“Θέλεις να δεις τηλεόραση; ΚΑΝΕ ΣΑΡΩΣΗ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΟΥ”!!!!!!!! ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΤΕΛΟΣ.

Τι παίρνετε όταν αναμιγνύετε κακή τεχνολογία, χειρότερη πολιτική και μια κυβέρνηση που πιστεύει ότι η αναγνώριση προσώπου είναι απλώς μαγική νεραϊδόσκονη; Παίρνετε τον νόμο του Ηνωμένου Βασιλείου για την ασφάλεια στο διαδίκτυο, τώρα πλήρως λειτουργικό, που περνά μέσα από τα δικαιώματα απορρήτου σαν ένα τρένο.

Επισήμως, πρόκειται για την ασφάλεια των παιδιών. Ανεπίσημα, είναι η μεγαλύτερη κρατική κατεδάφιση της ιδιωτικής ζωής στη σύγχρονη βρετανική ιστορία του διαδικτύου. Κάθε μέρος της ανάπτυξης, από τις υποχρεωτικές σαρώσεις προσώπου έως τα lockout σε όλη την πλατφόρμα, μοιάζει λιγότερο με την προστασία των παιδιών και περισσότερο με μια στεγνή προσπάθεια βιομετρικής παρακολούθησης ως εθνική πολιτική.

Αυτή είναι η ψηφιακή ζωή υπό κυβερνητική καχυποψία. Όλοι είναι μια πιθανή απειλή μέχρι αποδείξεως του εναντίου.

Η κύρια πτυχή αυτού του νομοθετικού τροχαίου δυστυχήματος είναι το υποχρεωτικό καθεστώς επαλήθευσης της ηλικίας. Για πρόσβαση σε ορισμένα κανάλια σε πλατφόρμες όπως το Discord, οι χρήστες του Ηνωμένου Βασιλείου αναμένεται τώρα να επαληθεύσουν την ηλικία τους χρησιμοποιώντας αναγνώριση προσώπου ή να ανεβάσουν μια ταυτότητα που έχει εκδοθεί από την κυβέρνηση. Είναι υποχρεωτικοί ρυθμιστές πρόσβασης που τώρα συνδέονται με τα πάντα, από τις ρυθμίσεις ανταλλαγής μηνυμάτων έως τα φίλτρα περιεχομένου.

Σύμφωνα με το Discord, είναι όλα μέρος του συστήματος “privacy-forward”, μια περιγραφή που κάνει πολλή δουλειά για μια δυνατότητα που εκκινεί τους χρήστες από την πλατφόρμα επειδή απέτυχαν να μαντέψουν ένα μηχάνημα κατά το έτος γέννησής τους.

Ένας τέτοιος χρήστης, ένας 32χρονος ενήλικας, επισημάνθηκε ως κάτω των 13 ετών και απαγορεύτηκε αμέσως. «Ειλικρινά είμαι προσβεβλημένος», έγραψαν, αφού ο σαρωτής τους αναγνώρισε λανθασμένα και αφαίρεσε την πρόσβαση χωρίς δυνατότητα ελέγχου.

Η απαγόρευση δεν είναι προσωρινή. Είναι αόριστο. Η μόνη διαθέσιμη έκκληση είναι να γερνάτε πιο ορατά.

Δεν υπάρχει ανθρώπινο ον που εμπλέκεται. Δεν υπάρχει καμία διαδικασία για να αποδείξετε την ύπαρξή σας ως ενήλικας πέρα από την υποβολή του προσώπου σας σε ένα μηχάνημα που δεν ζητήσατε. Πρόκειται για μια χώρα που κάποτε απέρριπτε τα εθνικά δελτία ταυτότητας για λόγους προστασίας της ιδιωτικής ζωής. Τώρα μοιράζει ψηφιακά από την πίσω πόρτα και προσποιείται ότι πρόκειται για ασφάλεια.

Οι περισσότερες πλατφόρμες δεν μπαίνουν καν στον κόπο να προσποιηθούν ότι τους αρέσει αυτό. Ορισμένοι αποκλείουν γεωγραφικά το Ηνωμένο Βασίλειο. Άλλοι αποχωρούν εντελώς. Αυτοί που μένουν έχουν δύο επιλογές: να εφαρμόσουν επεμβατική επιτήρηση ή να διακινδυνεύσουν κυβερνητική τιμωρία.

Οι ιστότοποι εξαφανίζονται ήδη. Οι χρήστες αποκλείονται από τα subreddits. Ακόμη και η ασαφής πιθανότητα μη συμμόρφωσης είναι αρκετή για να κάνει τις εταιρείες να πατήσουν τον διακόπτη kill switch στη βρετανική πρόσβαση. Το Ηνωμένο Βασίλειο γίνεται γρήγορα μια ψηφιακή ζώνη απαγόρευσης πτήσεων.

Και μέσα σε όλα αυτά, η κυβέρνηση θέλει να πιστέψετε ότι το πραγματικό πρόβλημα είναι η καταστρατήγηση.

Η φυσική αντίδραση σε ένα καθεστώς επιτήρησης είναι, φυσικά, η αντίσταση. Και οι χρήστες του διαδικτύου στο Ηνωμένο Βασίλειο ανταποκρίθηκαν με μια ξαφνική και παθιασμένη αγκαλιά των VPN. Το Google Trends δείχνει ότι οι αναζητήσεις VPN εκρήγνυνται. Το Proton VPN δημοσίευσε ένα γράφημα με την κυκλοφορία στη στρατόσφαιρα, προσθέτοντας στεγνά: “Σίγουρα δεν είναι το πόδι αυτή τη φορά…”

Οι άνθρωποι προσπαθούν να ανακτήσουν ένα κλάσμα ελέγχου της διαδικτυακής τους ζωής. Κάνουν αυτό που θα έκανε οποιοσδήποτε υπό πολιορκία: βρίσκουν έναν τρόπο να παρακάμψουν τα τείχη. Αλλά αντί να αναγνωρίσουν ότι ίσως, απλά ίσως, το σύστημα είναι σπασμένο, οι ακτιβιστές απαιτούν περισσότερα τούβλα.

Υποστηρίζουν ότι το να επιτρέπεται στους ανθρώπους να παρακάμπτουν τις σαρώσεις προσώπου και τους ελέγχους ταυτότητας για πρόσβαση σε περιεχόμενο αποτελεί απειλή για την ασφάλεια των παιδιών. Προφανώς, η διατήρηση της βασικής υποδομής απορρήτου είναι πλέον ύποπτη συμπεριφορά.

Αυτό που αναδύεται δεν είναι ένα ασφαλέστερο διαδίκτυο. Είναι παρακολουθούμενο. Η υπόθεση που έχει ενσωματωθεί στο νόμο είναι ότι η ανωνυμία είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να λυθεί, όχι ένα δικαίωμα που πρέπει να διατηρηθεί. Η επιλογή που σας δίνεται είναι απλή: υποβάλετε την ταυτότητά σας ή χάστε την πρόσβαση. Δεν μπορείτε να μιλήσετε ελεύθερα αν δεν δείξετε πρώτα τα χαρτιά σας.

Αυτό που ξεκίνησε ως νομοσχέδιο για να σταματήσει τα παιδιά να βλέπουν δυσάρεστα μιμίδια έχει γίνει ένας πλήρης μηχανισμός ελέγχου ταυτότητας. Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου έχει δημιουργήσει ένα πλαίσιο όπου οι πλατφόρμες πρέπει είτε να παρακολουθούν την ηλικία κάθε χρήστη είτε να τον απαγορεύουν. Η ιδιωτικότητα είναι πλέον ευθύνη. Και χάρη στους ασαφείς ορισμούς του τι μετράει ως «περιορισμό ηλικίας», οποιοδήποτε χαρακτηριστικό, οποιαδήποτε ρύθμιση, οποιοδήποτε φίλτρο, μπορεί να γίνει ένας λόγος για να απαιτήσετε το πρόσωπό σας.

Στο όνομα της προστασίας των ανηλίκων, ο νόμος αντιμετωπίζει κάθε χρήστη ως ανήλικο μέχρι αποδείξεως του εναντίου. Δεν υπάρχει δέουσα διαδικασία. Καμία έφεση. Απλά ένας αλγόριθμος που αποφασίζει την ενηλικίωσή σας.

Η αντίδραση έρχεται. Μια αναφορά για την κατάργηση του νόμου έχει ήδη συγκεντρώσει 88.000 υπογραφές κατά τη στιγμή της γραφής, με 100.000 να προκαλούν κοινοβουλευτική συζήτηση. Υπογράφεται από ανθρώπους που έχουν κουραστεί να ανταλλάσσουν πολιτικές ελευθερίες για σπασμένο λογισμικό και εικονικούς λογαριασμούς.

Το αν έχει σημασία είναι ένα άλλο ζήτημα. Το Κοινοβούλιο ψήφισε αυτόν τον νόμο μέσα σε μια ομίχλη ηθικού πανικού και τεχνολογικού αναλφαβητισμού. Το να περιμένουμε από τους ίδιους ανθρώπους να το αναιρέσουν θα απαιτούσε αισιοδοξία ασυμβίβαστη με την πρόσφατη βρετανική νομοθετική ιστορία.

Αλλά αυτό που είναι σαφές είναι το εξής: ο νόμος για την ασφάλεια στο διαδίκτυο δεν αφορά την ασφάλεια. Έχει να κάνει με τον έλεγχο. Το είδος που σας αναγκάζει να δικαιολογήσετε την ίδια την παρουσία σας στο διαδίκτυο. Το είδος που υποθέτει ότι λέτε ψέματα, εκτός αν σαρώσετε το πρόσωπό σας. Το είδος που τιμωρεί την ιδιωτικότητα σαν έγκλημα.

Και τώρα είναι νόμος.