Οι Κυριακές του 1960…ΟΤΑΝ ΥΠΗΡΧΕ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ, ΥΠΗΡΧΕ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΑ…
Αναπολούμε μια εποχή που ίσως ήταν πιο φτωχή σε ανέσεις, αλλά σίγουρα πολύ πιο πλούσια σε ζεστασιά, ανθρώπινη επαφή και αυθεντικές στιγμές.
Δύσκολα χρόνια… φτωχικά ίσως, χωρίς τις ανέσεις του σήμερα… με μια κοινωνία μαζεμένη, ίσως και υποταγμένη στα κοινωνικά στάτους… αλλά και μια κοινωνία πιο ανθρώπινη… ΕΛΛΗΝΙΚΗ… με ΗΘΟΣ, ΑΞΙΕΣ, ΙΔΑΝΙΚΑ…
Μια κοινωνία που μύριζε ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΛΛΑΔΑ…
Κι ύστερα στη δεκαετία του ’70 ήρθαν οι σφήκες…και τα ρήμαξαν όλα…
Έμειναν μόνο οι αναμνήσεις για όσους ζήσαμε την δεκαετία του ’60, να μας θυμίζουν πως ΟΤΑΝ ΣΒΗΣΟΥΝ ΟΙ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΑ, ΣΒΗΝΕΙ ΚΑΙ ΤΟ ΕΘΝΟΣ…
Καλλιόπη Σουφλή
Σε αυτό το ταξίδι των «Ασπρόμαυρων Μνημών», γυρίζουμε τον χρόνο πίσω και θυμόμαστε την εποχή που η Κυριακή δεν ήταν απλά μια μέρα ξεκούρασης, αλλά μια πραγματική γιορτή!
Από την προετοιμασία με τα «καλά» ρούχα που μύριζαν ναφθαλίνη και το κυριακάτικο ψητό στον φούρνο της γειτονιάς, μέχρι το λευκό κουτί με τις πάστες, το τρανζιστοράκι στα καφενεία και τη χαρακτηριστική απογευματινή βόλτα.
Αναπολούμε μια εποχή που ίσως ήταν πιο φτωχή σε ανέσεις, αλλά σίγουρα πολύ πιο πλούσια σε ζεστασιά, ανθρώπινη επαφή και αυθεντικές στιγμές.
Πώς ήταν μια τυπική Κυριακή στην Ελλάδα τη δεκαετία του 1960;
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Ξεκουτιασμενη σιγουρα………….. γιατι ολοι οι γεροι θυμουντε τα παλια ………..και μετα ερχεται η ανοια χαχαχαχαχαχαχαχαχα .
Αγαπητέ μου, όχι απλά ξεκουτιασμένη, αλλά τρελλόγρια…χαχαχαχαχα
Μακάρι να ήταν κι άλλοι γέροι, στην ίδια μ’ εμένα κατάσταση… θα κάναμε πάρτυ alltogether…
Το πρόβλημά μου είναι πως δεν βρίσκω άλλους…
Θα με αρέσει όταν μεγαλώσω και εγώ ακόμα είμαι μικρούλα να με αποκαλούν τρελό γριά.εχω μέσα μου πολύ τρέλα,τα χώνω γενικώς δεν μπορώ να είμαι ήσυχη, όταν πχ είμαι άρρωστη και δεν βρίζω μου την δίνει….ναι έχω πολλά νεύρα και τρέλα……εκτός αν πάθω άνοια τότε την έβαψα χαχα
Προσωπικά, έχω ενημερώσει πως όποιος με κάνει παρέα, κολλάει και λίγη από την δική μου τρέλλα… οπότε εύθύνη δεν φέρω…
Η δική σας παρέα _ τρέλα αν και είμαστε μακριά δεν με πειράζει ίσα ίσα με ανεβάζει το ηθικό μου με δυναμώνει με κάνει να μην τα παρατάω λέω υπάρχει η Καλλιόπη εκεί στην Αθήνα και μας εμψυχώνει.Σας γράφω το όνομα σας τώρα στις παρακλήσεις της Παναγιας μας.Ετσι με πείσμα και δύναμη και υπομονη θα συνεχίζουμε να μεταδίδουμε την τρέλα μας
Χωρίς λίγη όμορφη τρέλλα δεν αντέχεται αυτή η ζωή έτσι όπως επιτρέψαμε εμείς να μας την κάνουν…
Γι αυτό κι εγώ, λατρεύω τα παραμύθια, αρνούμαι να μεγαλώσω πάνω από τα δέκα πέντε και ονειρεύομαι… μπουγελώματα και μαξιλαροπολέμους…
Αχ, αυτές οι αναρτήσεις σας, κ. Καλλιόπη.
Με πιάνει το παράπονο και από νοσταλγία αλλά περισσότερο για την Ελλάδα που χάθηκε.
Πες με ηλίθια, ξεκουτιασμένη, αλλά χωρίς αυτά τα πισωγυρίσματα, στις πιο αθώες μας εποχές, θα είχα πεθάνει… δίνω καθημερινά έναν δικό μου προσωπικό αγώνα “άλλου τύπου”, να μην αφήσω στο παιδί που υπάρχει στην ψυχή και στο νου μου, να χαθεί…παραμένω ένα παραπονιάρικο παιδί, ακόμα και με τα “γαλλικά μου”… και βλέποντας εκείνες τις εποχές, αφήνω ελεύθερα τα δάκρυά μου…
Ο πατέρας μου έλεγε: Παιδί μου να κλαίς… τα δάκρυα, καθαρίζουν την ψυχή”…
Να είστε καλά… καλό Σαββατοκύριακο…