυτό αποδεικνύει αυταρχισμό. Αν κάποιος παραμένει, αυτό αποδεικνύει χειραγώγηση.
Με αυτή τη μέθοδο, οποιοδήποτε γεγονός μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως επιβεβαίωση της αρχικής υπόθεσης. Όταν όμως μια θεωρία επιβεβαιώνεται από όλα τα πιθανά ενδεχόμενα, στην πραγματικότητα δεν μπορεί να διαψευστεί από τίποτα. Και αυτό δεν αποτελεί επιστημονική ή φιλοσοφική σκέψη, αλλά κλειστό ερμηνευτικό σύστημα.
Το τρίτο πρόβλημα είναι ότι αποδίδει κίνητρα χωρίς αποδείξεις. Επαναλαμβάνεται ότι το νέο πολιτικό σχήμα “πλήρωσε το τίμημα της εισόδου”, ότι δεν ενόχλησε συμφέροντα και ότι αποτελεί την “επόμενη βάρδια του καθεστώτος”. Πρόκειται όμως για ιδιαίτερα σοβαρούς ισχυρισμούς…….. συνεχίζεται…….
Προβολές : 692
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Εφεραν την πανδημια για το εμβολιο κι οχι το εμβολιο για την πανδημια και το θυμηθηκα γιατι πιστευω οτι τα τεμπη ενδεχομενως εγιναν με σκοπο αυτο το κινημα που απετυχε ευτυχως, γιατι η Μαρια δεν ηταν καλη ηθοποιος κ αγαπουσε πολυ τα μποτοξ.Αυτο το στηριζω γιατι ακριβως μετα το ατυχημα βγηκε στο προσκηνιο και παραμεριστηκαν απ τα μμε ολοι οι αλλοι γονεις.
Ηταν στημενο.
Φυσικά και ήταν στημένο… ΟΛΟ ΤΟ PROJECT ΤΕΜΠΗ… ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΗΣ Η MOSSADENIA ΚΑΤΑΡΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ…
Βελόπουλος
Δημόσια είπε ότι έχει 500 υπαλλήλους
Στο ίντερνετ και στο YouTube ιδιαίτερα ενεργητικός κι αυτός και οι δικοί του
Θεσσαλονικιος
Δεν γνώριζε;
Γιατί δεν ενημέρωσε τον κόσμο;
Εγώ όταν είδα το ντόρο στο Καλλιμάρμαρο επικοινώνησα με τρεις φίλους Θεσσαλονίκη, έναν μεγαλογιατρο
Και δυο επιχειρηματίες
Την άλλη μέρα είχα πολλές πληροφορίες για αυτή την γυναικα
Τι νομίζετε πως είναι η Θεσσαλονίκη; Χάος; Μια μεγάλη επαρχιακή ως επί το πλείστον πόλη είναι,
Αυτός ποτε έμαθε;;
Όταν κλυδωνιστηκε η πολυθρόνα του;;
Ποιον ακριβώς ρόλο έπαιξε αυτός σε αυτή την ιστορία παραπλάνησης;
ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΚΟΛΠΟ… ΚΑΙ Ο ΚΑΘΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΡΧΗΓΟΣ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΟΥ…ΑΛΟΙΜΟΝΟ ΝΑ ΕΛΕΙΠΕ Ο ΒΕΛΟ…
Ο συγκεκριμένος ήταν ο πρώτος που χτυπιοταν κι έσκιζε τα ιμάτια του και φυσικά υπέρ της γυναίκας αυτης
Είπαμε… όλοι στο κόλπο είναι και κάνουν ότι τους πει το αφεντικό..
Ο Βελόπουλος δεν γνώριζε εξ αρχής για το πλειστηριασμενο ακίνητο, ίσως ακίνητα;;
Ο ζήλος του εξ αρχής για το δυστύχημα ήταν μοναδικός, μοναδικοτατος και οι ενέργειες του
Εξ αρχής
Γιατί δεν ενημέρωσε εξ αρχής και έγκαιρα τον ελληνικό λαό, όταν από την πρώτη στιγμη το γνώριζαν ηδη πάρα πολλοί απλοί άνθρωποι;;;
Γιατί δεν ενημέρωσες άμεσα τον ελληνικό λαό Βελόπουλε;;;
ΑΥΤΟΣ ΕΙΧΕ ΕΙΔΙΚΟ ΡΟΛΟ ΚΑΙ ΕΣΠΡΩΧΝΕ ΤΟ ΞΥΛΟΛΙΟ… ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΚΟΚΟΤΣΑΚΗ…
Χαχαααα
Έσπρωχνε το ξυλολιο
Κι άλλοι έσπρωχναν από πίσω
Την υπόθεση
Μουλωχτα
Τρενο υποθεση
Σε ανιστορητο, ακατηχητο όχλο μπορεί κι ένας έφηβος να παίξει το παιχνίδι που γουστάρει
Ο ελληνικός λαός νοσεί βαριά
Η τραγωδία είναι ότι έχει δικαίωμα ψήφου
όλοι αυτοί στην συναυλία το έκαναν για τους βασανισμένους Έλληνες και βοηθούσαν τους συνανθρώπους τους με αυτά τα χρήματα
Θα είχε καθαρίσει η χώρα αυτόματα από κάθε σκουπιδι
Στην Θεσσαλονίκη πέταξαν έξω από το σπίτι του νεφροπάθη, αξιοπρεπής δημοσιογράφος αυτοπυρπολήθηκε έξω από το Μέγαρο και κατέληξε διότι πεινούσε και απελπίστηκε, δύο ελάχιστα παραδείγματα
Τι παραπάνω θέλει να δει κάποιος για να ξεσηκωθεί
Τα νύχια, το βιογραφικό του συντρόφου της η πόσο κοστίζει το παλτό της;;
Έλεος δηλαδή
Στόφα ηγέτη
Δεν αναρωτήθηκε καν για αυτό εξ αρχής
Η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται
Ισχύει για όλους
Απορώ…. Αυτό το τέρας….
Και του λσϊκισμου…
Γιατί το έβγαλαν φορά… Τώρα….
Ποιο τεστ έκαναν…
Τα δυομεκστομοιρισ αναρχοαριστεροεκλξσιστικοπροοδευρικους… “Πατριώτεε” γιατί το τεστ έγινε για τις ερχόμενες εκλογές του συστήμστος τους…