Παιδοσατανιστική αίρεση: Οι άνδρες της Rue du Bac στο Παρίσι

Willy the Soothsayer.

Η καθημερινή εφημερίδα Libération, η οποία δεν έχει τη φήμη ότι ήταν, τη δεκαετία του 1980, ο πιο δριμύς επικριτής της πρακτικής και πνευματικής παιδεραστίας ( το λιγότερο ) κυκλοφόρησε, από τις 13 Ιουνίου, μια σειρά έξι εκτενών άρθρων ( διαθέσιμα εδώ ως σχολιασμένες ηχητικές αναγνώσεις ) που αφιερώνει σε ένα από τα θύματα της εγκληματικότητας του p.èed .

Μπορεί πάντα να αναρωτιέται κανείς γιατί αυτή η έκδοση ξεκίνησε αυτό το τεράστιο έργο.

Ήθελαν οι ηγέτες της, μέσα από αυτή τη διαδικασία, να έρθουν σε ρήξη με ένα παρελθόν που δεν περνά;

Είναι η ομάδα των δημοσιογράφων της Libération ριζικά αντίθετη σε αυτό το σημείο με εκείνη των πρώην μεροκαματιάρηδων που μερικές φορές ξεπέρασαν τα όριά τους με αποστροφή;

Ή μήπως θεωρούσε ότι τα λόγια της Inés Chatin , τώρα στα πενήντα της, οι τρομερές κατηγορίες της, ήταν πιθανό να εξισορροπήσουν το σκάνδαλο εις βάρος της φιλελεύθερης αστικής τάξης και προς όφελος του πρώην Μιτεράν, του κύριου κατηγορούμενου στην υπόθεση Matzneff ;

Σε κάθε περίπτωση, η μαρτυρία της κ. Chatin αποτελεί μια πραγματική πυρηνική βόμβα που εκρήγνυται στον κόσμο της φιλελεύθερης δεξιάς, τουλάχιστον σε αυτόν των δεκαετιών του 1970 και του 1980.

Το πρώτο άρθρο αυτής της σειράς με τίτλο ” The Men of Rue du Bac ” σίγουρα συνοψίζει τις πολύωρες μαρτυρίες του θύματος που ανακρίθηκε από την αστυνομία (σε αναζήτηση άλλων πιθανών θυμάτων) και στη συνέχεια πήρε εκτενή συνέντευξη από τον νεαρό δημοσιογράφο από τη Libération στον οποίο οφείλουμε την εν λόγω έρευνα, Willy Le Devin.

Ο τρόμος της Rue du Bac με τους Jean François Revel, Claude Imbert, Claude Janssen, Jean-François Lemaire, Gabriel Matzneff και François Gibault;

Πριν από λίγους μήνες, μάθαμε ότι ένα ακόμη θύμα του Gabriel Matzneff είχε έρθει σε επαφή με την Εθνική Αστυνομία για να αποκαλύψει όλα όσα είχε παρατηρήσει και υπομείνει, από την ηλικία των 4 έως 13 ετών, από τα τέλη του 1974 έως το 1983. Τα ΜΜΕ περιέγραψαν στη συνέχεια την Inès ως παιδί που υιοθετήθηκε από έναν πλούσιο γιατρό από το 7ο διαμέρισμα του Napolneff και γράφει για το παθιασμένο του Παρισιού .

Δεν ήταν δύσκολο για μας να βρούμε την ακριβή ταυτότητα αυτού του θετού «πατέρα», ο οποίος, προς μεγάλη ατυχία της Inès, αποδείχθηκε ότι ήταν ένας πιο σαδιστικός διεστραμμένος παιδεραστής.

Το όνομά του; Jean-François Lemaire . Ήταν η πρώτη προσωπικότητα (γνωστή στους Giscardian κύκλους τη δεκαετία του 1970) σε αυτή την άθλια υπόθεση που εκτέθηκε στα μέσα ενημέρωσης.

Το πρώτο άρθρο του Willy Le Devin για αυτή την εκρηκτική υπόθεση αποκάλυψε άλλα ονόματα και διασημότητες. Να σημειωθεί πάντως ότι η πλειοψηφία των τελευταίων πέθανε πρόσφατα. Ίσως είχαν την καλή ιδέα να πεθάνουν εγκαίρως, δεδομένων των καταστροφικών δηλώσεων της κυρίας Inès Chatin .

Αλλά οι κληρονόμοι των κατηγορουμένων διαβεβαίωσαν ότι θέλουν να αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια για αυτήν την υπόθεση, και κανένας, τη στιγμή που γράφτηκε το άρθρο, δεν φώναξε για δυσφήμιση Έκπληκτος, δύσπιστος, αλλά σε καμία περίπτωση δεν εξεγέρθηκε ή εξαγριώθηκε κατά της Inès Chatin .

Η Inès Chatin που καρφώνει, τρυπώνει, καταστρέφει, κονιορτοποιεί μια ολόκληρη «συμμορία» ( ο Jean-François Lemaire περιλαμβάνει όλους τους διεστραμμένους φίλους του με τον όρο «συμμορία» σύμφωνα με την Madame Chatin ) που τη βίασαν φρικτά και βασάνισαν άλλα κοριτσάκια σύμφωνα με τη μαρτυρία της.

Μια σκληρή συμμορία, που απολαμβάνει την ταπείνωση και τον πόνο των βασανισμένων κοριτσιών, που αποτελείται από πραγματικά αστέρια του συστήματος των δεκαετιών του ’70 και του ’80.

Ο ουσιαστικός Gabriel Matzneff μεταξύ των υποτιθέμενων βιαστών της Rue du Bac

Ο Gabriel Matzneff ήταν παρών, πολύ τακτικά, κατά τη διάρκεια αυτών των βιασμών. Έδωσε στο θύμα το παρατσούκλι, σύμφωνα με την ίδια, «το μικρό μου εξωτικό πράγμα» πριν τη σοδομίσει όταν ήταν τεσσάρων ετών. Ωστόσο, ο συγγραφέας, μια βασική φιγούρα στη σκηνή του παιδικού σεξ, υπηρέτησε επίσης σε αυτή την υπόθεση ως έμπειρος διεστραμμένος βοηθώντας αυτούς τους ισχυρούς άνδρες και άλλους αναφέροντες στα φρικτά καθήκοντά τους κατά τη διάρκεια των βίαιων συνεδριών βιασμού παιδιών.

Η μαρτυρία της Inès Chatin λαμβάνεται πολύ σοβαρά υπόψη από τους ανακριτές που γνωρίζουν από την αρχή της υπόθεσης, θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς, ότι ο Matzneff δεν είναι απλώς ένας ανεξάρτητος εραστής της Lolita όπως προσπαθούν να τον περιγράψουν κάποιοι στο κίνημα.

Παρά το απίστευτο τραύμα, τα ναρκωτικά, τις απειλές και άλλους εκφοβισμούς, η Inès Chatin λέει ότι θυμάται τέλεια την ταυτότητα μερικών από τους βασανιστές της που, κατά καιρούς, τη βίασαν με μεταλλικά αντικείμενα.

Ο μάρτυς δίνει τα ονόματα ισχυρών, επιδραστικών και επιχειρηματικών ανδρών της εποχής. Φυσικά, αυτός ο θετός πατέρας (του οποίου το πραγματικό επίθετο δεν είναι Lemaire αλλά Gaston), άδοξος και σαρκοφάγος, που χτυπούσε τη γυναίκα του καθημερινά για να συνεχίσει ήρεμα τις σκληρές του καυγάδες, φυσικά ο Gabriel Matzneff που αναφέρθηκε σε όλα αυτά.

Ο άλλος επιζών αυτής της φρίκης, σύμφωνα με την κυρία Chatin (για τον νεκρό θα μιλήσουμε αργότερα), είναι ο 92χρονος δικηγόρος που έγινε αστέρι από μια ορισμένη φιλελεύθερη «δεξιά», τον François Gibault .

François Gibault, υποτιθέμενο μέλος της αίρεσης Rue du Bac, δεξιός αναρχικός;

Αυτός ο ίδιος ο François Gibault που ήταν καλεσμένος του Radio Courtoisie για να μιλήσει για τον Louis-Ferdinand Céline, ο οποίος, αναμφισβήτητα, φαίνεται να έχει γίνει το κτήμα μιας συγκεκριμένης ράτσας.

Σε ένα άρθρο στο περιοδικό Vanity Fair France από τον Σεπτέμβριο του 2018 και γραμμένο από τον Gaspard Dhellemmes, βρίσκουμε αυτό το απόσπασμα (που περιγράφει μέρος της επίσκεψης του δημοσιογράφου στο Gibault) που λέει πολλά για το πνεύμα αυτού του σταρ του Bar:

Με πηγαίνει σε ένα μπρούτζινο γλυπτό της Σελίν, με τα μάτια της κλειστά και το πρόσωπό της γέρνει προς τα δεξιά. «Τον έριξαν στο κρεββάτι του θανάτου του. » Πιο πέρα, άλλο ένα σοκ: το άγαλμα μιας άτονης εφήβης, που εμφανίζει περήφανα τα γεννητικά του όργανα. «Α, αυτός είναι ο Φίλιπ και το ελληνικό θεό σώμα του. Τον έστειλα να τον σμιλέψει ένας φίλος». Ο Φίλιπ Νίκολιτς, πρώην τραγουδιστής των 2Be3, μιας μπάντας αγοριών τόσο διάσημο όσο και σύντομο στα τέλη της δεκαετίας του 1990, ο Φίλιπ που πέθανε σε ηλικία 35 ετών και για τον οποίο ο Gibault θα μου μιλήσει ξανά.

Περαιτέρω, στο ίδιο άρθρο του Vanity Fair, βρίσκουμε αυτές τις εξίσου εύγλωττες γραμμές, αν και χαρακτηρίζονται από τη σφραγίδα της υποκρισίας: «Στα βιβλία του, ο Gibault δεν διστάζει να υμνήσει τις αρετές του ξυλοδαρμού (για παιδιά) και τις ρητορικές ιδιότητες του Jean-Marie Le Pen, όταν δεν στιγματίζει τους τριήμερους πείτε “δεν υπάρχει πρόβλημα” πιστεύοντας ότι λύνουν ένα πρόβλημα… “Στην ηλικία του, ο Φρανσουά λέει όλο και περισσότερο αυτό που σκέφτεται, με μια άτακτη ευχαρίστηση να πηγαίνει ενάντια στην κυρίαρχη γνώμη”, προσθέτει ο ανιψιός του Guillaume Gibault, επίσης ιδρυτής του Le Slip français.

[ πηγή ]

Ο François Gibault ορκίζεται ότι δεν έχει διαπράξει ποτέ την παραμικρή εγκληματική ενέργεια σε βάρος ανηλίκου και ότι ποτέ δεν έχει παρατηρήσει τέτοια οργή στο περιβάλλον του.

Claude Imbert, ο ιδρυτής του Le Point

Ο κ. Claude Imbert καλείται επίσης από την Inès Chatin. Άτομο περισσότερο γνωστό στο ευρύ κοινό από τότε που ήταν ο ιδρυτής του περιοδικού Le Point , που σήμερα ανήκει στον στρατοσφαιρικό δισεκατομμυριούχο, François Pinault.

Ο Claude Imbert ήταν ο ιδρυτής και ο κύριος συντάκτης του περιοδικού μέχρι που ο πολύ γκρίζος και μυστηριώδης Franz Olivier Giesbert έγινε ο αρχισυντάκτης του. Να σημειωθεί ότι ο τελευταίος εργοδότης του Gabriel Matzneff ήταν το Le Point του François Pinault , στο οποίο ο παιδόφιλος είχε την εβδομαδιαία στήλη του με τίτλο « A Devil in the Holy Water ».

Ωστόσο, η μεγαλύτερη βόμβα στις αποκαλύψεις της κυρίας Inès Chatin είναι, χωρίς αμφιβολία, η αποκάλυψη της (κατά τα λεγόμενά της) παιδεραστίας του σούπερ σταρ των 80s και των αρχών του 90, Jean-François Revel (γεννηθείς Ricard). Ο σύζυγος της φρικτής γαλοπούλας της PAF Claude Sarraute (με τη μικρή του κοριτσίστικη εμφάνιση), ορίζεται ως ένας από τους βιαστές της.

Ο φουσκωμένος συγγραφέας του Ούτε Μαρξ ούτε Ιησούς, πανταχού παρών στην τηλεόραση στα τέλη του εικοστού αιώνα, βρίσκεται στη μακάβρια λίστα της Inès Chatin .

Ο Ζαν Φρανσουά Ρεβέλ καρφώθηκε

Αυτό που ξέρουμε είναι ότι ο Jean – François Revel , ένας φτηνός φιλόσοφος, μια κοκκινωπή πετρελαιοκηλίδα από τις τηλεοράσεις του τέλους του εικοστού αιώνα, ήταν υπεύθυνος για μέρος του εκδοτικού οίκου Robert Laffont (Liberté 2000) τη δεκαετία του 1970. εδωφιλική φρίκη μεταμφιεσμένη σε φιλοσοφικό έργο!

Να προστεθεί ότι ο Jean-François Revel ήταν ένας ακούραστος συγγραφέας (αρκετές δεκαετίες υπηρεσίας και κατάχρησης) για το περιοδικό Le Point, ένα αξιόλογο έντυπο στην τέχνη της εκδοτικής βρωμιάς κάθε είδους.

Η λακκούβα του Revel θεωρείται αθώα, αλλά είναι δύσκολο να ξεχάσουμε τα χιλιάδες ηθικά διδάγματα που αυτός ο ψευδοφιλόσοφος ξεχύθηκε στα ερτζιανά για πολλά χρόνια, ενάντια στο έθνος, ενάντια σε αξεπέραστες αρχές, ενάντια στον Θεό, ενάντια στους ανθρώπους. Το βρώμικο, πορφυρό πρόσωπό του τον μαρτυρούσε.

Και στη συνέχεια, ας επαναλάβουμε, πώς μπορούμε να εξηγήσουμε αυτή τη συντακτική χειρονομία υπέρ του René Schérer, ο οποίος δεν ήταν μόνο ο παιδόφιλος energumen που γνωρίζουμε, αλλά και ένας μεγάλος υποστηρικτής των μεταναστών τόσο ανοιχτός στον κόσμο που νόμιζε ότι οι ιθαγενείς έπρεπε να προσφερθούν σεξουαλικά (συμπεριλαμβανομένων των ανδρών) σε νέους, ζωηρούς άντρες που έφταναν στη Γαλλία. «Ούτε ο Μαρξ ούτε ο Ιησούς», αλλά ο Σαντ!

Και ο άνθρωπος από την τράπεζα!

Ο τελευταίος δήμιος της «συμμορίας» που βασάνιζε την Inès Chatin με μεταλλικά αντικείμενα (σύμφωνα με αυτήν) θα ήταν ο Claude Janssen . Ο Claude Janssen, ο οποίος πέθανε τον Μάρτιο του 2021, δεν ήταν οποιοσδήποτε.

Πολυτεχνικός στις αρχές της δεκαετίας του 1950 πριν κάνει MBA στο Harvard Business School, ο Janssen ξεκίνησε μια καριέρα σαράντα και πλέον ετών στην Banque Worms : γενικός διευθυντής της Banque Worms , διευθύνων συνεργάτης της MM. Worms & Cie, που αργότερα έγινε Maison Worms & Cie, πρόεδρος της τράπεζας Worms & Cie (Suisse) SA, διευθυντής της Demachy Worms & Cie, μέλος του εποπτικού συμβουλίου της Worms & Cie. Υπήρξε επίσης διευθυντής μεγάλων εταιρειών (La Redoute, Unibail, Russell Reynolds Associates, Lebon & Cie, Compagnie financière Edmond de Rothschild Banque) και ενεργός σε διάφορους επαγγελματικούς φορείς, συμπεριλαμβανομένου του γαλλικού Εθνικού Συμβουλίου Εργοδοτών (CNPF, προκάτοχος της Medef), όπου συμμετείχε στην οικονομική επιτροπή.

Παράλληλα με αυτή την καριέρα στην υπηρεσία της υψηλής τραπεζικής, ο Janssen δημιούργησε με τον στρατηγό Georges Doriot , ο οποίος εργάστηκε για το Πεντάγωνο (και που δεν είχε καμία σχέση με τον βροντερό Jacques Doriot), το INSEAD, το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων, με τη βοήθεια του Rothschild-Caesarea Foundation.

Το INSEAD θα γίνει The Business School for the World (το MBA είναι μεταξύ των κορυφαίων στον κόσμο). Εν ολίγοις, ένα ιδιωτικό σχολείο (πολύ ακριβό) που εκπαιδεύει μέρος της ελίτ ή εκπροσώπους του παγκόσμιου συστήματος.

Για παράδειγμα, οι Arnaud Montebourg, Arthur Sadoun (Publicis), Antoine Arnault (γιος του Bernard) και Benoît Potier (CEO της Air Liquide) έχουν βρεθεί εκεί. Μεταξύ των αποφοίτων είναι επίσης κάποια Einat Wilf, Ισραηλινή βουλευτής και σύζυγος του διάσημου Γερμανού δημοσιογράφου, Richard Gutjahr.

Ο Richard Gutjahr, αυτός ο φανταστικός δημοσιογράφος που έκανε διακοπές στη Νίκαια στις 14 Ιουλίου 2016 κατά την επίθεση με φορτηγό (την οποία τράβηξε με το κινητό του) πριν βρεθεί στο Μόναχο, στις 22 Ιουλίου του ίδιου έτους, κατά την επίθεση στο εμπορικό κέντρο (την οποία τράβηξε με το κινητό του).

Στο δεύτερο άρθρο που δημοσιεύτηκε στη Libération για αυτή τη «συμμορία», αυτό το παιδοσαδιστικό δίκτυο, μαθαίνουμε ότι η μικρή Inès Chatin δεν είχε υιοθετηθεί τυχαία από τον Jean-François Lemaire , αλλά ότι πιθανότατα είχε επιλεγεί από τον τελευταίο και διάφορους συνεργούς πριν περάσει από μια μυστική οδό υιοθεσίας. Σίγουρα μια παραγγελία «για τα γούστα» των μελλοντικών αρπακτικών του…

Του François-Xavier Rochette , Pedocriminal Network: οι εξαιρετικές αποκαλύψεις της Inès Chatin, που δημοσιεύτηκε στο Rivarol.