ΟΥΑΣΙΓΚΤΟΝ. («WP»). Η σφαγή στον ποταμό Bear το 1863 αποδεκάτισε τη Βορειοδυτική Ομάδα (Northwestern Band) των Shoshones (Shoshoni και Snakes) αλλά επισκιάστηκε από τον Εμφύλιο Πόλεμο.

Οι ιστορικοί θεωρούν ότι είναι η χειρότερη σφαγή των ιθαγενών Αμερικανών στην Ιστορία των ΗΠΑ. Λίγοι όμως το έχουν ακούσει ποτέ.

Η σφαγή του Bear River του 1863 κοντά στο σημερινό Πρέστον, στο Αϊντάχο, άφησε νεκρούς περίπου 350 μέλη του Northwestern Band του έθνους των Σοσόνι, καθιστώντας την πιο αιματηρή -και πιο φονική- δολοφονία ιθαγενών Αμερικανών από τον αμερικανικό στρατό, σύμφωνα με ιστορικούς και φυλετικούς ηγέτες. Οι Ινδοί σκοτώθηκαν αφού στρατιώτες μπήκαν σε μια κοιλάδα όπου κατασκήνωναν για το χειμώνα και επιτέθηκαν, αφήνοντας περίπου 90 γυναίκες και παιδιά μεταξύ των νεκρών.

Ο αριθμός των νεκρών, λένε οι ιστορικοί, ξεπέρασε μερικές από τις πιο φρικτές δολοφονίες ιθαγενών Αμερικανών στη χώρα, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας του 1864 στο Sand Creek του Κολοράντο, όπου σκοτώθηκαν 130 Cheyennes. Και ο αριθμός των νεκρών ήταν σχεδόν διπλάσιος από τους περίπου 150 Sioux που σκοτώθηκαν στο Wounded Knee στη Νότια Ντακότα, τέσσερις ημέρες μετά τα Χριστούγεννα το 1890.

Ορισμένοι λογαριασμοί αναφέρουν τον αριθμό των νεκρών στον ποταμό Bear ακόμη και πάνω από 350.

Σε μια αφήγηση για τη βαρβαρότητα, ο Δανός μετανάστης Χανς Τζάσπερσον (Hans Jasperson) στην αυτοβιογραφία του το 1911, είπε ότι περπάτησε ανάμεσα στα πτώματα, μετρώντας 493 Ινδιάνους Shoshone νεκρούς, σύμφωνα με δημοσίευμα του 2008 στο «Salt Lake Tribune». Ο Jasperson έγραψε: «Γύρισα και τα μέτρησα πίσω και μέτρησα το ίδιο».

Οι ιστορικοί είπαν ότι περίπου δύο δωδεκάδες Αμερικανοί στρατιώτες πέθαναν στον ποταμό Bear.

«Σχεδόν μας εκμηδένισε ως φυλή», δήλωσε ο Ντάρεν Μπ. Πάρι (Darren B. Parry), πρώην πρόεδρος του Northwestern Band του έθνους Shoshone. «Αλλά έχει ξεχαστεί σε μεγάλο βαθμό».

Πολλοί ιστορικοί λένε ότι ο μεγαλύτερος λόγος που η δολοφονία του ποταμού Bear χάνεται -ή αγνοείται- στα μαθήματα Ιστορίας είναι επειδή η «σφαγή καλύφθηκε από μάχες του Εμφυλίου Πολέμου» που μαίνονταν εκείνη την εποχή, σύμφωνα με τον Τσαρλς Πίτερσον (Charles S. Peterson), ιστορικό στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Γιούτα που έγραψε τον πρόλογο σε ένα βιβλίο με τίτλο «The Shoshoni Frontier and the Bear River Massacre».

Ο Τζόναθαν Ντέις (Jonathan Deiss), στρατιωτικός ιστορικός με έδρα την Ουάσιγκτον, συνέκρινε τη δολοφονία των ιθαγενών Αμερικανών το 1800 με μαζικούς πυροβολισμούς τον 21ο αιώνα. «Οι άνθρωποι συνήθισαν», είπε ο Ντέις.

«Οι άνθρωποι θεωρούσαν ότι οι Ινδοί δεν ήταν πραγματικά άνθρωποι», πρόσθεσε και «έτσι ήταν εύκολο να δικαιολογηθεί η θανάτωσή τους ή η κακομεταχείρισή τους».

Οι Shoshones ήταν κάποτε ένα έθνος που είχε 17.000 άτομα που περιλάμβανε διάφορες ομάδες που απλώνονταν σε μέρη της Νεβάδα, της Γιούτα, του Αϊντάχο και του Γουαϊόμινγκ. Ταξίδευαν με τις εποχές. Στις αρχές του φθινοπώρου, πήγαιναν στον Σάλμον του Αϊντάχο, για να ψαρέψουν. Την άνοιξη και το καλοκαίρι, πήγαιναν στη Γιούτα για να μαζέψουν σπόρους, μούρα και ρίζες.

Οταν έπιανε κρύος καιρός, λιμνάζονταν στην κοιλάδα Cache, η οποία διατρέχει τη Βόρεια Γιούτα και το Νοτιοανατολικό Αϊντάχο. Η ιτιά και το φασκόμηλο στην κοιλάδα τους βοηθούσαν να προστατευθούν από τον άνεμο και το χιόνι των χειμωνιάτικων χιονοθύελλων και ο Μεγάλος Ποταμός ή (Boa Ogoi) όπως το έλεγαν οι Shoshones, είχε αφθονία ψαριών, ενώ η περιοχή ήταν πλούσια με άγρια θηράματα.

Στη δεκαετία του 1800, οι Shoshones και άλλες φυλές αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες και προβλήματα, καθώς η κυβέρνηση των ΗΠΑ ήθελε να απαλλάξει τη χώρα από αυτό που οι αξιωματούχοι αποκαλούσαν «ινδιάνικο πρόβλημα». Εποικιστές που κινούνται δυτικά και αγρότες Μορμόνοι εισέβαλαν στη γη των Σοσόνι και οι ανθρακωρύχοι προκάλεσαν συμπλοκές καθώς περνούσαν στον δρόμο τους προς τη Δύση για να βρουν χρυσό.

Στις 5 Ιανουαρίου 1863, δέκα ανθρακωρύχοι που ταξίδευαν νότια στο μονοπάτι της Μοντάνα λέγεται ότι δολοφονήθηκαν από Ινδιάνους. Μια μέρα αργότερα, μια ομάδα λευκών ανδρών που κατευθυνόταν προς το Σολτ Λέικ Σίτι χάθηκε και φέρεται να λεηλατήθηκε από Ινδιάνους. Σε μια διαμάχη σχετικά με την επιστροφή ζώων, ένας λευκός άνδρας ονόματι Τζον Σμιθ (John H. Smith) πυροβολήθηκε θανάσιμα. Ενας δικαστής εξέδωσε ένταλμα για μερικούς από τους άνδρες Shoshone που κατηγορήθηκαν ότι τον σκότωσαν δίνοντας εντολή στον συνταγματάρχη του αμερικανικού στρατού Patrick E. Connor να «πραγματοποιήσει τη σύλληψη των ενόχων Ινδιάνων», σύμφωνα με αρχεία από την Υπηρεσία Εθνικού Πάρκου.

Μέχρι τότε, είχε ξεκινήσει ο κρύος καιρός και οι Shoshones ήταν στη χειμερινή τους περιοχή. Αλλά όταν ένας πνευματικός ηγέτης είπε για ένα όνειρο όπου οι Ινδιάνοι σκοτώθηκαν από έφιππους στρατιώτες, περίπου 50 έφυγαν και πήγαν σε άλλη τοποθεσία. Πολλοί όμως έμειναν με τον αρχηγό Sagwitch. Στις 29 Ιανουαρίου 1863, η μονάδα του Πάτρικ Κόνοε από σχεδόν 300 πεζικάριους κατέβηκε στον παγωμένο χειμωνιάτικο γκρεμό στο χειμερινό στρατόπεδο του Shoshone.

Εκείνο το πρωί, ο αρχηγός Sagwitch σηκώθηκε νωρίς. Είδε ατμό από τα βουνά και κατάλαβε καθώς πλησίαζαν ότι ήταν η ανάσα των αλόγων στον κρύο αέρα. Ο Sagwitch είπε στους ανθρώπους του ότι θα προσπαθούσε να μιλήσει με τους στρατιωτικούς και διέταξε τους πολεμιστές του να μην είναι οι πρώτοι που θα πυροβολήσουν, σύμφωνα με την Μέι Πάρι (Mae T. Parry), που ήταν δισέγγονη του Sagwitch και έγραψε για τη σφαγή (πέθανε το 2007).

Ο Sagwitch σκέφτηκε ότι ο αξιωματικός θα συνελάμβανε τους ενόχους. Αλλά αυτός απλώς διέταξε τους άνδρες του να πυροβολήσουν αδιάκριτα. Γλύτωσαν περίπου 150 ιθαγενείς και ορισμένοι βασανίστηκαν.