Εκπληκτικό άρθρο που ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ. Το σύνδρομο της “ιερής” ελληνικής οικογενειακής πολυκατοικίας! Το ελληνικό “ιερό” τοτέμ της συγχώνευσης. Το μνημείο του “να είμαστε όλοι μαζί”. Της ενοχής. Της αόρατης επιτήρησης. Του ψυχικού ομφάλιου λώρου που δεν κόπηκε ποτέ.
Και αυτό θέλει τεράστιο θάρρος.
Θυμάμαι τον πατέρα μου να μου φέρνει το βιβλίο “Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ” του Χαλίλ Γκιμπράν, στα δεκάξι μου χρόνια, δώρο στη γιορτή μου… κι έγινε το αγαπημένο μου… ο οδηγός μου στη ζωή…
Κι έτσι μεγάλωσα και τα παιδιά μου… κι εύχομαι κάποια στιγμή να καταλάβουν πως επέλεξα την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥΣ, από από σχέση καταπιεστική…
Κι είμαι περήφανη γι αυτά… γιατί έγιναν ΑΝΤΡΕΣ…
Γιατί έχουν τους δικούς τους δρόμους να διαβούν, αλλά δεν ξεχνούν τις ρίζες τους…
Καλλιόπη Σουφλή
Παναγιώτης Μαρκόπουλος
Χαλίλ Γκιμπράν: Τα παιδιά μας δεν μας ανήκουν – Ένα ποίημα οδηγός
Ένα διαχρονικό ποίημα που θα έπρεπε να διαβάσουν όλοι οι γονείς (και όχι μόνο)
Ο Χαλίλ Γκιμπράν γεννήθηκε το 1883 στον Λίβανο και πέθανε το 1931 στη Νέα Υόρκη. Ήταν ποιητής, μυθιστοριογράφος και ζωγράφος. Πιθανώς να μην είχατε ξανακούσει μέχρι σήμερα γι’αυτόν, όμως αξίζει να γνωρίσετε, καθώς ανάμεσα στα σημαντικά έργα του και συγκεκριμένα στη συλλογή «Ο Προφήτης», υπάρχει ένα ποίημα αφιερωμένο στους γονείς που αποτελεί πραγματικό ύμνο στα παιδιά. Αν και δεν ήταν ο ίδιο ο συγγραφέας πατέρας, μέσα από το παρακάτω ποίημα κατάφερε να συγκινήσει, να εμπνεύσει και να συμβουλέψει όλους τους πατεράδες της Γης.
Απολαύστε το ποίημα «Για τα παιδιά»:
Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου
είναι οι γιοι και οι κόρες
της λαχτάρας της Ζωής για Ζωή.
Δημιουργούνται μέσα από εσένα,
αλλά όχι από εσένα.
Και αν και βρίσκονται μαζί σου, δεν σου ανήκουν.
Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου,
αλλά όχι τις σκέψεις σου.
Αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να προσπαθήσεις
να τους μοιάσεις αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα.
Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο
που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε στα όνειρα σου.
Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω
ούτε ακολουθεί
στο δρόμο του το χθες.
Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους,
αλλά όχι και στις ψυχές τους.
Είσαι το τόξο από το οποίο
τα παιδιά σου σαν ζωντανά βέλη
ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.
Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς
προς το άπειρο
και κομπάζει ότι με την δύναμή του
τα βέλη μπορούν να πάνε γρήγορα
και μακριά.
Ας χαροποιεί τον τοξότη
ο κομπασμός του.
Αφού ακόμα και αν αγαπάει το βέλος που πετάει
έτσι αγαπά και το τόξο που μένει στάσιμο.
Photo by Ben White on Unsplash
Πρόκειται για ένα εξαιρετικό ποίημα που προκαλεί σκέψη, καθώς πραγματεύεται για το πώς πρέπει να σκέφτονται οι γονείς κατά την ανατροφή των παιδιών τους, όχι να τα θεωρούν ως ιδιοκτησία τους αλλά ως μέρος της«συμπαντικής ψυχής».
Τα παιδιά μας, δεν μας χρωστάνε τίποτα, δεν ήταν επιλογή τους να γεννηθούν. Εμείς τους χρωστάμε τα πάντα!
Οι γονείς φοβούνται τόσο πολύ ότι τα παιδιά τους θα κάνουν τα ίδια λάθη με εκείνους, και προσπαθούν να τα προστατέψουν. Όμως αν ένα παιδί δεν «πέσει», πώς μπορεί να μάθει την διαδρομή «προς τα πάνω»;
Τα παιδιά μας δεν είναι συνέχειά μας! Έχουν την δική τους ιδιοσυγκρασία, όνειρα, ταξίδι και προορισμό. Να πετάτε δίπλα τους, χωρίς να σας βλέπουν. Η υπερπροστασία πολλές φορές είναι ίσως και χειρότερη και από την αδιαφορία. Μέτρον άριστον!
Πάνω από όλα πρέπει να έχετε εμπιστοσύνη στα παιδιά σας, να νιώθουν συνέχεια ένα αόρατο χέρι να τα κρατά, χωρίς να νιώθουν το άγχος ότι θα σας απογοητεύσουν. Κάθε παιδί, όπως και κάθε άνθρωπος είναι ξεχωριστός, και οι γονείς συχνά μπερδεύουν την τοξική κτητικότατα, με την ολοκληρωτική αγάπη, υποστήριξη και πλήρης και αδιαμφισβήτητη αποδοχή.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
https://www.youtube.com/watch?v=mJWVoQ85N5s ΔΕΝ ΦΑΝΤΑΖΕΣΑΙ τι πάνε να κάνουν ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ πριν χάσουν την εξουσία
Κατάλοιπα της τουρκοκρατίας. Κακές συνήθειες που δεν μπορέσαμε να αποβάλλουμε.
Είχα παρακολουθήσει 1-2 επεισόδια από ένα τουρκοσίριαλ για να έχω μία ιδίαν άποψη περί τίνος πρόκειται.
Έδειχνε ένα μεγάλο σπίτι στο οποίο έμεναν ο πάτερ-φαμίλιας μετά της συζύγου του, οι γιοί και οι κόρες με τους γαμπρούς και τις νυφάδες και τα εγγόνια. Και έλεγα: βρε, κάτι μου θυμίζει αυτό….
Εξαιρετικό…