Η αλλαγή αρχίζει όταν σταματάμε να χρησιμοποιούμε τη γνώση ως άλλοθι και αρχίζουμε να τη μετατρέπουμε σε ευθύνη.
Προβολές:150
Γιατί η ζωή δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το λεξιλόγιό σου. Ενδιαφέρεται για τη συμπεριφορά σου. Οι σχέσεις σου δεν θεραπεύονται επειδή εξηγείς γιατί πληγώνεις. Ο άλλος δεν πονάει λιγότερο επειδή εσύ έχεις εξαιρετική ανάλυση για το γιατί τον πόνεσες.
Πόσοι άνθρωποι λένε με απόλυτη βεβαιότητα: «Εγώ γνωρίζω τον εαυτό μου. Ξέρω τις αδυναμίες μου».
Και πράγματι, τις ξέρουν. Τις έχουν ονοματίσει, τις έχουν ταξινομήσει, μπορεί να τις έχουν κάνει και μικρή παρουσίαση PowerPoint μέσα τους.
«Έχω θέματα εμπιστοσύνης».
«Είμαι αναβλητικός».
«Θυμώνω εύκολα».
«Δυσκολεύομαι να βάλω όρια».
«Έχω ανάγκη από επιβεβαίωση».
Υπέροχα. Και μετά;
Γιατί το θέμα δεν είναι αν μπορείς να περιγράψεις με ακρίβεια το μοτίβο σου. Το θέμα είναι αν σταματάς να το επαναλαμβάνεις σαν αγαπημένη σειρά που την ξαναβλέπεις κάθε χρόνο, παρόλο που ξέρεις απ’ έξω και το τέλος και τη ζημιά που θα αφήσει πίσω της.
Η ονομασία δεν είναι αλλαγή.
Το να πεις «έχω θυμό» δεν σημαίνει ότι έμαθες να μη γκρεμίζεις ό,τι βρεις μπροστά σου όταν θυμώνεις. Το να πεις «φοβάμαι την εγκατάλειψη» δεν σημαίνει ότι απέκτησες δικαίωμα να ελέγχεις, να πιέζεις ή να δοκιμάζεις συνεχώς τους άλλους για να δεις αν θα μείνουν. Το να πεις «είμαι έτσι γιατί πληγώθηκα» δεν σημαίνει ότι πήρες ισόβια άδεια να πληγώνεις.
Η γνώση είναι σημαντική. Αλλά από μόνη της δεν σώζει κανέναν.
Αν έσωζε, όλοι όσοι ξέρουν ότι το κάπνισμα βλάπτει θα το είχαν κόψει, όλοι όσοι ξέρουν ότι χρειάζονται ύπνο θα κοιμόντουσαν νωρίς, και όλοι όσοι λένε «ξέρω ότι κάνω λάθος» θα είχαν σταματήσει να το κάνουν με τόση αφοσίωση.
Η πραγματική επίγνωση δεν φαίνεται στο πόσο ωραία μιλάς για τον εαυτό σου. Φαίνεται στο τι κάνεις όταν το μοτίβο σου ξαναχτυπάει την πόρτα με το γνωστό του ύφος: «Έλα, πάμε μία από τα ίδια».
Εκεί κρίνεται η αλλαγή.
Όταν μπορείς να σταματήσεις πριν αντιδράσεις.
Όταν μπορείς να πεις «φταίω» χωρίς να προσθέσεις αμέσως «αλλά».
Όταν ζητάς συγγνώμη χωρίς υποσημειώσεις.
Όταν αναλαμβάνεις την ευθύνη χωρίς να τη μεταμφιέζεις σε τραύμα, χαρακτήρα, ζώδιο ή «έτσι είμαι εγώ».
Γιατί όχι, το «έτσι είμαι εγώ» δεν είναι επιχείρημα. Είναι συχνά η πιο κομψή δικαιολογία για να μην κάνεις τίποτα.
Η αυτογνωσία δεν είναι διακόσμηση προσωπικότητας. Δεν είναι να κρεμάς στον τοίχο του εαυτού σου ταμπελάκια με τις πληγές, τις αδυναμίες και τα μοτίβα σου και να λες: «Ορίστε, τα ξέρω».
Ωραία που τα ξέρεις. Τώρα τι θα τα κάνεις;
Και κάπου εδώ χρειάζεται να πούμε και κάτι λίγο άβολο. Γιατί η αλήθεια, συνήθως, δεν έρχεται με μαξιλαράκι.
Όταν γνωρίζεις ότι μια συμπεριφορά σου πληγώνει και παρ’ όλα αυτά τη συνεχίζεις, ενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιείς αυτή τη γνώση για να ζητάς ανοχή, κατανόηση ή ειδική μεταχείριση, τότε η αυτογνωσία παύει να είναι αρετή.
Γίνεται άλλοθι.
Και πολλές φορές γίνεται χειραγώγηση με ωραίο περιτύλιγμα.
«Μα σου είπα ότι έχω θέματα».
«Ξέρεις ότι δυσκολεύομαι».
«Εγώ έτσι είμαι».
«Αφού το ξέρεις, γιατί πληγώνεσαι;»
Όχι. Δεν πάει έτσι.
Το ότι γνωρίζεις το μοτίβο σου δεν σημαίνει ότι οι άλλοι υπέγραψαν συμβόλαιο να το υπομένουν. Δεν σημαίνει ότι οφείλουν να στέκονται ακίνητοι μέσα στη ζημιά σου, επειδή εσύ έχεις μάθει να την περιγράφεις με ωραίες λέξεις.
Η επίγνωση δεν είναι άδεια χρήσης ανθρώπων.
Αν ξέρεις ότι πληγώνεις και δεν κάνεις τίποτα για να αλλάξεις, το πρόβλημα δεν είναι πια μόνο η δυσκολία σου. Είναι και η ευθύνη που αποφεύγεις.
Και όταν ζητάς από τους άλλους να κατανοούν ξανά και ξανά αυτό που εσύ δεν προσπαθείς να μετακινήσεις, τότε δεν ζητάς αγάπη.
Ζητάς ανοχή χωρίς όρια.
Και αυτό, όσο κι αν το βαφτίσεις «αυτογνωσία», δεν είναι εξέλιξη. Είναι χειρισμός με λεξιλόγιο αυτοβελτίωσης.
Γιατί η ζωή δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το λεξιλόγιό σου. Ενδιαφέρεται για τη συμπεριφορά σου. Οι σχέσεις σου δεν θεραπεύονται επειδή εξηγείς γιατί πληγώνεις. Ο άλλος δεν πονάει λιγότερο επειδή εσύ έχεις εξαιρετική ανάλυση για το γιατί τον πόνεσες.
Η γνώση φωτίζει. Η πράξη αλλάζει.
Και κάπου εδώ χρειάζεται να είμαστε ειλικρινείς: μερικές φορές δεν έχουμε αυτογνωσία. Έχουμε απλώς καλό βιογραφικό των δυσκολιών μας.
Η αλλαγή αρχίζει όταν σταματάμε να χρησιμοποιούμε τη γνώση ως άλλοθι και αρχίζουμε να τη μετατρέπουμε σε ευθύνη.
Όχι όταν λέμε «ξέρω».
Αλλά όταν ζούμε διαφορετικά από αυτό που ξέραμε μέχρι χθες.
Αγγελική Μπολουδάκη
Προβολές : 150
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Η Αόρατη Κραυγή του Φροντιστή: Όταν η «Υποχρέωση» Μετατρέπεται σε Ισόβιο Βάρος
Υπάρχει μια αόρατη στρατιά ανθρώπων ανάμεσά μας.
Άνθρωποι που ξυπνούν και κοιμούνται με την ίδια αγωνία. Που ζουν κλεισμένοι μέσα σε τέσσερις τοίχους, βλέποντας τη δική τους ζωή να συρρικνώνεται μέρα με τη μέρα. Τα όνειρά τους αναβάλλονται, οι σχέσεις τους χάνονται, η υγεία τους φθείρεται, γιατί έχουν αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη φροντίδα ενός ηλικιωμένου ανθρώπου με άνοια, σοβαρές κινητικές δυσκολίες ή ψυχιατρική νόσο.
Είναι οι οικογενειακοί φροντιστές.
Άνθρωποι που δίνουν καθημερινά μια μάχη χωρίς ωράριο, χωρίς άδεια, χωρίς ξεκούραση και, πολλές φορές, χωρίς καμία ουσιαστική βοήθεια. Συχνά, αντί να εισπράττουν ευγνωμοσύνη ή στήριξη, βρίσκονται αντιμέτωποι με προσβολές, επιθετικότητα, δύσκολες συμπεριφορές και μια εξάντληση που δεν είναι μόνο σωματική αλλά βαθιά ψυχική.
Ο σκοπός της αλληλεγγύης
Για όσους πιστεύουν, ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο για να ζει μέσα στην αγάπη και την αλληλεγγύη. Να στηρίζει τον συνάνθρωπό του, να μοιράζεται τα βάρη του και να μην αφήνει κανέναν μόνο απέναντι στον πόνο.
Η ανθρώπινη ζωή δεν προορίζεται να είναι ένας μοναχικός αγώνας. Κανένας άνθρωπος δεν πλάστηκε για να σηκώνει μόνος του έναν σταυρό που απαιτεί τη δύναμη πολλών.
Κι όμως, η πραγματικότητα συχνά μοιάζει διαφορετική.
Πολλοί άνθρωποι περιορίζονται στον δικό τους μικρό κόσμο. Ό,τι δεν τους αγγίζει προσωπικά μοιάζει να γίνεται αόρατο. Έτσι, ο φροντιστής μένει μόνος, όχι επειδή δεν υπάρχουν άνθρωποι γύρω του, αλλά επειδή λίγοι αντιλαμβάνονται το βάρος που κουβαλά.
Η αδιαφορία, πολλές φορές, πληγώνει περισσότερο ακόμη και από την ίδια τη δυσκολία.
Ο νόμος της αγάπης και η ανθρώπινη ευθύνη
Η ουσία κάθε πίστης, αλλά και κάθε ανθρώπινης ηθικής, είναι μία: να στεκόμαστε δίπλα σε εκείνον που υποφέρει.
Να γινόμαστε χέρι βοήθειας όταν κάποιος λυγίζει.
Να μοιραζόμαστε τα βάρη αντί να τα παρακολουθούμε από απόσταση.
Κι όμως, συχνά συμβαίνει το αντίθετο. Είναι εύκολο να δεχόμαστε όσα μπορεί να μας προσφέρει ένας άνθρωπος —τον χρόνο του, την αγάπη του, τη φροντίδα του— αλλά όταν εκείνος εξαντληθεί και ζητήσει βοήθεια, πολλοί απομακρύνονται.
Έτσι, ο φροντιστής δεν αισθάνεται μόνο κουρασμένος.
Αισθάνεται εγκαταλελειμμένος.
Το στίγμα της «υποχρέωσης»
Ίσως η πιο σκληρή φράση που ακούει ένας οικογενειακός φροντιστής είναι:
«Είναι υποχρέωσή σου.»
Μια φράση που εκτοξεύεται εύκολα από ανθρώπους που δεν έχουν ζήσει ούτε μία ημέρα μέσα στην καθημερινότητα της συνεχούς φροντίδας.
Αλήθεια, από πού προκύπτει ότι ένα παιδί γεννιέται με την υποχρέωση να θυσιάσει ολόκληρη τη ζωή του;
Οι γονείς έχουν καθήκον να μεγαλώσουν το παιδί τους με αγάπη, ασφάλεια και φροντίδα. Αυτή είναι η φυσική και ηθική ευθύνη της γονεϊκότητας· δεν αποτελεί μια επένδυση που θα αποπληρωθεί αργότερα με την ολοκληρωτική αυτοθυσία του παιδιού.
Η αγάπη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε καταναγκασμό.
Η φροντίδα δεν μπορεί να σημαίνει την ολοκληρωτική καταστροφή της ζωής εκείνου που φροντίζει.
Όταν ο ίδιος ο φροντιστής χρειάζεται στήριξη
Το βάρος γίνεται ακόμη μεγαλύτερο όταν ο ίδιος ο φροντιστής ζει με δικές του δυσκολίες, όπως ο αυτισμός, η ΔΕΠΥ ή άλλες ψυχικές και σωματικές προκλήσεις.
Ένας άνθρωπος που χρειάζεται ο ίδιος σταθερότητα, ηρεμία και υποστήριξη, καλείται πολλές φορές να διαχειριστεί μόνος του μια εξαιρετικά απαιτητική κατάσταση.
Χωρίς εκπαίδευση.
Χωρίς οικονομική δυνατότητα.
Χωρίς ουσιαστική ανακούφιση.
Και όταν τελικά απευθύνεται στις αρμόδιες υπηρεσίες, δεν είναι λίγες οι φορές που συναντά μεγάλες αναμονές, ελλείψεις προσωπικού, γραφειοκρατία ή υπηρεσίες που δεν επαρκούν για να καλύψουν τις πραγματικές ανάγκες των οικογενειών.
Το δικαίωμα να σωθεί και ο φροντιστής
Είναι καιρός να ειπωθεί ξεκάθαρα:
Η αυτοσυντήρηση δεν είναι εγωισμός.
Η ανάγκη ενός ανθρώπου να προστατεύσει τη σωματική και ψυχική του υγεία δεν είναι εγκατάλειψη.
Η επιθυμία να ζήσει με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και λίγη γαλήνη δεν είναι αχαριστία.
Είναι ανθρώπινο δικαίωμα.
Όταν οι δυνάμεις εξαντλούνται και η φροντίδα ξεπερνά πλέον τις δυνατότητες ενός ανθρώπου, η αναζήτηση οργανωμένης, θεσμικής υποστήριξης ή η μεταφορά του ασθενούς σε μια κατάλληλη εξειδικευμένη δομή δεν αποτελεί προδοσία.
Αποτελεί μια πράξη ευθύνης.
Μια πράξη προστασίας τόσο για τον ασθενή όσο και για τον άνθρωπο που τον φρόντισε όσο άντεχε.
Γιατί καμία ψυχή δεν γεννήθηκε για να ζει μέσα στη διαρκή εξάντληση και την απόγνωση.
Και αν υπάρχει κάτι που πραγματικά τιμά τον Θεό και τον άνθρωπο, είναι η αγάπη που συνοδεύεται από σοφία, δικαιοσύνη και έμπρακτη αλληλεγγύη.
Ο οικογενειακός φροντιστής δεν ζητά προνόμια.
Ζητά να μην είναι αόρατος.
Ζητά να μπορεί κι εκείνος, κάποτε, να ανασάνει.
«Ο πολιτισμός μιας κοινωνίας δεν φαίνεται μόνο από το πώς φροντίζει τους ηλικιωμένους και τους ασθενείς της. Φαίνεται και από το πώς προστατεύει εκείνους που αφιερώνουν τη ζωή τους για να τους φροντίσουν. Γιατί όταν καταρρεύσει ο φροντιστής, δεν χάνεται μόνο ένας άνθρωπος· χάνεται ολόκληρη η αλυσίδα της φροντίδας.»
https://www.eoty.gr/poios-frontizei-aftous-pou-frontizoun-tous-arrostous-syngeneis-tous/