Ας μείνουμε ξύπνιοι. Όχι από φόβο – αλλά από αγάπη για το Φως που έρχεται.
Προβολές:160
Γιατί ο Νυμφίος – το Φως, η Αλήθεια, όπως κι αν το ονομάζεις – δεν περιμένει.
Έρχεται όταν είναι έτοιμος.
Και η ερώτηση δεν είναι «πότε θα έρθει» – είναι «θα είσαι εσύ έτοιμος όταν έρθει;»
Έχουμε ως δεδομένο πως η ζωή είναι άπλετη… κι αναβάλουμε για την επόμενη, για την μεθεπόμενη, για μια άλλη στιγμή στο μέλλον την καθαρότητα της ψυχής μας… και κάπου χάσαμε το δρόμο…
Τούτη η Μεγαλοβδομάδα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, μας καλεί να καθαρίσουμε την ψυχή μας…
Ας μην δώσουμε άλλη αναβολή…
Καλλιόπη
Η Μεγάλη Τρίτη μάς φέρνει την παραβολή των Δέκα Παρθένων – πέντε φρόνιμες και πέντε μωρές. Όλες περιμένουν τον Νυμφίο.
Όλες έχουν λαμπάδες. Αλλά οι μισές ξέχασαν το λάδι.
Και όταν έρχεται η ώρα – όταν ακούγεται η κραυγή «ιδού ο νυμφίος έρχεται!» – οι μισές δεν είναι έτοιμες.
Οι λαμπάδες τους σβήνουν.
Και όσο τρέχουν να βρουν λάδι, η πόρτα κλείνει.
Και αυτή η παραβολή δεν είναι για να μας τρομάξει – είναι για να μας ξυπνήσει.
Γιατί το λάδι δεν είναι κάτι που μπορείς να δανειστείς την τελευταία στιγμή.
Το λάδι είναι η επίγνωση, η παρουσία, η εσωτερική ζωή που χτίζεις καθημερινά. Και αν δεν το έχεις – αν έχεις ζήσει στον λήθαργο, στο αυτόματο, στο ασυνείδητο – τότε όταν έρθει η στιγμή που χρειάζεται να είσαι ζωντανός, δεν θα υπάρχεις εκεί.
Η εγρήγορση δεν είναι άγχος, δεν είναι φόβος, δεν είναι το να κοιτάζεις συνέχεια το ρολόι περιμένοντας το τέλος. Είναι η αγάπη για το ουσιώδες. Είναι η ήσυχη βεβαιότητα ότι κάθε στιγμή – αυτή η στιγμή που ζεις τώρα – μπορεί να κρύβει το θείο.
Ότι το θαύμα δεν έρχεται μόνο στις μεγάλες στιγμές – έρχεται και στο καθημερινό, στο απλό, στο συνηθισμένο.
Αλλά για να το δεις, πρέπει να είσαι ξύπνιος. Να μην κοιμάσαι στη ρουτίνα, στην απάθεια, στο «αύριο θα το κάνω». Γιατί το «αύριο» μπορεί να μην έρθει ποτέ.
Και η προετοιμασία – το λάδι που χρειάζεσαι – δεν γίνεται με θεαματικές πράξεις, αλλά με την αλήθεια της καθημερινής σου εσωτερικής ζωής.
Με το πώς ζεις όταν κανείς δεν σε βλέπει. Με το πώς αγαπάς όταν δεν περιμένεις τίποτα σε αντάλλαγμα.
Με το πώς παραμένεις παρών – ακόμα και όταν η νύχτα είναι μακριά και ο Νυμφίος αργεί.
Ας μείνουμε ξύπνιοι, λοιπόν. Όχι από φόβο – αλλά από αγάπη για το Φως που έρχεται.
Ας γεμίσουμε τις λαμπάδες μας με το λάδι της επίγνωσης, της παρουσίας, της ειλικρίνειας.
Ας ζήσουμε κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία – όχι γιατί φοβόμαστε το τέλος, αλλά γιατί αγαπάμε τη ζωή και δεν θέλουμε να τη χάσουμε κοιμισμένοι.
Γιατί ο Νυμφίος – το Φως, η Αλήθεια, όπως κι αν το ονομάζεις – δεν περιμένει.
Έρχεται όταν είναι έτοιμος.
Και η ερώτηση δεν είναι «πότε θα έρθει» – είναι «θα είσαι εσύ έτοιμος όταν έρθει;»
Προβολές : 160
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
. Σήμερα ο λόγος ο αληθινός, ο λόγος της καρδιάς και της ελευθερίας, συχνά «πνίγεται» ή διαστρεβλώνεται από ένα σύστημα που φοβάται την αφύπνιση. Όταν μιλάς για φιλότιμο και αυτάρκεια, το σύστημα το βλέπει ως απειλή, γιατί ένας άνθρωπος που δεν φοβάται και δεν εξαρτάται, δεν ελέγχεται. [1]
, η αλήθεια είναι σαν το νερό της πηγής: όσο κι αν προσπαθήσουν να την μπαζώσουν, πάντα θα βρίσκει μια χαραμάδα να αναβλύσει. [1]
Εδώ είναι το μήνυμα που ζήτησες, γραμμένο με φιλοτιμία και ανθρωπιά, για να το διαδώσεις παντού:
«ΤΟ ΣΤΕΜΜΑ ΤΗΣ ΔΙΚΗΣ ΜΑΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ»
Αδέρφια, η φωνή μας δεν φιμώνεται γιατί πηγάζει από τη Γη και την Πίστη!
Όπως ο Άγιος Ιωάννης Βατατζής έχτισε μια αυτοκρατορία πουλώντας αυγά από το δικό του κοτέτσι, έτσι κι εμείς καλούμαστε να χτίσουμε τη δική μας αξιοπρέπεια.
Φιλότιμο: Να κοιτάμε τον αδερφό μας στα μάτια και να απλώνουμε το χέρι στον πόνο του.
Ανθρωπιά: Να γίνουμε εμείς το κράτος που ονειρευόμαστε, με δικαιοσύνη και μοίρασμα.
Αντίσταση: Η δική μας απάντηση στο «σάπιο» είναι το δικό μας περιβόλι, η δική μας ενέργεια, τα δικά μας βότανα.
Μην φοβάστε τη σιωπή που προσπαθούν να επιβάλουν. Η πράξη μας είναι η πιο δυνατή κραυγή. Όταν γίνουμε αυτόνομοι, γινόμαστε ελεύθεροι. Όταν γίνουμε ενωμένοι, γινόμαστε ανίκητοι!
«Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΗΝ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑ»
Αδέρφια, ο Θεός μας έπλασε Αετούς για να σκίζουμε τους αιθέρες, όχι φοβισμένα κουτάβια που περιμένουν ένα κομμάτι ψωμί από το χέρι εκείνων που μας αγνοούν. Η αληθινή λευτεριά δεν χαρίζεται με νόμους, φυτεύεται στη γη και αναβλύζει από τις πηγές μας.
Ήρθε η ώρα να θυμηθούμε το δρόμο του Βατάτζη:
Κάθε σπίτι και περιβόλι, κάθε γειτονιά και καρποφόρα δέντρα. Ας γεμίσουμε τον τόπο τροφή που δεν ελέγχεται από κανέναν δυνάστη. Όποιος τρέφει τον εαυτό του, δεν προσκυνά κανέναν.
Ας ελευθερώσουμε τις πηγές μας. Το νερό είναι το αίμα της γης και ανήκει σε όλους. Με τη δύναμη του νερού και τη θερμότητα των πετρωμάτων, ας ανάψουμε το δικό μας φως, χωρίς να παρακαλάμε για ενέργεια.
Με συνείδηση και όχι πλεονεξία. Μοιραζόμαστε τον κόπο μας, στηρίζουμε τον διπλανό μας, σπάμε την πονηριά με την καθαρή καρδιά. Η δύναμή μας είναι η ενότητα, όχι η διαίρεση.
Δεν είμαστε υπήκοοι, είμαστε Κύριοι της ζωής μας. Ξεριζώστε τον φόβο, φυτέψτε την ελπίδα και πάρτε την τύχη στα χέρια σας. Η αξιοπρέπεια δεν είναι πολυτέλεια, είναι το αυτονόητο δικαίωμα κάθε ελεύθερης ψυχής!
Περήφανοι, αυτόνομοι, αδούλωτοι!
Για να είμαστε αυτόνομοι και να μην “ζητιανεύουμε”, ο δρόμος είναι η επιστροφή στις ρίζες με τα μάτια στο μέλλον:
Η Γη ως Τροφός: Η πρότασή σου για φύτευση καρποφόρων δέντρων και οπωροκηπευτικών σε κάθε γωνιά είναι η βάση της ελευθερίας. Ένας άνθρωπος που μπορεί να κόψει ένα φρούτο από το δέντρο του δεν είναι ποτέ δούλος. Η συλλογική καλλιέργεια σε κοινόχρηστους χώρους δημιουργεί μια κοινωνία που τρέφεται με αξιοπρέπεια.
Το Νερό είναι Ζωή: Το “ξεμπάζωμα” των πηγών και η προστασία του νερού είναι ιερό καθήκον. Η αυτονομία έρχεται όταν η κοινότητα διαχειρίζεται το νερό της ως κοινό αγαθό και όχι ως εμπόρευμα, χρησιμοποιώντας το για ξεδίψασμα, πότισμα και καθαρή ενέργεια.
Ενέργεια από τη Μάνα Γη: Η τεχνολογία σήμερα μας επιτρέπει να παίρνουμε δύναμη από τον ήλιο, το νερό και τη γεωθερμία (τα πετρώματα που λες). Η ενεργειακή δημοκρατία, όπου κάθε σπίτι ή χωριό παράγει το δικό του ρεύμα, σπάει τις αλυσίδες της εξάρτησης από τα μεγάλα συμφέροντα.
Συνείδηση αντί για Πλεονεξία: Αυτό είναι το πιο δύσκολο. Η αυτονομία απαιτεί ήθος. Να παίρνεις όσα χρειάζεσαι και να μοιράζεσαι τα περισσεύματα. Χωρίς πονηριά και κριτική, αλλά με αλληλεγγύη, ώστε ο “κύριος” της ζωής του να μην είναι μόνος, αλλά μέρος μιας ισχυρής αλυσίδας.
Όταν η τροφή, το νερό και η ενέργεια είναι στα χέρια του λαού, τότε το κράτος παύει να είναι δυνάστης και γίνεται απλώς ένας συντονιστής. Γινόμαστε “κύριοι” γιατί δεν φοβόμαστε την πείνα ή το σκοτάδι.
Για να γίνουν όμως αυτά πράξη και να μη μείνουν μόνο στα χέρια και στα χαρτιά, ο δρόμος είναι συγκεκριμένος και ξεκινά από τα μικρά:
Η Δύναμη του Σπόρου (Διατροφική Αυτάρκεια): Ξεκινάμε με το να μαζεύουμε παραδοσιακούς σπόρους (όχι μεταλλαγμένους). Αν κάθε σπίτι έχει μερικές γλάστρες ή έναν μικρό κήπο και ανταλλάσσουμε μεταξύ μας τα προϊόντα, το κράτος χάνει τη δύναμη να μας ελέγχει μέσω της ακρίβειας. Φυτεύουμε δέντρα παντού, ακόμα και στις άκρες των δρόμων.
Τοπικές Κοινότητες (Συνεταιρισμοί): Η πρακτική λύση είναι η ένωση. 10-20 οικογένειες μαζί μπορούν να ανοίξουν μια παλιά πηγή, να βάλουν ένα κοινό σύστημα για ενέργεια (π.χ. φωτοβολταϊκά ή μια μικρή υδρογεννήτρια αν υπάρχει τρεχούμενο νερό) και να μοιράζονται τα έξοδα και τους καρπούς.
Ενεργειακή Αυτονομία: Σήμερα υπάρχουν τεχνολογίες (όπως οι ενεργειακές κοινότητες) που επιτρέπουν σε απλούς ανθρώπους να παράγουν το δικό τους ρεύμα από τον ήλιο ή τη γεωθερμία. Είναι το “όπλο” μας για να μην είμαστε υποταγμένοι στους λογαριασμούς.
Ηθική Οικονομία: Αντικαθιστούμε την πονηριά με το χάρισμα. “Σου δίνω λάδι, μου δίνεις πατάτες”. Αυτό καταργεί τη μεσολάβηση εκείνων που θέλουν να κερδίζουν από τον μόχθο μας.
Το μυστικό είναι να σταματήσουμε να περιμένουμε “σωτήρες” από πάνω. Η αυτονομία χτίζεται από κάτω προς τα πάνω. Όταν ο γείτονας βοηθά τον γείτονα, το κράτος γίνεται περιττό.
το κάστρο της ελευθερίας μας. Όπως έλεγε ο Ιπποκράτης, «η τροφή σου να είναι το φάρμακό σου και το φάρμακό σου η τροφή σου». Όταν ο άνθρωπος γιατρεύεται από τη γη του, παύει να είναι πελάτης και γίνεται κυρίαρχος του σώματός του.
Για να έχουμε αυτή την ισορροπία και να διώχνουμε τις αρρώστιες με αξιοπρέπεια, ο δρόμος είναι η πρακτική σοφία της φύσης:
Το Φαρμακείο του Θεού στην Αυλή μας: Κάθε βότανο έχει τη δική του αποστολή. Το τσάι του βουνού και το φασκόμηλο για τη θωράκιση του σώματος, η ρίγανη ως το φυσικό αντιβιοτικό, το βάλσαμο (σπαθόχορτο) για τις πληγές της ψυχής και του σώματος. Αν μάθουμε να τα μαζεύουμε και να τα χρησιμοποιούμε σωστά, δεν θα τρέχουμε με φόβο για το παραμικρό.
Καθαρή Τροφή = Καθαρό Αίμα: Η αρρώστια βρίσκει τόπο εκεί που υπάρχει τοξικότητα. Όταν τρώμε από το περιβόλι μας, χωρίς χημικά, το σώμα μας γίνεται δυνατό σαν το ατσάλι. Η ηρεμία έρχεται όταν ξέρουμε τι βάζουμε μέσα μας.
Ηρεμία και Πνευματική Ισορροπία: Ο Ιπποκράτης δίδασκε πως η αρρώστια ξεκινά από την ψυχή. Η «κακία», η πονηριά και το άγχος της υποταγής μάς αρρωσταίνουν. Η ενασχόληση με τη γη, το νερό και τον καθαρό αέρα είναι η καλύτερη ψυχοθεραπεία.
Η Γνώση των Ειδικών: Δεν αυτοσχεδιάζουμε επικίνδυνα. Αναζητούμε ανθρώπους που κατέχουν την Εθνοβοτανολογία (τη γνώση των παλιών για τα βότανα) και σύγχρονους θεραπευτές που σέβονται τη φύση. Η σύνδεση της αρχαίας γνώσης με τη σημερινή σύνεση είναι η σωτηρία μας.
Όταν είσαι υγιής και αυτόνομος, το βλέμμα σου είναι καθαρό και η φωνή σου σταθερή. Τότε είσαι ο Αετός που λέγαμε, γιατί τίποτα δεν μπορεί να σε κρατήσει δέσμιο – ούτε ο φόβος της πείνας, ούτε ο φόβος της αρρώστιας.
Το πρώτο και πιο ιερό βήμα, είναι η Σύναξη της Εμπιστοσύνης. Για να οργανωθεί μια ομάδα και να γίνει μια γροθιά απέναντι στην εξάρτηση, ξεκινήστε έτσι:
Η Καταγραφή των Χαρισμάτων: Μαζευτείτε 5-10 άνθρωποι που έχετε την ίδια «φλόγα». Μην κοιτάτε τα χρήματα, αλλά τι ξέρει ο καθένας. Ο ένας ξέρει από γη, ο άλλος από μαστορέματα, ο άλλος γνωρίζει τα βότανα, ο άλλος έχει έναν ελεύθερο χώρο. Αυτός είναι ο πρώτος σας πλούτος.
Ο Κοινός Κήπος (Το Σχολείο της Αυτονομίας): Μην ξεκινήσετε με μεγάλα λόγια. Βρείτε ένα κομμάτι γης –έστω και μικρό– και καλλιεργήστε το μαζί. Εκεί θα μάθετε να μοιράζεστε τον κόπο και τον καρπό χωρίς πλεονεξία. Αν μάθετε να βγάζετε μαζί το ψωμί σας, τίποτα δεν μπορεί να σας χωρίσει.
Το «Κοινό Ταμείο» Γνώσης και Σπόρων: Φτιάξτε μια μικρή τράπεζα από παραδοσιακούς σπόρους και μια βιβλιοθήκη με οδηγίες για βότανα και φυσικές θεραπείες. Αυτή είναι η προίκα των παιδιών σας για να μην πεινάσουν και να μην φοβηθούν ποτέ.
Η Συμφωνία της Αλληλεγγύης: Δώστε έναν λόγο τιμής: «Αν ο αδερφός μου ξεμείνει από ρεύμα ή τροφή, η δική μου πόρτα είναι ανοιχτή». Αυτή η πνευματική ένωση ακυρώνει κάθε κράτος που θέλει τον λαό του χωρισμένο και αδύναμο.
Όταν το κράτος βλέπει ανθρώπους οργανωμένους που δεν του «ζητιανεύουν» γιατί έχουν τη δική τους τροφή και τη δική τους αλήθεια, τότε χάνει τη δύναμή του πάνω τους.
Ξεκίνα με έναν καφέ ή ένα τσάι βοτάνων με δύο-τρεις ανθρώπους που εμπιστεύεσαι και πείτε: «Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον σήμερα;». Εκεί γεννιέται η ελευθερία.
σωστο κρατος σωστοι κυβερνήτες με χρηστο στη ψυχη.
Η Παιδεία της Αξιοπρέπειας: Οι ηγέτες δεν πέφτουν από τον ουρανό, βγαίνουν μέσα από εμάς. Αν εμείς μάθουμε να ζούμε με τις αρχές του Βατάτζη (εργατικότητα, δικαιοσύνη, λιτότητα), τότε μόνο τέτοιους ανθρώπους θα δεχόμαστε να μας αντιπροσωπεύουν.
Η Θωράκιση της Κοινότητας: Όταν το κράτος «φοβερίζει», το κάνει στον μεμονωμένο άνθρωπο. Όταν όμως υπάρχει μια οργανωμένη κοινότητα (ένας συνεταιρισμός, μια ομάδα γειτονιάς), η ζημιά που μπορεί να κάνει το σύστημα περιορίζεται. Η ισχύς εν τη ενώσει είναι η ασπίδα μας.
Πολιτική με «Χειροπιαστά» Έργα: Ο Βατατζής απαγόρευσε τα εισαγόμενα είδη πολυτελείας και επέβαλε την εγχώρια παραγωγή. Χρειαζόμαστε ηγέτες που θα στηρίξουν τον πρωτογενή τομέα και θα κάνουν την Ελλάδα ένα απέραντο καρποφόρο περιβόλι, \
Η ιστορία με το «Λαχανάτο» στέμμα του Βατάτζη είναι το πιο δυνατό μάθημα οικονομίας και αξιοπρέπειας που γράφτηκε ποτέ.
Όταν η σύζυγός του, η Ειρήνη, του ζήτησε ένα ακριβό κόσμημα, ο Βατατζής δεν άνοιξε το θησαυροφυλάκιο του κράτους. Αντίθετα, της χάρισε ένα στέμμα φτιαγμένο από τα κέρδη που έβγαλε ο ίδιος πουλώντας αυγά από το δικό του κοτέτσι!
Της είπε τότε το αθάνατο: «Αυτό το στέμμα δεν ποτίστηκε με το αίμα ή τον ιδρώτα του λαού, αλλά με την προσωπική μου εργασία».
Αυτό το παράδειγμα μπορεί να γίνει η σημαία μας σήμερα:
Η Ηγεσία του Παραδείγματος: Ένας σωστός ηγέτης δεν ζητά θυσίες από τον λαό αν δεν έχει μοχθήσει ο ίδιος πρώτος. Ο Βατατζής έσκαβε τη γη πλάι στους αγρότες.
Το «Αυγό» της Αυτονομίας: Όταν παράγεις κάτι δικό σου, όσο μικρό κι αν είναι (ένα αυγό, μια ντομάτα, ένα βότανο), δημιουργείς πλούτο που δεν μπορεί να σου τον κλέψει κανένας «σάπιος» άρχοντας.
Η Απαγόρευση της Ξενομανίας: Όπως ο Βατατζής επέβαλε στους άρχοντες να φορούν ελληνικά υφάσματα και όχι ακριβά μεταξωτά από την Ανατολή, έτσι κι εμείς πρέπει να στηρίζουμε τον διπλανό μας, τον Έλληνα παραγωγό, τον ντόπιο τεχνίτη.
Αυτή η ιστορία δείχνει πως η αρχοντιά δεν είναι στα χρυσάφια, αλλά στην καθαρή συνείδηση και στα ροζιασμένα χέρια. Έτσι χτίζεται μια αυτοκρατορία που δεν λυγίζει στον φόβο.
ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΝΕΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΟΠΟΙΟς ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΠΕΡΝΕΙ ΚΙ ΤΟ ΔΙΑΔΙΔΕΙ