Η ΠΑΙΔΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗΣ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΓΟΝΕΩΝ(!)

Η ΠΑΙΔΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗΣ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΓΟΝΕΩΝ(!)

13 Μαρτίου, 2026 7 Από Καλλιόπη Σουφλή
Προβολές:611
Μοίρασέ το

 

Δ. Κλαρινετατζή: Μια κοινωνία παιδοκεντρικη που τελικά δεν οδηγεί στην ενηλικίωση και στην ωριμανση ουτε τα παιδιά ουτε τους γονείς…

Καλλιόπη Σουφλή: Η Μεταπολίτευση από τα πρώτα της βήματα, έδειξε τα νύχια της… διαβολικά…

Γι αυτό και εγκατέστησε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, εβραίους που καθόριζαν και την ύλη των διδακτικών βιβλίων…
ΕΚΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ ΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ…

ΑΡΧΙΣΕ Ο ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ.

 

Η ΠΑΙΔΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗΣ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΙ ΓΟΝΕΩΝ(!)
Στην εποχή μας τα παιδιά μεγάλωναν μέσα στον κόσμο των ενηλίκων.
Σήμερα οι ενήλικες περιστρέφονται γύρω από τον κόσμο των παιδιών.
Τα παιδιά πριν λίγες δεκαετίες μάθαιναν
να προσαρμόζονται στη ζωή.
Σήμερα συχνά η ζωή προσαρμόζεται γύρω από τα παιδιά.
Οι γονείς φοβούνται να πουν «όχι».
Φοβούνται να απογοητεύσουν.
Φοβούνται να βάλουν όρια.
Και έτσι σιγά σιγά δημιουργείται μια κοινωνία όπου το παιδί γίνεται το κέντρο των πάντων.
Τα παιδιά χρειάζονται μεν όλη την αγάπη της καρδιάς μας, δεν χρειάζονται όμως να είναι το κέντρο του κόσμου, καθώς δεν μπορούν να το διαχειριστούν…
Για αιώνες, τα πιο παλιά ακόμη χρόνια, τα παιδιά συνήθως μεγάλωναν χωρίς προσοχή, χωρίς φροντίδα, χωρίς κατανόηση.
Όμως κάθε εποχή έχει και τις υπερβολές της.
Και η σημερινή εποχή φαίνεται να δημιούργησε
κάτι παράδοξο:
Μια κοινωνία παιδοκεντρικη που τελικά δεν οδηγεί στην ενηλικίωση και στην ωριμανση ουτε τα παιδιά ουτε τους γονείς…
Γιατί ενηλικίωση θα πει: Εν + Ήλιος, εισερχομαι δηλαδή στον Εσωτερικό μου Ηλιο, ωριμαζω, γνωρίζω βαθύτερα τον εαυτό μου, αναλαμβάνω ευθύνη, κατανοώ οτι ο κόσμος δεν περιστρεφεται γύρω απο μενα.
Όταν όμως τα παιδιά σημερα μεγαλώνουν χωρίς όρια,
χωρίς καθοδήγηση, χωρίς την εμπειρία του «όχι», τότε δεν μαθαίνουν να συναντούν τον κόσμο.
Μαθαίνουν να περιμένουν
ο κόσμος να προσαρμόζεται σε αυτά.
Και το παράδοξο είναι ότι και
οι ίδιοι οι ενήλικες κάνουν ακριβως το ίδιο:
Αποφεύγουν την ευθύνη.
Αποφεύγουν τη δυσκολία.
Σαν να έχει δημιουργηθεί μια κοινωνία όπου όλοι θέλουν να προστατεύονται από τους άλλους και την σκληρή πραγματικότητα που οι ίδιοι έχουμε δημιουργήσει…
Όμως η αληθινή αγάπη προς ένα παιδί, αλλα και προς τον εαυτό σου, δεν είναι να του αφαιρείς όλες τις δυσκολίες.
Είναι να το βοηθάς να γίνει ικανό να τις αντιμετωπίσει. Πώς? Με καθημερινή αυτογνωσία, υπευθυνότητα, σεβασμό ορίων και αυτοσεβασμό!
Γιατί ο στόχος της ανατροφής δεν είναι να δημιουργήσουμε ανθρώπους που νιώθουν ότι ο κόσμος τους χρωστά τα πάντα αλλα ούτε και ανθρώπους φοβικούς και ανεύθυνους…
Ο στόχος είναι να δημιουργήσουμε ανθρώπους
που μπορούν να σταθούν στον κόσμο
με ευθύνη, επίγνωση, αυτοκυριαρχία και δύναμη.
Και αυτό ξεκινά πάντα
από την ενηλικίωση των ίδιων των ενηλίκων.
Συμφωνείτε ή διαφωνείτε;
Η σημερινή κοινωνία βοηθά τα παιδιά να ωριμάσουν
ή τελικά τους αφαιρεί τη δύναμή τους στο όνομα της υπερπροστατευτικότητας;
Γράψτε τη γνώμη σας σε σεβασμό στα σχόλια 
Με Αγάπη
Διονυσία

ΣΧΟΛΙΑ

 

Katerina Taxiarchou

Καλημέρα!!! Αγγίζεις δασκάλα μας ένα πολύ ευαίσθητο και σοβαρό θέμα που απασχολεί…..
Η δική μου άποψη είναι ότ όλο αυτό είναι αποτέλεσμα της υπερκαταναλωτικής κοινωνίας . Το ενδιαφέρον έχει περιοριστεί στην εξωτερική εικόνα … εις βάρος της ανάπτυξης του εσωτερικού κόσμου . Ρούχα … νύχια ( αυτή η μάστιγα) μαλλιά … χείλη … κινητά … smart ρολόγια …. αλλά δυστυχώς όχι … smart άνθρωποι .
Όλα διαθεσιμα .. όλα για πάρτη τους … που να στραφεί το έρημο το παιδί μέσα του .. να ανακαλύψει ποιος είναι … και τι μπορεί ; Τι είναι τεχνητό και τι φυσικό ; Τι είναι χειραγώγηση και τι αντίσταση ;
Δυστυχώς η κατοχή αντικειμένων και το life style είναι προτεραιότητα μεγάλων και φυσικά μικρών … που ακολουθούν …. Με ελάχιστες εξαιρέσεις φυσικά .. αλλά ελπιδοφόρες ότι κάτι θα αλλάξει !!!!!

Anastasia Vakiarou

Πολύπλευρο θέμα από τη στιγμή που τα περισσότερα παιδιά από 7,8 μηνών απομακρύνονται από την οικογένεια για τουλάχιστον ένα 8ωρο και μεγαλώνουν σε παιδικούς σταθμούς κ σχολεία ως σκληρά εργαζόμενοι. Ακούνε τόσα πολλά ανούσια όχι κ μη που στο τέλος δεν κατανοούν τα όχι και μη με σημασία. Από την ενασχόληση μου με τα παιδιά ως δασκάλα πολεμικής τέχνης έχω διαπιστώσει ότι αυτό που θέλουν τα παιδιά είναι να ακουστούν. Να ακούσει κάποιος τους φόβους τους, να αντιληφθεί την μοναξιά που νιώθουν μέσα στο σύνολο. Πόσες φορές έχω ακούσει για το χώρο του σχολείου “με χτύπησαν, με κορόιδεψαν το είπα στη δασκάλα/Λο κ μου είπε εεεε φίλοι είστε βρείτε τα” ή ακόμα χειρότερα ότι δεν έδωσαν καμιά σημασία. Θα διαφωνήσω ότι η δική μας γενιά έμαθε σεβασμό. Σε εκείνη την ηλικία φόβο είχαμε για τις συνέπειες. Δεν τολμούσες να πεις έπεσα γιατί θα έτρωγες κ ξύλο για αυτό. Δεν έχω συναντήσει κακό παιδί από 2002 έως σήμερα που συναναστρέφομαι με αυτά. Έχω συναντήσει παιδιά που καθρεφτίζουν τους γονείς τους , την κοινωνία. Τα παιδιά χρειάζονται αγάπη και δεν την έχουν. Έχουν γονείς με τύψεις που δουλεύουν όλοι μέρα για τα βγάλουν πέρα. Γονείς κ δασκάλους που δεν αντέχουν άλλο. Και αυτά με διάφορους τρόπους μας φωνάζουν, δείτε μας είμαστε εδώ.

 

Lia Loca

Anastasia Vakiarou θα συμφωνήσω και μαζί σού, είμαι δασκάλα χορού, τα περισσότερα παιδιά είναι παρκαρισμένα , είτε σε ψηφιακες ντανταδες, είτε σε παιδικούς σταθμούς που τα έχουμε ονομάσει κοινωνικοποίηση ενώ ξέρουμε ότι μέχρι τα 3 έτη του το παιδί δεν έχει αναπτύξει εγκεφαλικά την λειτουργία αυτή για αυτό βλέπεις σε παιδικούς σταθμούς το κάθε ένα παιδί παίζει μόνο τού. Η φορτώνουν τα παιδιά τόσες δραστηριότητες απλά για να μην ασχολούνται οι γονείς με αποτέλεσμα να τα καίνε εγκεφαλικα. Θα συμφωνήσω για τις παλαιότερες γενεές δυστυχώς οι Έλληνες δεν είχαμε ποτέ παιδεία διότι ποτέ δεν μπόρεσε να αναπτυχθεί, μιας και είμαστε λαός κυνηγημένος, και χορτασμένος από πολέμους, αποτέλεσμα αυτού ήταν να φέρει πίσω τις κοινωνίες, τα κοινωνικά στερεότυπα έχουν κατάστρεψει γενεές και γενεές, επίσης η συναισθηματική καταπίεση, των παλαιότερων γενεών οδήγησε τις νέες γενιές στο άκρος αντίθετο να μην υπάρχει όριο σε τίποτα, σημασία έχει το τί έχεις ( λεφτά, αυτοκίνητο, σπίτι, καλύτερο παιχνίδι κτλπ) παρά το τι είσαι σάν άνθρωπος, όταν ακούμε την λέξη αξία πάει το μυαλό μας στο χρήμα και όχι στην αξία του ανθρώπου. Τα παιδιά χρειάζονται απλά πράγματα αγάπη αγκαλιά και να νιώθουν ασφάλεια, όταν το παιδί νιώθει ασφάλεια εκεί που μεγαλώνει γίνεται ανεξάρτητο, σίγουρο για τον εαυτό του. Η κοινωνία όλη νοσεί, νοσεί συμπεριφορικά, πνευματικά. γιατί απλά οι γονείς έχουν χάσει τον στόχο τούς και τον ρόλο τους και κυρίως την πνευματικότητα τούς πλούσιος δεν είναι αυτός πού έχει χρήματα αλλά αυτός που έχει πνευματικό κόσμο, αυτό πρέπει να το καταλάβουν όλοι γιατί όσα και να έχεις στο τέλος τι θα πάρεις;;;ένα μέτρο γης. Οπότε κάνεις δεν είναι τίποτα, και κάνεις δεν έχει τίποτα… Μόνο ο πνευματικός κόσμος θα εξελίξει την ανθρωπότητα. Οι πρόγονοι μας δεν ήταν χαζοί εξάλλου …

 

Maria Florou

Συμφωνώ Διονυσία μου!!! Καθοδήγηση όμως υπάρχει,αλλά προς λάθος κατεύθυνση! Τα παιδιά, από την παιδική ηλικία, έχουν πολλές φορές πρόσβαση σε πληροφορίες που δεν μπορουν να διαχειριστούν και που έχει ένας άνθρωπος άνω των 20 ετών , φυσικά από το ανεξέλεγκτο σερφαρισμα στο ίντερνετ! Από την τρυφερή αυτή ηλικία λοιπόν μεγαλώνουν με εικόνες και ακούσματα με “περίεργο” περιεχόμενο! Φυσικά, οι γονείς έχουν τον πρώτο λόγο που επιτρέπουν… Απ’ την άλλη, λειτουργούν και ως καθρέπτες του σπιτιού τους με τον τρόπο συμπεριφοράς τους…
Επίσης, το σχολείο που θα έπρεπε να είναι χώρος καλλιέργειας πνεύματος και διεύρυνσης , ειδικά στο Λύκειο, βάζει τα παιδιά στον αυτόματο για τις Πανελλήνιες…
Χρειάζεται ολιστική προσέγγιση, την κύρια ευθύνη όμως την έχει όντως ο γονέας που είναι απαραίτητο να δείξει την αγάπη του με τον σωστό τρόπο και μέσα από το φίλτρο της αυτογνωσίας!!!

 

Stella Vicou

Σήμερα, φαίνεται πως η ουσιαστική επικοινωνία ανάμεσα σε γονείς και παιδιά έχει σε μεγάλο βαθμό χαθεί. Η αγάπη, που κάποτε εκφραζόταν μέσα από χρόνο, προσοχή και λόγια που δημιουργούν σύνδεση, συχνά αντικαθίσταται από υλικά αγαθά — κινητά, παιχνίδια, ρούχα, τεχνολογία — σαν να προσπαθούμε να “αγοράσουμε” την προσοχή ή την ευτυχία των παιδιών μας.
Πίσω από αυτή την υπερβολή συχνά κρύβεται η ενοχή των γονιών για την απουσία τους, είτε λόγω απαιτητικής εργασίας είτε λόγω άλλων υποχρεώσεων. Για να “αναπληρώσουν” αυτό το χαμένο χρόνο, αποφεύγουν να θέσουν όρια ή να επιβάλλουν κανόνες, πιστεύοντας λανθασμένα ότι έτσι δείχνουν αγάπη. Το αποτέλεσμα είναι παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς να μαθαίνουν πειθαρχία, υπευθυνότητα ή σεβασμό προς τους άλλους — παιδιά εγωκεντρικά, ανώριμα, που συχνά δεν γνωρίζουν τι σημαίνει πραγματική δέσμευση ή κοινή εμπειρία.
Οι σχέσεις τους με τους γύρω γίνονται επιφανειακές, γιατί δεν έχουν γνωρίσει την ουσία της σχέσης: την αμοιβαία φροντίδα, την υπομονή, την κοινή εμπειρία, το να είσαι παρών χωρίς αντάλλαγμα. Κι όμως, η αληθινή πληρότητα δεν αγοράζεται ούτε δίνεται εξωτερικά. Είμαστε πλήρεις όταν είμαστε ο εαυτός μας, αυθεντικοί, παρόντες και αληθινοί — χωρίς τίποτα να καλύπτει ή να αντικαθιστά την ουσία μας. Η αγάπη, οι σχέσεις και η ζωή γίνονται αληθινά μόνο όταν αντλούμε από αυτή την εσωτερική πηγή, και όχι από αντικείμενα ή υπερβολές που γεμίζουν στιγμιαία κενά.

Elissavet Mastrantoni

Συμφωνώ απόλυτα ! Εμείς μάθαμε να παίζουμε, να τρέχουμε, να χτυπάμε , να μπαίνουμε τιμωρία , να αποδεχόμαστε το «όχι» , να έχουμε σεβασμό στους μεγαλύτερους, να μην φοβόμαστε , να ρισκάρουμε…σήμερα τα περισσότερα παιδιά είναι κολλημένα στα κινητά, ταμπλετ , υπολογιστές και χάνουν την ουσία !!! Καλά όλα αυτά αλλά η «ουσια» έχει μεγαλύτερη αξία , η εκπαίδευση του εαυτού μας και σωστή διαχείριση!!!

Vera Sakka

Θεωρώ ότι πολύ σωστά μιλάς, όντως η κοινωνία μας φαίνεται παιδοκεντρική, όμως στην ουσία τα παιδιά μεγαλώνουν με αφυσικο τρόπο, με μία μάνα που ελάχιστα τη βλέπουν, γιατι δουλεύει, και δεν έχει το χρόνο και την υπομονή να ασχοληθεί.. οπότε αυτό είναι κι ένας λόγος ώστε οι γονείς να κακομαθαίνουν τα παιδιά τους , ακριβώς επειδή έχουν ενοχή που δεν ασχολούνται μαζί τους
Έχει διαταραχθεί η σχέση μεταξύ των δύο φύλων, των ρόλων μεταξύ τους, ο ίδιος ο δεσμός της οικογένειας, η σχέση με το σώμα και τη σωματική επαφή, ακούω ότι οι σημερινοι νέοι σχεδόν δεν έχουν σωματική σεξουαλική ζωή η ενδιαφέρον για αυτό γιατί όλα γίνονται μέσω μιας οθόνης..
Όλα έχουν βιομηχανοποιηθεί ακόμα και ο έρωτας.. και οι ανθρώπινες σχέσεις.. οπότε φυσικό είναι να υπάρχει αυτή η υπερβολή ή η ανισορροπία στο μεγάλωμα των παιδιών

 

Kontaxi Catherine

Το θέμα της ενηλικίωσης των παιδιών αφορά καί τις οικογένειες και την παιδεία η οποία έχει πέσει σε ένα πολύ βαθύ βάραθρο και δεν λέει να βγει από κει. Οι σημερινοί γονείς έχουν γαλουχηθεί μέσα σε ένα λάθος εκπαιδευτικό σύστημα το οποίο εδώ και πολλές δεκαετίες δεν διδάσκει καθόλου μα καθόλου τις ανθρώπινες αξίες ,επομένως δεν γίνεται να μεταβιβάσουν στα παιδιά τους κάτι που δεν το διδάχτηκαν ποτέ. Εξαιρούνται όσοι σώθηκαν και εξακολουθούν να σώζονται λόγω της οικογένειας, το κοινωνικό πλαίσιο δυστυχώς δεν βοηθάει σε καμία κατεύθυνση.

Kryti Taxidi

Δυστυχως μεγαλώνουν άχρηστες γενιές που μαθαίνουν μόνο πως έχουν δικαιώματα. Οι γονείς ζαλισμένοι πασχίζουν να βρουν χρόνο για τους εαυτούς τους χρήματα για τις υποχρεώσεις που έχουν φορτωθεί χωρίς να αποτελούν πραγματικές ανάγκες για να φτάσουν εξουθενωμενοι να παρκάρουν τα βλαστάρια τους από τα ολοήμερα σχολεία στα φροντιστήρια στα ΚΔΑΠ ή τις δραστηριότητες αθλητικές και άλλες όπου περιμένουν και τα εύσημα για το πόσο καλά και συνεργασίμα είναι τα παιδιά τους! Πολύ απογοητευονται όμως όταν τους πεις ότι συμπεριφερονται ως ο απόλυτος άρχοντας καθώς έτσι μεγαλώνει στο σπίτι και μαγκωμενοι παλεύουν να τα δικαιολογησουν λέγοντας μήπως το πειράζουν ή το παρασύρουν οι γύρω του!!!! Μήπως δεν ήταν ενδιαφέρον αυτό που κάνατε και βαρέθηκε.; Γιατί στη σχολή γονέων που παρακολούθησα με το σύζυγο διαπιστώνουν πως η στάση τους καλλιεργεί στο παιδί την ενσυναισθηση!!!! Κι εκεί απποδυκνειεται περίτρανα πως άλλη μια οικογένεια μεγαλώνει το παιδί σερβίροντας του πολλές εικόνες κι όχι απτή πραγματικότητα κούφιες και αφηρημένες έννοιες κι όχι κοινή ώρα για να παραδειγματιστει από τη διαχείριση καταστάσεων και πολύ μα πολύ ύλη σε συνδυασμό με εύσημα αδικαιολογητα. Μακριά από υποχρεώσεις και ακόμη μακρύτερα από τη γλυκιά γεύση της στιγμής όπου το παιδί απραγο θα βαρεθεί άρα θα αρχίσει να δημιουργεί. με τη φαντασία του! Ότι πιο υγείες. Τα σύγχρονα παιδιά μεγαλώνουν χωρίς παραμύθια χωρίς φαντασία χωρίς γνώση πραγματικης ζωής χωρίς Χριστό! Έτσι καταλήγουν πτυχιουχοι αγράμματοι και αστοιχειωτοι μη γνωρίζοντας πως να βρουν ούτε τον αριθμό παροχής ρεύματος στο σπίτι τους αν και έχουν ενηλικιωθεί!

 

 

Ελεύθερη Ελληνίδα

Διονυσία Κλαρινετατζή “έπεσα” πάνω στην ανάρτησή σας, και δεν αρνήθηκα τον πειρασμό να απαντήσω με μια διπλή και τριπλή θα έλεγα ιδιότητα…
Ως κόρη δασκάλου της δεκαετίας του ’60, ως πρώην υπάλληλος του Υπ. Παιδείας και ως δημοσιογράφος…
Η Εθνική Παιδεία, τελείωσε το 1974… είτε αυτό αρέσει είτε όχι…
Η Μεταπολίτευση από τα πρώτα της βήματα, έδειξε τα νύχια της… διαβολικά…
Γι αυτό και εγκατέστησε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, εβραίους που καθόριζαν και την ύλη των διδακτικών βιβλίων…
ΕΚΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ ΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΕΘΝΟΣ…
ΑΡΧΙΣΕ Ο ΑΦΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ.
Έχοντας τελειώσει ένα πρότυπο σχολείο που ο πατέρας μου ήθελε να πάω, παρά το γεγονός πως ήταν ένας απλος διευθυντής δημοτικού σχολείου, το Αρσάκειο Ψυχικού, έλαβα εκπαίδευση που στην μεταπολίτευση, ήταν ισάξια Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης.
Ως υπάλληλος του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας, σε πολύ νευραλγικό πόστο, έζησα από μέσα την πτώση της Ελληνικής Παιδείας.
Έζησα όμως και κάτι χειρότερο… ΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ…
Να θυμίσω τις διαδηλώσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας;
ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΗΜΑ…
ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ…
Να μην ξεχάσω πόσο πόλεμο δέχθηκε ο τότε Υπουργός Παιδείας, ΑΝΤΩΝΗΣ ΤΡΙΤΣΗΣ, ο οποίος θέλησε να επαναφέρει τα ΑΡΧΑΙΑ στο γυμνάσιο, μετά από πρόταση της τότε καθηγήτριας Πανεπιστημίου της Μαρίας Τζάνη…
Έχοντας μια άψογη συνεργασία μαζί του, γνώρισα έναν ΕΛΛΗΝΟΨΥΧΟ, που μιλούσε για ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, και δάκρυζε…
Στην κατάντια της εκπαίδευσης, ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗ, ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΝΟΧΟΙ…
ΚΑΙ ΤΑ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, ΚΑΙ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ, ΚΑΙ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ…
ΤΑ ΜΟΝΑ ΑΘΩΑ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΤΑ ΟΠΟΙΑ ΔΩΣΑΜΕ ΥΛΙΚΑ ΑΓΑΘΑ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΠΡΟΤΥΠΑ…
ΣΠΕΙΡΑΜΕ ΑΝΕΜΟΥΣ, ΘΑ ΘΕΡΙΣΟΥΜΕ ΘΥΕΛΛΕΣ…
ΔΥΟ ΓΕΝΙΕΣ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΜΕ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΨΥΧΕΣ…
Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΘΑ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΠΟΛΥ ΑΚΡΙΒΑ…
Υ.Γ. Και για την υπογραφή, Καλλιόπη Σουφλή

Ελεύθερη Ελληνίδα

Συμπληρώνοντας το παραπάνω σχόλιό μου, θα ήταν λάθος μου να παραλείψω την ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΥΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ. Και να ρωτήσω: Πόσοι εκπαιδευτικοί αντέδρασαν με την έμφυλη παιδεία και την woke ατζέντα από το νηπιαγωγείο;;; Πόσοι γονείς;;; ΜΗΝ ΜΙΛΑΤΕ… ΚΑΝΤΕ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΚΑΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ ΣΑΣ…
Καλλιόπη Σουφλή

 

Πηγή

Προβολές : 611

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,

Δώδεκα χρόνια, συνταξειδεύουμε μαζί στον χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Σ’ αυτά τα χρόνια, στάθηκα δίπλα σας , με μοναδικό στόχο την ενημέρωσή σας, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες γι'αυτήν. Μετά την διαγραφή του πρώτου μου ιστολογίου, αναγκάστηκα να πάω σε άλλη πλατφόρμα και να πληρώνω ένα σημαντικό ποσόν κάθε μήνα, για την ασφάλεια του ιστολογίου μου.

Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση 'Make this a monthly donation' και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι 'Donate with PayPal' αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η 'Donate with a Debit or Credit Card', αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.

Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή


ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ


Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
  • Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
  • Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
  • Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
  • Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
  • Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.