Οι στιγμές που άφησαν ίχνη από πληγές…
Ίχνη στον χρόνο της ζωής σου…
Τότε που σήκωσες ψηλά τη ματιά σου και ζήτησες βοήθεια, από κείνη τη Θεϊκή Δύναμη…
Κείνη που για σένα Σταυρώθηκε…
Θυμήσου τώρα, κείνες τις στιγμές…
…ήταν που σε κρατούσε στην Αγκαλιά Του…
Καλλιόπη Σουφλή
«Μια νύχτα, ένας άνδρας, είδε ένα όνειρο. Ονειρεύτηκε, ότι περπατούσε κατά μήκος της παραλίας με το ΚΥΡΙΟ, ενώ στον ουρανό αναβόσβηναν εικόνες από τη ζωή του.
Για κάθε σκηνή, παρατήρησε και δυο ζεύγη βημάτων στην άμμο, ένα δικό του και ένα του ΚΥΡΙΟΥ…
Όταν και η τελευταία σκηνή της ζωής του αναβόσβησε μπρος του, κοίταξε πίσω τα ίχνη στην άμμο.
Παρατήρησε, ότι πολλές φορές, κατά την διάρκεια της ζωής του, υπήρχε μόνο ένα ζεύγος από ίχνη.
Αντιλήφθηκε, ότι αυτό συνέβαινε, κατά την πιο δύσκολη και λυπηρή περίοδο της ζωής του.
Αυτό, τον ανησύχησε πραγματικά, και ρώτησε τον ΚΥΡΙΟ:
«Μου είπες, ότι εφόσον αποφασίσω να σε ακολουθήσω, θα περπατούσες μαζί μου σ’ όλη τη διαδρομή, αλλά έχω παρατηρήσει, ότι κατά τις πιο δύσκολες ώρες της ζωής μου, υπάρχουν μόνο τα ίχνη μου. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί, όταν σε χρειαζόμουν πιο πολύ, με είχες εγκαταλείψει…»….
Ο ΚΥΡΙΟΣ, απάντησε:
«Αγαπημένο, πολυαγαπημένο μου παιδί, σε αγαπώ, και ποτέ δεν θα σε εγκατέλειπα.
Κατά την διάρκεια της δοκιμασίας σου, κι όταν υπέφερες περισσότερο, εκεί που βλέπεις μόνον ένα ζευγάρι από ίχνη, ήταν τότε που σε … μετέφερα…»


