Αντιστοίχως, ελληνικά μέσα περιέγραψαν την αντίδραση των τουρκικών μέσων ενημέρωσης ακόμα πιο συναισθηματικά, αποκαλώντας την «Τουρκικό Πανικό».

O «σιιτικός άξονας» και το «σουνίτικο διαμάντι»

Ο περιφερειακός χάρτης που παρουσιάστηκε παράλληλα με τη νέα αντίληψη ασφάλειας προσέλκυσε τη μεγαλύτερη προσοχή από τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.
Σύμφωνα με το Haber7, το οποίο επικαλείται δημοσίευμα του ισραηλινού ιστότοπου Walla, κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης, ο Netanyahu περιέγραψε δύο σημαντικά περιφερειακά μπλοκ.
Το πρώτο ήταν ο «Σιιτικός άξονας», υπό την ηγεσία του Ιράν.
Το δεύτερο ονομάστηκε «Σουνιτικό Διαμάντι».
Σύμφωνα με το τουρκικό δημοσίευμα, η Τουρκία παρουσιάζεται ως η ηγέτιδα χώρα σε αυτό το μπλοκ.

Γιατί το Ισραήλ τρέμει επαναπροσέγγιση του μουσουλμανικού κόσμου

Σύμφωνα με το Haber7, ο Netanyahu ανέφερε μια πιθανή επαναπροσέγγιση μεταξύ των δύο μπλοκ ως ένα από τα ανησυχητικά σενάρια για το Ισραήλ.
Η τουρκική πύλη ανέφερε επίσης ότι, σύμφωνα με τον Ισραηλινό πρωθυπουργό, μια τέτοια εξέλιξη προκαλεί ανησυχίες και σε άλλες χώρες της περιοχής.
Το δημοσίευμα ερμήνευσε αυτό ως αναβάθμιση του καθεστώτος της Τουρκίας στην αξιολόγηση απειλών του Ισραήλ: η Άγκυρα δεν είναι πλέον απλώς ένας περιφερειακός παίκτης με επιρροή, αλλά το κέντρο μιας ξεχωριστής πολιτικής και στρατηγικής συμμαχίας.

Σημαντικό μέρος των δημοσιευμάτων είναι αφιερωμένο σε έναν χάρτη με τίτλο «Γεωπολιτικές Συμμαχίες στη Μέση Ανατολή».
Ωστόσο, ο ίδιος ο χάρτης δεν αποτελεί ισραηλινό έγγραφο ή επίσημο μέρος του αμυντικού δόγματος του Ισραήλ.
Ετοιμάστηκε από το γερμανικό Ίδρυμα Friedrich-Ebert-Stiftung (FES) και δημοσιεύτηκε στις 19 Μαΐου.

Οι 3 μεγάλες περιφερειακές συσσωματώσεις της Μέσης Ανατολής και της Μεσογείου

Ο χάρτης απεικονίζει τρεις κύριες περιφερειακές συσπειρώσεις.
Η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία, η Αίγυπτος και το Πακιστάν επισημαίνονται με το ίδιο χρώμα και ενώνονται υπό τον όρο «Συμμαχία του Σουνιτικού Διαμαντιού».
Ο χάρτης δείχνει επίσης τον ιρανικό άξονα και την αναπτυσσόμενη στρατηγική συνεργασία μεταξύ του Ισραήλ και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
Ωστόσο, ο χάρτης αντικατοπτρίζει τάσεις σύγκλισης και ευθυγράμμισης συμφερόντων, όχι απαραίτητα την ύπαρξη μιας επίσημης ή θεσμοθετημένης στρατιωτικής συμμαχίας.

Οι τέσσερις χώρες δεν μοιράζονται μια ενιαία θέση σε όλα τα περιφερειακά ζητήματα, και η ενοποίησή τους από μόνη της δεν συνιστά τη συγκρότηση ενός ενιαίου στρατιωτικού μετώπου.
Παρόλα αυτά, η προοπτική εμβάθυνσης της συνεργασίας μεταξύ της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου και του Πακιστάν είναι στρατηγικά σημαντική λόγω του στρατιωτικού, πολιτικού και οικονομικού τους βάρους.

Η αλλαγή του ισραηλινού δόγματος

Τα τουρκικά δημοσιεύματα υπογραμμίζουν επίσης μια άλλη σημαντική μετατόπιση στο ισραηλινό δόγμα—τους όρους υπό τους οποίους το Ισραήλ θα είναι πρόθυμο να χρησιμοποιήσει βία.
Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, το Ισραήλ δεν πρέπει να περιμένει μια αλλαγή στις προθέσεις εκείνων που θεωρεί αντάρτες ή αντιπάλους.
Πρέπει να διατηρεί συνεχώς τη στρατιωτική υπεροχή και να αντιμετωπίζει τις αναδυόμενες απειλές πριν αυτές φτάσουν σε επίπεδο που θα μπορούσε να προκαλέσει στρατηγική ζημιά στη χώρα.

Σε αυτό το πλαίσιο, επαναλαμβάνεται η ετοιμότητα για προληπτικά πλήγματα αιφνιδιασμού, ευρείας κλίμακας επιθέσεις ακριβείας και τη διατήρηση ζωνών ασφαλείας (buffer zones) όπου το Ισραήλ το κρίνει αναγκαίο.
Αυτές οι αρχές αντικατοπτρίζουν το βασικό δίδαγμα που ο Netanyahu, σύμφωνα με το νέο δόγμα, επιδιώκει να αντλήσει από τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου: μια μετατόπιση από μια στρατηγική που βασιζόταν πρωτίστως στην αποτροπή και την αξιολόγηση των προθέσεων του αντιπάλου, σε μια προσέγγιση που δίνει μεγαλύτερη έμφαση στις δυνατότητές του και στις «προληπτικές ενέργειες» του Ισραήλ.

Ασύλληπτο: Ο ισραηλινός χάρτης στρέφει Ελλάδα και Κύπρο ενάντια σε Αίγυπτο και Σ. Αραβία

Ωστόσο, οι συζητήσεις για το «Σουνιτικό διαμάντι» έχουν φτάσει και στην Ελλάδα, όπου η θέση της Τουρκίας στην ανατολική Μεσόγειο παρακολουθείται στενά.
Από τη σκοπιά της Αθήνας, εάν η επαναπροσέγγιση μεταξύ Άγκυρας, Ριάντ, Καΐρου και Ισλαμαμπάντ πράγματι εμβαθυνθεί, αυτό θα πρέπει να ληφθεί υπόψη κατά την αξιολόγηση της περιφερειακής ισορροπίας ισχύος.
Υπό αυτές τις συνθήκες, η εταιρική σχέση μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ αποκτά πρόσθετη σημασία, αλλά κρύβει και εύλογες παγίδες…

Η συνεργασία στον τομέα της ασφάλειας, τα ενεργειακά έργα και οι κοινές διπλωματικές πρωτοβουλίες θα μπορούσαν να γίνουν ακόμη πιο σημαντικές καθώς η ισορροπία ισχύος στη Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο μετατοπίζεται.

Ωστόσο, Έλληνες σχολιαστές τονίζουν ότι η συμπερίληψη της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας, της Αιγύπτου και του Πακιστάν σε μια ενιαία γεωπολιτική ομάδα δεν σημαίνει αυτόματα ότι οι χώρες αυτές θα υιοθετήσουν μια ενιαία στάση απέναντι στην Ελλάδα.

Άλλωστε, η Αθήνα διατηρεί ιστορικά σχέσεις με την Αίγυπτο και – εσχάτως – μοιράζεται κοινά τακτικά συμφέροντα με τη Σαουδική Αραβία, με την οποία έχουν συναφθεί αμυντικές συμφωνίες ήδη από το 2021.

«O Netanyahu τσουβαλιάζει δυνάμεις… που δεν συμπίπτουν με τα συμφέροντα της Άγκυρας…»

Άλλωστε, η Αίγυπτος και η Σαουδική Αραβία έχουν τις δικές τους σχέσεις και συμφέροντα, τα οποία δεν ευθυγραμμίζονται πάντα με εκείνα της Τουρκίας.
Επομένως, δεν πρόκειται πραγματικά για μια «συμμαχία κατά της Ελλάδας», αλλά μάλλον για μια προσπάθεια αξιολόγησης της πιθανής εμφάνισης μιας νέας γεωπολιτικής διαμόρφωσης, η οποία αναγκάζει την Αθήνα να επανεκτιμήσει το στρατηγικό της περιβάλλον.
Τα δημοσιεύματα στην Τουρκία και την Ελλάδα υποδεικνύουν ότι οι σχέσεις Ισραήλ-Τουρκίας δεν αναγιγνώσκονται πλέον μόνο μέσα από το πρίσμα των διμερών δεσμών μεταξύ Ιερουσαλήμ και Άγκυρας.
Γίνονται μέρος ενός μεγαλύτερου ανταγωνισμού για τη μελλοντική δομή ισχύος στη Μέση Ανατολή και την ανατολική Μεσόγειο.
Και σε αυτή την εικόνα, τουλάχιστον όπως ερμηνεύεται από τα τουρκικά και ελληνικά μέσα ενημέρωσης, η Τουρκία κατέχει μια πολύ πιο εξέχουσα θέση από ό,τι πριν.