«Θάνατος στην Αμερική»: Ένα σύνθημα συγκέντρωσης στο Ιράν που έχει τις ρίζες του σε δεκαετίες αμερικανικής επιθετικότητας και εχθρότητας
Ποιος διόρισε τις ΗΠΑ ως τον παγκόσμιο αστυνόμο, απαιτώντας συμμόρφωση και υπακοή από χώρες και πολιτισμούς χιλιάδες χρόνια μεγαλύτερους από τις ίδιες;
Πώς μπορεί ένα έθνος που παραμένει το μόνο στην ιστορία που χρησιμοποίησε πυρηνικά όπλα να κηρύττει τον αφοπλισμό από ένα ηθικό βάθρο;
Από τον/την Zakariyah Zainab
Σε πρόσφατη συνέντευξή του, ο πρώην παρουσιαστής του Fox News, Τάκερ Κάρλσον, ρώτησε τον Ιρανό πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν εάν το Ιράν θα ήταν πρόθυμο να σταματήσει το πυρηνικό του πρόγραμμα με αντάλλαγμα την άρση των κυρώσεων των ΗΠΑ.
Το ερώτημα έπλεκε ηθική ανωτερότητα – μια καθαρή τόλμη, δεδομένης της απώλειας από τις Ηνωμένες Πολιτείες οποιουδήποτε αξιόπιστου ηθικού πλεονεκτήματος.
Ποιος διόρισε τις ΗΠΑ ως τον παγκόσμιο αστυνόμο, απαιτώντας συμμόρφωση και υπακοή από χώρες και πολιτισμούς χιλιάδες χρόνια μεγαλύτερους από τις ίδιες; Πώς μπορεί ένα έθνος που παραμένει το μόνο στην ιστορία που χρησιμοποίησε πυρηνικά όπλα να κηρύττει τον αφοπλισμό από ένα ηθικό βάθρο;
Πώς μπορεί μια χώρα που έχει επανειλημμένα αναμειχθεί στις εσωτερικές υποθέσεις του Ιράν – ανατρέποντας την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνησή του, επιβάλλοντας δρακόντειες κυρώσεις και δολοφονώντας επιστήμονες – να τολμά να κάνει κήρυγμα σε άλλους για ειρήνη, σταθερότητα ή διεθνές δίκαιο;
Δεν υποτίθεται ότι ζούμε σε έναν κόσμο όπου κυρίαρχα έθνη χαράσσουν τα δικά τους μονοπάτια, απαλλαγμένα από καταναγκασμό και εκφοβισμό; Ίσως η ιστορία να μην υπάρχει για τους Αμερικανούς. Αλλά για τους Ιρανούς, η μνήμη είναι βαθιά, με τις πληγές της προδοσίας, της ανατροπής και των δεινών να είναι ακόμα νωπές.
Για τον λαό του Ιράν και της ευρύτερης περιοχής, η ιστορία αφηγείται μια ιστορία προδοσίας, υποκρισίας, βίας και ιμπεριαλισμού, καλυμμένης με τη γλώσσα της διπλωματίας.
Δαπανηρές παρεμβάσεις
Ας ξεκινήσουμε από το 1953. Το Ιράν ηγήθηκε του δημοκρατικά εκλεγμένου πρωθυπουργού, Μοχάμεντ Μοσαντέκ, ενός εθνικιστή ηγέτη που κινήθηκε για να εθνικοποιήσει τη βιομηχανία πετρελαίου της χώρας και να τερματίσει τον ξένο έλεγχο επί του πιο πολύτιμου πόρου της χώρας.
Η στάση του σχετικά με την ανεξαρτησία και την κυριαρχία ήταν απαράδεκτη για τις δυτικές δυνάμεις. Έτσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεργάστηκαν με τη Βρετανία μέσω των υπηρεσιών πληροφοριών τους για να ενορχηστρώσουν ένα πραξικόπημα. Ο Μοσαντέκ ανατράπηκε και στη θέση του, η Δύση εγκατέστησε τον Σάχη, έναν δικτάτορα που κυβέρνησε με βάναυση καταστολή, υποστηριζόμενος από την αμερικανική υποστήριξη, μέχρι την Ισλαμική Επανάσταση του 1979.
Εκείνη η στιγμή σηματοδότησε ένα σημείο καμπής όχι μόνο για το Ιράν αλλά και για ολόκληρη την περιοχή. Οι ΗΠΑ είχαν στείλει ένα σαφές και ανατριχιαστικό μήνυμα: η δημοκρατία δεν σημαίνει τίποτα όταν απειλεί τα αμερικανικά συμφέροντα. Επίσης, η Αμερική δεν μπορεί ποτέ να είναι αξιόπιστη.
Μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979, έχοντας χάσει τον σημαντικότερο περιφερειακό αντιπρόσωπό της, η Ουάσινγκτον διπλασίασε τις προσπάθειές της. Ενθάρρυνε τον Ιρακινό ηγέτη των Μπααθών, Σαντάμ Χουσεΐν, να εξαπολύσει έναν απρόκλητο και αδικαιολόγητο επιθετικό πόλεμο κατά της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν.
Η Δύση εξόπλισε το Ιράκ, φανερά και κρυφά, συμπεριλαμβανομένων και χημικών όπλων, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι αυτά θα εξαπολυθούν εναντίον Ιρανών πολιτών.
Όταν οι δυνάμεις του Σαντάμ βομβάρδισαν με αέρια τις ιρανικές πόλεις —Αχβάζ, Αμπαντάν, Χοραμσάχρ, Μεχράν, Σαρντάστ— οι ΗΠΑ έκαναν τα στραβά μάτια και παρείχαν διπλωματική κάλυψη για εγκλήματα πολέμου. Ως αποτέλεσμα, δεκάδες χιλιάδες Ιρανοί εξακολουθούν να υποφέρουν από χρόνιες πνευμονικές και ηπατικές παθήσεις.
Ακόμη και η κουρδική πόλη Χαλάμπτζα, σε ιρακινό έδαφος και πατρίδα πολλών Ιρανών Κούρδων, δεν γλίτωσε και δέχτηκε επίθεση με νευροτοξίνες σε ένα από τα πιο φρικιαστικά εγκλήματα πολέμου του 20ού αιώνα.
Ας μεταφερθούμε στο 1988, όταν το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ κατέρριψε την πτήση 655 της Iran Air, ένα πολιτικό αεροσκάφος που πετούσε στον ιρανικό εναέριο χώρο, σκοτώνοντας 290 αθώους ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων δεκάδων παιδιών.
Αρχικά, οι ΗΠΑ το αρνήθηκαν. Στη συνέχεια, αρνήθηκαν να ζητήσουν συγγνώμη. Σε μια τελευταία προσβολή, απένειμαν μετάλλια στο πλήρωμα που ήταν υπεύθυνο για το έγκλημα.
Πιο πρόσφατα, το 2020, καθώς η πανδημία COVID-19 σάρωσε τον κόσμο, οι προσπάθειες του Ιράν να αγοράσει εμβόλια εμποδίστηκαν, όχι από έλλειψη κεφαλαίων, αλλά από δρακόντειες αμερικανικές κυρώσεις.
Η Τεχεράνη προσπάθησε να αγοράσει μέσω μεσαζόντων όπως η Νότια Κορέα, μόνο και μόνο για να παγώσουν τα κεφάλαιά της. Ακόμα και όταν το Ιράν στράφηκε στο πρόγραμμα COVAX του ΟΗΕ, οι ΗΠΑ παρενέβησαν, καθυστερώντας την παράδοση των εμβολίων για μήνες.
Χιλιάδες Ιρανοί πέθαναν από μια πολιτική που μετέτρεψε μια παγκόσμια υγειονομική κρίση σε ένα ακόμη αμερικανικό όπλο πολέμου εναντίον του ιρανικού λαού.
Τρομοκρατία και δολοφονίες
Από το 2007, τουλάχιστον 17 Ιρανοί επιστήμονες —με εξειδίκευση στην πυρηνική τεχνολογία, τα πυραυλικά συστήματα και τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη— καθώς και κορυφαίοι στρατιωτικοί διοικητές, έχουν δολοφονηθεί σε τρομοκρατικές επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν από το ισραηλινό καθεστώς, με συντονισμό από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ανάμεσά τους ήταν ο Δρ. Μοχσέν Φαχριζαντέχ, ένα λαμπρό μυαλό και εθνικό κεφάλαιο που αφιέρωσε τη ζωή του στην υπηρεσία του Ιράν και του ειρηνικού προγράμματος πυρηνικής τεχνολογίας του.
Μία από τις τελευταίες του συνεισφορές πριν από τη δολοφονία του ήταν η βοήθεια στην ανάπτυξη του δικού του εμβολίου COVID-19 του Ιράν, το οποίο τελικά έσωσε εκατοντάδες χιλιάδες ζωές κατά τη διάρκεια της πανδημίας, σε μια εποχή που οι Αμερικανοί ήταν απασχολημένοι με το να το μετατρέψουν σε όπλο εναντίον του ιρανικού λαού.
Γι’ αυτό, ανταμείφθηκε όχι με παγκόσμια αναγνώριση, αλλά με μια τηλεχειριζόμενη δολοφονία, την οποία γιόρτασαν όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Αλλά για τους Ιρανούς, ο Φαχριζαντέχ ήταν κάτι περισσότερο από ένας επιστήμονας – ήταν πατέρας, σύζυγος, δάσκαλος και σύμβολο εθνικής ανθεκτικότητας.
Πριν από τη δολοφονία του Φαχριζαντέχ, μια άλλη επιφανής προσωπικότητα και διοικητής της αντιτρομοκρατίας, ο στρατηγός Κασέμ Σουλεϊμανί, δολοφονήθηκε σε αμερικανική επιδρομή με μη επανδρωμένο αεροσκάφος κοντά στο αεροδρόμιο της Βαγδάτης, μαζί με τον Ιρακινό σύντροφό του Αμπού Μαχντί αλ-Μουχάντις.
Αυτή η απερίσκεπτη επίθεση, που διατάχθηκε από τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, έφερε τη Δυτική Ασία και τον κόσμο στο χείλος του χάους.
Όταν ο Κάρλσον ρώτησε τον πρόεδρο Πεζεσκιάν αν το Ιράν εξακολουθεί να επιδιώκει εκδίκηση για τη δολοφονία του στρατηγού Σουλεϊμανί, η απάντηση θα έπρεπε να είναι προφανής. Φυσικά και επιδιώκει. Και μέρος αυτής της εκδίκησης είναι ο μακροπρόθεσμος στρατηγικός στόχος: η πλήρης εκδίωξη των αμερικανικών δυνάμεων από την περιοχή.
Γιατί οι ΗΠΑ δολοφόνησαν δύο στρατιωτικούς ηγέτες στην άλλη άκρη του κόσμου; Επειδή και οι δύο άνδρες έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ήττα του Ντάες (ISIS), μιας τρομοκρατικής ομάδας Τακφίρι που αναδύθηκε από τα ερείπια των αμερικανικών πολέμων.
Το Ντάες δεν ήταν απλώς μια τρομοκρατική οργάνωση. Ήταν ένα όργανο χάους, που διατηρούνταν και χειραγωγούνταν για να εξυπηρετεί τα αμερικανικά και ισραηλινά συμφέροντα στην περιοχή. Ήταν ένα σχέδιο για να κρατήσει τη Δυτική Ασία φλεγόμενη, ενώ το Ισραήλ εξαφάνιζε τους Παλαιστίνιους και οι ΗΠΑ κατέστρεφαν χώρες και έκλεβαν τους πόρους τους.
Αυτό που κάποτε απορρίπτονταν ως «θεωρίες συνωμοσίας» έχει πλέον επιβεβαιωθεί από τις αναφορές των δυτικών μυστικών υπηρεσιών και τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Οπότε ναι, φυσικά, αυτοί οι άνδρες έγιναν στόχος επειδή αντιστάθηκαν στην αυτοκρατορική εξουσία και τους τρομοκρατικούς πληρεξουσίους της.
Εκατομμύρια θρήνησαν τον Σουλεϊμανί και τον Μουχάντι. Οι νεκρώσιμες πομπές τους εκτείνονταν σε διάφορες χώρες και η κληρονομιά τους συνεχίζεται με διαφορετικές μορφές.
Κι όμως, η Δύση, ανίκανη να κατανοήσει μια τέτοια γνήσια δημόσια ευλάβεια, την χλεύασε, αγνοώντας το πολιτιστικό, ιστορικό και πνευματικό πλαίσιο.
Το γεγονός είναι ότι η Δύση δεν έχει αληθινούς ήρωες. Τους κατασκευάζει μέσω σεναρίων του Χόλιγουντ και θεαμάτων των μέσων ενημέρωσης. Οι δημόσιες προσωπικότητές της στηρίζονται, απολυμαίνονται ή ξεπλένονται για να καλύψουν την ηθική τους χρεοκοπία. Αλλά δεν μπορείς να κατασκευάσεις αγάπη ή να σβήσεις κληρονομιά με τέτοιες αφηγήσεις.
Αν το Ιράν είχε δολοφονήσει μια ηγετική Αμερικανίδα σε ξένο έδαφος, θα ρωτούσαν δημοσιογράφοι όπως ο Κάρλσον αν οι ΗΠΑ «επιδιώκουν ακόμα εκδίκηση»; Ή μήπως θα την απαιτούσαν;
Κάθε φορά που οι ΗΠΑ εξαπολύουν βία, από την Τεχεράνη μέχρι τη Βαγδάτη, από την Υεμένη μέχρι τη Γάζα, συγκαλύπτουν την επιθετικότητά τους με τη γλώσσα της άμυνας, της ελευθερίας και της στρατηγικής. Αλλά για τους Ιρανούς, και για μεγάλο μέρος του Παγκόσμιου Νότου, η πραγματικότητα είναι ξεκάθαρη: πρόκειται για πράξεις αυτοκρατορικής επιθετικότητας που διαπράττονται με πλήρη ατιμωρησία.
Πυρηνική υποκρισία: Ποιος θα έχει την βόμβα;
Όταν ο Κάρλσον ρωτάει γιατί το Ιράν θέλει πυρηνική τεχνολογία, αγνοεί μια προφανή και άβολη αλήθεια: η παγκόσμια πυρηνική τάξη ορίζεται από υποκρισία και διπλά μέτρα και σταθμά.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν πάνω από 5.500 πυρηνικές κεφαλές. Η Ρωσία διαθέτει περίπου 6.000. Τόσο η Ινδία όσο και το Πακιστάν είναι οπλισμένα με εκατοντάδες. Ακόμη και το ισραηλινό καθεστώς, παρά το γεγονός ότι δεν έχει υπογράψει τη Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων (NPT) και μπλοκάρει όλες τις διεθνείς επιθεωρήσεις, διαθέτει περίπου 100 και πλέον πυρηνικές κεφαλές.
Η Γαλλία παράγει σχεδόν το 70% της ηλεκτρικής της ενέργειας από πυρηνική ενέργεια, ωστόσο το Ιράν διασύρεται απλώς και μόνο επειδή εμπλουτίζει ουράνιο για ειρηνικούς, πολιτικούς σκοπούς.
Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν είναι απλώς ένα εθνικό έργο. Είναι ανθρωπιστικό. Παρέχει κρίσιμα ισότοπα που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία περισσότερων από 850.000 ασθενών με καρκίνο κάθε χρόνο. Προωθεί την αγροτική καινοτομία, τροφοδοτεί τα ηλεκτρικά δίκτυα και τροφοδοτεί την επιστημονική έρευνα.
Κι όμως, η Δύση αντιμετωπίζει το ειρηνικό πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν ως απειλή για την παγκόσμια ειρήνη και σταθερότητα. Τα διπλά μέτρα και σταθμά εδώ είναι αινιγματικά και συγκλονιστικά.
Σκεφτείτε την αντίδραση της Δύσης όταν η Ρωσία φέρεται να δηλητηρίασε τον Σεργκέι Σκριπάλ σε βρετανικό έδαφος: κυρώσεις, παγκόσμια πρωτοσέλιδα, διπλωματικές απελάσεις. Τώρα συγκρίνετε αυτό με τη δολοφονία Ιρανών πυρηνικών επιστημόνων – που πυροβολήθηκαν μέρα μεσημέρι, στοχεύοντας με όπλα υψηλής τεχνολογίας.
Η απάντηση; Σιωπή. Καμία καταδίκη. Καμία λογοδοσία. Καμία δικαιοσύνη.
Δεν πρόκειται για μη διάδοση. Πρόκειται για ισχύ. Αν η πυρηνική ενέργεια είναι αποδεκτή για τη Γαλλία, γιατί όχι και για το Ιράν; Αν το Ισραήλ μπορεί να λειτουργήσει ένα μυστικό πυρηνικό οπλοστάσιο χωρίς διεθνή εποπτεία, γιατί το Ιράν, με ένα ανοιχτό πυρηνικό πρόγραμμα, αντιμετωπίζεται ως απειλή;
Αθετημένες υποσχέσεις: Η ψευδαίσθηση της διπλωματίας
Τον Απρίλιο του 2025, το Ιράν επέστρεψε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με καλή πίστη, επιδιώκοντας να αναβιώσει το Κοινό Ολοκληρωμένο Σχέδιο Δράσης (JCPOA), την πυρηνική συμφωνία που εγκαταλείφθηκε μονομερώς από τον Ντόναλντ Τραμπ τον Μάιο του 2018.
Αλλά από την αρχή, οι διαπραγματεύσεις αποκάλυψαν την ανειλικρίνεια της Ουάσινγκτον. Καθώς το Ιράν προετοιμαζόταν για τον έκτο γύρο έμμεσων συνομιλιών στο Μουσκάτ, το Ισραήλ, με το πράσινο φως από τις Ηνωμένες Πολιτείες, εξαπέλυσε απρόκλητες επιθέσεις βαθιά μέσα στο ιρανικό έδαφος.
Για άλλη μια φορά, πυρηνικοί επιστήμονες, στρατιωτικοί διοικητές και αθώοι πολίτες δολοφονήθηκαν. Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους στη Δύση δεν καταδίκασαν τις επιθέσεις. Η αντίδρασή τους κυμαινόταν από την προμελετημένη σιωπή έως την ελάχιστα κρυμμένη ικανοποίησή τους.
Οι δηλώσεις, τα tweets και τα βίντεο κλιπ του ίδιου του Τραμπ παραμένουν δημόσιες αποδείξεις της αμερικανικής συνενοχής από την αρχή κιόλας της επιθετικότητας που ξεκίνησε στις 13 Ιουνίου.
Όταν η Τεχεράνη απάντησε, σθεναρά και αναλογικά, αυτό αποδείχθηκε υπερβολικό για το καθεστώς. Οι ΗΠΑ κατέφυγαν στη συνέχεια σε άμεση επιθετικότητα, επιτιθέμενες στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τις ζωές των αμάχων και το περιβάλλον γενικότερα.
Για άλλη μια φορά, η Ουάσιγκτον απέδειξε ότι δεν ενδιαφέρεται για τη διπλωματία αλλά για τη συνθηκολόγηση. Η διπλωματία δεν είναι τίποτα άλλο παρά εξαπάτηση και συνέχιση της πίεσης με άλλα μέσα.
Ανθρώπινο κόστος των κυρώσεων και του οικονομικού πολέμου
Ενώ οι Δυτικοί ηγέτες ανησυχούν και εξοργίζονται για τα υποθετικά ιρανικά πυρηνικά όπλα, οι πραγματικοί άνθρωποι στη χώρα συνεχίζουν να υποφέρουν ως αποτέλεσμα των παράνομων αμερικανικών κυρώσεων.
Πάνω από 50.000 θάνατοι που θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί έχουν συμβεί επειδή τα φάρμακα δεν μπορούσαν να φτάσουν στα νοσοκομεία. Ο πληθωρισμός έχει φτάσει το 40%, εξαφανίζοντας τις αποταμιεύσεις και τα μέσα διαβίωσης. Ιρανοί φοιτητές που υποβάλλουν αίτηση σε πανεπιστήμια των ΗΠΑ αντιμετωπίζουν απαγορεύσεις έκδοσης βίζας, ενώ Αμερικανοί ακαδημαϊκοί ταξιδεύουν ελεύθερα στην Τεχεράνη.
Πού είναι οι τίτλοι ειδήσεων για παιδιά που πεθαίνουν επειδή τα χημειοθεραπευτικά φάρμακα δεν μπορούν να περάσουν; Πού είναι η οργή; Συγκρίνετε αυτό με το πώς αντέδρασαν οι ΗΠΑ όταν η Ρωσία εμπόδισε τις ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τον ΟΗΕ για να παραδώσουν όπλα σε περιοχές των ανταρτών, μεταμφιέζοντάς το σε ανθρωπιστική βοήθεια.
Υπήρξαν εκκλήσεις για παρέμβαση, ψηφίσματα του ΟΗΕ και οργή στα μέσα ενημέρωσης. Αλλά όταν οι ΗΠΑ επιβάλλουν οικονομικό πόλεμο στο Ιράν, αυτό ονομάζεται «εξωτερική πολιτική».
Η τάξη που βασίζεται σε κανόνες είναι αστείο
Υπάρχει μια φράση που οι Δυτικοί ηγέτες λατρεύουν να επαναλαμβάνουν: η «διεθνής τάξη που βασίζεται σε κανόνες». Ακούγεται ευγενής μέχρι να συνειδητοποιήσεις ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους εκτός από τους ισχυρούς.
Αν το Ιράν είχε ανατρέψει κυβερνήσεις, είχε παραβιάσει συνθήκες ή είχε δολοφονήσει ξένους επιστήμονες, θα καταδικαζόταν ως κράτος-αδίστακτος. Αλλά όταν το κάνουν οι ΗΠΑ, ονομάζεται «ηγεσία».
Οι Ιρανοί έχουν δει την τύχη ηγετών όπως ο Μουαμάρ Καντάφι, ο οποίος διέλυσε το πυρηνικό του πρόγραμμα, κατέστρεψε το πυραυλικό του απόθεμα, υπέγραψε συμφωνίες και παρόλα αυτά ανατράπηκε βίαια.
Γιατί να ακολουθήσει η Τεχεράνη την ίδια πορεία; Το ερώτημα δεν είναι γιατί το Ιράν δεν εμπιστεύεται τις ΗΠΑ. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί οποιοδήποτε έθνος θα εμπιστευόταν μια χώρα της οποίας η εξωτερική πολιτική βασίζεται στον καταναγκασμό, την εξαπάτηση και την επιλεκτική ηθική.
Και όταν το ιρανικό έθνος φωνάζει «Θάνατος στην Αμερική», αυτό αποτελεί απάντηση σε δεκαετίες φρίκης που τα διαδοχικά καθεστώτα στην Ουάσιγκτον έχουν εξαπολύσει στον ιρανικό λαό με διαφορετικές μορφές.
Σίγουρα δεν ισχύει για τους απλούς Αμερικανούς, αλλά για την άρχουσα τάξη που σχεδιάζει και εφαρμόζει πολιτικές που ευθύνονται για τον θάνατο Ιρανών, μέσω κυρώσεων και βομβαρδισμών.
Η Ζακαρία Ζαϊνάμπ είναι Νιγηριανή δημοσιογράφος που ζει αυτή τη στιγμή στην Τεχεράνη.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
https://www.youtube.com/watch?v=2H_51cD3-xw δικιο εχουν αυτοι