Η μεγαλύτερη συνωμοσία που έγινε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας – αυτή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας!
Ο Ριβέρα μιλάει για ένα κονκορδάτο που σημαίνει μια πολιτική συμφωνία, μια μυστική πολιτική συμφωνία μεταξύ του Βατικανού και κάθε κυβέρνησης στον πλανήτη. Ο καβαλάρης στο λευκό άλογο που είναι ο Πάπας, δεν έχει δύναμη από μόνος του. Μπορεί να έχει τόξο και στέμμα αλλα δεν έχει εξουσία, αυτή που δόθηκε με πολιτικά μέσα, πάντα. Κι αυτό συμβαίνει μέχρι και σήμερα.
Σε προηγούμενο άρθρο μιλήσαμε για τον Ιησουίτη Αλμπέρτο Ριβέρα και τις αποκαλύψεις που έκανε σχετικά με την Ρωμαιοκαθολική εκκλησία και πως κρύβεται πίσω απο την παραχάραξη της ιστορίας και την ίδρυση του Ισλάμ: Είναι το Ισλάμ δημιούργημα της Ρωμαιο-καθολικής εκκλησίας;
Αυτό ήταν μόνο μια πρώτη γέυση, η ιστορία αυτή κρύβει πολλά. Μέχρι σήμερα και κυρίως στην Ελλάδα, ελάχιστοι, τόλμησαν να θίξουν το μεγαλύτερο πολιτικό εργαλείο υποδούλωσης του ανθρώπου, που δεν είναι άλλο απο τις Αβρααμικές θρησκείες, που κατέστρεψαν πνευματικά τον άνθρωπο και τον οδήγησαν σε αλληλοσπαραγμούς, μίσος, βασανιστήρια και πολέμους.
Για μας τους Έλληνες, είναι ένας λόγος παραπάνω να γνωρίζουμε την ιστορική αλήθεια. Απο την παρουσιά του χριστιανισμού και έπειτα, κυνηγηθήκαμε όσο κανένας άλλος λαός προσπαθώντας να ρίξουν τον πολιτισμό μας, που μέχρι τότε ήταν κυρίαρχος, στο πηγάδι της λήθης μια για πάντα!
Οι αποκαλύψεις του Αλμπέρτο Ριβέρα (σε συνέχεια του πρώτου άρθρου).
Ο Αλμπέρτο Ριβέρα ήταν ένας άνθρωπος απο αυτούς που προσπαθησαν να πουν την αλήθεια στο κόσμο και κυνηγήθηκε βάναυσα απο το καθεστώς της εκκλησίας της Ρώμης. Η χήρα του πρώην Ιησουίτη Αλμπέρτο Ριβέρα διαβεβαιώνει ότι το Βατικανό και οι Ιησουίτες σκότωσαν τον σύζυγό της.
Του Greg Szymanski
Η Nury Rivera σύζυγός του Αλμπέρτο Ριβέρα έχει πει πως διώχθηκε και δολοφονήθηκε επειδή προσπάθησε να πει τα μυστικά του Βατικανού σχετικά με το πώς διεισδύουν στις εκκλησίες και στην κυβέρνηση των ΗΠΑ. Μιλάει επίσης για το πώς παρενοχλήθηκε, επιτέθηκε και απειλήθηκε και η ίδια από πράκτορες του Βατικανού και του Τάγματος των Ιησουιτών.
Η Nury Rivera είπε για όλα αυτά το Νοέμβριο του 2007, σε μια εκπομπή στο ραδιόφωνο:
«Τον δηλητηρίασαν και είμαι εκατό τοις εκατό σίγουρη γι’ αυτό», είπε η χήρα του Ιησουίτη ιερέα, Αλμπέρτο Ριβέρα, ο οποίος πέθανε τη δεκαετία του 1990 αφού αυτομόλησε από το Βατικανό και προσπάθησε να πει την αλήθεια για τις αληθινές τους προθέσεις. και σατανικές πρακτικές της Εταιρείας του Ιησού.
«Αφού ο σύζυγός μου έφυγε από την Καθολική Εκκλησία, αποφάσισε να πει στον κόσμο για την φάρσα του Βατικανού, οι Ιησουίτες έκαναν ό,τι μπορούσαν για να τον κρατήσουν μακριά και να τον δυσφημήσουν», είπε η Nury. Η ζωή της και το σπίτι της βανδαλίστηκαν πολλές φορές από πράκτορες του Βατικανού για να κλέψουν έγγραφα και αντικείμενα από τον σύζυγό της.
«Γιατί το κάνουν αυτό αν αυτό που λέμε εγώ και ο Αλμπέρτο δεν είναι αλήθεια;» πρόσθεσε η κυρία Ριβέρα. «Αφού πέθανε ο Αλμπέρτο, ήρθαν ακόμη και σε μένα λέγοντας να τους πω πού είναι θαμμένο το σώμα του και ότι αν τους έλεγα θα μπορούσαν να με φροντίζουν για μια ζωή. Φυσικά, αρνήθηκα γιατί ήθελαν να πάρουν το σώμα του πίσω. «στο Βατικανό, γιατί αυτοί οι άνθρωποι λατρεύουν τον θάνατο, όχι τη ζωή και την ομορφιά της».
Σύμφωνα με την Nury Rivera και άλλους ερευνητές που έχουν τεκμηριώσει τις τελετουργίες και τη λατρεία που λαμβάνουν χώρα στις κατακόμβες του Βατικανού, τα οστά του Ριβέρα έπρεπε να τοποθετηθούν ανάμεσα στα οστά πολλών στην ιστορία που προσπάθησαν να προειδοποιήσουν τον κόσμο για τα μυστικά του Βατικανού και των Ιησουιτών.
«Νομίζω ότι οι άνθρωποι θα μπορέσουν να δουν την αλήθεια, μόλις δουν πώς προσπάθησαν να καλύψουν τη ζωή και τον θάνατο του Αλμπέρτο», πρόσθεσε η κ. Ριβέρα. «Η ιεραρχία του Βατικανού λατρεύει το κακό. Βρίσκονται στη μέση της κατάληψης των Ηνωμένων Πολιτειών, διεισδύοντας στις κυβερνήσεις και τις θρησκείες του κόσμου για να κάνουν τους πάντες πιστούς στον Πάπα.
“Ο Αλμπέρτο προσπάθησε να πει στον κόσμο για τα σχέδιά του για την Αμερική και πώς έβαζαν στην εξουσία ανθρώπους που ήταν πιστοί στη Παγκόσμια Τάξη και στον Πάπα και όχι στις χώρες τους. Το κακό του δεν έχει όρια και όταν ο Αλμπέρτο προσπάθησε να ειδοποιήσει τους ανθρώπους , τον δολοφόνησαν.
Ο Ριβέρα είπε ότι έμαθε πως το Βατικανό σκοπεύει να μετατρέψει τη χώρα σε φασιστικό κράτος με τη βοήθεια της οικογένειας Μπους και άλλων προδοτών που έχουν πίστη στον Πάπα και όχι στον λαό και στις χώρες τους. Πρόσθεσε ότι η παράνομη μετανάστευση εκατομμυρίων Μεξικανών και Νοτιοαμερικανών που περνούν τα σύνορα των ΗΠΑ υποστηρίζεται με χρήματα από το Βατικανό, γνωρίζοντας ότι αυτό παρέχει έναν πληθυσμό που χειραγωγείται εύκολα από τις ψευδείς διδασκαλίες της ιεραρχίας του Βατικανού.
Επιπλέον, το Βατικανό σκοπεύει να χρησιμοποιήσει αυτά τα εκατομμύρια ανθρώπων τρίτων χωρών ως βάση ψηφοφόρων για να ακολουθήσουν τυφλά τον Πάπα και να εκλέξουν πολιτικούς «υπέρ της νέας παγκόσμιας τάξης».
Όπως και η δολοφονία του Αβραάμ Λίνκολν και του Τζον Φ. Κένεντι, η εμπλοκή του Βατικανού με τη δολοφονία του Ριβέρα έχει κρατηθεί μακριά από τις ειδήσεις, σηματοδοτώντας την πλήρη κατάληψη των μέσων ενημέρωσης από το Βατικανό.
Παρακάτω βρήκα και μια ομιλία της Nury Rivera στο youtube, πατήστε απλά το κουμπί της μετάφρασης που προτείνεται και στα Ελληνικά.
Η απάτη των βιβλικών προφητειών
Ο Alberto Rivera σε άλλες πληροφορίες που παρείχε στις εκδόσεις Chick. που δημοσιεύθηκαν μετά τον θανατό του, στις 20 Ιουνίου 1997, είχε μιλήσει και για την απάτη που παρέχουν οι βιβλικές προφητείες. Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο κηρύττοντας σε εκκλησίες, σχολεία και άλλα μέρη, όπου βοήθησε πολλούς Ρωμαιοκαθολικούς να αφαιρέσουν το δόγμα και να πιστέψουν μόνο στον Χριστό.
Ένα ακόμα βιβλίο που εξέθεσε ο Ριβέρα ήταν η αποκάλυψη.
Η αποκάλυψη είναι ένα βιβλίο που υποτίθεται πως έγραψε ο Ιωάννης ο ευαγγελιστής και προφητεύει το μέλλον. Το παράδοξο της αποκάλυψης είναι ότι οι πιστοι πιστεύουν πως τα μελλούμενα συμβαίνουν πάντα στην εποχή τους. Αυτό πίστευαν τον 3ο αιώνα, αυτό πίστευαν και τον δέκατο αιώνα, αυτό πιστεύουν και σήμερα… Είναι ένα βιβλίο που για να κρατάει τους ανθρώπους φοβισμένους σε όποια εποχή κι αν βρίσκονται.
Ο Ριβέρα είπε για την αποκάλυψη πως σκοπός της δημιουργίας της είναι «Ο Πάπας να είναι ο κυρίαρχος πάνω από όλους τους άρχοντες των εθνών του κόσμου.» Αυτό που είπε και ο Αυγουστίνος.
“Και το λέει θεολογικά, φιλοσοφικά και μετά βιβλικά, και πηγαίνει μέχρι το βιβλίο της Γένεσης για να δείξει ότι όταν ο Θεός δημιουργεί ολόκληρο το παγκόσμιο σύστημα, ο Θεός ήδη τοποθετεί τον ήλιο ως κέντρο του σύμπαντος, «τότε το φεγγάρι και η γη» και με αυτή τη θεία τάξη, όπως ο Πάπας έχει τοποθετηθεί στην ιστορία των εθνών, στην ιστορία των κυβερνήσεων, στην ιστορία του κόσμου”.
Ο Πάπας είναι ο Ήλιος. Και το φεγγάρι οι κυβερνήσεις της γης, «γι’ αυτό δημιουργήθηκε». Γι’ αυτό το φεγγάρι δεν έχει ζωή, από μόνο του. Το φεγγάρι έλαβε το φως του Ήλιου για να αντανακλά στη γη, στους ανθρώπους της γης. Αυτός (ο Αυγουστίνος) είπε: «αυτό είναι το αξίωμα του Πάπα σύμφωνα με το κυρίαρχο θείο σχέδιο του Θεού».
Ο Θεός έχει αποφασίσει να είναι ο Πάπας το κέντρο που θα φωτίζει όλους τους βασιλιάδες, όλους τους αυτοκράτορες, όλους τους προέδρους, όλους τους κυβερνήτες της γης. Και χωρίς την κατεύθυνση, χωρίς την καθοδήγηση, χωρίς την πειθώ, χωρίς τη νοημοσύνη και τη σοφία του Πάπα, καμία κυβέρνηση δεν μπορεί ή δεν επιτρέπεται να επιτύχει ή να επιβιώσει παρά μόνο από αυτήν.
Αυτό συμβολίζεται και στο μαύρο αλόγο του καβαλάρη. Ακόμη και το χρώμα προσδιορίζει τον ιδρυτή του θρησκευτικού τάγματος, όχι απλώς «την παρέα του Ιησού», αλλά τους οπαδούς του, τους διαδόχους του ιδρυτή και κάθε Ιησουίτη στρατηγό, τον αποκαλούν «Μαύρο Πάπα». Ο μαύρος Πάπας, όχι μόνο αυτός, αλλά και η μαύρη τάξη, είναι η «μαύρη τάξη»γνωστή με αυτό το όνομα.
Σήμερα έχουμε προκληθεί περισσότερο από ποτέ. Γιατί σήμερα, μετά από πολύ αγώνα μετά από πολλά στοιχεία και αποδείξεις για το πόσο κακό είναι το θρησκευτικό τάγμα των Ιησουιτών, από την αρχή της ίδρυσής της, ξεκινώντας από τον ιδρυτή της, έναν άθεο (Ιγνάτιος της Λογιόλα) που ήθελε απλά να ελέγχει τον κόσμο.
Παρακάτω είναι ένα σπάνιο βίντεο με τον ίδιο τον Αλμπέρτο Ριβέρα να μιλάει για τα μυστικά που έμαθε ως Ιησουίτης και για το βιβλίο της αποκάλυψης.
Αυτό που θα παρατηρήσει ο αναγνώστης είναι πως μιλάει με διαφορετικά λόγια (ο ίδιος πιστεύει στον χριστό) για την μεγάλη συνομωσία της Ρώμης απο την δυναστεία των Φλάβιων που έχουμε μιλήσει σε άλλο άρθρο: Η δυναστεία των Φλάβιων: Πως δημιούργησαν τον χριστιανισμό για να καταστείλουν τις εξεγέρσεις! Ξεκινώντας αναφέρει τον Κωνσταντίνο, ο οποίος ήταν κι αυτός ένας Φλάβιος.
Ο Ριβέρα μιλάει για ένα κονκορδάτο που σημαίνει μια πολιτική συμφωνία, μια μυστική πολιτική συμφωνία μεταξύ του Βατικανού και κάθε κυβέρνησης στον πλανήτη. Ο καβαλάρης στο λευκό άλογο που είναι ο Πάπας, δεν έχει δύναμη από μόνος του. Μπορεί να έχει τόξο και στέμμα αλλα δεν έχει εξουσία, αυτή που δόθηκε με πολιτικά μέσα, πάντα. Κι αυτό συμβαίνει μέχρι και σήμερα.
Η Ρωμαιοκαθολική διδασκαλία, το δόγμα και η παράδοση δεν έχουν καμία απολύτως δύναμη, ούτε καν να πείσουν κανέναν, είτε διανοούμενο είτε αδαή. Δεν έχουν καμία πειστική δύναμη στο μυαλό των ανθρώπων.
Αν δείτε γύρω σας, την ιστορία, ακόμα και το πως μετράμε την χρονολογία, (πχ και μχ), θα παρατηρήσεται πως αυτό απο μόνο του είναι μια τεράστια δύναμη πειθούς όσο σαχλαμάρες κι αν ακούγονται οι διδαχές της βίβλου. Αυτό φυσικά επιτυγχάνεται σε όλο τον κόσμο με την πολιτική ισχύ.
Γι’ αυτό η αληθινή ιστορία του χριστιανισμού κρύφτηκε σε μια από τις μεγαλύτερες μαύρες τρύπες της ιστορίας. Υπάρχει, ωστόσο, ένας λόγος για τον οποίο δεν υπήρχε Καινή Διαθήκη μέχρι τον 4ο αιώνα, κι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι δεν είχε γραφτεί μέχρι τότε και εδώ έχουμε βρει αποδείξεις για μια από τις μεγαλύτερες διαστρεβλώσεις όλων των εποχών. Ήταν ο Βρετανός Φλάβιος Κωνσταντίνος (αρχικά Custennyn ή Custennin) (272-337) ο οποίος επέβαλε τη σύνταξη των κειμένων που σήμερα ονομάζονται Καινή Διαθήκη.
Το κυριότερο πρόβλημα του Κωνσταντίνου ήταν η ανεξέλεγκτη σύγκρουση μεταξύ των εκπροσώπων των διαφόρων Εκκλησιών που πίστευαν σε πολλούς θεούς. Η πλειονότητα των σύγχρονων χριστιανών συγγραφέων αποσιωπούν την αλήθεια για την ανάπτυξη της θρησκείας τους με σκοπό να αποκρύψουν τις προσπάθειες του Κωνσταντίνου.
Αυτή η ιστορική πραγματικότητα ακυρώνει ως κατασκευασμένες και ψευδείς όλες τις πληροφορίες και τους σχετικούς μύθους περί ιστορικότητας Χριστού και ύπαρξης του χριστιανισμού από τον 1ο αιώνα και μας προσγειώνει στην πραγματικότητα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού του 4ου αιώνα, όταν αυτοκράτορας ήταν ο παγανιστής και αυτοπροβαλλόμενος ως θεός Ήλιος, Imperator Caesar Flavius Clavdius Valerius Aurelius Constantinus Augustus. Ο οποίος, όπως είναι γνωστό, έγινε αυτοκράτορας με στρατιωτικό πραξικόπημα του πατέρα του, δολοφόνησε όσους υποπτευόταν ως πιθανούς διεκδικητές του θρόνου ακόμα και τον πεθερό του, τον κουνιάδο του, τη γυναίκα του, τον γιο του, τον γαμπρό του και τον ανηψιό του.
Η μέγιστη ύβρις για τους ‘Ελληνες που είναι να αφαιρέσεις μια ανθρώπινη ζωή εκτός του πεδίου του πολέμου. Είχε γίνει καθημερινότητα γιαυτούς τους πρώτους “χριστιανούς” που αργότερα ήταν και οι πρώτοι που αγιοποιήθηκαν. Κάτι που μαρτυρεί απο μόνο του, πως αυτό το δόγμα δεν ξεκίνησε ποτέ απο τα χαμηλά στρώματα.
Ο Κωνσταντίνος διατηρούσε το αξίωμα του pontifex maximus της κύριας θεότητας του ρωμαϊκού κράτους του Δία, που αποτελούσε το ανώτατο αξίωμα της αυτοκρατορικής θρησκείας, αλλά για να διατηρήσει τον θρόνο του ακολούθησε το παράδειγμα του Σαούλ και αλλαξοπίστησε, ισχυριζόμενος, σύμφωνα με το βιογράφο του, τον Επίσκοπο Καισαρείας Ευσέβιο[7], ότι είδε ‘θαύμα στον ουρανό’ λίγο πριν τη γνωστή μάχη στη γέφυρα της Μουλβίας, έξω από την Ρώμη τον Οκτώβριο του 312 της νέας χρονολογίας.
Προσποιήθηκε, όπως τον συμβούλεψαν, ότι είδε όραμα με τον σταυρό και την «εν τούτω νίκα» εντολή του υποτιθέμενου αληθινού θεού και από διώκτης των δούλων-χριστιανών που επαναστατούσαν εναντίον του, έγινε προστάτης τους. Χάραξε μάλιστα τον σταυρό στις ασπίδες τους, για να τους κερδίσει ως στρατιώτες εναντίον των στρατευμάτων του συναυτοκράτορός του Μαξεντίου, τον οποίο και νίκησε και μπήκε θριαμβευτής στη Ρώμη.
Μέχρι την ίδρυση, από τον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο, της Κωνσταντινούπολης και τη μεταφορά της έδρας της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην ‘Νέα Ρώμη’ υπήρχε στην αυτοκρατορία ένας ολόκληρος γαλαξίας συγκροτημένων θρησκευτικών δογμάτων, εκκλησιών κι αιρέσεων που ζούσαν παρασιτικά σε βάρος των φτωχών, φοβισμένων κι αγράμματων ανθρώπων και αλληλοσπαράσσονταν μεταξύ τους, όχι τόσο για δογματικούς λόγους, όσο για το «σε ποιον ανήκουν οι ναοί και οι περί τους ναούς τίτλοι και τα αγροτεμάχια» με αποτέλεσμα την αδυναμία της κεντρικής διοίκησης να επιβάλλει με ενιαίο τρόπο την πολιτική της στους υποταγμένους λαούς πολλών διαφορετικών θρησκευμάτων και εθνοτήτων.
Για την αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος, ο Κωνσταντίνος αποφάσισε να λύσει οριστικά το πρόβλημα της πολυθεΐας-πολυθρησκείας και γι’ αυτό συγκάλεσε, το 325, την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βηθυνίας, στην οποία φέρεται και να προήδρευσε σε μερικές αρχικές συνεδριάσεις, με την ιδιότητα του «υπό του Θεού καθιστάμενος επίσκοπος των εκτός αν είην» και εκφώνησε τον εναρκτήριο λόγο που του είχε γράψει ο Ευσέβιος.
Ο Ευσέβιος ο Καισαρείας (265-340), ο λεγόμενος και ‘πατέρας της εκκλησιαστικής ιστορίας’, είναι ο πρώτος που, με εντολή και για λογαριασμό του μονοκράτορα Κωνσταντίνου, συναρμολόγησε σε ‘ενιαία ιστορία’ όλους τους σκόρπιους ιουδαιο-μεσσιανικούς χριστιανικούς μύθους, κάποιες από τις ανατολίτικες φιλοσοφίες, τις νεοπλατωνικές θεωρίες και πολλές από τις αρχαίες παγανιστικές δοξασίες και κατασκεύασε τον χριστιανισμό, ως νέα ενιαία ιδεολογία της κοσμοκράτειρας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Μια γεύση για το πνεύμα που κυριάρχησε σ’ αυτήν τη Σύνοδο μας δίνει ο ίδιος Ευσέβιος, ο επίσκοπος Καισαρείας της Παλαιστίνης, ο οποίος ονομάζεται και Ευσέβιος ο Παμφίλου, έμπιστος και όργανο του Κωνσταντίνου, όταν διακηρύσσει ότι: «Είναι πράξη αρετής να εξαπατάς και να ψεύδεσαι, όταν με τέτοια μέσα μπορεί να προωθηθεί το συμφέρον της Εκκλησίας» δηλαδή της εξουσίας.
Συνεχίζεται…
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Η Αποκαλυψη ειναι θεοπνευστο βιβλιο και αναποσπαστο κομματι της Αγιας Γραφης. Μπορει να αποκάλυψε αληθειες για το Βατικανο ο ανθρωπος αυτος αλλα υπεφερε κι απο πλανες. Απο που κι ως που αμφισβητουσε την Αγια Γραφη? Και τι σχεση εχει η Αποκαληψη με τον ηλιο και τον Παπα? Τι βλακειες ηταν αυτες…ο,τι να ναι.
Μία σημαντική πηγή για την ιστορία των τριών πρώτων αιώνων του χριστιανισμού είναι το έργο Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσέβιου, επισκόπου Καισαρείας της Παλαιστίνης (265 – 340 μ.Χ.).Η σύγχρονη ιστορική κριτική αμφισβητεί την αξιοπιστία του, άλλοτε περισσότερο και άλλο λιγότερο καλοπροαίρετα. Έτσι, διαβάσαμε πρόσφατα σε σχόλιο συνομιλητή μας ότι ο Ευσέβιος σκόπιμα διαστρέβλωνε τα ιστορικά γεγονότα και πολλά που έγραφε τα επινοούσε ο ίδιος, φέρνοντας μάλιστα ως ακαταμάχητο επιχείρημα ότι… ο ίδιος ο Ευσέβιος το ομολόγησε αυτό, γράφοντας «ότι δεήσει ποτέ τω ψεύδει αντί φαρμάκου χρήσθαι επ’ ωφελεία των δεομένων του τοιούτου τρόπου», ότι δηλαδή εν ανάγκη πρέπει να χρησιμοποιούμε το ψέμα, προς όφελος εκείνων που το έχουν ανάγκη.
Διερευνώντας τα παραπάνω, διαπιστώσαμε ότι το επιχείρημα αυτό απέχει χιλιόμετρα από την πραγματικότητα και ότι εκείνοι που το χρησιμοποιούν έχουν, για μια φορά ακόμη, εξαπατηθεί (γράφω «για μια φορά ακόμη», ενθυμούμενος όσα εξιστορεί αυτό το άρθρο.
Κατ’ αρχάς, ο στίχος αυτός δεν προέρχεται από την Εκκλησιαστική Ιστορία, αλλά από ένα άλλο έργο του Ευσέβιου, που ονομάζεται Ευαγγελική Προπαρασκευή, και αποτελεί σύγκριση της θύραθεν (προχριστιανικής) φιλοσοφικής σκέψης με τη χριστιανική διδασκαλία. Ο στίχος προέρχεται από το βιβλίο 10 και είναι ο τίτλος του κεφαλαίου 31. Ολόκληρο το κεφάλαιο γράφει τα εξής:
12.31.1. «Νομοθέτης δε ου τι και σμικρόν όφελος, ει και μη τούτο ην ούτως έχον, ως και νυν αυτό ήρηχ’ ο λόγος έχειν, είπερ τι και άλλον ετόλμησεν αν επ’ αγαθώ ψεύδεσθαι προς τους νέους, έστιν ο τι τούτου ψεύδους λυσιτελέστερον αν εψεύσατο ποτέ και δυνάμενον μάλλον ποιείν μη βία, αλλ’ εκόντας πάντας πάντα τα δίκαια; καλόν μεν η αλήθεια, ω ξένε, και μόνιμον· έοικε μην ου ράδιον είναι πείθειν».
12.31.2. Μυρία δ’ αν εύροις τοιαύτα και εν ταις Εβραίων γραφαίς, ως αν περί θεού ζηλούντος ή υπνούντος ή οργιζομένου ή τισιν άλλοις ανθρωποπαθέσιν ενεχομένου, επ’ ωφελεία των δεομένων του τοιούδε τρόπου παρειλημμένα.
Ιδού το απόσπασμα, σελ 168 του pdf εδώ.
Μετάφραση στα νέα ελληνικά:
12.31.1.«Αν τώρα ένας νομοθέτης, έστω και όχι μεγάλη αξίας (ακόμη κι αν τα πράγματα δεν ήταν έτσι, όπως τα συζητήσαμε), τολμούσε να απευθύνει ψεύδη στους νέους για το καλό τους, θα υπήρχε ποτέ πιο ωφέλιμο ψέμα και πιο ικανό να τους κάνει να πράττουν, με τη θέλησή τους και όχι με τη βία, κάθε τι δίκαιο;».
12.31.2. Μύρια τέτοια θα μπορούσες να βρεις και τις Γραφές των Εβραίων, όπως όταν στον Θεό καταλογίζεται ότι ζηλεύει ή κοιμάται ή οργίζεται ή διάφορα άλλα ανθρωποπαθή, που γράφονται προς όφελος εκείνων που έχουν ανάγκη έναν τέτοιο τρόπο.
Το πρώτο απόσπασμα, το εντός εισαγωγικών, είναι απόσπασμα από τους Νόμους του Πλάτωνα, βιβλίο Β, 663b – 663e. Ορίστε εδώ, στη σελ. 13 του pdf.
Λοιπόν, ο επίμαχος στίχος 12.31.1 (στον οποίο αναφέρεται και ο τίτλος) δεν είναι γραμμένος από τον Ευσέβιο, αλλά από τον Πλάτωνα, και αναφέρεται όχι στα ψέματα γενικώς, αλλά στον παιδαγωγικό χαρακτήρα των αρχαίων μύθων. Ο Ευσέβιος τον παραθέτει και προσθέτει ότι και στις εβραϊκές γραφές (δηλ. στην Παλ. Διαθήκη) μπορείς να βρεις μύρια τέτοια «ψεύδη», όταν μιλούν για θεό ζηλότυπο, κοιμώμενο ή οργιζόμενο ή κάτι άλλο ανθρωποπαθές, επ’ ωφελεία εκείνων που έχουν ανάγκη έναν τέτοιο τρόπο έκφρασης.
“Ψεύδη” αποκαλεί τις ανθρωποπαθείς εκφράσεις για τον Θεό!
Δεν έχει λοιπόν σχέση με την Εκκλ. Ιστορία του Ευσεβίου, ούτε με κάποια υποτιθέμενη… ομολογία πανουργίας, αλλά με μια εκτενή αντιπαραβολή πλατωνικών αποσπασμάτων με το περιεχόμενο της Αγίας Γραφής, την οποία κάνει ο Ευσέβιος σε όλη τη συνάφεια του συγκεκριμένου βιβλίου. Μάλιστα εδώ βλέπουμε κάτι που συμφωνεί με την οπτική των Πατέρων της Εκκλησίας, ότι όλες οι περιπτώσεις στην Αγία Γραφή, όπου ο Θεός φαίνεται οργιζόμενος και σκληρός ή γενικώς να διαθέτει ανθρώπινες ιδιότητες, δεν κυριολεκτούν, αλλά αποτελούν ανθρωποπαθή τρόπο έκφρασης, λόγω της αδυναμίας των ανθρώπων. «Όσα τοίνυν περί Θεού σωματικώτερον είρηται, συμβολικώς εστί λεγεγμένα» (άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως, Α΄ 11) και η Βίβλος εκφράζεται έτσι «δι’ ημάς και το ασθενές το ημέτερον», ώστε «ταύτης αξιωθέντες της συγκαταβάσεως, ανελθείν προς το ύψος εκείνο ισχύσωμεν» (άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, P.G. 53, 102-105).
Ας διευκρινίσουμε εδώ ότι ο Ευσέβιος δεν θεωρείται άγιος ή Πατέρας της Εκκλησίας, ως προς δε την πίστη του ήταν μετριοπαθής αρειανιστής. Η θέση του στην Εκκλησία είναι θέση ιστορικού, όχι θεολόγου και διδασκάλου της πίστης.
Εννοείται ότι, όπως και κάθε άλλος παλαιός ή σύγχρονος συγγραφέας, φυσικά δεν είναι υπεράνω κριτικής. Αυτό ισχύει και για τον Ηρόδοτο και το Θουκυδίδη και τον Προκόπιο και το Γίββωνα κ.λ.π., αλλά και για τους σημερινούς ιστορικούς, καθώς και τους φιλοσόφους και γενικά στοχαστές όλων των εποχών. Αυτή όμως η κριτική καλό είναι να παραμένει νηφάλια και να μην καταντά υπερβολική και κακόπιστη, πράγμα που δυστυχώς βλέπουμε ιδίως στα νεώτερα χρόνια, λόγω μιας έντονης επιθυμίας στη σύγχρονη σκέψη για αποδόμηση της εικόνας του παρελθόντος.
Ωστόσο, ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι ο Ευσέβιος δεν ασκεί επαρκή κριτική στις πηγές του, με τα σημερινά κριτήρια, ή παραθέτει και παραδόσεις, που είναι ιστορικά αμφίβολες, δεν μπορούμε τόσο επιπόλαια να του καταλογίσουμε σκοπιμότητα, δηλαδή δόλο και ανεντιμότητα. Ούτε και να ακυρώσουμε συλλήβδην το περιεχόμενο του έργου του.
Ως παράδειγμα «αναξιοπιστίας» του προβάλλεται ενίοτε ότι παραθέτει την ιστορία της υποτιθέμενης αλληλογραφίας του Ιησού Χριστού με τον βασιλιά της Έδεσσας της Συρίας Άβγαρο, που κατέληξε στη γνωστή αχειροποίητη εικόνα του Κυρίου, το κατά την παράδοση «άγιο μανδήλιο». Ότι η αχειροποίητη εικόνα υπήρχε στην Έδεσσα και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη τον 10ο αιώνα μ.Χ. είναι γεγονός. Ποια είναι όμως η προέλευση και η ιστορία της, ας το αφήσουμε ανοιχτό. Από κάποιους ταυτίζεται με τη Σινδόνη του Τορίνο, όπως γράφουμε αναλυτικότερα εδώ.
Την ιστορία του Άβγαρου ωστόσο ο Ευσέβιος δεν την παραθέτει ως γεγονός εξακριβωμένης ιστορικής αξιοπιστίας, αλλά διευκρινίζει ότι τη λαμβάνει από την αρχαία παράδοση των χριστιανών. Το λέει: «περί ού και ιστορίαν ελθούσαν εις ημάς αυτίκα μάλα εκθήσομαι» (= για τον οποίο – εννοεί τον απόστολο Θαδδαίο, που πρωταγωνιστεί στη διήγηση – θα εκθέσω αμέσως και μια ιστορία που έφτασε σ’ εμάς. Βιβλίον Α΄), «και ταύτα δ᾿ ως εξ αρχαίων ιστορίας ειρήσθω» (αυτά ας ειπωθούν ως ιστορία που προέρχεται από τους αρχαίους, Βιβλίον Β΄). Νομίζω λοιπόν ότι μπορούμε να τον αθωώσουμε και γι’ αυτό.
Απο το εξής λίνκ :https://www.oodegr.com/oode/sygrafeis/eusebios_1.htm Μία σημαντική πηγή για την ιστορία των τριών πρώτων αιώνων του χριστιανισμού είναι το έργο Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσέβιου, επισκόπου Καισαρείας της Παλαιστίνης (265 – 340 μ.Χ.).Η σύγχρονη ιστορική κριτική αμφισβητεί την αξιοπιστία του, άλλοτε περισσότερο και άλλο λιγότερο καλοπροαίρετα. Έτσι, διαβάσαμε πρόσφατα σε σχόλιο συνομιλητή μας ότι ο Ευσέβιος σκόπιμα διαστρέβλωνε τα ιστορικά γεγονότα και πολλά που έγραφε τα επινοούσε ο ίδιος, φέρνοντας μάλιστα ως ακαταμάχητο επιχείρημα ότι… ο ίδιος ο Ευσέβιος το ομολόγησε αυτό, γράφοντας «ότι δεήσει ποτέ τω ψεύδει αντί φαρμάκου χρήσθαι επ’ ωφελεία των δεομένων του τοιούτου τρόπου», ότι δηλαδή εν ανάγκη πρέπει να χρησιμοποιούμε το ψέμα, προς όφελος εκείνων που το έχουν ανάγκη.
Διερευνώντας τα παραπάνω, διαπιστώσαμε ότι το επιχείρημα αυτό απέχει χιλιόμετρα από την πραγματικότητα και ότι εκείνοι που το χρησιμοποιούν έχουν, για μια φορά ακόμη, εξαπατηθεί (γράφω «για μια φορά ακόμη», ενθυμούμενος όσα εξιστορεί αυτό το άρθρο.
Κατ’ αρχάς, ο στίχος αυτός δεν προέρχεται από την Εκκλησιαστική Ιστορία, αλλά από ένα άλλο έργο του Ευσέβιου, που ονομάζεται Ευαγγελική Προπαρασκευή, και αποτελεί σύγκριση της θύραθεν (προχριστιανικής) φιλοσοφικής σκέψης με τη χριστιανική διδασκαλία. Ο στίχος προέρχεται από το βιβλίο 10 και είναι ο τίτλος του κεφαλαίου 31. Ολόκληρο το κεφάλαιο γράφει τα εξής:
12.31.1. «Νομοθέτης δε ου τι και σμικρόν όφελος, ει και μη τούτο ην ούτως έχον, ως και νυν αυτό ήρηχ’ ο λόγος έχειν, είπερ τι και άλλον ετόλμησεν αν επ’ αγαθώ ψεύδεσθαι προς τους νέους, έστιν ο τι τούτου ψεύδους λυσιτελέστερον αν εψεύσατο ποτέ και δυνάμενον μάλλον ποιείν μη βία, αλλ’ εκόντας πάντας πάντα τα δίκαια; καλόν μεν η αλήθεια, ω ξένε, και μόνιμον· έοικε μην ου ράδιον είναι πείθειν».
12.31.2. Μυρία δ’ αν εύροις τοιαύτα και εν ταις Εβραίων γραφαίς, ως αν περί θεού ζηλούντος ή υπνούντος ή οργιζομένου ή τισιν άλλοις ανθρωποπαθέσιν ενεχομένου, επ’ ωφελεία των δεομένων του τοιούδε τρόπου παρειλημμένα.
Ιδού το απόσπασμα, σελ 168 του pdf εδώ.
Μετάφραση στα νέα ελληνικά:
12.31.1.«Αν τώρα ένας νομοθέτης, έστω και όχι μεγάλη αξίας (ακόμη κι αν τα πράγματα δεν ήταν έτσι, όπως τα συζητήσαμε), τολμούσε να απευθύνει ψεύδη στους νέους για το καλό τους, θα υπήρχε ποτέ πιο ωφέλιμο ψέμα και πιο ικανό να τους κάνει να πράττουν, με τη θέλησή τους και όχι με τη βία, κάθε τι δίκαιο;».
12.31.2. Μύρια τέτοια θα μπορούσες να βρεις και τις Γραφές των Εβραίων, όπως όταν στον Θεό καταλογίζεται ότι ζηλεύει ή κοιμάται ή οργίζεται ή διάφορα άλλα ανθρωποπαθή, που γράφονται προς όφελος εκείνων που έχουν ανάγκη έναν τέτοιο τρόπο.
Το πρώτο απόσπασμα, το εντός εισαγωγικών, είναι απόσπασμα από τους Νόμους του Πλάτωνα, βιβλίο Β, 663b – 663e. Ορίστε εδώ, στη σελ. 13 του pdf.
Λοιπόν, ο επίμαχος στίχος 12.31.1 (στον οποίο αναφέρεται και ο τίτλος) δεν είναι γραμμένος από τον Ευσέβιο, αλλά από τον Πλάτωνα, και αναφέρεται όχι στα ψέματα γενικώς, αλλά στον παιδαγωγικό χαρακτήρα των αρχαίων μύθων. Ο Ευσέβιος τον παραθέτει και προσθέτει ότι και στις εβραϊκές γραφές (δηλ. στην Παλ. Διαθήκη) μπορείς να βρεις μύρια τέτοια «ψεύδη», όταν μιλούν για θεό ζηλότυπο, κοιμώμενο ή οργιζόμενο ή κάτι άλλο ανθρωποπαθές, επ’ ωφελεία εκείνων που έχουν ανάγκη έναν τέτοιο τρόπο έκφρασης.
“Ψεύδη” αποκαλεί τις ανθρωποπαθείς εκφράσεις για τον Θεό!
Δεν έχει λοιπόν σχέση με την Εκκλ. Ιστορία του Ευσεβίου, ούτε με κάποια υποτιθέμενη… ομολογία πανουργίας, αλλά με μια εκτενή αντιπαραβολή πλατωνικών αποσπασμάτων με το περιεχόμενο της Αγίας Γραφής, την οποία κάνει ο Ευσέβιος σε όλη τη συνάφεια του συγκεκριμένου βιβλίου. Μάλιστα εδώ βλέπουμε κάτι που συμφωνεί με την οπτική των Πατέρων της Εκκλησίας, ότι όλες οι περιπτώσεις στην Αγία Γραφή, όπου ο Θεός φαίνεται οργιζόμενος και σκληρός ή γενικώς να διαθέτει ανθρώπινες ιδιότητες, δεν κυριολεκτούν, αλλά αποτελούν ανθρωποπαθή τρόπο έκφρασης, λόγω της αδυναμίας των ανθρώπων. «Όσα τοίνυν περί Θεού σωματικώτερον είρηται, συμβολικώς εστί λεγεγμένα» (άγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Έκδοσις ακριβής της ορθοδόξου πίστεως, Α΄ 11) και η Βίβλος εκφράζεται έτσι «δι’ ημάς και το ασθενές το ημέτερον», ώστε «ταύτης αξιωθέντες της συγκαταβάσεως, ανελθείν προς το ύψος εκείνο ισχύσωμεν» (άγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος, P.G. 53, 102-105).
Ας διευκρινίσουμε εδώ ότι ο Ευσέβιος δεν θεωρείται άγιος ή Πατέρας της Εκκλησίας, ως προς δε την πίστη του ήταν μετριοπαθής αρειανιστής. Η θέση του στην Εκκλησία είναι θέση ιστορικού, όχι θεολόγου και διδασκάλου της πίστης.
Εννοείται ότι, όπως και κάθε άλλος παλαιός ή σύγχρονος συγγραφέας, φυσικά δεν είναι υπεράνω κριτικής. Αυτό ισχύει και για τον Ηρόδοτο και το Θουκυδίδη και τον Προκόπιο και το Γίββωνα κ.λ.π., αλλά και για τους σημερινούς ιστορικούς, καθώς και τους φιλοσόφους και γενικά στοχαστές όλων των εποχών. Αυτή όμως η κριτική καλό είναι να παραμένει νηφάλια και να μην καταντά υπερβολική και κακόπιστη, πράγμα που δυστυχώς βλέπουμε ιδίως στα νεώτερα χρόνια, λόγω μιας έντονης επιθυμίας στη σύγχρονη σκέψη για αποδόμηση της εικόνας του παρελθόντος.
Ωστόσο, ακόμη κι αν θεωρήσουμε ότι ο Ευσέβιος δεν ασκεί επαρκή κριτική στις πηγές του, με τα σημερινά κριτήρια, ή παραθέτει και παραδόσεις, που είναι ιστορικά αμφίβολες, δεν μπορούμε τόσο επιπόλαια να του καταλογίσουμε σκοπιμότητα, δηλαδή δόλο και ανεντιμότητα. Ούτε και να ακυρώσουμε συλλήβδην το περιεχόμενο του έργου του.
Ως παράδειγμα «αναξιοπιστίας» του προβάλλεται ενίοτε ότι παραθέτει την ιστορία της υποτιθέμενης αλληλογραφίας του Ιησού Χριστού με τον βασιλιά της Έδεσσας της Συρίας Άβγαρο, που κατέληξε στη γνωστή αχειροποίητη εικόνα του Κυρίου, το κατά την παράδοση «άγιο μανδήλιο». Ότι η αχειροποίητη εικόνα υπήρχε στην Έδεσσα και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη τον 10ο αιώνα μ.Χ. είναι γεγονός. Ποια είναι όμως η προέλευση και η ιστορία της, ας το αφήσουμε ανοιχτό. Από κάποιους ταυτίζεται με τη Σινδόνη του Τορίνο, όπως γράφουμε αναλυτικότερα εδώ.
Την ιστορία του Άβγαρου ωστόσο ο Ευσέβιος δεν την παραθέτει ως γεγονός εξακριβωμένης ιστορικής αξιοπιστίας, αλλά διευκρινίζει ότι τη λαμβάνει από την αρχαία παράδοση των χριστιανών. Το λέει: «περί ού και ιστορίαν ελθούσαν εις ημάς αυτίκα μάλα εκθήσομαι» (= για τον οποίο – εννοεί τον απόστολο Θαδδαίο, που πρωταγωνιστεί στη διήγηση – θα εκθέσω αμέσως και μια ιστορία που έφτασε σ’ εμάς. Βιβλίον Α΄), «και ταύτα δ᾿ ως εξ αρχαίων ιστορίας ειρήσθω» (αυτά ας ειπωθούν ως ιστορία που προέρχεται από τους αρχαίους, Βιβλίον Β΄). Νομίζω λοιπόν ότι μπορούμε να τον αθωώσουμε και γι’ αυτό.
Ολόκληρη την Εκκλησιαστική Ιστορία του Ευσέβιου μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ και εδώ.
…”Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο κηρύττοντας σε εκκλησίες, σχολεία και άλλα μέρη, όπου βοήθησε πολλούς Ρωμαιοκαθολικούς να αφαιρέσουν το δόγμα και να πιστέψουν μόνο στον Χριστό.”…
ΆΛΛΟ ΈΝΑΣ
ΠΟΥ ΔΙΑΧΩΡΙΖΕΙ ΠΛΗΡΩΣ ΤΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ(ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΔΟΓΜΑΤΟΣ),
ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΙΝΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΟΥ ΔΕΝ ΙΔΡΥΣΕ ΚΑΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ, ΔΟΓΜΑ, ΤΥΠΙΚΟ, ΙΕΡΑΡΧΙΑ, ΝΑΟΥΣ, ΤΕΛΕΤΕΣ, ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΕΣ ΚΤΛ!…
https://antexeistinalitheia.gr/exochristianikes-martyries-gia-tin-yparxi-tou-christou/
Εγώ πάντως,δεν λέγομαι και δεν είμαι Ρωμιός.Λεγομαι,είμαι και αισθάνομαι ΕΛΛΗΝΑΣ!(ΟΚ,εκφυλισμένος κάπως,το παραδέχομαι).
Πίστευε και μη, ΕΡΕΥΝΑ…
ακουει κανεις;