Θοδωρής Παπαδερός: “ΚΑΙ ΜΕΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΗ ΑΠΟΡΙΑ…… ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΘΥΕΛΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΩΝ, ΚΡΑΥΓΩΝ, ΑΝΑΦΙΛΗΤΩΝ, ΟΔΥΡΜΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ ?”
Προβολές:784
ΑΥΤΟΣ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ, ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ!!!
Θοδωρής Παπαδερός: “ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΤΟΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ, ΤΟΣΗ ΔΙΑΣΤΡΕΥΛΩΣΗ ΤΟΣΗ ΣΚΥΛΕΥΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ
ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.”
PERIKLIS BOZINAKIS: “Το εμπόριο της διαστροφής ως κανονικότητα, και η καταστροφή των υποδομών και των δημοσίων αγαθών, είναι βασικοί πυλώνες της αποκτηνωμένης Σιωνιστικής Ατζέντας. Να μην το ξεχνάμε αυτό, ποτέ.”
Γράφει η Καλλιόπη Σουφλή
Θυμάστε την Μυρτώ της Πάρου, που κατέστρεψε ένα ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΟ ΚΤΗΝΟΣ;;;
Ένα αγνό κορίτσι γεμάτο όνειρα για τη ζωή…
Δεν έκανε τίποτα η Μυρτούλα… δεν τον προκάλεσε… κι όμως ΤΟ ΚΤΗΝΟΣ προσπάθησε να την βιάσει και της έσπασε το κεφάλι… από τότε η Μυρτώ είναι παράλυτη… και η κρατική αδιαφορία, έχει κτυπήσει κόκκινο, με μια ΜΑΝΑ να προσπαθεί να σώσει το παιδί της, που έμεινε για πάντα ανάπηρο…
Δεν θυμάμαι τόση δημοσιότητα και τόσες διαφορετικές απόψεις στην περίπτωση της Μυρτούς, σε σχέση με την περίπτωση που βλέπουμε με μια άλλη Μυρτώ… κάπως πλαστικοποιημένη…
Εκεί όμως έπαιξε δυνατά το ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΚΑΡΚΙΝΩΜΑ, που στάθηκε δίπλα στο ΚΤΗΝΟΣ…
ΠΟΣΟΥΣ ΖΑΙΟΥΣ “ΒΟΛΕΥΕ” ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΤΗΝΟΣ ΚΑΙ ΑΓΝΟΗΣΑΝ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΠΟΥ ΔΙΕΠΡΑΞΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΑΓΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΤΗΝ ΜΥΡΤΩ;;;
Κι ερχόμαστε δέκα τέσσερα χρόνια μετά, σε μια άλλη Μυρτώ… και γίνεται το έλα να δεις…
Αναρτήσεις υπέρ και κατά …
Δεν θα μπω στην διαδικασία του ποιός έχει δίκιο και ποιός άδικο…
Θα ταυτιστώ όμως απόλυτα με τις θέσεις του Θοδωρή Παπαδερού και του Περικλή Μποζινάκη…
ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΗ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΑ ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΤΑ ΚΙΝΗΤΑ ΣΑΣ, ΔΩΣΤΕ ΠΡΟΤΥΠΑ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΚΑΙ ΑΝΑΘΡΕΨΤΕ ΤΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ…
Γιατί όλη η μεταπολίτευση, είναι ένα γκρέμισμα όλων των ΑΞΙΩΝ, των ΙΔΑΝΙΚΩΝ και των ΠΡΟΤΥΠΩΝ που είχε ο ελληνικός λαός…
Και σ’ αυτό το γκρέμισμα, σχεδόν όλοι συμμετείχαμε σιωπώντας…
Και πληρώνουμε το κόστος της σιωπής μας, με νεκρούς νέους ανθρώπους, που έχουν πάρει λάθος δρόμο, γιατί ΕΜΕΙΣ ΩΣ ΓΟΝΕΙΣ, ΩΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥΣ ΔΕΙΞΑΜΕ…
Γιατί μας έφαγε ο φεμινισμός, τα me too και οι μαλακίες που μας τάϊζε η γαμημένη η τηλεόραση και ο αποπροσανατολισμός του διαδικτύου…
Γιατί μεγαλώνουμε τις κόρες μας σαν πουτάνες και τους γιούς μας, ως μαλακισμένα ανεύθυνα μαμόθρεφτα…
ΑΣ ΚΟΙΤΑΞΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΠΤΗ ΚΙ ΑΦΟΥ ΤΟΝ ΦΤΥΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΝΤΙΑ ΜΑΣ, ΑΣ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ ΡΟΤΑ, ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ…
Καλλιόπη Σουφλή
Υ.Γ. Επέλεξα κάποιες από τις απόψεις που βρήκα στο διαδίκτυο που καλύπτουν όλο το φάσμα των θέσεων για τον θάνατο της Μυρτούς από την Κεφαλλονιά…
Το “δια ταύτα” για μένα, είναι ΕΝΑ…
ΕΜΕΙΣ ΦΤΑΙΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΒΙΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΒΑΡΥ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟ ΤΗΣ ΜΥΡΤΟΥΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 14 ΧΡΟΝΙΑ, ΕΜΕΙΣ ΦΤΑΙΜΕ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΜΥΡΤΟΥΣ ΠΡΙΝ ΛΙΓΕΣ ΜΕΡΕΣ…
Προτείνω σιωπή, ενδοσκόπηση και ΑΛΛΑΓΗ 180ο ΠΡΙΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΑΡΓΑ…
#Διάβασα ένα, ένα τα σχόλιά σας.
Το απόλυτο δικαίωμα του καθενός!
Δέχομαι απόλυτα την κριτική σας.
Αλλά αναρωτιέμαι…
Από πού πηγάζει η ανάγκη τόσων ανθρώπων να ασχοληθούμε τόσο έντονα με την υπόθεση της Μυρτώς;
Γιατί δεν το προσπεράσαμε?
Τι κρύβεται πίσω από αυτό το πρόσωπο που μας συγκλόνισε και μας αναστάτωσε?
Είναι άλλος ένας κοινωνικός διχασμός ή υπάρχει κάτι πιο βαθύ που, μέσα από αντιθέσεις, τελικά μας ενώνει κ σε τι?
Ενδεικτικά.. θα αναφέρω κάποια απ τα σχόλια:
«Είναι ένας άγγελος»
«Έκανε βίζιτες»
«Σιγά μη της βάλουμε φωτοστέφανο, από ναρκωτικά πέθανε»
«Έχω δύο κόρες και τις μεγαλώνω σωστά»
«Μπράβο για την ανάρτησή σας»
«Η ανάρτηση είναι ό,τι χειρότερο και κρύβει τα κόμπλεξ σας»
«Η Μυρτώ έκανε την επιλογή της»
«Οι γονείς φταίνε που δεν τη μάζεψαν»
«Οι νέοι ακούν τα κινητά, δεν φταίνε οι γονείς»
……..
Πάμε παρακάτω…
Λοιπόν, τη Μυρτώ δεν την προσπεράσαμε.
Είναι πιο δυνατή από την αδιαφορία μας.
Γιατί κάτι «χτυπάει» μέσα μας.
Χτυπάει και #πονάει…
#Πονάει μαλλον γτ κάπου έχουμε κενά στην 20ετια που πέρασε…
Πχ κενό στο τι κάναμε σαν γονείς όταν έπρεπε να είχαμε κλείσει ερμητικά τις τηλεοράσεις με τα βλαβερά ριάλιτι και τα σκοτεινά παιδικά προγράμματα γεμάτα βία…
Τι κάναμε σαν πολίτες όταν αντί να βγάλουμε έξω τα Σάββατα την οικογένεια όπως γινόταν τα παλαιότερα χρόνια εμεις στην τσέπη μας είχαμε μόνο τη φόδρα..
Βολευτήκαμε στον καναπε με θεάματα κ σόουμαν που έχουν πούλιες μέχρι κ στο βρακι…
Τι κάναμε όταν #επιβλήθηκαν πεποιθήσεις κ τρέχαμε τα δόλια τα μικρά μας σε 100 φροντιστήρια κ μουσικά ωδεία κ μπαλέτα και πολεμικές τέχνες, ωσάν μπρούκληδες ενω ειμασταν πατημένοι σαν σταφίδα απ την κούραση κ την οικονομικη εξάντληση??
Αντιδρασαμε μήπως για την δωρεάν παιδεία στη χωρα μας???
Τι καναμε όταν το παιδί μας δεν άντεχε όλη αυτή την ταχύτητα η δεν ήταν ο μαθητής που θέλαμε??
Φέραμε κ δέκα δασκάλους σπίτι κ το πήγαμε κ 2, 3 γλώσσες…
Τι ακριβώς κάναμε για να δώσουμε στα παιδιά περισσότερη ποιότητα?
Τα πεισαμε, όπως εμείς είχαμε πειστεί πως, για να λογίζονται ως πρόσωπα θα πρεπε τουλάχιστον να μπουν στο Πανεπιστήμιο…
(Τώρα θ μου πείτε ότι είμαι κατά της μορ-φωσεως… )
#Πονάει λοιπόν το θέμα, γιατί δουλεύαμε 10 ώρες αντί για 8, ωστε να καλυψουμε τα παραπάνω …και τώρα –δόξα τω Θεώ– ψηφίστηκε το 13ωρο κ Θα δουλεύουν οι επόμενοι γονείς πια νόμιμα σαν σκλάβοι και δεν θ έχουν χρόνο για τίποτα, εννοείτε ούτε για παιδιά..
Αυτό είναι ένα σύστημα, το παλέψαμε μήπως???
Κάποιος δε θέλει να είσαι με το παιδί σου, το χεις πάρει χαμπάρι?
Κάποιος το θέλει το παιδί σου ή να πουλάει ναρκωτικά η να παίρνει ναρκωτικά ή κ τα δύο…
Το χεις πιάσει καθόλου αυτό??
Ο ρυθμός ζωής που μας επιβλήθηκε … πρώτα απ όλα απ την ανοιχτή τιβι …
Όσο πάει δυσκολεύει..
Και τώρα κάθε μέρα…
Κάθε μέρα όμως
Πρωταγωνιστουν οι 18χρονοι…
Οι 16χρονοι οι 20χρονοι…
Όλοι γόνοι αυτής της γαμ#μ#ν#ς 20ετιας…
#Πονάει λοιπόν η Μυρτω, πονάνε τα θέματα, πονάει που μας πήραν μέχρι και τα σώβρακα εκεί στην ΑΑΔΕ, και μας έμειναν οι διαφημίσεις και μια υπερκατανάλωση και απαίτηση, που τρέλανε κι εμάς και τα παιδιά…ειδικά τα παιδιά…
#Χτυπάει και #πονάει γιατί μικροί και μεγάλοι χάσαμε τη ροή της επικοινωνίας μεταξυ μας, και κολλήσαμε τα μούτρα σε ένα κινητό…
Και τώρα που είπα κινητό…
Πας ένα στοίχημα πως ξέρω απο πρώτο χερι ποιός εκπορνεύτηκε περισσότερο από αυτό το κινητό?
Όχι δεν ήταν η Μυρτώ…
Δεν θ το πιστεύετε, αλλά πολλοί «κύριοι» –μπαμπάδες και «κυρίες » μαμάδες έχασαν τη μπάλα μες το κινητό…
#Χτυπάει, λοιπόν, και #πονάει το θέμα Μυρτώ γιατί 8 στα 10 δήθεν παντρεμένα ζευγάρια δεν είναι ζευγάρια…
8 στις 10 οικογένειες συμβιβάζουν ζωη κ δυστυχία, για τα παιδιά…
Ναι, για τα παιδιά…
Αλλά δεν κρύβεται τίποτα από τα παιδιά.
Δεν κρύβεται ούτε ο θυμός μας, ούτε τα ηρεμιστικά μας, όσα χατίρια κ αν τους κάνουμε…
Είναι τόσα πολλά για τα οποία ευθυνόμαστε…
Κουράστηκα να γράφω…
Και μετά την πληρώνουν τα παιδιά…
Και μετά φταίνε κ τα παιδιά,
Κι οι θύτες
Και τα θύματα, πολλές φορές είναι όλοι τους παιδιά.
Η κοινωνία στην οποία όλοι αναφερόμαστε δεν είναι ταινία στον κινηματογράφο.
Είμαστε εγώ κι εσύ.
Κι όλοι μαζί την πλάθουμε
Τη Μυρτώ δεν την προσπεράσαμε γιατί όλους κάπου μας πιάνει το αγκίστρι…
Αυτή είναι η αλήθεια
Συνεχίστε τώρα…
Μερικοι βγάλτε χολή…
Άλλοι ορκιστείτε πως τούτο το κείμενο δε σας αφορά…
Πείτε ότι δεν ξέρω τι λέω, ότι βγάζω τα κόμπλεξ μου…
Κανένα θέμα.
Να είστε καλά.
_bessy _
«Ήταν π…» λένε στα σόσιαλ, «της έβαλε 66χρονος 220 ευρώ εκείνο το βράδυ και του έλεγε ότι δεν έχει που να μείνει». Και έτσι να είναι όπως αποκαλύφθηκε, έπρεπε να πεθάνει; Έπρεπε να γίνουν πιο πλούσιοι οι πρεζέμπορες πατώντας επί του πτώματος μιας κοπέλας;
Δηλαδή ναρκωτικά κάνουν μόνο οι νεαρές που έχουν χάσει τον δρόμο τους; Οι σταρ της σόου μπιζ, οι πλούσιοι, οι πολιτικοί δεν παίρνουν; Οι αναλύσεις του ΕΚΠΑ που μου έχει πει σε συνεντεύξεις ο καθηγητής Νικόλας Θωμαϊδης ότι όλο βρίσκουν κοκαϊνη στα λύματα, από ποιους είναι;
Πρόσφατα έγραφα ότι έχουν σκαρτέψει πολύ την κοκαϊνη και να προσέχουν τα νέα παιδιά.
Δεν έχεις ανάγκη ρε τα ναρκωτικά. Κοπελάρα σαν τα κρύα τα νερά, να πέφτουν τα τσιμέντα όταν σε βλέπουν να περπατάς- και καταφεύγεις στα ναρκωτικά; Δούλα γίνεσαι. Κι εσύ ρε νεαρέ θες να είσαι σκλάβος; Δουλεύεις όλη μέρα για να τα δίνεις σε πρέζα; Έχεις τα νιάτα, και αντί να γ… κάθε μέρα, ψάχνεις την παραμύθα; Ζόμπι θα σε κάνει.
Σπάστε τα δεσμά, μην μπείτε ποτέ σε δεσμά.
Όσο για αυτούς που την παράτησαν να πεθαίνει την κοπέλα, είναι η ντροπή του αντρικού φύλου. Ή μάλλον η ντροπή του ανθρώπινου είδους.
Καλημέρα.
Γεμάτο το διαδίκτυο και τα κοινωνικά μέσα με το θέμα της 19χρονης στην Κεφαλονιά.
Όλοι οι πτωματοφάγοι, οι δολοφονικές μηχανές της αθωότητας, της ζωής, της νιότης, βρήκαν θέμα για να ξιφουλκήσουν εναντίον πάντων, κάνοντας τους ερευνητές, τους ψυχολόγους, τους κοινωνιολόγους.
Και φυσικά έχουν και το θράσος να ηθικολογούν και να λένε μεγαλοστομίες παριστάνοντας τους αυτοκλήτους υπερασπιστές της ορθότητας και των αξιών.
Ποιοι, τα ναζίδια!!
Ουστ!
Η Μυρτώ ακούει,όλους.
Αυτούς που την κρίνουν κι αυτούς που την αγκαλιάζουν με την καρδιά τους.
Η Μυρτώ πρόλαβε να ζήσει την κακία του κόσμου,τα κλασσικά:”βίζιτα”ναρκωτικά, ντύσιμο,κι πολλά άλλα.
Η Μυρτώ δήθεν κάλεσε για δωμάτιο.
Όχι “κάποια”άλλη.
Η Μυρτώ που μύριζε καπνό από τσιγάρο κι έβηχε δίχως άλλο,έγινε η Μυρτώ που μόνη ήθελε, όλα όσα ειπώθηκαν.
Και τώρα…
Γονείς αόρατοι που καλούνται να επευφημούν τα καμάρια τους.
Να τονίζουν την αξιοσύνη τους.
Ιδιοκτήτες δωματίων που ηθικά για 30 € βλέπουν από την κάμερα του κινητού τους να μπαινοβγαίνουν μαντράχαλοι αλλά δεν “γνωρίζουν”τι μπορεί να γινόταν εκεί παρά την θέληση της όντας σε υπνηλία,αρχικά.
Η ήταν τάχα η πρώτη φορά που έκλεισαν τα καμάρια δωμάτιο για λίγες ώρες;
Μυνήματα που έστειλε η Μυρτώ,όπως ειπώθηκε αν τα έστειλε αυτή.
Γνωστή η μεθοδολογία των καλών παιδιών.
Όχι των τριών αλλά πολλών άλλων δίχως συναισθήματα,στεγνοί αλλά κι στυγνοί.
Γονείς που δεν σηκώνουν το κεφάλι να πουν : Αν φταίει το παιδί μου να τιμωρηθεί.
Κι η Δικαιοσύνη θα κάνει το καθήκον της.
Γιατί υποχρεούται.
Αυτό που κανένας δεν μπορεί να κάνει είναι να επαναφέρει την Μυρτώ στη Ζωή.
Γιατί για ανίκανους ψυχικά ανθρώπους θα υπάρχει πάντα μια Μυρτώ στην κοινωνία.
Όπως μια Ελένη, όπως τόσα πλάσματα στην ηλικία αυτή.
Η κοινωνία σαπίζει.
Η κοινωνία πετάει τα σκουπίδια στο κάδο,μα τα μπέρδεψαν με την γυναίκα.
Κι πάντα οι λέξεις θα είναι φτωχές.
Κι όταν δεν υπάρχει η έσχατη τών ποινών πάντα θα αντικαθιστούνται οι νταήδες από τους επόμενους.
Κι η ζωή θα συνεχίζεται για όσους καμαρώνουν τα ” λεβεντόπαιδα” τους.
Καλό ταξίδι Μυρτώ εκεί που πας θα βρεις ίσως αληθινούς φίλους.
Εύα Αλιβιζάτου
Τα ήθελε
Ντυνόταν προκλητικά
Είχε βάλει ψεύτικα χείλη
Έπαιρνε ναρκωτικά
Έκανε βίζιτες
Βαφόταν σαν μπαρόβια
Πληρωνόταν
Προκαλούσε την τύχη της
Οι κριτές του πληκτρολογίου
Οι υποκριτές
Οι σταυρωτήδες
Οι κομπλεξικοί
Οι μοχθηροί
Οι ψεύτες!
Οι « σε προχωρημένη σήψη»
Οι θεμελιωτές μιας κοινωνίας που ζέχνει.
Ένα κορίτσι όμορφο, θελκτικό με τη ζωή μπροστά του που είχε δικαίωμα στο λάθος της πρώτης νιότης .
Ενα κορίτσι εντυπωσιακό και δροσερό που έπρεπε να πίνει τη ζωή στο ποτήρι και στην υγειά της.
Σεβαστείτε την.
Σωπάστε!!!
Μια μάνα θρηνει και θα θρηνεί για πάντα.
Σωπάστε! Την έλεγαν Μυρτώ και ήταν όμορφη σαν τη ζωή!
Με αφορμή το θλιβερό περιστατικό της Κεφαλονιάς όπου μια 19χρονη κοπέλα βρέθηκε νεκρή , πεταμένη στο δρόμο σαν σακούλα σκουπιδιών έπειτα από χρήση ναρκωτικών ουσιών μαζί με άλλους δύο τρεις νεανίες κ διαβάζοντας παράλληλα την είδηση κ τον σχολιασμό διαφόρων ανθρώπων (που ίσως νηστεψαν την Μ. Εβδομάδα) παραθέτω μερικές σκέψεις μου για το γεγονός:
1. Ξεκινάμε απ’ το γεγονός ότι η κοπέλα αν και πολύ νέα ήταν ενήλικη άρα αποκλειστικά υπεύθυνη για τις πράξεις της, τις επιλογές της, τον τρόπο αμφίεσης κ τον τρόπο ζωής της. Πολλοί εστιάζοντας στην εμφάνιση της την χαρακτήρισαν “βιζαβί” κ αλλά ευπρεπή κ αξιόλογα ονόματα επαγγελματικού προσανατολισμού. Επίσης κυριάρχησε κ το φιλεύσπλαχνο ρητό “καλά να πάθει”. Προσωπικά πιστεύω ότι ήταν ένα ακόμα θύμα του “influencer εν Ελλάδι” με όλον αυτόν τον βομβαρδισμό πόζας κ lifestyle από τα social.
2. Είναι σύνηθες φαινόμενο κορίτσια κ γυναίκες να έλκονται από “bad boys” με μια “Μοιραία έλξη”. Βέβαια τα bad boys της εποχής μας είναι ευθυνόφοβα και έπειτα από οποιοδήποτε “ατυχές γεγονός”, θα τις απειλήσουν, θα τις εκβιάσουν, θα τις κακοποιήσουν κ ίσως τις πετάξουν κ νεκρές σε καμία πλατεία, διότι τι σόϊ bad boy είσαι άμα δεν ανεβάσεις κάνα βίντεο με σεξάκι ή δεν τραβήξεις κ καμία σφαλιάρα; Σε γυναίκα βέβαια γιατί αν βρεθούν απέναντι σε κανέναν άνδρα το πιθανότερο είναι ότι έπειτα από την πρώτη σφαλιάρα θα τρέξουν κλαίγοντας στον μπαμπά να τους βρει καλό δικηγόρο για μηνύσεις. ( Παρεπιπτόντως αυτό που τα bad boys απέναντι στα girlfriend τους είναι ένα μίγμα Ηρακλή, Αχιλλέα κ Ράμπο κ ότι αυτές το πιστεύουν κιόλας, πώς το κρίνετε;)
3. Έχοντας κάνει άπειρες Μαλ….. στην ζωή μου ως έφηβος κ νεανίας, γεγονός που μπορούν να επιβεβαιώσουν όλοι οι δυστυχείς καθηγητές που είχα αλλά και η άτυχη αδερφή μου στην μετά Λύκειον εποχή κατάλαβα ότι τα ” ζόρικα” παιχνίδια έχουν και “ζόρικες” αποδόσεις…Σε κανέναν όμως δεν αξίζει να βρεθεί νεκρός , πεταμένος στα τσιμέντα (εντάξει, υπάρχουν κι εξαιρέσεις), πόσο μάλλον σ ένα παιδί 19 χρόνων….
Υ.Γ.1. Μην ακούσω για οικογένειες κλπ, η ελληνική οικογένεια έχει αποδομηθεί σαν παράγοντας κοινωνικοποίησης εδώ και δεκαετίες και οι λόγοι είναι θέμα άλλης συζήτησης
Υ.Γ.2. Θα απαντήσω σε όσα σχόλια θεωρώ άξια απάντησης γιατί δικός μου είναι ο τοίχος κ γιατί βαριέμαι κιόλας.
Διαβάζω στα σχόλια για την 19χρονη, άλλοι την κατηγορούν που πήγε στο ξενοδοχείο, άλλοι τους άντρες που την παρατήσαν, άλλοι τους γονείς της,
Όμως κανείς δεν μιλάει για κάτι πολύ σημαντικό.
Πως θα προστατέψουμε εμείς τα παιδιά μας από τα ναρκωτικά και τις κακές παρέες;Γιατί ξέρετε κάτι;
Όταν ένα παιδί βρεθεί σε μια στιγμή με κακή παρέα
και η πρώτη του σκέψη είναι:
«Δεν θα το πω στους γονείς μου… γιατί αν το μάθουνε θα με σκοτώσουν»,
τότε καταλήγει να εμπιστεύεται τους λάθος ανθρώπους.
Και ξέρετε τι λένε οι λάθος άνθρωποι στα παιδιά μας;
«Μην ανησυχείς… όλοι το κάνουν» «Δεν θα πάθεις τίποτα» «Δεν θα το πούμε σε κανέναν»Όμως εκεί βρίσκεται και η μεγαλύτερη παγίδα:
Γιατί όταν έρθει το κακό,
αυτοί που δεν θα μπορέσουν να το προστατεύσουν,
συνήθως δεν ξέρουνε πως να το διαχειριστούνε,
και απομακρύνονται.
Και όχι μόνο αυτό.
Στο τέλος μπορεί να ρίξουν την ευθύνη στο παιδί,
ότι τους παρέσυρε εκείνο.
Και πως θα γνωρίσουμε τους φίλους του παιδιού μας;
Μπορούμε να ξεκινήσουμε από κάτι απλό:
Αντί να λέμε
«Να προσέχεις τις κακές παρέες»
(που για ένα παιδί ακούγεται σαν γκρίνια),
λέμε: «Το σπίτι μας είναι ανοιχτό για όλους τους φίλους και τις φίλες σου.»
«Το σπίτι μας είναι ανοιχτό για όλους τους φίλους και τις φίλες σου.»Αντί να ρωτάμε
«Που θα βγεις και με ποιον;»,
λέμε: «Αν θέλετε να δείτε μια ταινία ή να παίξετε παιχνίδια, ελάτε εδώ. Θα σας παραγγείλω πίτσες και θα σας αφήσω στην ησυχία σας.»
«Αν θέλετε να δείτε μια ταινία ή να παίξετε παιχνίδια, ελάτε εδώ. Θα σας παραγγείλω πίτσες και θα σας αφήσω στην ησυχία σας.»Καλύτερα ένα ακατάσταστο σπίτι όπου μπορείς να κόψεις κίνηση,
και τη σχέση μεταξύ τους,
παρά στο άγνωστο έξω.
Εγώ στο γιο μου, που επηρεαζόταν πολύ από τις παρέες, του έλεγα και τα εξής:
«Αν κάποιος σου πει “όλοι το κάνουν”, να ξέρεις ότι δεν σου λέει την αλήθεια. Οι περισσότεροι να ξέρεις λένε “ΟΧΙ”».
«Αν σε κοροϊδέψουνε επειδή “φοβάσαι”, να θυμάσαι: ο πραγματικός φίλος δεν σε πιέζει ποτέ να κάνεις κάτι που δεν θέλεις.»
Και το πιο σημαντικό από όλα:
«Αν κάτι σου φαίνεται λάθος, τότε ΕΙΝΑΙ.Πες: “Φεύγω, έρχεται ο μπαμπάς/η μαμά μου τώρα.”
Και στείλε μου να έρθω. Δε θα κάνω φασαρία, θα φύγουμε ήρεμα χωρίς να σε μαλώσω»
Και να θυμάστε πάντα το εξής:
Το θέμα δεν είναι να μην μπλέξει ποτέτο παιδί μας.
Το θέμα είναι, όταν μπλέξει,να ξέρει σε ποιον να έρθει.
Μακάρι να μην χρειαστεί κανένα παιδί να βρεθεί ποτέ σε μια τέτοια θέση.
Εσείς, πως χειρίζεστε τις παρέες των παιδιών σας;
Γράψτε στα σχόλια, ίσως να βοηθήσετε έναν άλλο γονιό σήμερα που το έχει ανάγκη.
Χρήστος Γιώρης | Ψυχολογία & Οικογένεια
Μυρτώ μου,ξέρεις γιατί ακόμα και τώρα σε κατηγορούν;
Γιατί αν δεν φταις εσύ…
τότε φταίμε εμείς.
Και αυτό δεν αντέχεται.
Γι’ αυτό ο κόσμος βιάζεται να πει «κάτι θα έκανε».
Για να σωθεί από την ενοχή.
Για να πιστέψει ότι ζει σε έναν δίκαιο κόσμο.
Για να μην παραδεχτεί ότι η βία, η εγκατάλειψη και η απανθρωπιά
δεν είναι κάτι μακριά.
Συμβαίνουν κάθε μέρα.
Μέσα μας.
Κάθε φορά που αδιαφορούμε.
Κάθε φορά που κρίνουμε αντί να νιώσουμε.
Κάθε φορά που βλέπουμε έναν άνθρωπο να πέφτει
και κοιτάμε αλλού.
Και μετά…
αυτό που έχουμε μέσα μας,
το βγάζουμε έξω.
Και γίνεται κόσμος.
Μυρτώ μου,
εσύ πονούσες.
Γιατί ένιωθες.
Γιατί είχες επαφή με την καρδιά σου.
Έτσι είναι οι άγγελοι.
Πονάνε,
γιατί είναι γεμάτοι τρυφερότητα
σε έναν κόσμο που έγινε τόσο σκληρός.
Θα μπορούσες να ήσουν παιδί μου.
Σε νιώθω παιδί μου.
Είσαστε όλα παιδιά της καρδιάς μας.
Και αυτό είναι που πονάει πιο πολύ:
ότι τα παιδιά αυτού του κόσμου
φεύγουν όχι επειδή δεν είχαν αξία,
αλλά επειδή εμείς χάσαμε τη δική μας.
Σε παρέσυραν.
Σε άφησαν.
Παλεψες να αναπνεύσεις…μόνη.
Και εμείς;
Αντί να σταθούμε μπροστά στην ψυχή που έσβηνε,
μένουμε στην επιφάνεια.
Πώς γίνεται να χάνεται μια ζωή με αυτό τον τρόπο,
και εμείς όλοι να μην σκύβουμε με αγάπη και απέραντο προβληματισμό πάνω από αυτό;
Μόνο έτσι γίνεται:
όταν έχουμε χάσει τη ψυχή μας.
Μυρτώ μου,
Φταίνε εκείνοι που σε παρέσυραν και σε πέταξαν.
Φταίνε και όλοι εκείνοι—
που άφησαν το μέσα τους να σκοτεινιάσει και φοβούνται το έξω.
Γιατί αυτή είναι η αλήθεια:
Ό,τι έχουμε μέσα μας…
αυτό γίνεται ο κόσμος μας.
Και όσο η παιδεία μένει μακριά από την καρδιά και το πνεύμα,
όσο η συνειδητότητα μένει εγκλωβισμένη στο εγώ και στον φόβο,
αυτή η πραγματικότητα θα επαναλαμβάνεται.
Μυρτώ μου,
Το συγγνώμη δεν φτάνει. Ο τρόπος που έφυγες, μας δείχνει το δρόμο για τον κόσμο που πρέπει να αλλάξουμε.
Η Sylvia Catounda πρόσθεσε μια νέα φωτογραφία.
Η κτηνωδία του εγκλήματος δεν εξαντλείται στην πράξη των δραστών… επεκτείνεται στην κοινωνική αποκτήνωση εκείνων που, με τα υβριστικά σχόλια τους, κανιβαλίζουν δημοσίως το θύμα και ευτελίζουν την ανθρώπινη ζωη.
Το έγκλημα τελειώνει με την πράξη του δράστη. Η κοινωνική σήψη όμως ξεκινά από τον οχετό όσων σχολιάζουν με μίσος, αποδεικνύοντας πως η έλλειψη ενσυναίσθησης είναι η πιο σκοτεινή μορφή βαρβαρότητας
Είναι τραγικό να διαπιστώνει κανείς πως δίπλα στην ωμή βία των εγκληματιών, στέκεται η ηθική κτηνωδία ενός όχλου που διψά για αίμα και χλευασμό, συμπληρώνοντας το έργο της καταστροφής…
ΑΗΔΙΑ.
Δεν ήταν η πρώτη φορά… και αυτό είναι το πιο τρομακτικό απ’ όλα…
Ένα κορίτσι χάνει τη ζωή του… μια κοινωνία εξοργίζεται και τρώγεται με τις σάρκες της για λίγες μέρες…. Τα social media γεμίζουν για άλλη μια φορά «δικαστές». Και λίγο αργότερα… σιωπή.
Το ίδιο έργο το έχουμε ξαναδεί…. σε σκάνδαλα που άνοιξαν και δεν έκλεισαν ποτέ, σε υποθέσεις που έμειναν μισές…. Στα Τέμπη….
Και κάθε φορά λέμε τα ίδια πράγματα: «Μα πώς είναι δυνατόν να έγινε αυτό; Τα ήθελε, Ποιος του/της είπε» κτλ κτλ.
Η αλήθεια είναι πιο βαριά…. Όλα τα παραπάνω συμβαίνουν χρόνια.
Γιατί αυτό που ζούμε σήμερα δεν είναι μια κακή συγκυρία, ούτε μια αλληλουχία ατυχιών. Είναι το αποτέλεσμα μιας πορείας δεκαετιών. Μιας πορείας που ξεκίνησε τη δεκαετία του ’70 και του ’80, όταν μπήκαμε σε μια νέα πραγματικότητα και νομίσαμε ότι η πρόοδος, πολιτισμός και κουλτούρα, σημαίνει να φροντίσουμε να μοιάσουμε σε κάτι άλλο.
Από εκεί ξεκίνησε η μεγάλη σύγχυση.
Αρχίσαμε να υιοθετούμε δίχως κρίση και να αντιγράφουμε δίχως φίλτρο. Ό,τι έρχεται απ’ έξω να το βαφτίζουμε εξέλιξη και πρόοδος. Ό,τι είχαμε εμείς να το υποτιμάμε…. Εμείς οι βαλκάνιοι, οι ψαροκωσταίοι…
Και ο λόγος δεν ήταν γιατί το ξεπεράσαμε και φύγαμε πολύ μπροστά έχοντας τη βάση μας σε αυτά που μας χαρακτηρίζουν ως λαός, αλλά γιατί ντραπήκαμε γι’ όλα αυτά….
Και έτσι, σιγά-σιγά, άρχισε να διαλύεται ο πυρήνας και η συνοχή μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Δεν μιλάμε για παράδοση με τη γραφική έννοια. Μιλάμε για αξίες. Για στάση ζωής. Για το αυτονόητο που ορίζει πως αν δεις έναν άνθρωπο να πέφτει, δεν το σκέφτεσαι, τρέχεις να βοηθήσεις….
Αυτό κάποτε υπήρχε. Σήμερα δεν είναι δεδομένο πια….
Και αυτό δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. Χτίστηκε χρόνο με το χρόνο, γενιά με τη γενιά.
Ήρθαν τα μνημόνια και νομίσαμε ότι η κρίση ήταν οικονομική. Μιλήσαμε για χρέη, για αριθμούς, για δείκτες. Δεν καταλάβαμε, ή μάλλον χειρότερα… δεν θέλαμε να καταλάβουμε, ότι η κρίση ήταν πολύ βαθύτερη.
Ήταν κρίση αξιών, θεσμών…. Κρίση της ίδιας της κοινωνίας.
Γιατί μια κοινωνία που έχει συνοχή, που έχει αρχές, που έχει ευθύνη, δεν φτάνει τόσο εύκολα στο σημείο να καταρρέει.
Και όμως… αντί να κάνουμε την όποια ενδοσκόπηση, συνεχίσαμε.
Συνεχίσαμε να ψηφίζουμε τα ίδια, να ανεχόμαστε τα ίδια και να στηρίζουμε πρόσωπα και καταστάσεις που μας οδήγησαν εδώ.
Και αυτό είναι το σημείο που δεν θέλουμε να ακουμπήσουμε.
Γιατί είναι εύκολο να λες «φταίνε οι άλλοι». Το σύστημα. Οι πολιτικοί. Τα κόμματα.
Αλλά το σύστημα δεν αιωρείται. Υπάρχει γιατί ΕΜΕΙΣ το συντηρούμε.
Όλα αυτά τα κόμματα που ευθύνονται για τη χρεοκοπία, για τη διαχείριση των μνημονίων, για επιλογές που μας διέλυσαν οικονομικά και θεσμικά, βρίσκονται ακόμα εδώ. Και δεν βρίσκονται μόνα τους.
Τα επαναφέρουμε εμείς οι ίδιοι.
Αυτή είναι η σκληρή αλήθεια….. Μιλάμε για διαπλοκή και τη βλέπουμε μπροστά μας.
Μιλάμε για σκάνδαλα και τα ζούμε στο πετσί μας. Μιλάμε για υποθέσεις που δεν ανοίγουν ποτέ πραγματικά και το ξέρουμε.
Και παρ’ όλα αυτά…. δεν αλλάζουμε τίποτα!
Μα αυτό δεν είναι απλά αδυναμία, αλλά συνενοχή.
Γιατί όταν γνωρίζεις και συνεχίζεις, όταν καταλαβαίνεις και επιμένεις, όταν έχεις δοκιμάσει και ξαναδοκιμάζεις τα ίδια που σε οδήγησαν εδώ, τότε δεν μπορείς πια να παριστάνεις το θύμα.
Γίνεσαι μέρος του προβλήματος…. .Γιατί;
Γιατί φοβόμαστε το καινούργιο. Γιατί δεν εμπιστευόμαστε το άφθαρτο.
Γιατί έχουμε μάθει να επιστρέφουμε σε αυτό που ήδη μας έχει
καταστρέψει. Γιατί μπορεί να πιστεύουμε πως με αυτό το τρόπο μπορεί και ξανά να βολευτούμε…
Και μέσα σε όλα αυτά, καλλιεργήθηκε και κάτι ακόμα πιο επικίνδυνο…. Η αδιαφορία.
Το «μην μπλέξεις», «κοίτα τον εαυτό σου», «δεν είναι δική σου δουλειά».
Και έτσι φτάνουμε σε εκείνη τη στιγμή… σε μια κοπέλα που καταρρέει και κάποιοι δεν πράττουν το αυτονόητο.
Όχι γιατί ξαφνικά έγιναν απάνθρωποι… απλά μεγάλωσαν μέσα σε μια κοινωνία που τους έμαθε ότι η ευθύνη είναι κίνδυνος και όχι καθήκον.
Δεν τη σηκώνουν να τη βοηθήσουν. Δεν τη τρέχουν στο νοσοκομείο.
Δεν ρισκάρουν το να βρεθούν αντιμέτωποι με τις συνέπειες των πράξεών τους… και την αφήνουν.
Και η κοπέλα πεθαίνει…. Και εμείς τι κάνουμε; Βγαίνουμε και τη δικάζουμε.
Ψάχνουμε τι έκανε, πως ντυνόταν, πού πήγε και με ποιους ήταν.
Λες και αν βρούμε κάτι το μεμπτό εναντίον της εμείς ως κοινωνία θα απαλλαγούμε από τις δικές μας ευθύνες….
Αλλά η αλήθεια είναι αυτή ακριβώς που αποφεύγουμε. Δεν φταίει εκείνη αλλά φταίμε εμείς.
Φταίμε γιατί ανεχτήκαμε, συνηθίσαμε και βολευτήκαμε.
Μάθαμε να φωνάζουμε δίχως να αλλάζουμε.
Φταίμε γιατί γνωρίζουμε καλά να κατηγορούμε χωρίς να αναλαμβάνουμε.
Και κυρίως γιατί συνεχίζουμε να παραδίδουμε το παρόν και το μέλλον μας στους ίδιους που το διέλυσαν, και μετά απορούμε γιατί τίποτα δεν διορθώνεται.
Και μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και κάτι ακόμη πιο ντροπιαστικό.
Η ανάγκη μας να ρίξουμε την ευθύνη αποκλειστικά στο ίδιο το θύμα.
Να ψάξουμε τι έκανε, πού «έφταιξε και στο τέλος – τέλος να πούμε και ότι «τα ήθελε».
Λες και προσπαθούμε απεγνωσμένα να αποδείξουμε ότι εμείς και κανένας άλλος άνθρωπος του κύκλου μας δεν θα βρισκόταν ποτέ στη θέση της….
Λυπάμαι αλλά αυτό δεν είναι άποψη. Είναι ηθική κατάρρευση.
Δεν μπορείς να ζητάς από ένα 19χρονο παιδί να κουβαλάει την ευθύνη μιας ολόκληρης κοινωνίας. Δεν μπορείς να μετατρέπεις μια τραγωδία σε κατηγορητήριο απέναντι σε αυτόν που χάθηκε.
Γιατί αν υπάρχει ευθύνη, αυτή πιστέψτε με δεν ανήκει εκεί… Ανήκει σε εμάς.
Στα πρότυπα που δεν δώσαμε. Στις αξίες που δεν περάσαμε.
Στην ανοχή που δείξαμε. Στη σιωπή που κρατήσαμε.
Εκείνη δεν ήταν το πρόβλημα, αλλά το αποτέλεσμα.
Και όσο συνεχίζουμε να την κατηγορούμε, απλώς αποδεικνύουμε ότι δεν έχουμε καταλάβει τίποτα.
Εμείς που δεν διδάξαμε ήθος…. που δεν κρατήσαμε όρια… που μάθαμε να ζούμε χωρίς ευθύνη.
Η Μυρτώ είναι ένα θύμα μιας κοινωνίας που σαπίζει εδώ και χρόνια.
Και όσο δεν το παραδεχόμαστε, όσο συνεχίζουμε να κάνουμε τους δικαστές αντί να κάνουμε αυτοκριτική, τόσο θα υπάρχουν κι άλλες Μυρτώ.
Ίσως με άλλο όνομα… αλλά με την ίδια αιτία. Εμάς.
Και αν υπάρχει μια τελευταία αλήθεια που πρέπει να ειπωθεί, είναι αυτή…
Δεν θα μας σώσει καμία οργή της στιγμής. Ούτε θα μας σώσει κάποια ανάρτηση, καταγγελία, ή πρόσκαιρη «ευαισθησία».
Θα μας σώσει, αν ποτέ μας σώσει… μόνο η απόφαση να αλλάξουμε εμείς.
Να πάψουμε να ανεχόμαστε, να επιστρέφουμε στα ίδια και να κρυβόμαστε πίσω από εύκολες ερμηνείες.
Γιατί όσο δεν αλλάζουμε, όσο συνεχίζουμε να ζούμε με τα ίδια αντανακλαστικά, η επόμενη τραγωδία δεν είναι θέμα «αν».
Είναι θέμα χρόνου. Και τότε πάλι θα κάνουμε ξανά τα ίδια.
Θα φωνάξουμε. Θα κατηγορήσουμε και θα ξεχάσουμε.
Μέχρι να έρθει η επόμενη.
Και τότε, πάλι, θα αναρωτηθούμε «πώς έγινε».
Ενώ θα ξέρουμε πολύ καλά πως έγινε γιατί πολύ απλά το αφήσαμε να γίνει.
Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια ενδόμυχη, ίσως παράλογη προσπάθεια του γράφοντος να εμποδίσει τον θάνατο μιας νεαρής γυναίκας, επαναπροσδιορίζοντάς τον. Τον αληθινό θάνατο, γιατί ο πρακτικός έχει βέβαια ήδη επέλθει.
Δεν θα ασχοληθώ με λεπτομέρειες της κατευθυνόμενης επικαιρότητας – οι εκδοχές της πραγματικότητας δεν έχουν ουσιαστικό ενδιαφέρον. Ενδιαφέρον έχει μόνο η αλήθεια.
Πρόκειται για έναν αφανισμό που μόνο μέσα στο αποθνήσκον ΝεοΤαξίτικο, απανθρωποποιημένο περιβάλλον θα μπορούσε να συμβεί, και μόνο σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον θα μπορούσε να υπάρξει και η συγκεκριμένη διαχείρησή του από τους “κατασκευαστές πραγματικότητας” των ΜΜΕ.
Ποιος είναι ο πλέον αδίστακτος δολοφόνος εδώ; Η εκπορνευμένη περσόνα του προσώπου-κλειδιού της τραγωδίας και οι υπόλοιποι δύο πίθηκοι, ή το ίδιο το Καθεστώς;
Ένα κορίτσι σε κρίσιμη κατάσταση καταφθάνει (με το ασθενοφόρο που ΔΕΝ διαθέτει γιατρό, αναπνέοντας ακόμα χωρίς τεχνητή υποστήριξη) σε μια κλινική της αποικίας όπου στη εφημερία ΔΕΝ υπάρχουν γιατροί: τους τηλεφωνούν μέσα στη νύχτα για να πάνε στο νοσοκομείο, αν υπάρξει ανάγκη!!!
Και το εμπόριο της διαστροφής ως κανονικότητα, και η καταστροφή των υποδομών και των δημοσίων αγαθών, είναι βασικοί πυλώνες της αποκτηνωμένης Σιωνιστικής Ατζέντας. Να μην το ξεχνάμε αυτό, ποτέ.
Και βέβαια το γόνιμο έδαφος, η μάζα: όταν ο Πελάτης έχει φτάσει στο σημείο να χρειάζεται οδηγίες χρήσης ακόμα και για να πιει ένα ποτήρι νερό, τότε η υπόθεση σοβαρεύει θανάσιμα.
Το στρατηγικά ύπουλο της υπόθεσης στην κατευθυνόμενη μυθοπλασία των ΜΜΕ είναι το εξής παράδοξο: γιατί αναφέρονται συνεχώς στον εμπλεκόμενο αποκαλώντας τον “23χρονο” και όχι με τον μεγαλειώδη, προσφιλή τους προσδιορισμό “Τρανσέξουαλ Σεξεργάτρια”; Διότι όταν η τρανσέξουαλ σεξεργάτρια (ένας τραβεστί που εκπορνεύεται δηλαδή) εμπλέκεται σε έγκλημα, αυτομάτως γίνεται ΑΝΤΡΑΣ. Μεταμορφώνεται σε 23χρονο.
Θαύμα! Θαύμα!
Η Μυρτώ ήταν πέντε χρόνια μικρότερη απ’ τον γιο μου.
Το νεκρό κορίτσι είναι κόρη μου. Μία απ’ τις μυριάδες κόρες όλων μας.
“Θυμήθηκε το Ντύσιμο της Νύφης, του Μαξ Έρνστ: το δέρμα της Μέριλυν Μονρόε με τα λακκάκια, ένα πρόσωπο από στάχτη. Η χηρεμένη νύφη της Πομπηίας. Ατάραχοι, οι τοίχοι του διαμερίσματος περιείχαν το γαλήνιο πλέον πρόσωπο της εκκλιπόντος ηθοποιού. Τον καθησυχασμένο χρόνο των αμμόλοφων.”
J G Ballard ‘Έκθεση Ωμοτήτων’
Αληθώς Ανέστη
ΚΛΕΙΣΤΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΗ ΓΜΜΝΗ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΤΙΚΟΥΣ ΚΑΘΡΕΠΤΕΣ
ΤΟΥ ΚΕΡΔΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΣΤΡΕΥΛΩΣΗΣ, ΤΗΣ ΚΟΠΑΔΟΠΟΙΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΑΠΑΞΙΩΣΗΣ !
ΤΟΣΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΕΣ ΨΥΧΕΣ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΣΤΟ ΒΩΜΟ ΤΩΝ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΡΝΕΙΑΣ,
ΤΩΝ ΑΝΔΡΟΓΥΝΩΝ ΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΦΥΛΩΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ.
ΣΤΗΝ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΝΤΑΒΑΤΖΗΔΕΣ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ
ΜΟΔΑ ΤΗΣ ΜΑΓΚΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΛΑΣΤΙΚΗΣ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΟΥΡΑΣ.
ΑΠΟ ΜΙΑ ΝΕΟΛΑΙΑ ΦΤΩΧΗ ΚΑΙ ΑΠΑΙΔΕΥΤΗ,
ΠΡΟΪΟΝ ΤΗΣ Α-ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΤΗΣ ΑΝΝΟΥΛΑΣ ΤΟΥ ΣΗΜΙΤΗ,
ΤΗΣ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑΣ ΤΩΝ ΠΡΟΤΥΠΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΡΟΤΥΠΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΜΕΙΟΝ,
ΤΗΣ ΑΡΝΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΓΡΑΦΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ.
ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΔΑ ΤΟΣΗ ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ, ΤΟΣΗ ΔΙΑΣΤΡΕΥΛΩΣΗ ΤΟΣΗ ΣΚΥΛΕΥΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΝ ΜΕ ΑΥΤΗΝ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.
ΜΕ ΤΙΣ ΠΛΕΡΩΜΕΝΕΣ ΠΟΡΝΕΣ ΤΟΥ ΝΕΟΤΑΞΙΚΟΥ ΔΙΕΘΝΙΣΜΟΥ ΝΑ ΓΚΑΡΙΖΟΥΝ ΓΙΑ ΓΥΝΑΙΚΟΚΤΟΝΙΕΣ, ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΟΡΝΕΙΑ ΝΑ ΔΙΝΕΙ ΡΕΣΤΑ ΣΑΛΤΑΔΟΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΑΣ ΠΟΥΛΩΝΤΑΣ ΑΙΜΑ, ΘΑΝΑΤΟ ΚΑΙ ΧΑΟΣ.
ΚΑΙ ΜΕΝΩ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΛΟΓΗ ΑΠΟΡΙΑ……
ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΘΥΕΛΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑΤΩΝ, ΚΡΑΥΓΩΝ, ΑΝΑΦΙΛΗΤΩΝ, ΟΔΥΡΜΩΝ ΚΑΙ ΑΝΑΘΕΜΑΤΩΝ ?
Η ΕΛΕΙΨΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ ΚΑΙ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗ ΣΦΑΙΡΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΔΟΣΙΛΟΓΙΣΜΟΥ ?
ΤΟΣΟ ΗΡΕΜΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΖΩΗ ΔΙΑΓΟΥΜΕ ΣΑΝ ΕΘΝΟΣ ?
Προβολές : 784
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Ο Θεός νατιν Σηχορεση και Ανάπαυση , ελπίζω Η φιλί σηγκενης να κάνουν κάνα τρισάγιο:;!? βοηθάμε τίν ψυχή να φτάσει στον προορισμό όσο ανεβαίνει χέρι χέρι με τόν φιλακα Άγγελο Μας .