μόνο τ’ αληθινό δεν χάνεται ποτέ… ακόμα κι όταν φεύγει, δεν χάνεται ποτέ… αφήνει ίχνη ανεξίτηλα… (μουσική, χιούμορ και ταινία)
Πτωχαίνει ο κόσμος γύρω μας…
Πτώχυνε κι η ελπίδα… χάνει σιγά σιγά, τον ρόλο της… τον λόγο της…
Όλα κάποτε φεύγουν… και τα ψέμματα… όλα τελειώνουν…
Ακόμα κι εκείνο το “σ’ αγαπώ”, έτσι που τ’ όρισες στην άκρη της ψυχής σου…
Κι αυτό τέλειωσε…ίσως γιατί ήταν ένα παιχνίδι… ένα στοίχημα… ίσως γιατί ποτέ δεν ήταν αληθινό…
Ίσως γιατί ποτέ δεν έμαθες πως το ψεύτικο δεν κρατάει για πάντα… χάνεται… σβήνει…
Μόνο τ’ αληθινό δεν χάνεται ποτέ… ακόμα κι όταν φεύγει, δεν χάνεται ποτέ… αφήνει ίχνη ανεξίτηλα…
καληνύχτα…
Καλλιόπη
Στο παράθυρο του βίντεο επιλέγετε τις Ρυθμίσεις-γρανάζι, στο αναδυόμενο παράθυρο επιλέγετε το «Υπότιτλοι», στο νέο παράθυρο που θα παρουσιαστεί επιλέγετε το «Αυτόματη Μετάφραση» και τελικώς στο ακόλουθο παράθυρο επιλέγετε την γλώσσα αρεσκείας σας – Ελληνικά.
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Να παραμείνεις άνθρωπος σε έναν κόσμο που ξεχνά την ανθρωπιά
Ζούμε σε έναν κόσμο που πολλές φορές μοιάζει να έχει ξεχάσει τι σημαίνει να νοιάζεσαι.
Ο καθένας τρέχει για τον εαυτό του.
Για το συμφέρον του.
Για τη δική του άνεση.
Για το δικό του «εγώ».
Και μέσα σε όλο αυτό, υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα σταματούν για να βοηθήσουν.
Που ακούν.
Που συμπαραστέκονται.
Που δίνουν χωρίς να μετρούν κάθε φορά τι θα πάρουν πίσω.
Κάποιες φορές όμως αυτοί οι άνθρωποι πληγώνονται περισσότερο.
Γιατί η καλοσύνη τους γίνεται συνήθεια στα μάτια κάποιων.
Η βοήθειά τους θεωρείται αυτονόητη.
Η παρουσία τους δεδομένη.
Και όταν κάποια στιγμή κουραστούν και κάνουν ένα βήμα πίσω, τότε μπορεί να ακούσουν ακόμη και το παράλογο:
«Άλλαξες.»
Μπορεί να άλλαξες.
Αλλά ίσως όχι όπως νομίζουν.
Ίσως απλώς έμαθες να προστατεύεις τον εαυτό σου.
Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη παγίδα.
Όταν μας αδικούν πολλές φορές, υπάρχει ο κίνδυνος να πούμε:
«Αφού έτσι είναι οι άνθρωποι, έτσι θα γίνω κι εγώ.»
Να γίνουμε ψυχροί επειδή μας πλήγωσαν.
Εγωκεντρικοί επειδή συναντήσαμε εγωισμό.
Αδιάφοροι επειδή κάποτε η δική μας ευαισθησία δεν εκτιμήθηκε.
Όμως γιατί να τους αφήσουμε να μας αλλάξουν;
Γιατί η ασχήμια που δεχτήκαμε να γίνει ασχήμια μέσα μας;
Όχι.
Μπορούμε να παραμείνουμε καλοί χωρίς να είμαστε αφελείς.
Μπορούμε να βοηθάμε χωρίς να επιτρέπουμε την εκμετάλλευση.
Μπορούμε να συγχωρούμε χωρίς να επιστρέφουμε εκεί όπου μας πληγώνουν.
Μπορούμε να αγαπάμε χωρίς να ξεχνάμε τον εαυτό μας.
Και μπορούμε να λέμε «όχι» χωρίς να πάψουμε να είμαστε άνθρωποι.
Η δικαιοσύνη δεν σημαίνει να ανταποδίδεις κάθε κακό που σου κάνουν.
Σημαίνει να ξέρεις πού τελειώνει η δική σου ευθύνη και πού αρχίζει η ευθύνη του άλλου.
Να μην αδικείς κανέναν.
Αλλά και να μην επιτρέπεις σε κανέναν να αδικεί εσένα.
Γιατί υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στην καλοσύνη και στην αυτοεγκατάλειψη.
Και κάποια στιγμή πρέπει να τη μάθουμε.
Δεν χρειάζεται να γίνουμε σκληροί.
Χρειάζεται να γίνουμε σοφότεροι.
Να δίνουμε εκεί όπου υπάρχει εκτίμηση.
Να στεκόμαστε εκεί όπου υπάρχει αμοιβαιότητα.
Να ανοίγουμε την καρδιά μας εκεί όπου υπάρχει σεβασμός.
Και όταν συναντάμε έναν άνθρωπο που πραγματικά μας φέρεται όμορφα, να μην τον προσπερνάμε επειδή έχουμε μάθει να περιμένουμε το κακό.
Να του δίνουμε χώρο.
Να του δίνουμε εμπιστοσύνη.
Να του ανταποδίδουμε την ανθρωπιά.
Γιατί, τελικά, ίσως η μεγαλύτερη αντίσταση σε έναν εγωκεντρικό κόσμο είναι κάτι πολύ απλό:
Να μη γίνεις σαν αυτόν.
Να συνεχίσεις να έχεις καρδιά.
Αλλά μια καρδιά που πλέον ξέρει και να προστατεύεται.
Να παραμένεις δίκαιος σε έναν άδικο κόσμο.
Να παραμένεις άνθρωπος ανάμεσα σε ανθρώπους που ξέχασαν να είναι.
Και να μπορείς, στο τέλος της ημέρας, να κοιτάξεις τον εαυτό σου και να πεις:
«Με πλήγωσαν, αλλά δεν με έκαναν κακό άνθρωπο.
Με αδίκησαν, αλλά δεν με έμαθαν να αδικώ.
Με απογοήτευσαν, αλλά δεν μου πήραν την ανθρωπιά μου.»
Αυτό είναι δύναμη. Όχι η σκληρότητα. Η ανθρωπιά που επέζησε.
https://www.siatista-info.com/2022/07/blog-post_71.html