Η Τιμολόγηση του Θανάτου: 175 Μικρά κοριτσάκια ηλικίας εφτά με 12 ετών.
Προβολές:612
Ψυχές στην «Αποθήκη» της Παγκόσμιας Απάθειας
Υπάρχει ένας θεός… ο θεός της αγάπης… ο Χριστός…
Κάθε φορά που θα διαβάσω ένα γεγονός που έχει σχέση με παιδικές τραγωδίες, γεμίζω οργή… κι αναρωτιέμαι:
ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ…;
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΕΙΣ ΕΜΑΣ, ΠΟΥ ΦΥΓΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΟΥ;
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΕΙΣ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΡΟΝΙΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΚΑΙ ΒΙΑΖΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ;;;
ΓΙΑΤΙ;;;
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΗΡΑ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΟΥ ΝΑ ΜΕ ΚΑΛΥΠΤΕΙ…
ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ…
ΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ ΡΩΤΩ ΚΑΙ ΑΠ’ ΑΥΤΟΝ ΘΕΛΩ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ…
ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΟΝΑΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΟΥ…
Για να μην χάσω την Πίστη μου σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς…
Καλλιόπη Σουφλή
Ψυχές στην «Αποθήκη» της Παγκόσμιας Απάθειας
Του Dr Δημήτρη Κίμογλου
Στον κόσμο που ζούμε, το αίμα δεν έχει την ίδια αξία παντού. Υπάρχει το «ακριβό» αίμα, που γεμίζει πρωτοσέλιδα και αλλάζει τις φωτογραφίες προφίλ Με Δακρύβρεχτες σημαίες στα social media, και υπάρχει το αίμα της «σειράς», που χύνεται αθόρυβα και δεν συγκινεί κανέναν.
Η είδηση για τα 175 κοριτσάκια που Σκοτώθηκαν στο σχολείο τους από βόμβα στο Ιράν είναι η απόλυτη απόδειξη ότι η ανθρωπότητα έχει καταντήσει ένα απέραντο, εμετικό θέατρο υποκρισίας.
Οι Εργολάβοι της Ευαισθησίας και το «Fashion» του Πόνου
Πού χάθηκαν όλοι αυτοί οι επαγγελματίες της ανθρωπιάς;
Όλες αυτές οι διεθνείς οργανώσεις και οι περίφημες ΜΚΟ που εμφανίζονται σαν αυτόκλητοι προστάτες των αδυνάτων;
Η απάντηση είναι απλή: δεν υπήρχε «φως», δεν υπήρχε «εφέ», δεν υπήρχε κέρδος.
Αυτοί οι έμποροι του δικαιωματισμού έχουν μετατρέψει την ηθική σε μόδα.
• Αν το έγκλημα συνέβαινε σε μια χώρα που είναι «στα φώτα», θα είχαμε κατακλυστεί από hashtags.
• Θα βλέπαμε «ειδικούς» στα παράθυρα να κλαίνε με το ρολόι, και «ακτιβιστές» να οργανώνουν πορείες με χορηγούς.
Τώρα; Τώρα επικρατεί η απόλυτη μούγκα.
Γιατί για αυτούς τους διαχειριστές του ανθρώπινου πόνου, αν μια τραγωδία δεν μπορεί να γίνει «προϊόν» για την ατζέντα τους, τότε η τραγωδία απλώς δεν υφίσταται.
Είναι οι ίδιοι που βάφουν κτίρια και σημαίες για να δείξουν πόσο «προοδευτικοί» είναι, ενώ την ίδια στιγμή σφυρίζουν αδιάφορα μπροστά σε 175φέρετρα παιδιών.
Από την Ουάσινγκτον μέχρι το Παρίσι και το Βερολίνο
Η σιωπή αυτή είναι καθοδηγούμενη. Η Αμερική, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Γερμανία και κάθε άλλη «πολιτισμένη» δύναμη, ζυγίζουν τις ζωές με βάση τις συμμαχίες και τα ενεργειακά τους συμφέροντα.
Όταν ο θάνατος 175 Κοριτσιών δεν εξυπηρετεί τη διπλωματική τους σκακιέρα εκείνη τη δεδομένη στιγμή, επιλέγουν την «στρατηγική της τύφλωσης».
Αν τα ίδια παιδιά είχαν σκοτωθεί σε μια χώρα-εχθρό που έπρεπε να «τιμωρηθεί», θα είχαν γίνει η αιτία για παγκόσμιο ξεσηκωμό.
Τώρα όμως, επειδή οι ισορροπίες είναι λεπτές, τα κοριτσάκια αυτά θάφτηκαν δύο φορές: μία στο χώμα και μία στη λήθη.
Το Καραγκιοζιλίκι της «Επιλεκτικής Οργής»
Είμαστε ένας κόσμος από καραγκιόζηδες που περιμένουν την άδεια των ισχυρών για να νιώσουν θλίψη. Έχουμε καταντήσει να είμαστε οργισμένοι «κατά παραγγελία».
• Μας λένε: «Τώρα κλάψτε για αυτόν τον λαό», και κλαίμε.
• Μας λένε: «Τώρα ξεχάστε αυτά τα παιδιά», και τα ξεχνάμε.
Αυτή η ενορχηστρωμένη υποκρισία των κυβερνήσεων και των «ανθρωπιστικών» οργανώσεων είναι το μεγαλύτερο έγκλημα της εποχής μας.
Μετατρέπουν τον θάνατο σε πολιτικό εργαλείο.
175 ψυχές δεν ήταν αρκετές για να σταματήσει η ροή των ειδήσεων για το lifestyle ή για τις διεθνείς χρηματιστηριακές αγορές.
Όσο επιτρέπουμε σε αυτούς τους διαχειριστές της κοινής γνώμης να μας λένε ποιος θάνατος είναι «σημαντικός» και ποιος όχι, είμαστε συνένοχοι.
Τα 175 κοριτσάκια στο Ιράν δεν χρειάζονται τις ψεύτικες εκδηλώσεις κανενός. Χρειάζονται ανθρώπους που αρνούνται να γίνουν μέρος αυτού του παγκόσμιου παραμυθιού.
Προβολές : 612
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Ο ζωροαστρισμός, η αρχαία θρησκεία των Περσών, έχει δύο θεούς, τον θεό του φωτός και του καλού, τον
Αχούρα Μάζντα, και τον θεό του κακού και του σκότους, τον Αριμάν, οι οποίοι βρίσκονται σε συνεχή μάχη μεταξύ τους και άλλοτε νικά ο καλός και επικρατεί στον κόσμο το καλό και άλλοτε νικά ο κακός και επικρατεί το κακό και η δυστυχία. Για εμάς, ο Θεός, ο μέγας Νους, ο δημιουργός του σύμπαντος, έδωσε στον άνθρωπο νόηση και προορισμό να κάνει τον κόσμο “καλό κ’ αγαθό” με την έννοια του ωραίου, του κάλλους, και του αγαθού , ήτοι του καλού με την σημερινή έννοια. ΄Ο,τι είναι όμορφο και ωραίο είναι και αγαθό και ό,τι είναι άσχημο είναι και κακό. Για εμάς τους θνητούς ανθρώπους “το κακό” είναι μία “ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ” υποχρεωτική, για να εξασκήσουμε το μυαλό, το σώμα, την ψυχή μας και όλες τις δυνάμεις μας, σαν να δίνουμε κάθε μέρα μαχη, ΣΑΝ ΝΑ ΔΊΝΟΥΜΕ ΚΆΘΕ ΜΈΡΑ ΠΑΝΕΛΛΉΝΙΕΣ ΕΞΕΤΆΣΕΙΣ για να το νικήσουμε. Η αδιάκοπη ατομική και προσωπική μάχη κατά του “κακού” είναι ο προορισμός μας επί της γής. Η κατάκτηση της αρετής είναι ο τρόπος για να γίνουμε ημίθεοι και να κάνομε τον κόσμο μας ωραίο και αγαθό, αληθινό “κόσμο”, δηλαδή κόσμημα, στολίδι. Είμαστε λοιπόν μαχητές, πολεμιστές και στρατιώτες δια βίου, Σ’ αυτόν τον αέναο και σκληρό αγώνα βοηθός μας ο Θεός, “ο διδούς τω αιτούντι σοφίαν και σύνεσιν”.
Θα συμφωνήσω μαζί σας, αλλά θα συμπληρώσω πως κάποια στιγμή, σ’ αυτόν τον πόλεμο του καλου με το κακό, θα πρέπει να υπάρχει και μια ανταμοιβή αυτών που αγωνίζονται για το καλό… αντιθέτως, βλέπουμε ανθρώπους με ήθος και αξίες, να τσακίζονται και καθάρματα να ζουν ζωή χαρισάμενη…
Αν δεν υπάρχει δικαιοσύνη πρώτα επί της γης, κάτι δεν πάει καλά… κάτι δεν μας είπαν καλά τα ιερατεία…
Αμφισβητώ καθημερινά την δικαιοσύνη Του, αλλά πιστεύω σ’ Αυτόν…
Είμαι του δόγματος: ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΜΗ, ΕΡΕΥΝΑ… ΕΡΕΥΝΑΤΕ ΤΑΣ ΓΡΑΦΑΣ… είπε…
Έχετε απόλυτο δίκιο για τον διωγμό και την καταστροφή των ανθρώπων με ήθος και αξίες, αλλά αυτοί οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι, επειδή είναι φάροι για τους υπολοίπους που δεν διαθέτουν τις αρετές τους. Είναι οι μελλοντικοί αληθινοί ταγοί της κοινωνίας και όχι οι ουραγοι, γι αυτό και πρέπει να εξολοθρευθούν, όπως ο Πυθαγόρας, ο Σωκράτης, ο Χριστός και λοιποί. Όσο για την ευγνωμοσύνη, την ανταπόδοση και επιβράβευση του αγώνα τους για το καλό, νομίζω ότι η συνήθως υψηλή νοημοσύνη τους τους έχει εξοπλίσει με αδιαφορία στις συμπεριφορές των συνανθρώπων τους και δύναμη να στέκονται όρθιοι, όπως ο Προμηθεύς Δεσμώτης., Εξ άλλου δεν περιμένουν να δικαιωθούν από την θεία και την ανθρώπινη δικαιοσύνη, επειδή η εκτέλεση του καθήκοντος για το κοινό καλό είναι ο κυριος στόχος τους, σκληρός και διαρκής, και στρέφεται πρωτίστως κατα του κακού εαυτού τους και μετά κατά του κακού των λοιπών συνανθρώπων τους..
Θεμέλιο της συμπεριφοράς τους είναι το υπέρτατο αγαθό, η ελευθερία της σκέψεως, καθώς “συλλογάται καλά όποιος συλλογάται ελεύθερα” και το επακόλουθό της η ελευθερία της βουλήσεως. Σ’ αυτές τις ελευθερίες κάθε είδους ιερατείο είναι ανίσχυρο, νομίζω. Τέλος “ερευνώμε τας γραφάς” και δη ΟΛΑΣ τας γραφάς, διοτι χαρίζουν γνώση και εξοπλισμό, επειδή εμείς πληρώνομε τον λογαριασμό και συνεπώς πρέπει να γνωρίζομε όσο το δυνατόν περισσότερα για να έχομε ασφαλέστερη κρίση. Με εκτίμηση
«Ας είμαστε ο ένας για τον άλλο σαν μια αγκαλιά. Όταν αγαπάμε, βοηθάμε, προστατεύουμε και στηρίζουμε, ο Θεός είναι μαζί μας και η δική Του παρέμβαση θα έρθει στην ώρα της. Μην φοβάσαι· η αγάπη μας είναι φως που κανείς και τίποτα δεν μπορεί να σβήσει.»
Η πίστη, η αγάπη και η αλληλεγγύη είναι πραγματικά τα “κλειδιά” που ανοίγουν την ειρήνη και την ελπίδα, για σένα, για μένα, για όλους γύρω μας.
Όταν διαβάζω για πόνο παιδιών, κι εγώ νιώθω την ίδια κραυγή μέσα μου: «Γιατί, Θεέ;»
Μέσα στην Αγία Γραφή όμως ο Χριστός δεν μένει σιωπηλός για τα παιδιά.
Είπε:
«Αφήστε τα παιδιά να έρχονται σε μένα και μην τα εμποδίζετε· γιατί σε τέτοιους ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών.» (Ματθ. 19:14)
Και προειδοποίησε αυστηρά:
«Όποιος σκανδαλίσει ένα από αυτά τα μικρά που πιστεύουν σε μένα, καλύτερα να του κρεμάσουν μια μυλόπετρα στον λαιμό και να βυθιστεί στη θάλασσα.» (Ματθ. 18:6)
Ο Θεός δεν είναι αδιάφορος στον πόνο.
«Ο Κύριος είναι κοντά στους συντετριμμένους στην καρδιά.» (Ψαλμ. 33:18)
Και υπόσχεται μια μέρα δικαιοσύνη και τέλος στον πόνο:
«Θα σκουπίσει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους, και δεν θα υπάρχει πια θάνατος ούτε πόνος ούτε θλίψη.» (Αποκ. 21:4)
Ίσως να μην έχουμε όλες τις απαντήσεις τώρα.
Αλλά η Γραφή μας θυμίζει ότι ο Χριστός αγαπά τα παιδιά περισσότερο απ’ όσο μπορούμε να φανταστούμε και ότι κανένα δάκρυ δεν είναι αόρατο μπροστά Του.
Κι όταν η ψυχή πονάει, μπορούμε ακόμη να Του μιλάμε — όπως οι ψαλμοί που γεμίζουν με το ίδιο «Γιατί;».
Γιατί η πίστη δεν σημαίνει ότι δεν ρωτάμε.
Σημαίνει ότι συνεχίζουμε να μιλάμε στον Θεό ακόμη και μέσα στον πόνο.
«Αφήστε τα παιδιά να έρχονται σε μένα, και μην τα εμποδίζετε· γιατί σε τέτοιους ανήκει η Βασιλεία των Ουρανών.» (Ματθ. 19:14)
«Ο Κύριος είναι κοντά στους συντετριμμένους στην καρδιά.» (Ψαλμ. 33:18)
«Θα σκουπίσει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους, και δεν θα υπάρχει πια θάνατος ούτε πόνος ούτε θλίψη.» (Αποκ. 21:4)
Κανένας πόνος, καμία αδικία, καμία δάκρυ δεν είναι αόρατα μπροστά Του. Η αγάπη Του κρατάει ακόμα και εκεί όπου εμείς δεν μπορούμε να καταλάβουμε το γιατί.