ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΑΙΩΝΙΟ

ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΑΙΩΝΙΟ

27 Ιουνίου, 2026 1 Από Καλλιόπη Σουφλή
Προβολές:465
Μοίρασέ το

 

Η έλλειψη της μάνας, δεν καλύπτεται ποτέ.

 

Το διάλεξα για σήμερα,  γιατί Η ΜΑΝΑ, είναι κομμάτι της ζωής όλων μας… 

Για κάποιους  “έφυγε”, για κάποιους “πέθανε”…

Γι αυτούς που “έφυγε”, η αγάπη και η μνήμη δεν πεθαίνουν ποτέ… 

 

Καλλιόπη

ΕΙΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΑΙΩΝΙΟ
Ήταν Σάββατο, παραμονή της εικοστής εβδόμης Ιουνίου. Έχουν περάσει από τότε εικοσιτέσσερα χρόνια κι είναι σαν να ήταν χθες.
Είκοσιτρείς μήνες στο κρεβάτι, η ζωή της έφευγε σιγά-σιγά.
Σαν το αναμμένο κερί που λιώνει στο μανουάλι, έλιωνε κι αυτή.
Την νύχτα της Παρασκευής προς την εικοστή έκτη Ιουνίου, ξημερώματα Σαββάτου, την είδα στον ύπνο μου νεκρή στο νεκροκρέβατο και δίπλα της ζωντανός ο γυιός μου Ιπποκράτη.
Κατάλαβα την προειδοποίηση.
Το πρωί είπα το όνειρο στα μέλη της οικογενείας μου.
Ήταν μία προειδοποίηση, τους είπα.
Σύντομα, ίσως και αυθημερόν, η μάνα μου θα «έφευγε»…
Ήμουν τότε, Αρχιμάγειρος στον Ναυτικό Όμιλο Ελλάδος.
Απόγευμα Σαββάτου κι η βραδιά απέπνεε μια απόκοσμη γαλήνη.
Κατάλαβα….το μήνυμα ελήφθη…
Ο Όμιλος γεμάτος κόσμο, τα τραπέζια στην βεράντα πλήρη. Από νωρίς με ειδοποιούν από το σπίτι, ότι έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση κι η μάνα μου «φεύγει».
Ο πίνακας με τις παραγγελίες γεμάτος κι εγώ στον συντονισμό και στην μεγάλη πίεση…στα τηγάνια!
Πως να φύγω;
«Έλα, γρήγορα, η μάνα σου πεθαίνει»…άλλη μια τηλεφωνική προειδοποίηση κι οι παραγγελίες έχουν πάρει φωτιά.
Πως να φύγω;
Δώδεκα η ώρα κι οι παραγγελίες κόπασαν… κάπου μια μάνα πεθαίνει και κάπου υπάρχει ένα καθήκον.
Γεμάτος αγωνία…δίνω τις τελευταίες οδηγίες στα παιδιά της ομάδας μου.
Γρήγορα στο αυτοκίνητο. Η παραλιακή πυγμένη! Τα αυτοκίνητα σημειωτόν.
Ζέστη πολύ, ο ιδρώτας κυλά ανεμπόδιστος, κυρίως από την αγωνία να την προλάβω ζωντανή.
Η ταχύτητες στην πρώτη και την δευτέρα!
Άνοιξε Θεέ μου τον δρόμο, μονολογώ…
Στην Γλυφάδα είμαστε σχεδόν ακίνητοι.
«Θεέ μου, φωνάζω δυνατά μέσα στην καμπίνα του αυτοκινήτου, κράτα την στην ζωή λίγο ακόμα να την προλάβω».
Ξεπερνάμε τ´ ΑΣΤΕΡΙΑ Γλυφάδας. Ο δρόμος ανοίγει. Δυο χιλιόμετρα απομένουν.
Φθάνω αλαφιασμένος….
Κτυπώ το κουδούνι από κάτω, ν´ ανοίξουν οι δικοί μου την πόρτα του διαμερίσματος.
Το ασανσέρ σταματημένο σε κάποιο όροφο, λες και το έκανε επίτηδες κι αυτό.
Τρία, τρία τα σκαλοπάτια και με τα πόδια στον τρίτο όροφο, στο σπίτι μου.
Η μάνα μου αγωνίζεται με βαθιές ανάσες να κρατηθεί στην ζωή, για να προλάβει να με αποχαιρετήσει.
Αχ μάνα, μάνα, πόση δύναμη έχεις για τα παιδιά σου!
Την πλησιάζω… Ανασαίνει δύσκολα και το στήθος πάλλεται δυνατά, καταβάλλοντας μεγάλο αγώνα να κρατηθεί στην ζωή για να με δει για τελευταία φορά.
Παίρνω το χεράκι της, σαν καλαμάκι ήταν πια ο καρπός του. Το κλείνω στην αριστερή μου παλάμη και τις το χαϊδεύω τρυφερά με το άλλο μου χέρι. Ηρεμεί… δεν βαριανασαίνει.
Το χειλάκι της δεν κινείται πια με βία.
Κοιμήθηκε, σκέφτηκα. Μα εκείνη δεν είχε κοιμηθεί για να ξυπνήσει, είχε κοιμηθεί, έτσι ήσυχα και ήρεμα για πάντα.
Δεν της έκλεισα τα μάτια, τα είχε κλείσει μόνη της.
Χάιδεψα το μαγουλάκι της, μια πέτσα είχε απομείνει πάνω στα οστά του προσώπου της. Της φίλησα τρυφερά το μέτωπο. Αχ μάνα μου, μάνα μου, πόσα έπρεπε να είχα κάνει για σένα και δεν έκανα!
Είναι εικοσιτέσσερα χρόνια που έχει «φύγει».
Κι αν μεγάλωσα πια κι αν είμαι στα εξήντα εννιά μου χρόνια κι αν έχω τα παιδιά μου και το εγγονάκι μου κι αν καμαρώνω γι αυτά, παρ´ όλ´ αυτά, αισθάνομαι μόνος μέσα στην γη, μόνος και πεντάρφανος.
Η έλλειψη της μάνας, δεν καλύπτεται ποτέ.
Πέρασαν κι όλας εικοσιτέσσερα χρόνια, χωρίς αυτό το αγνό πλασματάκι που ο Θεός μου χάρισε για μάνα.
Μάνα-μάνα…. Πόσο μεγάλη είσαι, όποια κι αν είσαι, μιας κι εσύ μας χαρίζεις του Ήλιου το φως!
Πόσο πιο καλοί άνθρωποι θα ήμασταν αν μπορούσαμε να σε αγαπήσουμε όπως μας αγάπησες κι εσύ!
Αχ και να μπορούσε ένα μου δάκρυ από αυτά που ποτίζουν αυτήν την στιγμή τα μάγουλα μου να έσταζε επάνω σου και να σε ανέσταινε για ένα λεπτό, να άκουγα την φωνή σου να με καλεί με την λαχτάρα που με καλούσες…γυιε μου!
Να νιώσω για άλλην μια φορά, όλα αυτά τα συναισθήματα αγάπης που έκρυβε για μένα, η αγνή ψυχούλα σου.
Εικοσιτέσσερα χρόνια μάνα μου κι αν γερνάω κι αν πορεύομαι μοναχός, μέσα στην πολυπληθυσμικότητα του κόσμου, μιαν ελπίδα έχω…
Η μητρική σου δύναμη, να με τραβήξει κοντά σου, εκεί που η ανάλαφρη ψυχούλα σου, σε οδήγησε μετά την «φυγή» σου!
Εικοσιτέσσερα χρόνια! Πόσο γρήγορα περνά ο καιρός…

Πηγή

Προβολές : 465

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,

Δώδεκα χρόνια, συνταξειδεύουμε μαζί στον χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Σ’ αυτά τα χρόνια, στάθηκα δίπλα σας , με μοναδικό στόχο την ενημέρωσή σας, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες γι'αυτήν. Μετά την διαγραφή του πρώτου μου ιστολογίου, αναγκάστηκα να πάω σε άλλη πλατφόρμα και να πληρώνω ένα σημαντικό ποσόν κάθε μήνα, για την ασφάλεια του ιστολογίου μου.

Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση 'Make this a monthly donation' και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι 'Donate with PayPal' αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η 'Donate with a Debit or Credit Card', αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.

Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή


ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ


Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
  • Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
  • Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
  • Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
  • Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
  • Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.