1 Ιουνίου 1973 => Κατάργηση Μοναρχίας και ανακήρυξη Προεδρικής Δημοκρατίας.
29 Ιουλίου 1973 => Δημοψήφισμα για την κατάργηση της μοναρχίας. Αποτέλεσμα : Υπέρ της κατάργησης της μοναρχίας=78,43% – κατά της κατάργησης=21,57%.
19 Αυγούστου 1973 => Ο Παπαδόπουλος αυτοχρίζεται Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
20 Αυγούστου 1973 => Γενική αμνηστία των πολιτικών κρατουμένων, άρση του στρατιωτικού νόμου.
6 Οκτωβρίου 1973: Πόλεμος του Γιομ Κιπούρ, γνωστός ως τέταρτος Αραβοϊσραηλινός Πόλεμος (από τις 6 έως τις 25 Οκτωβρίου 1973).
8 Οκτωβρίου 1973 => Κυβέρνηση Σπύρου Μαρκεζίνη (8 Οκτωβρίου – 25 Νοεμβρίου). Την ίδια ημέρα παραιτήθηκαν όλοι οι στρατιωτικοί από τις καίριες θέσεις που κατείχαν. Ο Μακαρέζος είχε ήδη παραιτηθεί από τις 28 Σεπτεμβρίου. Κύρια αποστολή της νέας κυβέρνησης ήταν να προπαρασκευάσει και να διεξάγει βουλευτικές εκλογές για την 10η Φεβρουαρίου 1974.
14 Νοεμβρίου 1973 => Εξέγερση φοιτητών, κατάληψη του Μετσόβιου Πολυτεχνείου Αθηνών. Η εξέγερση έληξε το πρωί της 17ης Νοεμβρίου με αιματοχυσία κι επαναφορά του στρατιωτικού νόμου.
25 Νοεμβρίου 1973 => Πραξικόπημα κι ανατροπή κυβέρνησης Μαρκεζίνη (με Πρόεδρο τον Παπαδόπουλο) από τον ταξίαρχο Δημήτρη Ιωαννίδη. Τον ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας ανέλαβε ο στρατηγός Φαίδων Γκιζίκης και του πρωθυπουργού ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος.
15 Ιουλίου 1974 => πραξικόπημα στην Κύπρο.
20 Ιουλίου 1974 => Τουρκική εισβολή στην Κύπρο, επιχείρηση «Αττίλας Ι» = απώλεια του 7% του εδάφους της Κύπρου.
23 Ιουλίου 1974 => κήρυξη εκεχειρίας, κατάρρευση καθεστώτων Αθηνών και Κύπρου.
24 Ιουλίου 1974 => κυβέρνηση εθνικής ενότητας με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
14 Αυγούστου 1974 => κατάρρευση συνομιλιών στη Γενεύη, έναρξη δεύτερης επιχείρησης, γνωστής ως «Αττίλας ΙΙ»= απώλεια του 36,2% της Κύπρου, εκτόπιση 120 χιλιάδων Κύπριων και περίπου 3 χιλιάδων νεκρών.
Άλλο πράγμα λοιπόν ήταν το καθεστώς Μαρκεζίνη- Παπαδόπουλου (που έπεσε το ΄73 με το πραξικόπημα του Ιωαννίδη), κι άλλο πράγμα ήταν το καθεστώς Ιωαννίδη που ήταν υπεύθυνο:
1) για την μεθόδευση (με τη καθοδήγηση της CIA και της Mossad) των γεγονότων του Πολυτεχνείου (και την αιματοχυσία που ακολούθησε), που είχαν ως στόχο την ανατροπή της κυβέρνησης Μαρκεζίνη-Παπαδόπουλου =>[Γεγονότα Πολυτεχνείου=False flag
Το πραξικόπημα του ΄73, με επικεφαλής τον πειθήνιο πράκτορα Δ. Ιωαννίδη, ήταν η απάντηση της Αυτοκρατορίας και των σιωναζί στο καθεστώς Μαρκεζίνη-Παπαδόπουλου, για την άρνησή του να συμμορφωθεί πλήρως με όλες τις απαιτήσεις τους, μετά τον αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1973 (Yom Kippur War- 6 έως 25 Οκτωβρίου 1973).
Και βεβαίως, όπως συμβαίνει πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, κι αυτή τη φορά βρέθηκαν οι απαραίτητοι χρήσιμοι ηλίθιοι/θύματα της ιστορίας, για να τρέξουν το “πρόγραμμα”].
2) για την κατάργηση των εκλογών που είχαν προγραμματιστεί να γίνουν τον Φεβρουάριο του 1974
3) το πραξικόπημα στην Κύπρο
4) τη τραγωδία της Κύπρου
Όλα τα υπόλοιπα είναι ιστορίες για αφελείς (στη καλύτερη περίπτωση) ή σωστότερα (φτηνοί) μύθοι, κατασκευασμένοι από το σύστημα της μεταπολίτευσης.
Και ΝΑΙ, και εκείνη η εξέγερση απέτυχε, κι από τότε η Ελλάδα μπήκε σε τροχιά που την οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια σε ένα αποτυχημένο κράτος, αυτό ακριβώς που ζούμε.
ΥΓ 1: Αν η Ελληνική νεολαία του ΄73 είχε μελετήσει και κατανοήσει το τι ακριβώς είχε συμβεί στην πραγματικότητα τον Μάϊο του ΄68 στη Γαλλία (η πρώτη καταγεγραμμένη “έγχρωμη επανάσταση” επί ευρωπαϊκού εδάφους), κάπως αλλιώς προφανώς θα είχε χειριστεί την δική της εξέγερση. Αλλά σίγουρα τίποτα δεν είχε μάθει/κατανοήσει και άρα ήταν επόμενο τα πράγματα να εξελιχθούν όπως τελικά εξελίχθηκαν.
ΥΓ 2: Τα δύο κορυφαία fake news εκείνης της εποχής ήταν:
1) Η ιστορία της Ηλένιας (μια φατσούλα από διαφήμιση σαμπουάν!!), για την οποία η “Αυγή” είχε γράψει : “ΤΙ ΑΠΟΓΙΝΕ Η ΗΛΕΝΙΑ ΜΟΥ; Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΝΟΣ ΑΓΟΡΙΟΥ ΠΟΥ ΨΑΧΝΕΙ ΑΚΟΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΤΟΥ” και με υπότιτλο: “Ηλένια Ασημακοπούλου. Χτυπήθηκε στις 17 Νοέμβρη στη Στουρνάρη από σφαίρα. Τι απόγινε;”
2) Η ιστορία με τον ανεκδιήγητο δήμαρχο Ζωγράφου Δ. Μπέη, που με κάθε σοβαρότητα παραμύθιαζε τον κόσμο, για “ομαδικούς τάφους στο νεκροταφείο του Ζωγράφου όπου η χούντα είχε θάψει εκατοντάδες νεκρούς”

Αυτό που εορτάζεται, μέσω του μύθου του πολυτεχνείου, είναι ο θρίαμβος του καθεστώτος της μεταπολίτευσης και τίποτα άλλο.
Παλιά πάντως υπήρχαν και κάποιες αιρετικές δηλώσεις από ιστορικά πρόσωπα εκείνης της εποχής, που πήγαν κόντρα στο κυρίαρχο ρεύμα. Ας θυμηθούμε μερικές:
1. Ο Ευάγγελος Αβέρωφ Υπουργός Εθνικής Αμύνης, είχε δηλώσει στο περιοδικό Επίκαιρα, τεύχος 562, την 10 Μαΐου 1979.
«…Το πολυτεχνείο υπήρξε μία ευγενική θαρραλέα δημοκρατική εκδήλωση της Νεολαίας. Μόλις όμως εκδηλώθηκε και στέριωσε, καπελώθηκε από το ΚΚΕ. Το πολυτεχνείο όχι μόνο δε έριξε την Δικτατορία αλλά τη δυνάμωσε….Τιμώ λοιπόν ειλικρινά και βαθύτατα την πρωτοβουλία και τον ηρωισμό των νέων αυτής της εξέγερσης…».
2. Ο Κ. Τσάτσος (Ακαδημαϊκός, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Φιλόσοφος και Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατά τα έτη 1974-1980) στο βιβλίο του “Λογοδοσία Μιας Ζωής” γράφει : «…Όταν έγινε το πολυτεχνείο, ούτε πήγα επί τόπου, ούτε συγκινήθηκα. Έχω την συνείδηση μου ήσυχη ότι δεν συνήργησα στην κατασκευή του μύθου του Πολυτεχνείου…».
3. Ο Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου στο βιβλίο του ”Η Μεγάλη Περιπέτεια” εκδόσεις Κάκτος, σελίδα 298 γράφει, “…Θα έλθη όμως κάποτε η ώρα που η υπόθεση “Πολυτεχνείο” θα μελετάται από τους ιστορικούς, τους κοινωνιολόγους και τους ψυχιάτρους ως μία από τας χαρακτηριστικοτέρας αποδείξεις της ηθικής και πνευματικής καταπτώσεως της εποχής μας…”
4. Ο Β. Ραφαηλίδης στο βιβλίο του «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους» γράφει : «Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας. Η αντίσταση ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική, εκτός απ’ την ηρωική μεν αλλά δυστυχώς αποτυχημένη απόπειρα του Αλέξανδρου Παναγούλη να σκοτώσει το δικτάτορα. Όλες οι προσπάθειες για οργάνωση ένοπλης αντίστασης έμειναν σχέδια, ενώ οι βομβιστικές ενέργειες κάποιων ζωηρών και ριψοκίνδυνων γίνονταν ερήμην των μεγαλυτέρων σε αριθμό αντιστασιακών οργανώσεων, του ΠΑΜ και του ΠΑΚ. Ούτε το πεπειραμένο ΚΚΕ ενέκρινε την βίαιη εξέγερση, τώρα που και τα αστικά κόμματα θα την επιθυμούσαν πολύ. Τελικά το πράγμα περιορίστηκε σε μία τουριστικού τύπου αντίσταση απ’ το εξωτερικό, όπου πρωταγωνιστούσε, όπως και στο κυρίως ειπείν θέατρο, η πληθωρική Μελίνα Μερκούρη, που το έπαιζε Πασιονάρια.
Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί η εξέγερση του Πολυτεχνείου ονομάστηκε έπος. Τούτη η αυθόρμητη παθητική αντίσταση στη χούντα έχει μάλλον έναν λυρικό παρά έναν επικό χαρακτήρα. Και η επέλαση των τανκς κατά των νεαρών αόπλων έχει περισσότερη σχέση με γκραν κινιόλ μέσα στη νύχτα παρά με έπος”.
5. Η απάντηση της ΚΝΕ στο τεύχος αρ. 8, που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1974 σαν επισκόπηση της εξέγερσης του Πολυτεχνείου : «Σαν υπεύθυνη Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα του Πολυτεχνείου καταγγέλλουμε σ΄ όλο το σπουδαστικό κόσμο, τη νεολαία και το λαό τις αφηνιασμένες προσπάθειες της χουντικής ΚΥΠ και των πληρωμένων πραχτόρων της να διαστρέψουν, απ΄ την αρχή της μεγαλειώδικης εκδήλωσής μας του Πολ/χνείου, τη πορεία και το περιεχόμενό της. Καταγγέλλουμε τη προσχεδιασμένη εισβολή στο χώρο του Πολ/χνείου τη Τετάρτη, 14 του Νοέμβρη, 350 περίπου οργανωμένων πραχτόρων της ΚΥΠ, σύμφωνα με το προβοκατόρικο σχέδιο των Ρουφογάλη-Καραγιαννόπουλου, με βάση τις εντολές του παραμερισμένου τώρα τέως πρωτοδικτάτορα Παπαδόπουλου και της αμερικανικής CΙΑ, με σκοπό να προβάλουν με κάθε μέσο τραμπουκισμού και προβοκάτσιας γελοία και αναρχικά συνθήματα και συνθήματα που δεν εκφράζανε τη στιγμή και τις συγκεκριμένες δυνάμεις. Για να μπορέσουν έτσι ν΄ απομονώσουν το κίνημά μας και την εκδήλωσή μας του Πολυτεχνείου απ΄ το σύνολο του λαού και της νεολαίας. Για να μπορέσουν παραπέρα, κατασκευάζοντας (και με τη βοήθεια των χουντικών μέσων ενημέρωσης) την εικόνα μιας μεμονωμένης εξτρεμιστικής επαναστατικοαναρχικής εξέγερσης που δεν έχει τη συμπαράσταση του λαού, να ξαναχρησιμοποιήσουν το χιλιοτριμμένο πρόσχημα του “επαπειλούμενου κοινωνικού καθεστώτος” για να δικαιολογήσουν την επαναφορά του στρατιωτικού νόμου και το δυνάμωμα της αιματηρής τρομοκρατίας. Ενέργειες που οι Αμερικάνοι, η CΙΑ και η χούντα είχαν από καιρό πάρει την απόφαση να επιβάλουν, ύστερα απ΄ τη παταγώδη αποτυχία της χουντομαρκεζινικής προσπάθειας καθήλωσης και εκτόνωσης της λαϊκής πάλης και τη φοβερά επικίνδυνη για τη τύχη της εξουσίας τους ανάπτυξη των πιο σύνθετων αντιδικτ/κών αγώνων του λαού ενάντια στη πρωτοφανή καθίζηση του βιοτικού του επιπέδου και τη φασιστική σκλαβιά. Απόφαση που ενισχύονταν σημαντικά και από την άσχημη τροπή που πήρε το Μεσανατολικό πρόβλημα για τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού και ειδικώτερα του αμερικάνικου, κάτω από τα πλήγματα του αγώνα των αραβικών λαών, καθώς κι απ΄ την όξυνση των αμερικανοευρωπαϊκών αντιθέσεων και ανταγωνισμών στον οικονομικό αλλά και το πολιτικοστρατιωτικό τομέα από αφορμή το Μεσανατολικό και απ΄ το βάθεμα της οικονομικής κρίσης. Το σχέδιο όμως των Ρουφογάλη, Καραγιαννόπουλου, Παπαδόπουλου, CΙΑ απέτυχε παταγωδώς. Το οργανωμένο φοιτητικό μας κίνημα δίνοντας τη πιο αποφασιστική μάχη του απομόνωσε και συνέτριψε τους προβοκάτορες. Η επίθεση του συρφετού των χαφιέδων και των ψευτοεπαναστατών που σαν τα κοράκια πολιορκούν χρόνια τώρα να διαβρώσουν τις αντιδικτατορικές, φοιτητικές ιδιαίτερα, δυνάμεις (όχι χωρίς επιτυχία πρέπει να ομολογήσουμε εκεί όπου η απειρία, ο ανυπόμονος υπερενθουσιασμός και ο κάλπικος υπερεπαναστατισμός τούς ανοίγουν διάπλατα τις πόρτες) βρήκε αντιμέτωπο το σπουδαστικό κόσμο που κράτησε σταθερά τη συνεπή χαραγμένη πορεία του. Έτσι τα συνθήματά μας : Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, 20% για τη Παιδεία, Κάτω η χούντα, Έξω οι αμερικάνοι, Εργάτες Αγρότες και Φοιτητές, Όλοι Ενωμένοι, Λαϊκή Κυριαρχία, Εθνική Ανεξαρτησία έπνιξαν τις ψευτοεπαναστατικές κραυγές της ΚΥΠ και των χαφιέδων της που αιφνιδιαστικά είχαν προβάλει με πανώ και με τη τραμπούκικη κατάληψη δυο μεγαφώνων, συνθήματα όπως: Κάτω το Κράτος, Κάτω η εξουσία, Μάης του ΄68 και είχαν πρωτοστατήσει σε κάποιες ανεδαφικές εκκλήσεις για άμεση λαϊκή επανάσταση και άμεση γενική απεργία»
6. Βασίλης Ραφαηλίδης (ξανά) : “Δεν πήγα ποτέ στο Πολυτεχνείο, ούτε μέσα ούτε έξω, ούτε τότε ούτε αργότερα. Δεν πήρα ποτέ μέρος στις προσκοπικές τελετές και τις ηλίθιες πορείες κατά την ημέρα της «επετείου του Πολυτεχνείου» τούτο το μεγάλο συλλογικό άλλοθι για την ηθική ανεπάρκεια ενός ολόκληρου λαού. Πρόκειται για ένα πολύ βολικό άλλοθι, που το οικειοποιήθηκαν όσοι νοιώθουν την ανάγκη να ξεπλύνουν την ντροπή για την απέραντη δειλία τους επί έξι ολόκληρα χρόνια.”
7. Χρύσανθος Λαζαρίδης (Μέλος της Επιτροπής κατάληψης του ΕΜΠ κατά την εξέγερση του Νοεμβρίου του 1973 τότε, αλλά στενός συνεργάτης του Αντώνη Σαμαρά αργότερα): “Το Πολυτεχνείο ξέπλυνε τις τύψεις ενός λαού που δίψαγε για αντιστασιακούς μύθους στη διάρκεια μιας περιόδου που ελάχιστοι έκαναν πραγματική αντίσταση”.
Φώτο και δύο βιντεάκια με Τζιμάκο ως τροφή για σκέψη
..τα φασιστικα συνομωτικα όργανα της δυσης που τόσο επιλεκτικα δικαιολογουν καποιοι (λόγω ανοησιας,τύφλου εγωισμου & προηγουμενων νοσηρων πολιτικών συμπλεγματων) γιατί έπρεπε να περιμένουν μέχρι το καλοκαίρι του “73 για να καταργήσουν τάχα τη μοναρχία,να κάνουν δημοψήφισμα & εκλογές;
Αφού νοιαζόταν τόσο πολύ για τη μετάλλαξη αυτή ας το κάναν δύο μήνες μετά το πραξικοπημα & να αποσυρθούν αφήνοντας μια κάποια ιστορία ας το πουμε ετσι..
Αφού λαδωσαν & πλούτισαν πρώτα όλα τα σόγια τους μαζί με τους αμόρφωτους γαλοναδες χωροφυλακους,αφού βγάλανε όλο το εξουσιαστικό κόμπλεξ τους πάνω στη γη μας,θυμήθηκαν να το παίξουν & φιλελεύθεροι δημοκράτες;
Όταν κάποιοι μιλούν για τη “χούντα” της μεταπολιτευσης ας σκεφτούν πολύ απλά πως ένα τέτοιο αποτελεσμα θα βιωναμε & στην περίπτωση φιλελευθεροποίησης του δικτατορικού καθεστώτος..
Δεν θα άλλαζε η χώρα μας ούτε με δρόμους ούτε με τσοντες,ούτε με μπάλα & τα πετρέλαια του Πρίνου & του Ιονιου..Καποιοι θα γινόταν Σαουδάραβες & οι άλλοι σκλάβοι τους..Φωτιά θα μας βάζανε όλους..
Λαδαδες,Πατάκοι,Παπαδόπουλοι,Μακαρέζοι,Μητσοτακηδες κι όλα τα συναφή ζαβά σχιδοειδη υποκείμενα είναι μια συνέχεια του Βαυαρου Όθωνα..
Τη σκρόφα όσο κι αν την πλυνεις πάλι στις ακαθαρσιες θα κυλιεται..
*Χιλιες φορές ν’αγοράζω φθηνη ενεργεια απ’άλλη χωρα επενδύοντας σε ήπια βιομηχανία,σπάνια υλικά για εξαγωγες & έμφαση στον πρωτογενή τομέα/επαρχία,παρά να γίνω ένα μεγαλο εργοτάξιο όπου θα την απομυζούν ξένοι παράγοντες..
*Αν κάθεσαι & συμμερίζεται την απάντηση του κκε & του Β.Ραφαηλιδη τι να πω..Ζαν Πωλ Σαρτρ γίνεται η κατάσταση..
*Για να φθάσουμε στον σοσιαλισμό πρέπει να περάσουμε τη δικτατορία του προλεταριατου;
Για να φθάσουμε στον κοινοβουλευτισμό πρέπει να περάσουμε από στρατιωτικό νόμο;