Αυτός ο λαός, έχει την εξουσία που του αξίζει…
Προβολές:641
… και την δικαιοσύνη που του αξίζει…
Καλλιόπη Σουφλή
Προβολές : 641
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
αυτο θα σωσει την ελλαδα
1. Ηγεσία ως Διακονία (Όχι ως Εξουσία)
Οι κυβερνώντες δεν είναι ιδιοκτήτες του κράτους, αλλά προσωρινοί διαχειριστές. Ο σεβασμός στον Θεό μεταφράζεται σε ταπεινότητα: η εξουσία ασκείται με το βλέμμα ψηλά (σε αξίες αιώνιες) και τα πόδια στη γη (στις ανάγκες του απλού ανθρώπου).
2. Η Οικονομία της Αυτάρκειας
Όπως ο Βατάτζης απαγόρευσε τα ξένα είδη πολυτελείας για να στηρίξει την τοπική παραγωγή, έτσι και σήμερα το κράτος δίνει προτεραιότητα στον δικό του λαό. Δικαιοσύνη σημαίνει να μπορεί ο καθένας να ζει αξιοπρεπώς από τον μόχθο του, χωρίς η χώρα να γίνεται έρμαιο ξένων συμφερόντων.
3. Κοινωνική Δικαιοσύνη & Ανθρωπιά
Το κράτος δεν είναι ψυχρή μηχανή. Είναι ένας οργανισμός που προστατεύει τον αδύναμο. Η παιδεία, η υγεία και η πρόνοια δεν είναι «κόστος», αλλά ιερή υποχρέωση. Η αδικία σε ένα άτομο θεωρείται προσβολή προς όλο το σύνολο.
4. Ασφάλεια μέσω της Ενότητας
Η ασφάλεια δεν επιβάλλεται μόνο με νόμους, αλλά πηγάζει από την ηρεμία των πολιτών. Όταν ο λαός βλέπει τους ηγέτες του να ζουν με μέτρο και να θυσιάζονται πρώτοι, τότε δημιουργείται η ομόνοια που κάνει μια χώρα απόρθητο κάστρο.
5. Το «Δίκαιο» σε όλα τα επίπεδα
Μηδενική ανοχή στη διαφθορά. Ο νόμος είναι ίσος για όλους, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο. Η δικαιοσύνη αποδίδεται γρήγορα και με πνεύμα αλήθειας, ώστε ο πολίτης να νιώθει ότι ζει σε μια χώρα που τον σέβεται.
Επιμύθιο:
Ένα τέτοιο κράτος δεν χρειάζεται «μεγαλόστομες» υποσχέσεις, αλλά ηγέτες που, όπως ο Βατάτζης, θα προτιμούσαν να φορούν ένα απλό ρούχο και να έχουν έναν λαό χορτάτο, παρά να φορούν στέμμα και ο λαός τους να πεινά.
1. Παιδεία: Η Καλλιέργεια της Ψυχής, όχι μόνο του Μυαλού
Στο σχολείο του «νέου Βατάτζη», τα παιδιά δεν θα μάθαιναν μόνο στεγνές γνώσεις για να γίνουν «γρανάζια» της αγοράς.
Αξίες: Θα διδάσκονταν τον σεβασμό, την αλληλεγγύη και την αγάπη για την πατρίδα και τον πλησίον.
Ίσες Ευκαιρίες: Το παιδί του φτωχού θα είχε την ίδια πρόσβαση στην κορυφαία μόρφωση με το παιδί του πλούσιου, γιατί το ταλέντο είναι δώρο Θεού και ανήκει σε όλη την κοινωνία.
2. Υγεία: Ιερό Δικαίωμα, όχι Εμπόρευμα
Όπως ο Βατάτζης έχτιζε νοσοκομεία και πτωχοκομεία με δικά του έξοδα, έτσι και σήμερα:
Περίθαλψη με Σεβασμό: Ο ασθενής δεν θα περίμενε σε ουρές, ούτε θα ένιωθε επαίτης. Η υγεία θα ήταν δωρεάν και υψηλού επιπέδου, γιατί η ζωή του κάθε ανθρώπου είναι ανεκτίμητη.
Φροντίδα: Οι γιατροί και το προσωπικό θα αμείβονταν δίκαια, ώστε να ασκούν το λειτούργημά τους με ηρεμία και ανθρωπιά.
3. Η Προστασία του Μόνου και του Απροστάτευτου
Εδώ είναι η καρδιά του «Ελεήμονος» Βατάτζη. Κανένας δεν πρέπει να νιώθει ξένος στην ίδια του τη χώρα.
Κοινωνική Στέγη: Όποιος είναι μόνος ή δεν έχει οικογένεια, θα βρίσκει στο κράτος τον «πατέρα» και την «οικογένειά» του. Δεν θα υπήρχε άνθρωπος στον δρόμο ή χωρίς ένα ζεστό πιάτο φαΐ.
Συντροφικότητα: Το κράτος θα δημιουργούσε δομές όπου οι μοναχικοί άνθρωποι θα προσέφεραν και θα έπαιρναν αγάπη (π.χ. πρεσβύτεροι που μεταφέρουν τη σοφία τους σε παιδιά), ώστε να νιώθουν χρήσιμοι και ζωντανοί.
Το αποτέλεσμα;
Ο πολίτης θα ένιωθε το κράτος ως το «σπίτι» του. Όταν ξέρεις ότι αν πέσεις, το κράτος θα σε σηκώσει, τότε φεύγει ο φόβος. Και όταν φεύγει ο φόβος, έρχεται η ειρήνη και η δημιουργικότητα.
1. Ηγεσία που Ενώνει (Το Παράδειγμα)
Όταν οι κυβερνώντες δεν πολώνουν τον λαό για να κερδίσουν ψήφους, αλλά μιλούν με γλώσσα ενότητας, τότε και ο κόσμος ηρεμεί. Ο ηγέτης τύπου Βατάτζη δεν λέει «εμείς και οι άλλοι», αλλά «όλοι μαζί για την πατρίδα». Η δικαιοσύνη του είναι τόσο φανερή, που δεν αφήνει περιθώριο για παράπονα και αντιπαραθέσεις.
2. Η Παιδεία του Σεβασμού
Αντί για τον ανταγωνισμό του «ποιος θα πατήσει τον άλλον», το σχολείο και η κοινωνία θα προέβαλλαν την ευγενή άμιλλα.
Μαγκιά δεν είναι να υποτιμάς τον διπλανό σου, αλλά να τον βοηθάς να σηκωθεί.
Εξυπνάδα δεν είναι να τον ξεγελάς, αλλά να βρίσκεις λύσεις που ωφελούν και τους δύο.
3. Κοινός Σκοπός και Φιλότιμο
Όταν ένας λαός έχει έναν υψηλό στόχο (να ευημερήσει η χώρα, να προστατευτούν τα παιδιά, να υπάρχει ειρήνη), τότε οι μικροδιαφορές σβήνουν. Το φιλότιμο, αυτή η λέξη που μόνο εμείς έχουμε, είναι το «αντίδοτο» στην ταφόπλακα της διχόνοιας. Είναι η εσωτερική ανάγκη του ανθρώπου να κάνει το καλό επειδή είναι το σωστό, κι όχι επειδή τον βλέπουν.
Το αποτέλεσμα:
Αντί για το «ο θάνατός σου η ζωή μου», πάμε στο «η δική σου προκοπή είναι και δική μου χαρά». Μόνο έτσι μια χώρα αποκτά πραγματική ασφάλεια και ηρεμία. Όταν ο γείτονας χαμογελάει στον γείτονα, το κράτος γίνεται αήττητο.
Φαντάσου λοιπόν μια κοινωνία όπου η μεγαλύτερη «μαγκιά» δεν είναι το ακριβό αυτοκίνητο ή η επίδειξη δύναμης, αλλά το πόσο βοήθησες τον διπλανό σου. Σε αυτή τη μοντέρνα εκδοχή του Βατάτζη:
Ηθική Επιβράβευση: Το κράτος θα τιμά δημόσια εκείνους που προσφέρουν (τον εθελοντή, τον δάσκαλο που δίνει την ψυχή του, τον γείτονα που φροντίζει τον ηλικιωμένο). Η αναγνώριση θα πηγαίνει στο ήθος, όχι στο χρήμα.
Κοινωνικά Δίκτυα Αγάπης: Θα υπήρχαν κέντρα σε κάθε γειτονιά όπου οι άνθρωποι θα μοιράζονταν δεξιότητες. Ο ένας θα μάθαινε στον άλλον μια τέχνη, ο άλλος θα βοηθούσε στα μαθήματα, χωρίς αντάλλαγμα, μόνο για το «ευχαριστώ».
Το Φιλότιμο ως Πυλώνας: Η πολιτεία θα έδινε κίνητρα σε όσους δημιουργούν ομάδες αλληλοβοήθειας, μετατρέποντας τις πόλεις από «τσιμεντένιες ζούγκλες» σε αληθινές κοινότητες.
Έτσι, ο άνθρωπος που είναι μόνος βρίσκει αμέσως μια αγκαλιά, και ο επιθετικός βρίσκει έναν λόγο να γίνει χρήσιμος και να ηρεμήσει. Το κράτος παύει να είναι ένας «τιμωρός» και γίνεται ο εγγυητής της αγάπης και της δικαιοσύνης.
Είναι ένα όμορφο όνειρο, αλλά όπως έδειξε ο Βατάτζης, όταν υπάρχει πίστη και πρόγραμμα, μπορεί να γίνει πράξη.
Αν η παιδεία μας βασιζόταν στο πνεύμα του Βατάτζη, το παιδί θα μάθαινε από την πρώτη μέρα ότι:
Η μεγαλύτερη επιτυχία είναι να είσαι χρήσιμος στους άλλους.
Η δύναμη δεν είναι για να επιβάλλεσαι, αλλά για να προστατεύεις.
Ο συμμαθητής δεν είναι ανταγωνιστής, αλλά αδελφός.
Όταν ένα παιδί μεγαλώνει νιώθοντας ότι το κράτος και το σχολείο το αγαπούν και το υπολογίζουν, δεν θα θελήσει ποτέ αργότερα να αδικίσει ή να κλέψει. Θα γίνει ένας ενήλικας που θα φτιάξει ένα σπίτι γεμάτο φως και μια κοινωνία γεμάτη δικαιοσύνη.
Έτσι χτίζεται η χώρα που ονειρευόμαστε: από κάτω προς τα πάνω, με αγάπη και παράδειγμα από τους δασκάλους και τους γονείς.
κειμενο ανευ πνευματικων δικαιωματων !!διαδωστε ολλοι
Μια παροιμία λέει:
κατά τον αγά και το πεσκέσι…..
Αχ αυτές οι παροιμίες… πόσο σοφές είναι…
Κάποτε ο λαός αυτός ήταν σοφός… τώρα είναι τενεκές (αναφέρομαι πάντα στην πλειοψηφία)
ενας λαος με μια σφινομενη τυροπιτα στο μυαλο !!! ζαπονομυαλα ανθρωπακια οσοι ακομα νομιζουν οτι αυτο το πραμα που κυβερνα ειναι ηγεταρα !!!! σκαταρα ειναι αυτος κι ολο το παρεακι του εκει στη βουλη
.
Κορυφαία ψυχολόγος: H κακία δεν είναι έμφυτη, διδάσκεται στην παιδική ηλικία
28/08/2023
Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού”. Μια προσπάθεια γνωριμίας με το έργο της διάσημης “αυτοαφορισμένης” από την ψυχαναλυτική εταιρεία Άλις Μίλερ (1923-2010) μέσα από αποσπάσματα βιβλίων της, τα οποία έχουν μεταφραστεί και κυκλοφορούν στην Ελλάδα από τις Εκδόσεις Ροές. Από την Κρυσταλία Πατούλη
Oι δικτάτορες είναι καταδικασμένοι σε αποτυχία και σε ψυχαναγκαστική επανάληψη.
Και πάντα νέα θύματα θα πληρώνουν το τίμημα.
Και ο Χίτλερ με τη συμπεριφορά του αποκάλυψε σε όλον τον κόσμο πώς ήταν ο πατέρας του: καταστροφικός, ανελέητος, επιδειξιμανής, αδιάκριτος, αλαζονικός, διεστραμμένος, εγωκεντρικός, κοντόφθαλμος και ανόητος.
Με την ασυνείδητη μίμησή του τού έμεινε πιστός.
Για τον ίδιο λόγο παρόμοια συμπεριφορά επέδειξαν επίσης δικτάτορες όπως ο Στάλιν, ο Μουσολίνι, ο Τσαουσέσκου, ο Ιντί Αμίν, ο Σαντάμ Χουσείν και τόσοι άλλοι.
Η βιογραφία του Χουσείν αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα ακραίας ταπείνωσης παιδιού, την οποία αργότερα πλήρωσαν με τη ζωή τους χιλιάδες θύματα της εκδικητικότητάς του.
– Η άρνηση να μάθουμε από αυτά τα γεγονότα φαντάζει παράδοξη, ωστόσο δεν είναι δύσκολο να εξηγηθεί.
Ο αδίστακτος τύραννος κινητοποιεί τους συγκαλυμμένους φόβους των ανθρώπων που κακοποιούνται όταν ήταν παιδιά, ανθρώπων που δεν μπόρεσαν -και εξακολουθούν να μην μπορούν- να κατηγορήσουν τον πατέρα τους και οι οποίοι παραμένουν πιστοί σε αυτόν, παρά τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί.
Ο τύραννος συμβολίζει αυτόν τον πατέρα από τον οποίο τα άτομα κρέμονται με κάθε τους κλωστή, με την ελπίδα ότι κάποτε, επιστρατεύοντας την τυφλότητά τους, θα τον μετατρέψουν σε στοργικό άνθρωπο.
– Κατά τη γνώμη μου, αν δεν έχουμε συνείδηση τι μας συνέβη κατά τα πρώτα στάδια της ζωής μας, όλη η υπόθεση του πολιτισμού δεν ειναι παρά μια φάρσα. Οι συγγραφείς θέλουν να γράφουν καλή λογοτεχνία, αλλά ΔΕΝ αναζητούν την ασυνείδητη πηγή της δημιουργικότητάς τους, την έντονη επιθυμία τους για έκφραση και επικοινωνία.
Οι περισσότεροι φοβούνται μήπως χάσουν την ικανότητά τους. Παρόμοιο φόβο διακρίνω και σε πολλούς ζωγράφους, ακόμα και σε αυτούς που (κατά τη γνώμη μου) στους πίνακές τους εκφράζουν σαφώς τους ασυνείδητους φόβους τους, όπως παραδείγματος χάρη στον Φράνσις Μπέικον, στον Ιερώνυμο Μπος, στον Σαλβαδόρ Νταλί και σε πολλούς ακόμα σουρεαλιστές.
Με το έργο τους επιζητούν βέβαια την επικοινωνία, αλλά σε ένα επίπεδο που να υπηρετεί ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΩΝ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ ΤΗΣ ΠΑΙΔΙΚΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ – και αυτήν την κατάσταση την ονομαζουν τέχνη.
(Το σώμα δεν ψεύδεται ποτέ, εκδ. ροές – 2009)
———————
– Εάν ερχόταν κάποιος και μου διηγιόταν την ιστορία των παιδικών μου χρόνων, με κάθε λεπτομέρεια, μiα ιστορία που πρόσφατα ανακάλυψα, δεν θα είχε καμιά επίδραση πάνω μου.
Θα πίστευα ή δεν θα πίστευα τη διήγησή του, αλλά ακόμη και στην πρώτη περίπτωση δεν θα ήταν τίποτε άλλο παρά η ιστορία ενός ξένου ανθρώπου – επειδή ακριβώς δεν την είχα βιώσει (την είχα απωθήσει άρα ήταν σαν να μη με αφορά, σαν να μην την είχα ζήσει).
– Η μοναδική πρόσβαση, αυτή που πραγματικά μπορούσε να με βοηθήσει να εγκαταλείψω τις διανοητικές αντιστάσεις μου, ανοίχτηκε μπροστά μου χάρη στα συναισθήματα του πολύ μικρού παιδιού μέσα μου, αυτού που ήταν ο μοναδικός μάρτυρας των κακοποιήσεων της μητέρας μου. Πώς κατάφερα, παρ’ όλα αυτά, να απαλλαγώ από την απώθηση;
Τα κατάφερα, επειδή ήθελα με κάθε τίμημα να μάθω την αλήθεια και, τελικά βρήκα ένα πρόσωπο-αρωγό που με βοήθησε να την αναζητήσω.
– Ερχόμενη αντιμέτωπη με την παιδική μου ηλικία, ξέρω ότι οι καταστροφικές κα ιαυτοκαταστροφικές τάσεις δεν μπορούν να εξαλειφθούν ούτε με την βοήθεια της ανατροφής ούτε με τη βοήθεια της παραδοσιακής ψυχοθεραπείας.
Για κάποιο διάστημα ίσως φαίνεται ότι επιτυγχάνεται, ειδικά εάν τα θύματα του εμπλεκόμενου σιωπούν.
Εάν είναι ο ίδιος θύμα, τότε η ψυχιατρική, συχνά μέσω περιττών επεμβάσεων (φάρμακα κλπ), θα τον εμποδίσει να συνειδητοποιήσει το κακό που κάνει στον εαυτό του.
Αργά ή γρήγορα όμως θα αποδειχθεί ότι η καταστροφή της ζωής, εφόσον δεν συνειδητοποιείται, μπορεί να οδηγήσει μόνο σε νέες καταστροφές.
– Η ανελέητη σκληρότητα των γονέων μεταφέρεται στα παιδιά τους και τα εξωθείνα φερθούν το ίδιο ανελέητα στον εαυτό τους και σε άλλους, όσο αποφεύγουν την αλήθεια.
– Το δόγμα της «σκιάς» του Γιουνγκ, και η αντίληψη ότι το κακό είναι η άλλη όψη του νομίσματος του καλού εξυπηρετούν την άρνηση της πραγματικότητας του κακού.
Όμως το κακό είναι μια πραγματικότητα. Δεν είνα έμφυτο, είναι επίκτητο, και ποτέ δεν είναι η άλλη όψη του νομίσματος του καλού, αλλά ο καταστροφέας του. Ο Σαίξπηρ το είχε αντιληφθεί.
Έβλεπε και κατέδειξε τις ρίζες του κακού, αλλά δεν προσπάθησε ποτέ να μετριάσει το κακό μέσω ψυχολογικών αιτιολογήσεων, όπως για παράδειγμα κάνει η ψυχανάλυση.
– Ο Ριχάρδος Γ’, ο Μάκβερθ και άλλοι είναι κακοί επειδή καταστρέφουν, ακόμη κι αν γνωρίζουμε για ποιο λόγο έγιναν τέτοιοι.
Η γνώση μας δεν μπορεί να τους αλλάξει.
Εάν οι ίδιοι δεν αντιλαμβάνονταν μόνο διανοητικά, αλλά μπορούσαν να νιώσουν με το συναίσθημά τους πώς εξελίχθηκαν σε κακούς ανθρώπους, τότε θα μπορούσαν να αλλάξουν.
– Τότε μόνο θα μπορούσαν να άρουν τους φραγμούς τους και βιώνοντας τους απωθημένους πόνους τους να απελευθερώσουν το κακοποιημένο παιδί που είχαν υπάρξει, που δεν ήθελε να βλάψει κανέναν, όταν ήρθε στον κόσμο, το παιδί που ήθελε να αγαπήσει, αλλά δεν έβρισκε κανέναν που να του το επιτρέπει.
Το μόνο που έβρισκε ήταν συρματοπλέγματα και τείχη και πίστεψε ότι αυτός είναι ο κόσμος.
– Όταν μεγάλωσε, έχτισε γιγαντιαίους κόσμους γεμάτους τείχη και συρματοπλέγματα, ή περίπλοκα φιλοσοφικά και ψυχολογικά συστήματα, ελπίζοντας και προσμένοντας ακόμη ότι θα ανταμειφθεί για αυτά με αγάπη.
Την αγάπη που ποτέ δεν έλαβε από τους γονείς όταν ακόμα η ζωή του ήταν «ανάξια».
– Το κακοποιημένο, υποτιθέμενα «κακό» παιδί θα γίνει ένας κακός ενήλικος και θα δημιουργήσει αργότερα έναν κακό κόσμο, εάν δεν τον βοηθήσει ένα πρόσωπο-αρωγός.
Το παιδί που έχει λάβει φροντίδα και προσοχή θα φτιάξει έναν κόσμο διαφορετικό γιατί η βιολογική μας αποστολή είναι να προστατεύουμε την ανθρώπινη ζωή και όχι να την καταστρέφουμε.
– Δεν είναι αλήθεια ότι το κακό, το καταστροφικό και το διεστραμμένο στοιχείο ανήκουν απαραίτητα στην ανθρώπινη φύση, παρ’ όλο που το ακούμε συνέχεια.
Εκείνο που αληθεύει, αντίθετα, είναι ότι το κακό αναπαράγεται διαρκώς φέρνοντας αμέτρητο πόνο και δυστυχία σε εκατομμύρια ανθρώπους, κάτι που επίσης μπορεί να αποφευχθεί.
– Όταν κάποτε η άγνοια που προέκυψε από την απώθηση της παιδικής ηλικίας εξαλειφθεί και η ανθρωπότητα ξυπνήσει από το λήθαργό της, θα μπορέσει να αναστείλει αυτή την παραγωγή του κακού.
(Η απαγορευμένη γνώση, Ροές – 2011)
——————————————–
– Σ’ αυτό το βιβλίο ταυτίζομαι με την Εύα.
Όχι την Εύα – παιδί της παράδοσης, που σαν την κοκκινοσκουφίτσα του παραμυθιού, ανυποψίαστη, εξαπατήθηκε από ένα ζώο, αλλά μια Εύα που διέκρινε την αδικία της κατάστασής της, απέρριψε την εντολή “σου απαγορεύω τη γνώση”, θέλησε να καταλάβει σε βάθος τη διαφορά ανάμεσα στο καλό και το κακό και αποφάσισε να αναλάβει την πλήρη ευθύνη της πράξης της.
– Η εικόνα του Θεού που μας δόθηκε φτιάχτηκε από ανθρώπους που ανατράφηκαν με τις αρχές της μαύρης παιδαγωγικής (με τις οποίες η βίβλος είναι γεμάτη), για τους οποίους ο σαδισμός, η αποπλάνηση, η τιμωρία, η κατάχρηση της εξουσίας ανήκαν στην καθημερινότητα της παιδικής τους ηλικίας.
Η βίβλος γράφτηκε από άντρες. Θα πρέπει να θεωρήσουμε πως αυτοί οι άντρες δεν είχαν καλές εμπειρίες από τους πατεράδες τους. Προφανώς κανένας από αυτούς δεν είχε πατέρα κάποιον που να χαιρόταν με τη δίψα του παιδιού του για μάθηση, που να μην απαιτούσε από αυτό τίποτα το ακατόρθωτο και να μην το τιμωρούσε.
Γι αυτό το λόγο έφτιαξαν μια θεϊκή εικόνα που τα σαδιστικά χαρακτηριστικά της δεν τους προξενούσαν εντύπωση.
– Ποτέ δεν πόθησα έναν παράδεισο για τον οποίον προϋπόθεση της ευτυχίας θα ήταν η υπακοή και η άγνοια.
Πιστεύω στη δύναμη της αγάπης, κάτι που δεν σημαίνει να είναι κανείς καλός και υπάκουος.
Για μένα η αγάπη έχει να κάνει με το να είμαστε πιστοί στον εαυτό μας, την ιστορία μας τα συναισθήματα και τις ανάγκες μας.
Μέσα σε αυτά περικλείεται και η λαχτάρα για γνώση.
Προφανώς ο Θεός ήθελε να “κλέψει” από τον Αδάμ και την Εύα αυτή την πίστη στον εαυτό τους.
– Σήμερα στην ιατρική δεν αρνουνται πλέον πως το σώμα μας έχει αποθηκεύσει όλες τις πληροφορίες που σχετίζονται με τα βιώματα της ζωής μας.
Ωστόσο η ιατρική πολύ συχνά δεν γνωρίζει πώς να τα αποκρυπτογραφήσει.
Και όμως διαπιστώνουμε ότι πολλά σοβαρά συμπτώματα ασθενειών μπορούν να εξαφανιστούν αν επιτευχθεί η αποκρυπτογράφηση αυτή.
–
– Κάποτε θα γνωρίζει όλος ο κόσμος, ότι η ανθρώπινη βαναυσότητα δεν είναι έμφυτη
αλλά παράγεται και διδάσκεται στην παιδική ηλικία.
–
Η πρώτη εντολή θα έπρεπε να ορίζει: Τίμα τα παιδιά σου ώστε να μη χρειάζεται να κτίσουν μέσα τους τοίχους προστασίας απέναντι στον παιδικό πόνο και να αμύνονται αργότερα απέναντι σε φανταστικούς εχθρούς με φρικτά όπλα που μπορούν να καταστρέψουν τον κόσμο.
Οι νέοι που επιτίθενται σε συμμαθητές τους με σωματική βία ή φθάνουν ακόμα και στο φόνο δεν το κάνουν γιατί κάποτε τους κακόμαθαν από υπερβολική αγάπη αλλά γιατί μεγάλωσαν σε συνθήκες εγκατάλειψης και κακοποιήθηκαν χωρίς να τους επιτραπεί να αντιδράσουν.
– Το γέλιο είναι υγεία, αναμφισβήτητα, ωστόσο μόνον εκεί όπου υπάρχει και λόγος για γέλια.
Όμως το να γελάμε με τον ίδιο μας τον πόνο ειναι μια μορφή απώθησης της οδύνης που μας προκάλεσε και μας επιτρέπει να προσπερνάμε τυφλά τις αιτίες της προέλευσής του.
– Στις περισσότερες αυτοβιογραφίες που γνωρίζω, οι συγγραφείς κρατούν μια συναισθηματική απόσταση από τον πόνο του παιδιού.
Μικρή δόση ενσυναίσθησης και μια εντυπωσιακή έλλειψη εξανάστασης αποτελούν συνήθως τον κανόνα.
Η αδικία, η συναισθηματική αμνησία και η συνακόλουθη βιαιότητα των ενηλίκων δεν βρίσκονται στο επίκεντρο της ανάλυσης, απλώς περιγράφονται.
(Το ξύπνημα της Εύας, εκδ ροές – 2007)
—————————————
“Δεν ήταν τα ωραία ή τα ευχάριστα συναισθήματα αυτά που με οδήγησαν στη συνειδητοποίηση νέων πραγμάτων, αλλά εκείνα ενάντια στα οποία είχα παλέψει πιο έντονα: εκείνα δηλαδή που μ’ έκαναν να αισθάνομαι πρόστυχος, μικροπρεπής, τσιγκούνης, ανίκανος, ταπεινωμένος, απαιτητικός, πικρόχολος, μπερδεμένος και πάνω απ’ όλα, λυπημένος και μόνος μου.
Μέσα από αυτές ακριβώς τις εμπειρίες, τις οποίες είχα αποφύγει τόσο καιρό, σιγουρεύτηκα πως τώρα πια καταλαβαίνω κάτι για τη ζωή μου που προέρχεται από τον πυρήνα της ύπαρξής μου, κάτι που δεν θα μπορούσα να μάθω από κανένα βιβλίο!”
(Οι φυλακές της παιδικής μας ηλικίας ή Το δράμα του προικισμένου παιδιού, εκδ. Ροές – 2003)
————————————–
“Το κύριο θέμα όλων των βιβλίων μου είναι η άρνηση των δεινών που έχουμε υποστεί στην παιδική μας ηλικία. Καθένα από τα βιβλία πραγματεύεται κάποια πτυχή αυτού του φαινομένου και επικεντρώνεται σε ένα συγκεκριμένο ζήτημα”
H Άλις Μίλερ (1923-2010) σπούδασε στη Βασιλεία (Ελβετία) φιλοσοφία, ψυχολογία και κοινωνιολογία.
Μετά τη διδακτορική διατριβή της εκπαιδεύτηκε στη Ζυρίχη ως ψυχαναλύτρια και, για 20 χρόνια, εξάσκησε αυτό το επάγγελμα ενώ παράλληλα δίδασκε. Το 1980 αποφάσισε να σταματήσει την ψυχαναλυτική και διδακτική πρακτική και να ασχοληθεί με τη συγγραφή βιβλίων.
Από τότε έχει δημοσιεύσει 13 βιβλία, με τα οποία γνωστοποίησε στο ευρύ κοινό τα αποτελέσματα των ερευνών της όσον αφορά τις αιτίες και τις συνέπειες των τραυμάτων της παιδικής ηλικίας.
Πιο συγκεκριμένα η Άλις Μίλερ ασχολήθηκε με τους κρυφούς χειρισμούς των γονέων κατά τη διάρκεια της ανατροφής των παιδιών τους, με τις διάφορες στρατηγικές προφύλαξης ενάντια στα τραύματα της παιδικής ηλικίας, με τις συνέπειες απώθησης αυτών των τραυμάτων σε προσωπικό και κοινωνικό επίπεδο και τέλος, με τις σύγχρονες δυνανατότητες ανάλυσης των συνεπειών των παιδικών τραυμάτων.
Γι’ αυτές τις έρευνές της η συγγραφέας έχει κερδίσει τη διεθνή αναγνώριση.
Από την αρχική δημοσίευση του “Δράματος του Προικισμένου Παιδιού” (1979) ως την πρόσφατη αναθεώρησή του (1995) πέρασαν σχεδόν είκοσι χρόνια.
Σε αυτό το διάστημα, οι προσωπικές εμπειρίες της συγγραφέως, οι νέες θεραπευτικές μέθοδοι, τα ιστορικά των αναγνωστών και αναγνωστριών που επικοινώνησαν γραπτώς μαζί της, και που ο αριθμός τους υπολογίζεται σε πολλές χιλιάδες, καθώς και η συνεχιζόμενη έρευνά της γύρω από την παιδική ηλικία, την οδήγησαν σε περαιτέρω διευκρινήσεις και αναθεωρήσεις των προηγούμενων απόψεών της, τις οποίες κατέγραψε και ανέλυσε στα βιβλία της.
Πηγή: tvxs.gr, healingeffect
https://www.awakengr.com/koryfaia-psychologos-h-kakia-den-einai-emfyti-didasketai-stin-paidiki-ilikia/#google_vignette