«Μου είπαν ότι θα κάνουν «λαϊκή αγρυπνία» μέσα στην εκκλησία για τον λαϊκό τραγουδιστή που πέθανε. Και λέω: «Τι αγρυπνία, βρε παιδιά;»
Προβολές:1.251
Ανοίξτε πάλι τα σπίτια.
Όχι μόνο για τους νεκρούς.
Για να ξαναχωρέσουν οι ζωντανοί.
Και τότε, όταν έρθει κάποτε και ο θάνατος, δεν θα χρειαστεί να εφεύρουμε καινούργια λέξη.
Θα ξέρουμε τι να κάνουμε.
Θα ξενυχτήσουμε.
Θα προσευχηθούμε.
Θα κλάψουμε.
Και θα αφήσουμε την Εκκλησία να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από εμάς:
να πάρει εκεί όπου εμείς βλέπουμε τέλος και να το ακουμπήσει επάνω στην υπόσχεση του Χριστού.
Γιατί εμείς αλλάζουμε τα ονόματα.
Εκείνος αλλάζει το τέλος.»
Η ζωή μ’ έμαθε να διαχωρίζω τον καλλιτέχνη, από τα έργα του… ίσως γι αυτό, ακόμα κι αν πενθώ γι αυτούς που φεύγουν, κρατώ το πένθος μου σε κάποια όρια στα οποία το συναίσθημα ισοσταθμίζει με τη λογική…
Οι σημερινές αναρτήσεις των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ για τον ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΖΩΝΑΚΗ, έχουν ένα στόχο: να αναδείξουν ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΣ ΟΔΗΓΕΙ ΩΣ ΛΑΟ ΝΑ ΠΑΘΙΑΖΟΜΑΣΤΕ ΜΕ ΤΙΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ ΚΑΠΟΙΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΟΥΜΕ ΙΔΕΑ ΓΙ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ.
Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ, ΕΧΑΣΕ ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ, ΤΙΣ ΑΕΝΑΕΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΤΟΥ…
ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΕ ΤΑ ΕΦΗΜΕΡΑ ΠΡΟΤΥΠΑ…
ΕΠΕΣΕ ΣΤΗΝ ΠΑΓΙΔΑ ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΣΧΕΔΙΑΣΑΝ ΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ…
Καλλιόπη Σουφλή
Manos Lambrakis
«Μου είπαν ότι θα κάνουν «λαϊκή αγρυπνία» μέσα στην εκκλησία για τον λαϊκό τραγουδιστή που πέθανε.
Και λέω:
«Τι αγρυπνία, βρε παιδιά;»
Η αγρυπνία στην Εκκλησία δεν σημαίνει ότι κρατήσαμε έναν ναό ανοιχτό μέχρι το πρωί.
Αγρυπνεί η Εκκλησία όταν στέκεται μέσα στη νύχτα και περιμένει τον Χριστό. Προσεύχεται, ψάλλει, μετανοεί, προσδοκά. Δεν μετρά απλώς ώρες.
Γι’ αυτό και οι λέξεις της Εκκλησίας θέλουν λίγη προσοχή.
Δεν είναι στολίδια.
Κουβαλούν ζωή.
Αν θέλουμε να ξενυχτήσουμε έναν νεκρό, καλά θα κάνουμε.
Αλλά αυτό το λέγαμε αλλιώς.
Ξαγρύπνια.
Και η ξαγρύπνια είχε σπίτι.
Ε, ανοίξτε πάλι τα σπίτια.
Γιατί κάναμε κι εμείς ένα παράξενο πράγμα.
Πρώτα βγάλαμε τα παλιά έξω.
Ύστερα μας έλειψαν.
Και τώρα τα ξαναφέρνουμε με καινούργια ονόματα, για να μη χρειαστεί να παραδεχθούμε ότι εκείνο που ψάχνουμε το είχαμε ήδη.
Θέλουμε την ξαγρύπνια, αλλά χωρίς το σπίτι.
Θέλουμε την παράδοση, αλλά χωρίς το βάρος της.
Θέλουμε κοινότητα, αλλά χωρίς να χρειαστεί να ανοίξουμε την πόρτα μας.
Θέλουμε πένθος, αλλά να μη μας αναστατώσει πολύ.
Θέλουμε ακόμη και την Εκκλησία, αλλά καμιά φορά τη θέλουμε όπως μας βολεύει.
Ε, έτσι όμως δεν γίνεται.
Δεν αγιάζει κάτι επειδή του δώσαμε εκκλησιαστικό όνομα.
Η Χάρις δεν εργάζεται με ετικέτες.
Θέλει αλήθεια.
Ο παλιός άνθρωπος, όταν πέθαινε ο δικός του, ήξερε ότι εκείνη τη νύχτα το σπίτι θα πάψει να λειτουργεί κανονικά.
Δεν έλεγε:
«Πού θα τον τακτοποιήσουμε;»
Έλεγε:
«Φέρτε τον σπίτι».
Και αυτό κόστιζε.
Θα έχανες τον ύπνο σου.
Θα άνοιγες την πόρτα.
Θα έμπαιναν συγγενείς, γείτονες, άνθρωποι που μπορεί να μην ήξερες καλά.
Κάποιος θα έκλαιγε στην κουζίνα.
Κάποιος θα έφτιαχνε καφέ.
Κάποιος θα καθόταν σε μια γωνιά χωρίς να μιλά.
Και κανείς δεν θα μπορούσε να διορθώσει αυτό που είχε συμβεί.
Έπρεπε απλώς να μείνει.
Αυτό δυσκολευόμαστε πολύ να κάνουμε σήμερα.
Να μείνουμε.
Θέλουμε ακόμη και τον πόνο να τον διευθετήσουμε.
Να έχει τόπο.
Ώρα.
Διάρκεια.
Υπηρεσία.
Να τελειώσει χωρίς να αναστατώσει πολύ το πρόγραμμά μας.
Μα ο πόνος, όταν είναι αληθινός, δεν κοιτάζει το πρόγραμμα.
Και η αγάπη επίσης.
Άμα δεν σου χαλάσει λίγο το σπίτι ο θάνατος του ανθρώπου σου, τι ακριβώς θα σου το χαλάσει;
Δεν λέω ότι πρέπει σήμερα όλοι να κρατούν τον νεκρό στο σπίτι.
Άλλαξαν οι πόλεις.
Άλλαξαν τα σπίτια.
Άλλαξαν οι οικογένειες και οι πρακτικές δυνατότητες.
Άλλο όμως να πεις:
«Δεν μπορώ πια να το κάνω».
Και άλλο να ξεχάσεις τι ήταν.
Γιατί τότε συμβαίνει κάτι λίγο κωμικό και πολύ θλιβερό.
Πετάμε μια παράδοση από την πόρτα και, ύστερα από χρόνια, την ξαναφέρνουμε από το παράθυρο σαν καινούργια ανακάλυψη.
Και κάπου μια παλιά γιαγιά θα μας άκουγε να λέμε «λαϊκή αγρυπνία» και θα απορούσε:
«Καλέ, ξαγρύπνια είναι. Φέρτε τον άνθρωπο σπίτι του».
Αλλά υπάρχει κάτι βαθύτερο εδώ.
Η Εκκλησία δεν είναι ένας μεγάλος δημόσιος χώρος που χρησιμοποιούμε επειδή χωρά περισσότερο κόσμο.
Είναι ναός.
Και ο ναός έχει δικό του χρόνο.
Δική του γλώσσα.
Δική του αναπνοή.
Δεν χρειάζεται εμείς να του επινοήσουμε έναν ρόλο για κάθε ανθρώπινη ανάγκη.
Όταν πεθαίνει ο άνθρωπος, η Εκκλησία ξέρει ήδη τι να κάνει.
Προσεύχεται.
Και η προσευχή της δεν είναι παράσταση του πένθους.
Είναι παράδοση του ανθρώπου στον Θεό.
Γι’ αυτό δεν χρειάζεται να κάνουμε την ξαγρύπνια αγρυπνία.
Ούτε την αγρυπνία ξαγρύπνια.
Αφήστε κάθε πράγμα να κρατήσει το όνομά του.
Γιατί οι λέξεις δεν είναι αθώες.
Όταν χαλάσει το όνομα ενός πράγματος, σιγά σιγά ξεχνάμε και τι είναι το ίδιο το πράγμα.
Και ξέρεις τι φοβάμαι περισσότερο;
Ότι πάθαμε αυτό όχι μόνο με την ξαγρύπνια.
Το πάθαμε με πολλές λέξεις.
Λέμε «αγάπη» και πολλές φορές εννοούμε απαίτηση.
Λέμε «ελευθερία» και εννοούμε να μη μας περιορίζει τίποτε.
Λέμε «πίστη» και εννοούμε να μας κάνει ο Θεός εκείνο που θέλουμε.
Λέμε «Εκκλησία» και καμιά φορά εννοούμε έναν χώρο όπου θέλουμε να χωρέσουμε ό,τι έχουμε ήδη αποφασίσει.
Ε, ο Χριστός δεν ήρθε να αλλάξει τα ονόματα των πραγμάτων. Ήρθε να αλλάξει εμάς.
Και να που όλο αυτό συμβαίνει παραμονή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού.
Τι παράξενο.
Αύριο η Εκκλησία θα βγάλει στο κέντρο ένα κομμάτι ξύλο.
Τίποτε περισσότερο.
Ένα ξύλο.
Κι εμείς οι άνθρωποι θέλουμε συνεχώς να προσθέτουμε.
Τίτλους.
Ονόματα.
Εντυπώσεις.
Καινούργιες μορφές.
Καινούργιες λέξεις.
Ο Θεός πάλι εργάζεται με τα πιο φτωχά πράγματα.
Νερό.
Λάδι.
Ψωμί.
Κρασί.
Ξύλο.
Χώμα.
Βλέπεις;
Όλα ταπεινά.
Γιατί η Χάρις δεν χρειάζεται να κάνει εντύπωση.
Χρειάζεται κάτι που να μπορεί να παραδοθεί στον Θεό.
Και ο Σταυρός είναι ίσως το φοβερότερο παράδειγμα.
Ένα ξύλο που οι άνθρωποι είχαν φτιάξει για να πεθαίνουν άνθρωποι γίνεται, επειδή επάνω του ανέβηκε ο Χριστός, σημείο ζωής.
Ο Θεός δεν άλλαξε το όνομά του για να το κάνει λιγότερο τρομακτικό.
Άλλαξε το τέλος του.
Αυτό κάνει ο Χριστός.
Δεν μας μαθαίνει να βρίσκουμε ωραιότερες λέξεις για όσα φοβόμαστε.
Μπαίνει μέσα σ’ αυτά και τα μεταμορφώνει.
Γι’ αυτό η Εκκλησία δεν χρειάζεται να κάνει τον θάνατο πιο όμορφο.
Ούτε να του βρει έναν πιο ευγενικό τίτλο.
Τον λέει θάνατο.
Τον κοιτάζει.
Και απέναντί του λέει μία άλλη λέξη:
Ανάσταση.
Αυτή είναι η μεγάλη διαφορά.
Εμείς αλλάζουμε τα ονόματα για να αντέξουμε τα πράγματα.
Ο Χριστός αλλάζει τα πράγματα.
Γι’ αυτό ανοίξτε πάλι τα σπίτια.
Όχι για να παίξουμε τους παλιούς.
Ούτε για να επιστρέψουμε σε μια Ελλάδα που πέρασε.
Ανοίξτε τα για να ξαναμάθουμε κάτι πολύ απλό.
Ότι το σπίτι δεν είναι μόνο ο χώρος όπου προστατεύω τον εαυτό μου από τους άλλους.
Είναι ο χώρος όπου χωράω τον άλλον.
Όταν χαίρεται.
Όταν πεινά.
Όταν αρρωσταίνει.
Όταν κλαίει.
Ακόμη και όταν πεθαίνει.
Γιατί μπορεί τελικά αυτό να χάσαμε περισσότερο από την ξαγρύπνια.
Δεν κλείσαμε τα σπίτια στους νεκρούς.
Σιγά σιγά τα κλείσαμε στους ανθρώπους.
Και ύστερα ζητούμε από θεσμούς, αίθουσες, ναούς και δημόσιους χώρους να κατασκευάσουν για λίγες ώρες εκείνη την κοινότητα που εμείς πάψαμε να χτίζουμε κάθε μέρα.
Ε, αυτή δεν φτιάχνεται σε μία νύχτα.
Η κοινότητα αρχίζει από μια πόρτα που ανοίγει.
Από ένα πιάτο που περισσεύει.
Από μια καρέκλα που τραβιέται για τον άλλον.
Από το «έλα μέσα».
Και κάποτε, από το πιο δύσκολο:
«Φέρτε τον άνθρωπό μας σπίτι».
Γι’ αυτό επιμένω.
Ανοίξτε πάλι τα σπίτια.
Όχι μόνο για τους νεκρούς.
Για να ξαναχωρέσουν οι ζωντανοί.
Και τότε, όταν έρθει κάποτε και ο θάνατος, δεν θα χρειαστεί να εφεύρουμε καινούργια λέξη.
Θα ξέρουμε τι να κάνουμε.
Θα ξενυχτήσουμε.
Θα προσευχηθούμε.
Θα κλάψουμε.
Και θα αφήσουμε την Εκκλησία να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από εμάς:
να πάρει εκεί όπου εμείς βλέπουμε τέλος και να το ακουμπήσει επάνω στην υπόσχεση του Χριστού.
Γιατί εμείς αλλάζουμε τα ονόματα.
Εκείνος αλλάζει το τέλος.»
μ. Θεόκτιστος ο Κρης
Προβολές : 1.251
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Όλος αυτός ο κόσμος έπρεπε να προσκυνήσει και να τιμήσει τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου, από τις μεγαλύτερες εορτές του έτους και ημέρα αυστηρής νηστείας κι όχι να τραγουδάει ομαδικά έξω από το ναό και να κραυγάζει λες και ήταν στα μπουζούκια ή σε συναυλία
“Αστειεύεστε”… για ποιόν κόσμο γραφετε;;; ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΩΝ ΜΗΔΕΝΙΣΤΩΝ.
Όταν ακούει ο κόσμος αυτά
Αναμενόμενα όλα
https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2026/09/blog-post_4566.html?m=1
Δείτε εδω ασεβεια και βλασφημία προς τους νεκρούς,
Ένα μακάβριο ατύχημα σημειώθηκε κατά τη διάρκεια της ταφής του Γιώργου Μαζωνάκη στο Γ’ Νεκροταφείο Αθηνών, όταν ορισμένοι από τους παρευρισκόμενους ανέβηκαν πάνω σε μνήματα και ένας τάφος υποχώρησε.
https://www.pronews.gr/koinonia/g-mazonakis-makavrio-atyxima-sto-g-nekrotafeio-ypoxorise-tafos-kai-anthropoi-epesan-mesa-vinteo/
Μπορεί να γεμίσαμε από πτυχιούχους αλλά η αμορφωσιά γκρεμίζει κάστρο….
Θυμάμαι την συγχωρεμένη την μάνα μου (παιδί της κατοχής και ούτε όλο το δημοτικό δεν είχε βγάλει) όταν πηγαίναμε στο νεκροταφείο για κάνα μνημόσυνο και παιδάκι τότε πήγαινα να σκαρφαλώσω στους τάφους να παίξω, με κατέβαζε αμέσως κάτω και μου έλεγε ότι είναι μεγάλη αμαρτία να περπατάμε επάνω. Και ότι τους νεκρούς πρέπει να τους σεβόμαστε.
https://www.youtube.com/watch?v=ODfrn1rgP9g τι λεν οτι τον φαγαν τον τυπο ??χμ τι γινετε με τους διασημους ??
Δεν λέω ότι πρέπει σήμερα όλοι να κρατούν τον νεκρό στο σπίτι.
Άλλαξαν οι πόλεις.
Άλλαξαν τα σπίτια.
Άλλαξαν οι οικογένειες και οι πρακτικές δυνατότητες.
Αυτό δεν ισχύει,
είναι πλάνη η πρακτική πλευρά σχετικά με την πολυκοσμία, δεν απαιτεί κανείς από την οικογένεια εκείνες τις στιγμές να το σκεφτεί, έπρεπε να το σκεφτούν και να το τακτοποιήσουν άλλοι, ψύχραιμα, με τα γραφεία τελετών,και με άλλους που ήταν κοντά του
Στον ξάδερφο μου πέρασαν από το διαμέρισμα σε πολύ μεγάλη πόλη, 4000 άνθρωποι, η σύζυγος του ήταν στις μέρες της να γεννήσει, ήταν μια ανείπωτη τραγωδία όπως συνεβη…
Δεν τακτοποίησε κανείς τίποτα, έσπευσαν αυθόρμητα οι άνθρωποι και δεν τους γνώριζε καν η οικογένεια τους περισσότερους
Δεν ήταν διάσημος και επώνυμος αλλά ήταν δημοφιλής διότι ήταν σε όλους εξαιρετικά, πολύ, πολύ αγαπητός και πολύ κοινωνικος
Ήταν απίστευτα ασφυκτικά, ήταν αδύνατο να περάσεις, όμως, ξαφνικά όλη η περιοχή συμμετείχε, η πολυκατοικία, οι διπλανές, , έβγαζαν καρέκλες στον δρόμο , έφτιαχναν καφέδες, διάβαζαν τους ψαλμούς όπως είθισται και προσευχές,έπαιρναν τα αυτοκίνητα τους για να παρκάρουν όσοι έρχονταν, ήταν σε πολύ κεντρική περιοχη,
Όλοι πέρασαν , χαιρέτησαν ήσυχα, άφησαν τα λουλούδια τους, άναψαν κεριά, παρηγορησαν τους γονείς, σύζυγό παιδια, συγγενείς, η κατάσταση σου επιβάλλει να είσαι ήσυχος και υπομονετικός
Μπορούσε να γίνει και στον Μαζωνάκη αν υπήρχαν ήρεμα κάποιοι να βοηθούν στην τάξη, ο νεκρός πρέπει να βγαίνει από το σπίτι του, από την οικογένεια του, να είναι οι φίλοι του, οι εχθροί του, το έχω δει και αυτό, να τον ξεπροβοδιζουν, με σιωπή και προσευχή που έχει ανάγκη η ψυχη, κι όχι τραγούδια και ιαχές αθάνατος, αυτά βαραίνουν και δυσκολεύουν πολυ την ψυχή παρά πολύ, στην περιοχή μου το λέμε ξαγρυπνουμε ή ξενυχταμε τον νεκρο με προσευχή, γιατί πάει γυμνός ενώπιον του Δημιουργού του…
Ίσως όλοι αυτοί αν πήγαιναν στο σπίτι να ήταν όπως πρέπει
https://www.youtube.com/watch?v=rY1CGzM_nW0&list=RDrY1CGzM_nW0&start_radio=1
Πρέπει να είναι πολύ ηλίθιος κάποιος για να συνδέει έναν τραγουδιστή με τον πρώην Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ ή με την πιθανή φτώχεια σε Ελλάδα και Κύπρο που προφητεύεται στο υποτιθέμενο κείμενο της mosad.
Το ενδεχόμενο να είχε παρασυρθεί ο Μαζωνάκης από μετανθρωπιστικές θεωρίες σχετικά με την νεότητα και την αιωνιότητα το έχετε σκεφτεί; Η γιατρός δήλωνε μεταξύ άλλων γνώστρια κβαντικής ιατρικής, σοβαρότατη ένδειξη για χρήση μετανθρωπιστικών θεωριών για να πείθει τους πελάτες της. Βάλε στο youtube “μία είναι η ουσία, δεν υπάρχει αθανασία” να δεις πόσοι τραγουδιστές – τραγουδίστριες το ξέρουν και το έχουν τραγουδήσει.
Αυτό καταλάβατε από το σχόλιό μου και με χαρακτηρίζετε ηλίθια, επειδή αναφέρομαι στον Κίσσινγκερ;;;
Δεν καταλάβατε πως η αναφορά μου είναι στον λαό που τρέχει σαν ζόμπι πίσω από φίρμες αλλά όχι για την Πατρίδα και για την Πίστη του που οι εβραίοι σιωνιστές θέλουν να αφανίσουν;;;
Ο λαός είναι ανιστορητος, αναλφάβητος και το πιο σημαντικό ακατηχητος, σε μέθη από τηλεόραση και κινητο
Αποτέλεσμα,ο κάθε τσομπανης τον προγκαει όπου θελει και όπως θέλει, έχει ευθύνες ο κάθε ένας, αλλά τις μεγαλύτερες ευθύνες πωλητικοι, ιεραρχία, εκπαιδευτικοί, οικογένεια, ωστόσο ο καθένας έχει ελεύθερη βούληση να μάθει η να μην μάθει, να διαβάσει η να μην διαβάσει, όσο τραγικές κι αν είναι οι συνθήκες διαβίωσης ή οι οικογενειακές, βγαινουν άριστοι και διαμάντια από τέτοιες συνθήκες, άξιοι άνθρωποι περισσότερο από αν είχαν ανεση και πλούτο
Ο Γεωργιάδης ζήτησε συγνώμη από το νεκρό Μαζωνάκη γιατί το Υπουργείο Υγείας δεν ήταν έτοιμο. Γιατί; Γιατί και ο Άδωνις Γεωργιάδης στον Μετανθρωπισμό, στον υπερανθρωπισμό πιστεύει. Μην σου πω αν σπάσουν τα μποτοξάκια θα πάει για πλασματοθεραπεία σε νοσοκομείο και όχι σε ιδιωτικό ιατρείο όπως ο γνωστός τραγουδιστής. Απαντάει ο ίδιος ο τραγουδιστής στο τι ακριβώς πιστεύει https://www.youtube.com/watchv=rY1CGzM_nW0&list=RDrY1CGzM_nW0&start_radio=1,
το ακούσατε γενικά & ειδικά το τραγούδι του με τα πολλά υπονοούμενα για το μέλλον της Ελλάδας. Ας ξεστραβωθούν να δουν τι θα κάνουν.
Έχει χειρότερα
Πάνε στην ταφή του νεκρού χοροπηδώντας πάνω στους τάφους άλλων, σαν μαϊμούδες
Να δούνε το θέαμα
Τι να σχολιάσει κανείς…
Τίποτα να μην σχολιάσει, κανείς… αυτοί είναι Ο ΠΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ…
Είτε είναι της Μοσάντ, είτε δεν είναι της Μοσάντ, βλέπετε κάτι που δεν το ζούμε ηδη; Και μην μου πείτε ότι το Ισραήλ και η Τουρκία είναι εχθροί, η οθωμανική αυτοκρατορία άνοιξε διάπλατα αγκαλιές στους διωγμένους από την Ισπανία , Εβραίους
Και εμείς το κάναμε, αλλά όπως διαπιστώνουμε , ως Έλληνες ορθόδοξοι είμαστε του πεταματου, προηγείται ο Τούρκος ισλαμιστής
Υποχρεώσεις είναι αυτές