Η Ανάσταση δεν είναι θρίαμβος. Δεν έρχεται με φανφάρες και λαμπρότητα. Έρχεται σιωπηλά, σχεδόν αθόρυβα, σαν την πρώτη ανάσα μετά από ένα κλάμα , σαν τη στιγμή που αποφασίζεις να αφήσεις να φύγει ό,τι σε κρατούσε δέσμιο.
Προβολές:170
Καλή Ανάσταση σε όσους περπατούν στο σκοτάδι χωρίς να χάνουν την πίστη και σε όσους στέκονται μισό βήμα πριν το φως, έτοιμοι, επιτέλους, να πουν: «Ήμουν νεκρός. Και τώρα αρχίζω να ζω.»
Ήθελα να μοιραστώ αύτο το λιτό μα εξαιρετικό άρθρο του κ. Κωνσταντίνου Ζωχιού μαζί σας, γιατί μπορεί ένα σοβαρό τεχνικό πρόβλημα στο ιστολόγιο να μου στέρησε την επικοινωνία τις Άγιες Μέρες, αλλά πιστεύω ακράδαντα, πως Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ, δεν είναι για μια μέρα… είναι για κάθε μέρα και είναι ένας καθημερινός αγώνας να φέρουμε το ΦΩΣ ΤΟΥ και την ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ, στην ψυχή μας…
Καλλιόπη Σουφλή
Απόψε στεκόμαστε στην άκρη της νύχτας με το κερί στο χέρι. Σαν να λέμε στη ζωή, σιωπηλά και με όλη μας την τρωτότητα: «Σε εμπιστεύομαι. Κι ας μην βλέπω ακόμη τον δρόμο.»
Αυτή η νύχτα δεν είναι απλώς γιορτή — είναι κατώφλι. Εκεί που η σιωπή σταματά να είναι κενό και γίνεται χώρος. Εκεί που η λύπη, αντί να μας καταπίνει, μετασχηματίζεται αργά σε κάτι που μοιάζει με ελπίδα. Μια ελπίδα που δεν χρειάζεται πια να αποδειχθεί για να είναι αληθινή.
Η Ανάσταση δεν είναι θρίαμβος. Δεν έρχεται με φανφάρες και λαμπρότητα. Έρχεται σιωπηλά, σχεδόν αθόρυβα, σαν την πρώτη ανάσα μετά από ένα κλάμα , σαν τη στιγμή που αποφασίζεις να αφήσεις να φύγει ό,τι σε κρατούσε δέσμιο.
Στην ψυχοθεραπευτική πορεία αυτό το ξέρουμε καλά: η αληθινή ανανέωση δεν γεννιέται από την άρνηση του πόνου, αλλά από την τόλμη να τον κοιτάξεις κατάματα, να τον αναγνωρίσεις, να τον πενθήσεις, να του πεις αντίο με αξιοπρέπεια.
Γιατί τίποτα δεν χάνεται αληθινά, όταν αγαπήθηκε με όλη σου την ψυχή.
Απόψε, μέσα στο σκοτάδι που προηγείται του φωτός, υπάρχει ένα κάλεσμα, βαθύ και προσωπικό. Το κάλεσμα για τη δική σου Ανάσταση.
Καλή Ανάσταση σε όσους περπατούν στο σκοτάδι χωρίς να χάνουν την πίστη και σε όσους στέκονται μισό βήμα πριν το φως, έτοιμοι, επιτέλους, να πουν: «Ήμουν νεκρός. Και τώρα αρχίζω να ζω.»
Προβολές : 170
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
https://dromostoutheou.gr/proseuxi-uper-kekimimenon/
«Η μνήμη των ανθρώπων μας που έφυγαν δεν ζει στα δάκρυα, αλλά στις πράξεις μας. Ο καλύτερος τρόπος να τους τιμήσουμε και να αναπαύσουμε την ψυχή τους είναι να προσφέρουμε αγάπη σε όσους τη χρειάζονται εδώ, στη γη.
Αντί για ακριβά μάρμαρα και στεφάνια, ας προσφέρουμε ένα πιάτο φαγητό, ένα ρούχο, μια βοήθεια σε έναν συνάνθρωπό μας στη μνήμη τους. Η ευχή και η ανακούφιση αυτού του ανθρώπου είναι το πιο φωτεινό “αντίδωρο” για την ψυχή τους. Ας κάνουμε τον πόνο μας προσφορά.
προσευχη για ψυχες που δε ειναι στη γη εδω
Μνήσθητι Κύριε ημών Ιησού Χριστέ δια πρεσβειών της Παναχράντου Σου Μητρός Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας των δούλων σου, των κοιμηθέντων, και συγχώρησον, ανάπαυσον και ανάστησον αυτούς , ψυχή τε και σώματι, εις ανάστασιν ζωής εν τη εσχάτη Σου ημέρα:
πάντων των :
¯ Εν παντί καιρώ και τόπω της Δεσποτείας σου κοιμηθέντων τέκνων Σου.
¯ Των ακηδεύτων και ατάφων ανθρώπων.
¯ Των εκτρωθέντων και αποβληθέντων παιδίων.
¯ Πάντων ων ουδείς εστίν ο μνημονεύων αυτούς.
¯ Πάντων των περιφρονημένων και λησμονημένων ψυχών.
¯ Πάντων των υπέρ της Ορθοδόξου πίστεως και της Πατρίδος τελειωθέντων.
¯ Πάντων των σήμερον και ως σήμερον απελθόντων εκ του βίου τούτου.
¯ Πάντων των σήμερον εορταζουσών ψυχών.
¯ Παντων των οικείων ,φίλων και συγγενών ημών.
¯ Πάντων των εν πολέμοις και Μ.Ασία μαρτυρικώς τελειωθέντων.
Μνήσθητι Κύριε και των δούλων σου:(όποια ονόματα συγκεκριμένα θέλουμε να πούμε)
Πώς να τους Θυμόμαστε: Από την Προσφορά στη Γαλήνη
1. Η Προσφορά στον Συνάνθρωπο (Αυτό που ήδη κάνεις)
Το Φαγητό της Μνήμης: Η προσφορά γευμάτων, τροφίμων ή ακόμα και ενός απλού καφέ σε ανθρώπους που έχουν ανάγκη ή στην κοινότητά σου.
Η Ανώνυμη Βοήθεια: Το να βοηθάς κάποιον κρυφά στη μνήμη του πατέρα σου, χωρίς να περιμένεις «ευχαριστώ», δίνει τεράστια πνευματική αξία στην πράξη.
2. Η Πνευματική Σύνδεση (Θεολογικά)
Το Άναμμα του Κεριού: Ένα κερί και λίγο λιβάνι στο σπίτι ή στην εκκλησία, συνοδευόμενο από μια απλή σκέψη: «Θεέ μου, ανάπαυσε την ψυχή του και συγχώρεσέ τον».
Το «Δίπτυχο» στην Εκκλησία: Να δίνεις το όνομά του (π.χ. «Ιωάννης») στον ιερέα για να το διαβάζει στην Προσκομιδή κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Αυτό θεωρείται η μεγαλύτερη βοήθεια για μια ψυχή.
3. Η Συναισθηματική Αποδέσμευση (Ψυχολογικά)
Θυμόμαστε με Συγχώρεση: Ο καλύτερος τρόπος να θυμάσαι κάποιον που όσο ζούσε κρατούσε αποστάσεις, είναι να προσπαθήσεις σιγά-σιγά να τον συγχωρέσεις για όσα δεν μπόρεσε να σου δώσει. Η συγχώρεση σπάει τα δεσμά του παρελθόντος.
Κρατάμε μόνο τα Καλά:
Τώρα εκπεσοντας στα χειρώτερα σκοτάδια μου…
Ανάθεμα και αν θυμαμε για το
Ην λίγη γλύκα….της Ανάστασης ..
Στο Άγιον όρος…
Σε μονή προδωμενη…
Από τότε ..
Θα κοινωνούσα έτσι απλά την επόμενη μέρα…
Καθόμουν στο κρεμασμένο μπαλκωνοι ..
Με άγνωστους να πίνουν…
Να καπνίζουν…
Σα καφενείο…
Αγνάντεβα την δύση ..
Κάνοντας τσιγάρο ..
Ξαφνικά έντονα μοιριζα..
Λοιβάνι ..
Βασιλικό ..
Και υγρό…
Έντονα ..
Από αυτό της Αγίας Μαρίας …
Μύρο ..
Μύρο και ληβανι ..
Στο μπαλκόνι…
Κοιτώ γύρω μου σιωπηλά ..
Δεν είπαν τίποτα ..
Συνέχιζαν την παρέα ..
Και με το τσιγάρο στο στόμα ..
Λέω αδύνατον..
Να μου έρχεται από το δεξί ρουθούνι….τέτοια ευοδία. .
Πόσο μας λοιπού τε λέω ..
Ένας συμπολίτης μου ..
Ένιωσε το ίδιο και στην βέρα τα ..
Και σε μια κολόνα μέσα ..
Πουθενά αλλού …
Μου λέει έκανα και έφευγα .
Και όταν γύριζα μοιριζε το ίδιο…
Στο συγκεκριμένο μέρος ..
Του λέω…
Μόνο στην βεράντα…
Και από κάτι το κενό …
Μεσαχστον αέρα …
Και το τσιγάρο μου ..
Υπερτερούσε …
Καλή Ανάσταση σε όσους περπατούν στο σκοτάδι χωρίς να χάνουν την πίστη και σε όσους στέκονται μισό βήμα πριν το φως, έτοιμοι, επιτέλους, να πουν: «Ήμουν νεκρός. Και τώρα αρχίζω να ζω.»
Εξαιρετικό…!