ΑΡΣΑΚΗΣ: “Να αγαπάτε την Ελλάδα αλλά από μακριά!”!!! Πόσο δίκιο είχε...

ΑΡΣΑΚΗΣ: “Να αγαπάτε την Ελλάδα αλλά από μακριά!”!!! Πόσο δίκιο είχε...

4 Απριλίου, 2023 11 Από Καλλιόπη Σουφλή
Προβολές:614
Μοίρασέ το

 

 

Παρατηρώντας ότι στις Ρουμανικές Χώρες, οι ευνοημένες από τη νομοθεσία γυναίκες που αποκτούσαν οικονομική και κοινωνική δύναμη, συχνά εκτραχηλίζονταν, αποφάσισε να διαθέσει μεγάλο μέρος της περιουσίας του στη “Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία”, που μόρφωνε κορίτσια.

Και αυτό, προκειμένου να ιδρυθεί στο τότε νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος, ισχυρός  εκπαιδευτικός  οργανισμός  όπου  θα   διαπαιδαγωγούνταν κοπέλλες ικανές να γίνουν “σωστές μητέρες και δασκάλες”.

Στην επικαιρότητα και μάλιστα με πολύ αρνητικό πρόσημο, βρίσκεται για μια ακόμη φορά ένα από τα μεγαλυτερα και αρχαιοτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας, το ΑΡΣΑΚΕΙΟ…

Κάποτε το Αρσάκειο και όλα τα Αρσάκεια σχολεία, είχαν κύρος και ως εκπαιδευτικό ίδρυμα και ως ήθος εκπαιδευτικών και μαθητριών…

Φαίνεται όμως πως από τότε που … “έπεσαν στα χέρια” του Μπαμπινιώτη, “πολλά στράβωσαν”…

Οι… “Μπαμπινιώτειες μεταρρυθμίσεις”, άλλαξαν τον χαρακτήρα του Ιδρύματος προς το δυσμενέστερον… και τα χρηστά ήθη που ευαγγελίσθηκε ο Ιδρυτής τους ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΡΣΑΚΗΣ, έπεσαν όχι απλά σε τέλμα αλλά στην χοάνη της διαστροφής και της σχολικής βίας… στο… bullying, όπως το λένε τώρα…

Θα μου πείτε πως άλλα τα χρόνια του κύρους του Αρσακείου, και άλλα σήμερα…

Επιτρέψτε μου να σας απαντήσω σαν παλιά Αρσακειάς, πως μέχρι την δεκαετία του 1970, το ΑΡΣΑΚΕΙΟ, φύλαττε Θερμοπύλες γνώσης και ήθους…

 

Θυμήθηκα ένα παλιό άρθρο του ιστορικού κ. Δημήτρη Μιχαλόπουλου που είχα αποθηκεύσει και με τα γεγονότα που βλέπουν τα τελευταία χρόνια τη δημοσιότητα, σκέφθηκα να το ανασύρω από το αρχείο και να το δημοσιεύσω, προσθέτοντας πως ο πρόεδρος των Αρσακείων Σχολείων Γιώργος Μπαμπινιώτης, είχε αναθέσει στον κ. Μιχαλόπουλο την συγγραφή της βιογραφίας του Ιδρυτή και Ευεργέτη Απόστολου Αρσάκη, και ήθελε να γράψει πως τα Αρσάκεια έγιναν, για να τιμηθεί η μνήμη μιας Ιουδαίας, γεγονός το οποίο ο συγγραφέας και ιστορικός δεν το δέχτηκε αυτό, ο Μπαμπινιώτης δεν δημοσίευσε το βιβλίο του.

Αξίζει όμως να διαβάσουμε ένα ιστορικό απόσπασμα από την ζωή και την πορεία του Απόστολου Αρσάκη…

 

 

 

Καλλιόπη Σουφλή

 

 

 

Υ.Γ. Τελικά, αυτή τη χώρα όντως πρέπει να την αγαπάς από μακρυά… γιατί από κοντά σε καταστρέφουν αυτοί που την κυβερνούν… 

 

 

Γράφει ο Δημήτρης Μιχαλόπουλος*

 

Ο Απόστολος Αρσάκης (17841874) γεννήθηκε στη Χοταχόβα της Ηπείρου, κοντά στην Πρεμετή. Οι τόποι ήταν “άγριοι”, δηλαδή άγονοι, φτωχοί. Έτσι, κάποια στιγμή ο πατέρας του Απόστολου, πήρε την απόφαση, μαζί με την οικογένειά του, να μεταναστεύσει στο Βουκουρέστι, πρωτεύουσα της Βλαχίας (και σήμερα της Ρουμανίας).

 

Γιατί εκεί; Επειδή η οικογένεια Αρσάκη ήταν Βλάχοι, συγκεκριμένα “Ρωμαιόβλαχοι”, το γένος και κατά το είδος “Αρβανιτόβλαχοι”, από εκείνους δηλαδή που, χάρη στην ακτινοβολία της μετονομασμένης σε “Μοσχόπολη” Βοσκόπολης, βρίσκονταν ήδη επικεφαλής της Νεοελληνικής Διανόησης.

 

Ήταν, με λίγα λόγια, άνθρωποι που μέσα στο σπίτι και το χωριό τους μιλούσαν “αρβανίτικα”, στις ευρύτερες δοσοληψίες τους βλάχικα, αλλά όσον αφορά στην Εκκλησία και στις διανοητικές τους ενασχολήσεις χρησιμοποιούσαν τα ελληνικά.

 

Αυτή η πολυγλωσσία ευνόησε το έμφυτο γλωσσικό ταλέντο του νεαρού Απόστολου, με αποτέλεσμα, όταν πια έφτασε σε ηλικία ώριμη, άψογα να μιλάει και γράφει όποια γλώσσα θεωρούσε ως, κατά περίπτωση, προσφορότερη: ελληνικά αρχαία και νέα, λατινικά, αλβανικά, ρουμάνικα, γαλλικά και ακόμη γερμανικά και τουρκικά.

 

Η μετανάστευση της οικογένειας Αρσάκη στο Βουκουρέστι έγινε περί το 1800. Οι Ρουμανικές Ηγεμονίες, Βλαχία και  Μολδαβία,  διοικούνταν  τότε από Έλληνες της Κωνσταντινούπολης (Φαναριώτες). Ο σουλτάνος είχε σε αυτές απλή “επικυριαρχία”, ενώ τη διοίκηση ασκούσαν Φαναριώτες, που διορίζονταν από  την  τουρκική  κυβέρνηση,  αλλά  κυβερνούσαν ουσιαστικώς ανεξέλεγκτοι.

 

Γλώσσα της γραφειοκρατίας ήταν τα ελληνικά, των οποίων η μελέτη και καλλιέργεια  συστηματικώς  επιτελούνταν  σε  “Ακαδημίες”,  ιδρύματα  σαν τα τωρινά πανεπιστήμια.

 

Ο νεαρός Αρσάκης γρήγορα πρόκοψε στη μάθηση. Και με χρηματική ενίσχυση ενός θείου του, πήγε στη Γερμανία, στο πανεπιστήμιο της Χάλλης (Σαξωνία), όπου σπούδασε Ιατρική και το 1812 αναγορεύθηκε διδάκτωρ. Στη  γραμμένη,  μάλιστα,  λατινικά  διατριβή  του,  απέδειξε  πως το νευρικό σύστημα των ψαριών συγγενεύει με εκείνο  των  ανθρώπων (θέση που αργότερα έμελλε να υιοθετηθεί και από τον Φρόυντ).

 

Στη  συνέχεια,  πήγε  στη  Βιέννη,  όπου  ειδικεύτηκε  στην  Οφθαλμολογία, και μετά επέστρεψε στο Βουκουρέστι. Εκεί εργάστηκε ως γιατρός, μα τελικώς στράφηκε στην πολιτική και έγινε υπουργός Εξωτερικών και για λίγο πρωθυπουργός της Ρουμανίας (1862).

 

Και  αξίζει  εδώ  να  σημειωθεί ότι, πιστός στην αρχή των Ελλήνων και ελληνοφώνων της Ρουμανίας “να αγαπάτε την Ελλάδα αλλά από μακριά”, ποτέ δεν έστερξε να πατήσει το πόδι του στη δική μας χώρα.Ο Αρσάκης υπήρξε ο συνεπέστερος συντηρητικός διανοούμενος της εποχής του.

 

Υπήρξε  ο  πρώτος  που  απάντησε  στους  Μαρξ  και  Ενγκελς, επισημαίνοντας ότι «όπως ακριβώς το κεφάλαιο χρειάζεται τους εργάτες» έτσι ακριβώς και «οι εργάτες χρειάζονται το κεφάλαιο», επειδή χωρίς αυτό οι τελευταίοι θα «μαραθούν στην ανεργία».

 

Την αρμονική συμβίωση αυτών των δύο παραγόντων, εργασίας και κεφαλαίου, το Κράτος οφείλει να την εξασφαλίσει – και συνεπώς αυτό και μόνο είναι υπεύθυνο για φαινόμενα όπως η ανεργία και η αποβιομηχάνιση.

 

Επιπλέον, διατύπωσε και την καίριας σημασίας αρχή, που διαχρονικώς –πέρα από εθνικισμούς και θρησκεύματα– συνιστά τη μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς διαφορά: Ο άνθρωπος, για να έχει κάτι, πρέπει πρώτα να δείξει ότι είναι άξιος να το έχει!

 

Έτσι, παρατηρώντας ότι στις Ρουμανικές Χώρες, οι ευνοημένες από τη νομοθεσία γυναίκες που αποκτούσαν οικονομική και κοινωνική δύναμη, συχνά εκτραχηλίζονταν, αποφάσισε να διαθέσει μεγάλο μέρος της περιουσίας του στη “Φιλεκπαιδευτική Εταιρεία”, που μόρφωνε κορίτσια.

 

Και αυτό, προκειμένου να ιδρυθεί στο τότε νεοσύστατο Ελληνικό Κράτος, ισχυρός  εκπαιδευτικός  οργανισμός  όπου  θα   διαπαιδαγωγούνταν κοπέλλες ικανές να γίνουν “σωστές μητέρες και δασκάλες”.

 

Αυτό, επί δεκαετίες πολλές, γινόταν επιτυχώς… έως ότου προσφάτως “το πράγμα στράβωσε”.

Αλλά βέβαια η έρευνα του γιατί “στράβωσε” κείται πέρα από τα όρια του παρόντος βραχύτατου άρθρου.

 

* Ο Δημήτρης Μιχαλόπουλος είναι ο συγγραφέας του βιβλίου “Αρσάκης. Η σκέψη και η πολιτική του δράση, Αθήνα: Κάκτος, 2005.

 

 

Προβολές : 614


Μοίρασέ το:



Ετικέτες: , ,

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ


Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
  • Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
  • Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
  • Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
  • Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
  • Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.

Διαβάστε ακόμα