Η νέα υποδούλωση δεν χρειάζεται όπλα γίνεται με τις οθόνες.

Η νέα υποδούλωση δεν χρειάζεται όπλα. Χρειάζεται μόνο οθόνες. Το βλέμμα του ανθρώπου δεν στρέφεται πια στον ουρανό,  αλλά στο φως   μιας συσκευής που τον καθρεφτίζει και τον ελέγχει. Η εξάρτηση άλλαξε μορφή,  εκεί που παλιά χειραγωγούσαν σώματα, τώρα χειραγωγούν συνειδήσεις.

Ἡ Ἐποχὴ τῶν Εἰδώλων: Τα ΜΜΕ, τα κοινωνικά δίκτυα, τα “προγράμματα ενημέρωσης” δεν ενημερώνουν, μορφοποιούν τον τρόπο που σκέφτεσαι. Η είδηση δεν στοχεύει στη γνώση, αλλά στην κατεύθυνση.

Ένα γεγονός δεν έχει σημασία καθαυτό, αλλά ανάλογα με το πώς παρουσιάζεται. Και η παρουσίαση αυτή, επαναλαμβανόμενη καθημερινά, γίνεται νέα πραγματικότητα. Η πληροφορία δεν υπηρετεί πλέον την αλήθεια, αλλά τη διαμόρφωση  κοινής “ψυχολογικής γραμμής”.  Η κοινωνία παύει να σκέφτεται απλώς αντιδρά.

Ἡ Ἀντικατάσταση τῆς Πραγματικότητας:

Η σύγχρονη προπαγάνδα δεν χρειάζεται ψέματα. Αρκεί να πλημμυρίσει τον νου με θόρυβο. Να γεμίσει το ορατό με τόση πληροφορία, ώστε ο άνθρωπος  να μην προλαβαίνει να σκεφτεί.

Έτσι γεννήθηκε η ψηφιακή ύπνωση,  ένα συνεχές ρεύμα εικόνων, ειδήσεων, “ειδικών”, που κρατούν τον πολίτη σε κατάσταση ημι-εγρήγορσης  ούτε ξύπνιο, ούτε κοιμισμένο.

Ο άνθρωπος νομίζει πως ενημερώνεται, μα στην ουσία διαμορφώνεται.
Και ο Ελληνικός, λαός κάποτε ερευνητής και φιλόσοφος, συνηθίζει πλέον  να καταναλώνει γνώμες, όχι να παράγει σκέψη.

 Ἡ Παιδεία ποὺ Ἔγινε Ἐκπαίδευση: Η κρίση δεν είναι μόνο στα ΜΜΕ, είναι     και στα σχολεία. Η Παιδεία μετατράπηκε σε εκπαίδευση υπαλλήλων.
Αντί να καλλιεργεί ελεύθερους πολίτες, παράγει ανθρώπους που σκέφτονται       με όρια και προγράμματα.

Το παιδί μαθαίνει να θυμάται, όχι να κατανοεί. Να επαναλαμβάνει, όχι να αναρωτιέται. Να παίρνει “πιστοποιήσεις”, όχι σοφία.

Η ιστορία του διδάσκεται ως παρελθόν, όχι ως ζωντανή συνέχεια.

Και η γλώσσα, το πιο ισχυρό ενεργειακό όργανο του ελληνισμο ευτελίζεται, απλουστεύεται, χάνει τη μυστική της δύναμη.

Ἡ Ἐξάρτηση τῆς Κατανάλωσης: Η νέα κατοχή είναι και οικονομική, αλλά με ψυχολογικό ένδυμα. Μέσω της κατανάλωσης, ο άνθρωπος πείθεται ότι είναι “ελεύθερος”. Αγοράζει την ταυτότητά του, επιλέγει την ψευδαίσθησή του.

Η επιθυμία έγινε το νέο εργαλείο ελέγχου. Και το “θέλω” αντικατέστησε το “είμαι”. Όσο περισσότερα αποκτά ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο χάνει το κέντρο του.

Ἡ Ἐπανόρθωση:

Απέναντι σε όλα αυτά, η λύση δεν είναι η άρνηση της τεχνολογίας ή της προόδου. Είναι η επανάκτηση της συνείδησης.

Ο Έλληνας του 21ου αιώνα καλείται να ξαναγίνει φορέας νοήματος. Να σταματήσει να “πληροφορείται” και να αρχίσει να διακρίνει. Να βλέπει πίσω από τις λέξεις, να ακούει πίσω από τον ήχο. Να καταλάβει ότι η γνώση χωρίς κρίση είναι χειραγώγηση.

Η αντίσταση σήμερα δεν είναι με όπλα, είναι με νου καθαρό και καρδιά ξύπνια. Ο άνθρωπος που μαθαίνει να βλέπει καθαρά, δεν μπορεί να χειραγωγηθεί. Αυτόν φοβούνται περισσότερο όσοι κυβερνούν με εικόνες και φόβους.

Ο Έλληνας που θυμάται τη δύναμη του Λόγου, που ξαναδίνει στη γλώσσα     του ψυχή, που μορφώνει τα παιδιά του με αγάπη κι όχι με σύστημα, είναι ήδη επικίνδυνα ελεύθερος.