ο μεγαλύτερος πόνος δεν είναι ένα άδειο διαμέρισμα… αλλά ένα σπίτι γεμάτο ανθρώπους, που δεν νοιάζονται πια για σένα.
Προβολές:390
Μοναξιά είναι να περιβάλλεσαι από αυτούς που αγαπάς, συνειδητοποιώντας ότι κανείς δεν σε βλέπει πραγματικά.
Ότι σε ανέχονται… αλλά δεν σε ακούν.
Ότι είσαι εκεί, αλλά είσαι αόρατη.
Τα γηρατειά δεν είναι ρυτίδες…. είναι όλη η αγάπη και το νοιάξιμο που έδωσες…
Αναρωτιέμαι πόσο προετοιμασμένες είμαστε εμείς οι μάνες ή να το πω καλλίτερα, εμείς οι γονείς, για τις… δύσκολες μέρες της μοναξιάς…
“Τίμα τον Πατέρα σου και την Μητέρα σου…Ἵνα εὖ σοι γένηται καὶ ἵνα μακροχρόνιος γένη ἐπὶ τῆς γῆς”… έλεγε η Πρώτη Εντολή… μόνο που έχει πάψει να ισχύει εδώ και χιλιάδες χρόνια…
Προσωπική άποψη εκφράζοντας, μείνετε μακρυά από τα παιδιά σας… αφήστε τους να ζήσουν τη ζωή που επέλεξαν…
Η μοναξιά είναι σκληρή, αλλά αντέχεται… αυτό που δεν αντέχεται είναι να είσαι βάρος στη ζωή των παιδιών σου… γι αυτό επέλεξα και την παρακάτω φωτογραφία με το βαθύ νόημα…
Καλλιόπη
Στα 70 μου συνειδητοποίησα ότι ο μεγαλύτερος πόνος
δεν είναι ένα άδειο διαμέρισμα… αλλά ένα σπίτι γεμάτο ανθρώπους, που δεν νοιάζονται πια για σένα.
Το όνομά μου είναι Μαρία.
Φέτος έγινα 70.
Ένας στρογγυλός αριθμός!
Αλλά ειλικρινά, δεν μου έφερε καμμία χαρά.
Πίστευα ότι το να μεγαλώνεις σημαίνει να είσαι μόνος.
Ένα ήσυχο σπίτι, τηλεφωνήματα που δεν έρχονται ποτέ,
άδεια Σαββατοκύριακα.
Νόμιζα ότι αυτός ήταν ο μεγαλύτερος πόνος, εγκατάλειψη και μοναξιά.
Αλλά τώρα ξέρω την αλήθεια:
Ο πραγματικός πόνος δεν είναι ένα άδειο σπίτι …
Είναι ένα γεμάτο σπίτι, όπου κανείς δεν σε βλέπει πραγματικά…
Ο άντρας μου πέθανε πριν δέκα χρόνια.
Ήμασταν μαζί σχεδόν 40 χρόνια.
Ήταν ένας απλός άνθρωπος, σοβαρός, λίγο άκαμπτος, αλλά σταθερός.
Όταν έφυγε, ένιωσα σαν να χάθηκε το έδαφος κάτω από τα πόδια μου.
Αλλά είχα ακόμα τα παιδιά μου…
Τον Γιώργο και την γυναίκα του …
Του έδωσα τα πάντα.
Όχι επειδή “αυτό κάνουν οι μητέρες”,
αλλά επειδή δεν ήξερα πώς να αγαπήσω αλλιώς.
Ποτέ δεν ήμουν το είδος της γυναίκας με λούσα ή ταξίδια,
αλλά ήμουν πάντα εκεί… Στον πυρετό του, στους εφιάλτες του…
Πίστευα ότι η αγάπη, κάπως, επιστρέφει.
Αλλά με τον καιρό, το παιδί μου σταμάτησε να έρχεται.
– Μαμά, είμαι πνιγμένος στη δουλειά.
– Αυτό το Σαββατοκύριακο απλά δεν είναι δυνατόν.
Και εγώ… Περίμενα.
Μέχρι που μια μέρα, ο Γιώργος είπε:
– Έλα να ζήσεις μαζί μας. Θα είσαι καλύτερα εκεί.
Έτσι ετοίμασα τις βαλίτσες μου.
Έδωσα την κουβέρτα μου στην γειτόνισσα
δώρισα την παλιά μου καφετιέρα, πούλησα τα έπιπλα και έφυγα.
Το σπίτι του γιου και της νύφης μου ήταν μοντέρνο, ευρύχωρο, φωτεινό.
Στην αρχή ήταν ευγενικοί.
Η εγγονή μου με αγκάλιασε, η νύφη μου, έφτιαξε καφέ.
Αλλά μετά, κάτι άλλαξε.
– Μαμά, μπορείς να χαμηλώσεις την τηλεόραση;
– Καλύτερα να μείνεις στο δωμάτιό σου, έρχονται φίλοι.
– Ωχ… πάλι ανακάτεψες τα ρούχα σου με τα δικά μας?
Σου είπα να μην το κάνεις!
Και αυτές οι φράσεις… άρχισαν να γεμίζουν το σπίτι.
– Σε φιλοξενούμε, μην το εκμεταλλεύεσαι.
– Αυτό δεν είναι το σπίτι σου, μαμά.
Προσπαθούσα να βοηθήσω.
Μαγείρευα, καθάριζα, πρόσεχα τα παιδιά .
Αλλά ήταν σαν να μην υπήρχα.
Ή χειρότερα – σαν να ήμουν βάρος.
Ένα βράδυ, άκουσα τη νύφη μου, να μιλά στο τηλέφωνο:
– Η πεθερά μου είναι σαν αγαλματάκι κολλημένο σε μια γωνία. Είναι εκεί… αλλά δεν την παρατηρείς. Και αυτό είναι καλύτερο, ειλικρινά.
Δεν κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ.
Κοίταζα το ταβάνι. Και κατάλαβα.
Ήμουν περικυκλωμένη από την οικογένειά μου,
αλλά ποτέ δεν είχα νιώσει τόσο μόνη.
Ένα μήνα αργότερα, έφυγα.
Τους είπα ότι μια φίλη, σε ένα μικρό χωριό μου πρόσφερε ένα δωμάτιο.
– Θα σου κάνει καλό μαμά, είπε ο Γιώργος,
με ένα είδος ανακούφισης που μόλις προσπάθησε να κρύψει.
Τώρα ζω σε ένα μικρό διαμέρισμα μόνη μου.
Φτιάχνω καφέ. Διαβάζω. Γράφω γράμματα που δεν στέλνω ποτέ.
Κανείς δεν με διακόπτει. Κανείς δεν με κρίνει.
Είμαι 70 πια. Δεν περιμένω τίποτα.
Το μόνο που θέλω είναι να νιώθω σαν άνθρωπος.
Να μην είμαι βάρος…
Τώρα ξέρω ότι η πραγματική μοναξιά
δεν είναι η σιωπή ενός σπιτιού.
Μοναξιά είναι να περιβάλλεσαι από αυτούς που αγαπάς, συνειδητοποιώντας ότι κανείς δεν σε βλέπει πραγματικά.
Ότι σε ανέχονται… αλλά δεν σε ακούν.
Ότι είσαι εκεί, αλλά είσαι αόρατη.
Τα γηρατειά δεν είναι ρυτίδες…. είναι όλη η αγάπη και το νοιάξιμο που έδωσες…
Προβολές : 390
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Ας πούμε ο Πατέρας μου, φερθικε και με το παραπάνω…
Δηλαδή λόγο ψυχούλας… Με υπερβολή… Έδωσε όλες του τις δυνάμεις στους γονείς .. παράμελίζοντας συζυγο .. οικογένεια ..
Και πολλές φορές…
Λάθος…
Σκληρός…
Και υπερήφανος…
Αδυναμία το λένε …
Υπερβολή…
Και εξάντληση που αντανακλα στην οικογένεια…
Δεν λέω…
Και εγώ τους παππούδες τους είχα τεράστια αδυναμία..
Και πήγαινα να και συζητούσα με τις ώρες μαζί τους..
Καθόμουν απλά δίπλα τους…
Στα τελευταία χρόνια τους…
Κοιτόμτας τους στα μάτια…
Δύχως να μπορώ να τους σώσω…
Εύχομαι η Παναγίτσα…
Να βάλει το χέρι της στο τέλος των καιρών…
Και την γιαγιά όταν έπαθε εγκεφαλικό πλήρης αιμάτωσης εγκεφάλου…
Ξεγραμένη…
Λόγο της ζωής που έκανε…;
Ο Θεός δεν ήθελε…;
Οι γιατροί την είχαν ξεγραμένη…
Ήμουν Αθήνα σχολή…
Χριστούγεννα Πάσχα…
Καλοκαίρι…
Έτρεχα σπίτι την είχαμε…
Και την έκανα μαθήματα κρατοντας την να περπατήσει…
Να μηλησει…
Και αργότερα σε διπλανό νοικιάζουμενο… Σπιτάκι… σκεφτόμουν και την μητέρα με όσα τραβούσε…
Παραμελημένη…
Και ο γιος της δεν λέω ..
Αλλά λόγο υπερβολής…
Και λόγο δουλειάς…
Πολ…Μηχανικός…
Τα νεύρα του δεν ήταν στα καλύτερα…
Από την διαφθορά…
Γραφειοκρατία…
Και σαπίλα…
Και διαλιθικε…
Εξαντλιθικε λάθος…
Χρειάζονται άλλα όπλα να ανταπεξέλθεις…
Ειλκρηνά θλίβομαι …
Η οικογένεια είναι ένα μεγάλο σχολείο…
Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου…
Στην πρώτη ανάγκη τους… Αδυναμία τους… να τους δπετάς σαν βαρος… Να μην μαζέψω τους γονείς στο σπίτι…
Αδιανόητο…
Όσα λάθοι και αν έχουν κάνει…
Αρκεί να είναι διακρητικοι με την σύζυγό… Αν είχα…
Και να μην διαλυθούν σπίτια…
Όσο λάθος η σωστά και αν είναι…
Παρόλα αυτά…
Οι τους γονείς δεν τους πετάς γηροκομοίο…
Ένα δωμάτιο νοικιάζουμε ο αν μπορείς…
στην μοναξιά ενός δωμάτιου…
Αδιανόητο…
Υπάρχουν και οι εξαιρέσεις δεν λέω…
Για το δικό σου καλό… Να τους έχεις και πάλη κάπου δίπλα σου ..
Και να μην φέρεσε υπερβολικά…
Βγαίνουν και χούγια στα γεράματα…
Οπότε ζηγησεσαο και εσύ…
Θέλοντας και μη…
Θα ήθελες τα δικά σου παιδιά…
Να σου φερθούν όπως είδαν και φερθικες τους γονείς σου…;
Γιατί είτε από παράδειγμα…
Είτε από την σκληρότητα σου…
Θα σε τηληξουν σε ένα χαλί και στο ρέμα…
Τέλος πάντων…
Εύχομαι όλη μας να καταλάβουμε…
Και εγώ δεν θα ήθελα να ήμουν βάρος με τίποτα…
Καλήτερα να έφευγα στα πόδια που λένε…
Να μην τους ταλαιπορω δεν θέλω…
Παρά να τους ζορισω…
Δυστυχώς η κυρία δεν είναι μόνη…
Χάθηκαν οι αξίες…
Χάθηκε και ο σεβασμος…
Χάθηκε και το κουράγιο …
Χάθηκε και το όραμα…
Κρίμα …
Λυπουμε πολύ…
Και μετά λέμε ..
Φρόντισε τον αδύνατο …
Αχ …
Το ένα φέρνει το άλλο…
Μόδες…
Τάσεις…
Στιλ ζωής …
Πάνε τα παλιά…
Εύχομαι να καταλάβουμε ..
Και να αναστηθούμε ..
Ο κάθε ένας από το μετερίζι του…
Δεν γίνετε αλλιώς σωτηρία…
Και στην πατρίδα…
Με τέτοια μυαλά…
Πρέπει να επανέλθουμε στις ρίζες μας…
Ποτέ δεν είναι αργά…