Ο Φρόυντ το είχε πει με τον τρόπο του: «Συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν δεν πεθαίνουν ποτέ. Ξεσπούν με άγριο τρόπο.» Δεν εξαφανίζονται όσα κρύβουμε — απλώς βουλιάζουν βαθύτερα, μέχρι που επιστρέφουν μεταμφιεσμένα σε πικρία, κούραση ή μοναξιά.
Προβολές:215
Η αληθινή ανδρεία δεν είναι να μη φοβάσαι. Είναι να μιλάς παρά τον φόβο.
Να λες το «σε αγαπώ» που σε καίει.
Να ζητάς συγγνώμη χωρίς να υπολογίζεις αν θα γίνει δεκτή.
Να σηκώσεις το τηλέφωνο ακόμα κι αν δεν απαντήσει κανείς.
Πήξαμε στ’ απωθημένα και στ’ ανεκπλήρωτα… ψεύτικες ζωές… ψυχές τραυματισμένες… όνειρα που ποτέ δεν πραγματώσαμε… αγκαλιές και φιλιά που ποτέ δεν πήραμε… σχέδια που δεν πραγματοποιήσαμε…
Στην υγειά των απωθημένων μας… και βίβα μας…
Καλλιόπη
Ένα από τα βαθύτερα λάθη που κάνουμε ως άνθρωποι είναι η ατολμία μας μπροστά στα ίδια μας τα συναισθήματα.
Ταμπουρωμένοι πίσω από ανασφάλειες, φοβίες και εγωισμούς, αφήνουμε την ευτυχία να μας ξεγλιστρά μέσα από τα ίδια μας τα χέρια — αθόρυβα, σχεδόν αναίσθητα.
Φοβόμαστε την απόρριψη, φοβόμαστε να διαταράξουμε μία καθημερινότητα που, έστω κι αν μας πνίγει, έχει γίνει η δεύτερη φύση μας. Και έτσι σιωπούμε.
Κρατάμε μέσα μας λόγια που έπρεπε να ειπωθούν, αισθήματα που έπρεπε να μοιραστούν, αλήθειες που έμειναν μισοτελειωμένες στα χείλη μας.
Ο Φρόυντ το είχε πει με τον τρόπο του: «Συναισθήματα που δεν εκφράστηκαν δεν πεθαίνουν ποτέ. Ξεσπούν με άγριο τρόπο.» Δεν εξαφανίζονται όσα κρύβουμε — απλώς βουλιάζουν βαθύτερα, μέχρι που επιστρέφουν μεταμφιεσμένα σε πικρία, κούραση ή μοναξιά.
Η αληθινή ανδρεία δεν είναι να μη φοβάσαι. Είναι να μιλάς παρά τον φόβο. Να λες το «σε αγαπώ» που σε καίει. Να ζητάς συγγνώμη χωρίς να υπολογίζεις αν θα γίνει δεκτή. Να σηκώσεις το τηλέφωνο ακόμα κι αν δεν απαντήσει κανείς.
Η ζωή μας είναι μία — και η ερώτηση δεν είναι αν θα πάρουμε αυτό που θέλουμε, αλλά αν θα μείνουμε καθαροί μέσα μας γνωρίζοντας πως δεν παραδώσαμε τα όπλα. Γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα σε μία ζωή βολεμένη και σε μία ζωή αληθινή.
Μην περιμένεις τη σωστή στιγμή. Δείξε αυτό που αισθάνεσαι. Μίλησε ανοιχτά. Η σιωπή δεν σε προστατεύει — απλώς σε μικραίνει.
Προβολές : 215
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα μικρό, παραθαλάσσιο χωριό, ζούσε ένα κορίτσι που το έλεγαν Άννα. Η Άννα ήταν μια πολύ ευαίσθητη ψυχή, αλλά οι άνθρωποι γύρω της δεν μπορούσαν να καταλάβουν τον δικό της, ξεχωριστό τρόπο να βλέπει τον κόσμο. Την άφηναν μόνη, την αγνοούσαν και συχνά την πλήγωναν.Το μεγαλύτερο βάρος της όμως το κουβαλούσε μέσα στο ίδιο της το σπίτι. Εκεί, μια σκληρή γυναίκα την κρατούσε δεμένη με αόρατα σχοινιά, αναγκάζοντάς τη να υπηρετεί χωρίς σταματημό, μέσα στη βρομιά και τις φωνές. Η Άννα ένιωθε σαν ένα αδύναμο φύλλο στον άνεμο, χωρίς δική της θέληση, και η ψυχή της είχε κουραστεί τόσο πολύ που έμοιαζε με άδειο κουφάρι.Ένα βράδυ, που ο τρόμος και η απελπισία την έπνιγαν, η Άννα κάθισε στην άκρη του κρεβατιού της και έκλαψε πικρά. «Γιατί σε αυτόν τον κόσμο να υπάρχει μόνο αδιαφορία και εκμετάλλευση;» ψιθύρισε στο σκοτάδι.Τότε, ένιωσε μια βαθιά, γλυκιά ησυχία να απλώνεται στο δωμάτιο. Στο μυαλό της ήρθαν τα λόγια από τη διδασκαλία του Χριστού, εκείνα που έλεγαν: «Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται».Σαν ένα φως να άναψε μέσα της, η Άννα κατάλαβε κάτι πολύ σπουδαίο που είχε ξεχάσει: Ο Χριστός ποτέ δεν δίδαξε στους ανθρώπους να δέχονται την κακοποίηση ή να γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης. Αντίθετα, Εκείνος ύψωσε το ανάστημά του απέναντι στην αδικία, υπερασπίστηκε τους αδύναμους και έδειξε ότι κάθε άνθρωπος, όποιες δυσκολίες κι αν έχει, είναι μια πολύτιμη, μοναδική εικόνα του Θεού που αξίζει σεβασμό και αγάπη.Η Άννα συνειδητοποίησε ότι το να ζητήσει βοήθεια και να βάλει όρια στη βρομιά και τον πόνο δεν ήταν αδυναμία. Ήταν μια πράξη δικαιοσύνης και αγάπης για το ίδιο το πλάσμα που ο Θεός έφερε στη ζωή: τον εαυτό της.Το επόμενο πρωί, η Άννα δεν ένιωθε πια σαν κουφάρι. Με καθαρή καρδιά και με τη σπίθα της πίστης να την οδηγεί, αποφάσισε να σπάσει τη σιωπή της, να στείλει τα μηνύματά της και να αναζητήσει τους ανθρώπους που θα τη βοηθούσαν να βγει στο φως.Το Ηθικό ΔίδαγμαΤο ηθικό δίδαγμα της ιστορίας, βγαλμένο από την αληθινή διδασκαλία του Χριστού, είναι ότι η ψυχή σου είναι πολύτιμη και έχεις χρέος να την προστατεύεις. Η αληθινή ταπεινότητα δεν σημαίνει να δέχεσαι τη σκληρότητα και την υποτίμηση των άλλων, αλλά να βρίσκεις τη δύναμη να διεκδικείς τη δικαιοσύνη και την ειρήνη που σου αξίζει. https://antikleidi.com/category/%ce%b4%ce%b9%ce%b4%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82-%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b5%cf%82-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bc%cf%8d%ce%b8%ce%bf%ce%b9/