Γιατί τελικά αυτό που συγκλονίζει δεν είναι μόνο ο θάνατος μιας νέας γυναίκας. Είναι η αγάπη που υπήρχε γύρω της. Η ποιότητα αυτής της αγάπης. Η συνέπεια. Η παραμονή. Το «είμαι εδώ» που δεν ειπώθηκε μόνο στις εύκολες στιγμές, αλλά αποδείχθηκε μέσα στον φόβο, στην αρρώστια, στην αγωνία και στην καθημερινή φθορά.
Προβολές:687
Και ναι… μέσα στον πόνο αυτής της απώλειας, ίσως αυτό το ζευγάρι άφησε πίσω του ένα σπουδαίο μάθημα για όλους μας:
ότι η αφοσίωση ακόμη υπάρχει.
Ότι η πίστη ακόμη συγκινεί.
Ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αγαπούν όχι μόνο με λόγια, αλλά με ολόκληρη τη ζωή τους.
Αν κοιτάξει ο καθένας μας μέσα του και γύρω του, δεν ξέρω αν θα βρει άλλο ζευγάρι τόσο αγαπημένο… τόσο αληθινό…
Γιατί Η ΑΓΑΠΗ, ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ… ΟΧΙ ΛΟΓΙΑ…
Καλλιόπη
Κάτι που με συγκίνησε σε αυτήν τη γυναίκα που πέθανε πρόσφατα, την οποία δεν γνώριζα αλλά την έμαθα τώρα μέσα από τις δημοσιεύσεις, είναι η αφοσίωση του συζύγου της.
Με συγκίνησαν, επίσης, τα αφιερώματα σε εκείνον, αναγνωρίζοντας την πίστη και την αφοσίωση ως αρετές.
Σε έναν κόσμο όπου η απιστία βαφτίζεται «ανάγκη», οι παράλληλες σχέσεις παρουσιάζονται σχεδόν ως φυσιολογικές και η συναισθηματική ανευθυνότητα περνά συχνά για ελευθερία, το γεγονός ότι ένας άνθρωπος εκτιμάται επειδή στάθηκε πιστός, παρών και βαθιά αφοσιωμένος στον άνθρωπό του, με κάνει να νιώθω πως δεν έχουν χαθεί ακόμη όλα.
Γιατί τελικά αυτό που συγκλονίζει δεν είναι μόνο ο θάνατος μιας νέας γυναίκας. Είναι η αγάπη που υπήρχε γύρω της. Η ποιότητα αυτής της αγάπης. Η συνέπεια. Η παραμονή. Το «είμαι εδώ» που δεν ειπώθηκε μόνο στις εύκολες στιγμές, αλλά αποδείχθηκε μέσα στον φόβο, στην αρρώστια, στην αγωνία και στην καθημερινή φθορά.
Σήμερα οι άνθρωποι μιλούν εύκολα για σχέσεις, αλλά δύσκολα μένουν. Μιλούν για πάθος, αλλά όχι για ευθύνη. Για επιθυμία, αλλά όχι για δέσμευση.
Κι όμως, η αληθινή αγάπη δεν φαίνεται στις όμορφες φωτογραφίες ούτε στα μεγάλα λόγια. Φαίνεται όταν ο άλλος αρρωσταίνει. Όταν αλλάζει. Όταν κουράζεται. Όταν η ζωή χάνει τη λάμψη της και χρειάζεται χαρακτήρα για να μείνεις.
Κι εκείνος έμεινε.
Έμεινε δίπλα της όχι σαν υποχρέωση, αλλά σαν άνθρωπος που είχε ενώσει τη ζωή του με τη δική της τόσο βαθιά, που ο πόνος της έγινε δικός του πόνος. Και ίσως γι’ αυτό τόσοι άνθρωποι συγκινήθηκαν από εκείνον. Γιατί μας θύμισε κάτι που έχουμε αρχίσει να ξεχνάμε: ότι η πίστη δεν είναι αδυναμία. Είναι δύναμη χαρακτήρα. Είναι επιλογή. Είναι αξία.
Η επιλογή ενός συντρόφου για μια ολόκληρη ζωή είναι ίσως το πιο καθοριστικό «λαχείο» που μπορούμε να κερδίσουμε. Όχι επειδή βασίζεται στην τύχη, αλλά επειδή καθορίζει την ποιότητα της καθημερινότητάς μας, την πορεία των ονείρων μας και τον τρόπο που υπάρχουμε μέσα στον κόσμο.
Ο σωστός άνθρωπος δεν είναι τέλειος. Είναι όμως εκείνος που μας κάνει να νιώθουμε ασφαλείς μέσα στην αλήθεια μας.
Και αυτός ο άντρας, μέσα από τον τρόπο που στάθηκε στη γυναίκα του, απέδειξε τι σημαίνει σύντροφος. Όχι στα λόγια. Στις πράξεις. Στην παραμονή. Στην αξιοπρέπεια της αγάπης.
Γιατί η αγάπη δεν είναι μόνο το «σ’ αγαπώ».
Είναι το «μένω».
Το «αντέχω μαζί σου».
Το «δεν ψάχνω αλλού όταν δυσκολεύουν τα πράγματα».
Το «κρατώ το χέρι σου ακόμη κι όταν φοβάμαι ότι θα σε χάσω».
Και ίσως αυτό να είναι σήμερα η μεγαλύτερη μορφή επανάστασης: να αγαπάς καθαρά σε έναν κόσμο που έχει μάθει να δικαιολογεί τη φυγή.
Δεν χρειαζόμαστε άλλους ανθρώπους που ξέρουν να ενθουσιάζονται εύκολα και να φεύγουν γρήγορα. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που ξέρουν να μένουν. Που αντιλαμβάνονται ότι η αγάπη δεν είναι μόνο συναίσθημα, είναι στάση ζωής, ευθύνη, συνέπεια και καθημερινή επιλογή.
Γιατί στο τέλος, η πραγματική τύχη δεν είναι να βρεις έναν άνθρωπο για τις εύκολες μέρες. Είναι να βρεις εκείνον που θα σταθεί δίπλα σου όταν η ζωή διαλύεται. Εκείνον με τον οποίο δεν φοβάσαι να γεράσεις, να αρρωστήσεις, να λυγίσεις.
Και ναι… μέσα στον πόνο αυτής της απώλειας, ίσως αυτό το ζευγάρι άφησε πίσω του ένα σπουδαίο μάθημα για όλους μας:
ότι η αφοσίωση ακόμη υπάρχει.
Ότι η πίστη ακόμη συγκινεί.
Ότι υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αγαπούν όχι μόνο με λόγια, αλλά με ολόκληρη τη ζωή τους.
Αγγελική Μπολουδάκη
Προβολές : 687
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
σημερα προβαλλουν ως προτυπα κατι σκουπιδια ινφλουενσερ που κυνηγαν τα κλικς για τη κονομα. το συστημα δεν τον ενδιαφερει να αγαπας τον συντροφο σου με σοβαρο προβλημα υγειας, το συστημα ενδιαφερεται μονο πως να ξεφτιλιστεις για το χρημα, οπως τρεχουν μερικοι στα ριαλιτι. και τι καταλαβαινουν; ξεφτιλιζονται για το χρημα.. Τραιανε Δελλα εισαι προτυπο για ολους μας, αλλα δυστυχως τα κοριτσια δεν θελουν να αγαπανε τον συντροφο τους, αγαπανε τη μερσεντες που εχει ο συντροφος και το χρημα καιρος ειναι να κλεισουμε τις τηλεορασεις, για να στειλουμε τα σκουπιδια στα σκουπιδια. δυναμη και κουραγιο στους οικειους της Γωγως Μαστροκωστας, θα σας προσεχει εκει ψηλα που πηγε.
…… …… το κακο με αυτον τον τοπο ειναι που ξεχνα το παρελθον του………………και σταματω εδω ………………..γιαυτο δεν θελω να γραφω ,και προτιμω τα χιουμοριστικα . ευχαριστω.