γίνε ο Απρίλης της ψυχής σου… (μουσική και ταινία)
Τον άφησες να εγκατασταθεί μέσα σου… του άπλωσες στασίδι για να κάτσει… κι αυτός, απλώθηκε… κι εσύ στριμώχθηκες…
… σταμάτησες και να μιλάς… έπαψες να σκέπτεσαι… να νοιώθεις.. άρχισες να ξεχνάς ποιός είσαι…
Ο φόβος…
Φόβος γι αυτό που Εσύ θέλεις να είσαι… Εσύ, χωρίς τους όρους που σου θέτουν οι άλλοι…
Φόβος να είσαι ελεύθερος… φόβος για να ‘σαι ελεύθερος… φόβος για να εκφράσεις της ψυχής σου τη φωνή…
Κι όλα αυτά, για τους άλλους…φοβάσαι την αποδοκιμασία τους…
Παρ’ το αλλιώς… χωρίς τους κανόνες που σου βάζουν οι άλλοι… χωρίς τη φυλακή της σκέψης και της ψυχής…
Τόλμησε να μιλήσεις για τις δικές σου Αξίες… τα δικά σου θέλω… την δική σου ελευθερία… την δική σου φωνή…
Αρκετά τίμησες τους άλλους… καιρος να τιμήσεις Εσένα… ν’ ακολουθήσεις τη φωνή της δικής σου καρδιάς…
Ζήσε τις δικές σου αλήθειες… και τότε θα δεις, πως στην ουσια δεν ήταν οι άλλοι που σ’ έκριναν… δεν ήταν οι φωνές των άλλων, αλλά η φωνή η δική σου…
Η επιλογή, είναι στα δικά σου χέρια και κανείς δεν μπορεί να σου την πάρει…. παρά μόνο Εσύ.
Πέτα τους φόβους σου μακρυά…
Ζήσε την αλήθεια σου με αγάπη και σεβασμό…
Γίνε ο Απρίλης της ψυχής σου…
καλησπέρα…
Καλλιόπη
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Αγαπημένη μας Καλλιόπη…
Αυτόν πρέπει να κερδίσουμε…
με το κύταγμα μας του κάθε ενος…
Μεχρη τελευταίας πνοής…
Υπέροχο… Κ. Καλλιόπη…
Ο φόβος …
Ειναι τρομερός…
Δεν υπάρχει άνθρωπος δύχως φόβο…
Μόνο ο καθαρός…
Και ελεύθερος…
Δεν φοβάτε…
Ούτε τον Θάνατο…
Γιατί έχει πεθάνει πρην πεθάνει…
Όμως…
Ένας άνθρωπος…
Που ο φόβος από τρομακτικό περιβάλλον…
Τον τυληξε …
Ειδικά από μικρή ευαίσθητη ηλικία…
Με πληγές που δεν είναι…
Αλλά είναι ακροτγριασμένος ολόκληρος…
Αν δειψά την αλήθεια…
Την ελευθερία…
Μέσα από όλο αυτό…
Τον πόνο και τον φόβο…
Θα επαναστατήσει…
Ψάχνοντας το νόημα όλων αυτών…
Και το νόημα της ζωής…
Και της ζωής του…
Πολλά τα λάθοι…
Αλλά μέσα σε αυτά ..
Είναι πραγματικά αυτός…
Που ψάχνει τον εαυτό του…
Προσπαθοντας να συνδέσει τα ακροτγριασμένος κομμάτια…
Μα όμως αρχίζει και νιώθει…
Ζει…
Σαν εντελώς ατελές ον…
Σκεπτόμενος…
Διαρκώς…
Σε προβληματισμό…
Φιλοσοφία…
Με υπέροχες αλλά και τραγικές στιγμές της ζωής του…
Βρίσκει κατά περίεργο τρόπο…
Μάλλον κατά της δυνάμεις της ζωής…
Να βρεί…
Την ζωή…
Χρησιμοποιεί όλα τα μέσα…
Από αυτά που νιώθει…
Ξεσπά…
Τα σπα όλα στον εαυτό του…
και Μάτα πάλη από την αρχή…
Και δού…
Έρχεται ο χάρτης…
Έρχεται το νόημα…
Έρχεται η ζωή…
Και οι απαντήσεις ….
Όχι όλες…
Για να ξανά πευτεις …
Όμως τι γίνετε όταν κουράζεσαι…
Όταν συνηδυτοποοεις ότι οι δυνάμεις που είχες νέος…
Σε εγκαταλείπουν…
Όταν προδηδεις και την αλήθεια…
Δίνοντας λάδι στα πάθοι…
Συνηδητοποοόμτας ότι οι πληγές …
Δεν έκλεισαν…
Ξυπνόντας τον παλιό σου εκτός ευτό…
Και τις σκαλίζεις με τους παλιούς ανθρώπους…
Χάνοντας μέσα σε δύσβατα μονοπάτια…;
Όταν αφηνεσαι…
Στην φθορά…
Και πλέον δεν έχεις την ίδια δύναμη να σηκωθείς…
Απλά τα παρατάς…
Χάνοντας μέρα με την μέρα…
Ολομόναχος πλέον…
Απο όλους…
Και κύριος με αναίσθητο εαυτό ..
Σε νάρκη…
Δύχως δυνη…
Απλά μηχανικά…
Και όλα καλά με περιβάλλον που σε πνίγει. .
Από την μια…
Εσύ…
Προδωτης…
Της ύπαρξής σου ..
Και από την άλλη τα κόμματα που πρέπει να υπερβείς ..
Μέσα στην πάντα θαλασσοταραχή..
Ξέροντας ότι …
Υπάρχει αυτός…
Που σου δείχνει τον δρόμο…
Για όλα αυτά…
Κύριος .Ε τον παλιό ευτό σου…
Ότι δεχόμενος μόνο με την δυναμη του…
Να περπατήσεις πάνω σε όλα τα κύματα ..
Αυτής της σταγωνιτσας της ζωής…
Και τις σκαλίζεις με τους παλιούς ανθρώπους…
Που ο άπειρος ανθρωπος τόσα νιώθει ..
Χωρής Δύναμη…
Χωρής το χώμα…
Που θα δώσει την δύναμη να καρποφορήσει ..
Μα σίγουρα θα χρειαστεί…
Καθάρισμα…
Ξεχωρταριασμα…
Κλάδεμα…
Χάνεσαι στις αδυναμίες σου…
Ακροτγριαζεσαι…
Λάθος…
Καλησπέρα σας…
και σε όλους…
Από τη στιγμή που ακουγεται το πρώτο μας κλάμα, ως την τελευταία μας ανάσα θανάτου, ο φόβος κυριαρχεί στη ζωή μας… κι αυτή είναι η τραγική αλήθεια…
Καλησπέρα Κωνσταντίνε