Ας μιλήσουμε για ΜΑΝΕΣ που χάνουν τα παιδιά τους. Ένα συγκλονιστικό άρθρο, για όλους μας…
Προβολές:278
“Η Αληθινή Αποστολή Μου”
Δείτε το πρόσωπο και τα μάτια κάθε ΜΑΝΑΣ που χάνει το παιδί της…
Ο ΠΟΝΟΣ ΚΑΘΡΕΠΤΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΙΟ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ ΤΗΣ.
ΔΕΝ ΣΥΖΗΤΑ ΠΡΙΝ ΚΑΝ ΤΟ ΘΑΨΕΙ, ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ 86 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΜΕ ΜΕΧΡΙ ΧΘΕΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ ΠΑΡΙΣΤΑΝΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΕ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ, ΟΥΤΕ ΑΓΟΡΑΖΕΙ ΠΛΕΙΣΤΗΡΙΑΣΜΕΝΑ ΑΚΙΝΗΤΑ ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΤΗΣ “ΣΤΕΡΗΣΕ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ”… ΟΥΤΕ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΗΝ ΤΡΙΧΑ ΠΡΟΣΕΧΟΝΤΑΣ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ.
Καλλιόπη Σουφλή
Υ.Γ. Το άρθρο που ακολουθεί για ΤΗΝ ΜΑΝΑ, ας γίνει μάθημα για ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ…
Ελένη Φλέρη
“Η Αληθινή Αποστολή Μου”
Ξημερώνοντας την επόμενη ημέρα των Αποστόλων και σκέφτομαι έντονα την έννοια της αποστολής. Με ποια “αποστολή” επιβαρύναμε την ύπαρξη μας;
Θυμήθηκα την ημέρα του θανάτου του γιου μου. Το δέχτηκα στωικά, παγωμένα. Δίχως κλάματα, δίχως φωνές. Φαινόμουν ήρεμη. Μέσα μου ήμουν απλά αποφασισμένη. Είχα αποφασίσει πως δεν υπήρχε λόγος πια να ζω. Μία φωνή έλεγε και ξαναέλεγε μέσα μου: “Η αποστολή μου τελείωσε.”
Η αποστολή μου, θεωρούσα, ήταν να κρατήσω εκείνον ζωντανό. Γνώριμος ρόλος για εμένα από πριν. Ξεκινώντας πάντα από τους γονείς, τους οποίους αισθανόμουν, πως ήταν δική μου δουλειά να κρατάω ζωντανούς. Ζούσαν μέσα από εμένα. Και έπρεπε να ζω για εκείνους. Και μετά για όλους όσους ανέλαβα σαν “σωτήρας”.
Εκείνη την νύχτα, πριν την κηδεία, μία τότε αγαπημένη φίλη και θεραπεύτρια, με απομόνωσε σε ένα δωμάτιο.
Μην ακούω βλακείες, μου είπε. Ο Αλέξανδρος έφυγε, για να αλλάξει κουστουμάκι (σώμα δηλαδή). Δεν τελείωσε το έργο του και θα ξαναγεννηθεί μέσα από εσένα. Εσύ θα είσαι η μητέρα του ξανά.
Έτσι κάπως ξαφνικά και παράδοξα, μου δόθηκε η επόμενη “αποστολή”. Και είχα λόγο να συνεχίσω να ζω. Φυσικά πάλι, για εκείνον, για τον Άλλον. Μπήκα αμέσως στην διαδικασία για το επόμενο παιδί, αλλά με την ίδια ψυχή, όπως νόμιζα τότε.
Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μου όμως, το παιδί δεν ερχόταν.
Άρχισαν να έρχονται όμως βαθύτερες συνειδητοποιήσεις, αλλά και απανωτά σπασίματα και νέοι συμβολικοί θάνατοι. Του τότε γάμου μου, της τότε εργασίας μου, της τότε ταυτότητας μου.
Σημάδια για να συνεχίσω να κινούμαι αλλού , μα προς την “αποστολή”, που είχα ζωστεί σαν σταυροφορία. Πάντα για Εκείνον.
Με αφορμή Εκείνον μπήκα στο χώρο της θεραπείας. Με αφορμή Εκείνον έγινα θεραπεύτρια. Με αφορμή Εκείνον “έψαχνα” πιο συμβατό σύντροφο-μπαμπά.
Προχωρούσα για χρόνια, θρέφοντας και δυναμώνοντας τον Εαυτό μου, δίχως επίγνωση ακόμα εαυτού, με την Σκιά Εκείνου να με σπρώχνει μπροστά.
Την εκμεταλλεύτηκα αυτήν την Σκιά στο έπακρον. Ήταν η δική μου Σκιά. Η Σκιά του δικού μου εσωτερικού παιδιού, που υπήρχε πάντα κρυμμένο και φοβισμένο στα σκοτάδια. Αυτό το παιδί, που δεν το είχε δει ποτέ κανείς και έτσι δεν είχα μάθει ούτε εγώ να το βλέπω. Δεν γνώριζα καν την ύπαρξη του. Τελικά ήταν εκείνο, που από πάντα με καθοδηγούσε και “πονηρά” με έφερνε κοντά του.
Γιατί το εσωτερικό μας παιδί, στον ίδιο τον πυρήνα του, δεν είναι άλλο από την ίδια μας την Ψυχή. Την ίδια την Μία Σοφή Συνειδητότητα, αυτού του κόσμου. Που εκδηλώνεται σε τόσες και τόσες άπειρες μορφές και εκφράσεις. Που γνωρίζει απο εμένα για εμένα και με Αφυπνίζει, για να με αναλάβω. Για να Ζήσω για Εμένα.
Η Αποστολή μου, δεν ήταν ποτέ, να κάνω ένα άλλο παιδί, αλλά να μπορέσω να γίνω η γονέας για το παιδί που ήταν πάντα εκεί για εμένα και με περίμενε.
Η δίψα και η πείνα μου για ένα παιδί, ήταν από πάντα η δίψα και η πείνα μου για να συνδεθώ με το παιδί που βρισκόταν μέσα μου σε συμβολικό επίπεδο, μα ήταν πέρα για πέρα αληθινό σε φυσικό επίπεδο. Και ήταν το ίδιο μου το Σώμα.
Έτσι, όσο πιο πολύ με συναντούσα, τόσο ξεδιψούσα. Όσο πιο πολύ με αγκάλιαζα, τόσο χόρταινα. Όσο πιο πολύ με αγαπούσα, τόσο μου έφτανα. Και σιγά σιγά, αναλαμβάνοντας με, απελευθέρωσα και τα φαντάσματα.
Πένθησα τον θάνατο του γιου μου και προχώρησα, αγκαλιά με τη μνήμη του και με όλα του τα Δώρα!
Προχθές, έντεκα χρόνια μετά, με αφορμή ένα πιο ελαφρύ ερέθισμα συστημικής προσομοίωσης, σαν το θανάτου του γιου μου, αναδύθηκε ένας καταχωνιασμένος φόβος του παιδιού μέσα μου. Ο φόβος, ότι αν πεθάνει κάποιος Άλλος, θα θελήσω πάλι να φύγω μαζί του. Φυσικά, αυτή τη φορά ήμουν παρούσα και με άκουσα.
Με πήρα μια μεγάλη ζεστή φυσική Αγκαλιά, όπως ένας γονέας αγκαλιάζει το πολυαγαπημένο του παιδί και με καθησύχασα. Μου είπα: “Η ζωή σου Ελένη μου, είναι η σημαντικότερη ζωή για εμένα. Ζω από εμένα, για εμένα και κάθε άνθρωπος έχει το δικό του μονοπάτι ζωής, που δεν ορίζει το δικό μου.”
Η Ευλογία της δικής μου Ζωής, είναι η Άληθινή Αποστολή μου!
Η Αγάπη, η Αποδοχή, η Αγκαλιά, η Απόλαυση της δικής μου Ζωής, είναι η σημαντικότερη και η μόνη Αληθινή Αποστολή της Ζωής μου. Και το παράδειγμα μου ίσως μόνο, να μπορέσει να προσφέρει αληθινά, σε όποιον Άλλο, αν το χρειαστεί, αν το επιθυμήσει και αν το αποφασίσει, ο ίδιος για τον δικό του πολύτιμο Εαυτό.
Όπως οι περισσότεροι γονείς, που δεν είχαν μάθει να ζουν και να αγαπούν τον εαυτό τους, πριν τεκνοποιήσουν, έτσι και εγώ ήμουν σε λανθάνων εγωισμό και ναρκισσιστική πλάνη. Γιατί όταν για εμένα ήταν εκείνος ο λόγος ύπαρξης μου, έτσι θα απαιτούσα στην πορεία, να είμαι εγώ ο δικός του λόγος ύπαρξης, για να με ξεχρεώσει.
Η διαδικασία της Εξατομίκευσης και της Αυτουιοθεσίας, είναι ο δρόμος της Οντολογικής Ενηλικίωσης και η μόνη μας Αληθινή Αποστολή. Αυτός είναι ο ορισμός του Υγιούς Εγωισμού, που είναι ένας άλλος όρος της ΑυτοΑγάπης!
Ευγνωμονώ και Τιμώ όλους τους Αγαπημένους μου, που Ζουν στην Καρδιά μου και ας μην ζουν πια για εμένα, ούτε και εγώ πια για εκείνους! Και όσο πιο πολύ με Αγαπώ, τόσο πιο Αληθινά μπορώ να τους Αγαπώ!
Είμαι η Μητέρα μου, Είμαι ο Πατέρας μου και έχω μέσα μου Αγκαλιασμένες όλες τις πλευρές του Εσωτερικού μου Παιδιού, σε μία μονιασμένη Οικογενειακή Εστία! Είμαι το Σπίτι μου!
Προβολές : 278
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Πολύ ωραίο …