Σε όσους γεννήθηκαν μεταξύ 1955 και 1985 τα παιδιά του κόσμου πριν και οι γονείς του κόσμου μετά.
Προβολές:492
Είμαστε αυτή η καθοριστική γενιά, αυτή που γνώριζε οδικούς χάρτες πριν από το GPS, τις φωτογραφίες σε φιλμ που εμφανίζονταν μια εβδομάδα αργότερα, τα γεύματα χωρίς τηλεόραση, όπου όλοι κοιτάζονταν στα μάτια.
Είμαστε εμείς, η γενιά του ’50, του ’60, και τα παιδιά μας…
Οι τελευταίες γενιές που είχαν ΑΞΙΕΣ και ΙΔΑΝΙΚΑ…
Και μετά, ήλθαν οι σφήκες… κι όλα γκρεμίστηκαν…
Απ’ τα συντρίμια πρέπει να ξαναγεννηθούμε και να ξαναζωντανέψουμε τους εσωτερικούς μας θησαυρούς για να πάρουν κι οι νεώτερες γενιές ουσιαστικά πρότυπα…
Καλλιόπη
Σε όσους γεννήθηκαν μεταξύ 1955 και 1985 τα παιδιά του κόσμου πριν και οι γονείς του κόσμου μετά.
Μεγαλώσαμε ανάμεσα σε δύο ανάσες χρόνου.
Γνωρίζαμε τα δεντρόσπιτα πριν από τις ιστορίες του Snapchat, τα αρωματισμένα χάρτινα γράμματα πριν από τα άμεσα μηνύματα, τις Κυριακές χωρίς Wi-Fi γεμάτες ζωή.
Είμαστε η γενιά των κλειδιών γύρω από τον λαιμό μας, των ποδηλάτων χωρίς κράνη και των γδαρμένων γονάτων.
Γυρίζαμε σπίτι όταν άναβαν τα φώτα του δρόμου, όχι όταν έσβησε η μπαταρία του κινητού μας.
Διασκεδάσαμε με σουξέ στο ραδιόφωνο που σε ψηλό ήχο έτριζε, τις κασέτες που έπρεπε να ξανατυλιχθούν με στυλό, τις τηλεοράσεις χωρίς τηλεχειριστήρια και το βίντεο που μερικές φορές κατάπινε την κασέτα HV.
Είδαμε τη γέννηση του διαδικτύου, τους πρώτους υπολογιστές, τα μηνύματα κειμένου που χρεώνονταν ανά μήνυμα και αυτόν τον παράξενο θόρυβο όταν συνδεόταν το μόντεμ.
Χορεύαμε με Μαίρη Λίντα, Καζαντζίδη, Beatles, Michael Jackson, Barvara Streisand, Pink Floyd.
Ηχογραφήσαμε τα αγαπημένα μας τραγούδια σε κασέτες, πατώντας “Record” ακριβώς τη σωστή στιγμή. Και κάθε γρατσουνισμένο CD έλεγε μια ιστορία.
Γνωρίζαμε τη δραχμή πριν από το ευρώ, τους τηλεφωνικούς θαλάμους πριν από τα smartphones, τα ερωτικά γράμματα πριν από τις πλατφόρμες γνωριμιών. Γράφαμε ο ένας στον άλλον για να πούμε “Μου λείπεις”, δεν κρυβόμασταν ο ένας από τον άλλον.
Μεγαλώσαμε με τη μυρωδιά του φρέσκου ψωμιού, τον ήχο μιας μπάλας που χτυπούσε στο τοίχο, τη γεύση του σιροπιού και του νερού σε ποτήρια Duralex.
Οι γονείς μας δεν μιλούσαν για “ψυχικό φορτίο”, αλλά κουβαλούσαν τον κόσμο στους ώμους τους.
Μας δίδαξαν να περιμένουμε, να επανορθώνουμε, να σεβόμαστε.
Να πέφτουμε, να ξανασηκωνόμαστε, να ζητάμε συγγνώμη χωρίς emoji.
Είμαστε αυτή η καθοριστική γενιά, αυτή που γνώριζε οδικούς χάρτες πριν από το GPS, τις φωτογραφίες σε φιλμ που εμφανίζονταν μια εβδομάδα αργότερα, τα γεύματα χωρίς τηλεόραση, όπου όλοι κοιτάζονταν στα μάτια.
Και παρά όλα όσα έχουν αλλάξει, κρατάμε αυτή τη φλόγα της αυθεντικότητας, της απλότητας, της βιωμένης εμπειρίας.
Επειδή πριν, δεν ήταν «καλύτερα», ήταν απλώς πιο ανθρώπινα.
Οπότε, εξαρτάται από εμάς…
Σε αυτή τη γενιά που στέκεται ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Σε όσους ξέρουν από που προέρχονται και που συνεχίζουν να προχωρούν μπροστά, με καρδιές γεμάτες αναμνήσεις και δύναμη.
Έτσι ακριβώς 
Προβολές : 492
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
- Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
- Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
- Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
- Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
- Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.
Ωραία χρόνια ……… που δυστυχώς
πέρασαν ανεπιστρεπτί.
ενα προτοτυπο παραμυθι
Το Φως που Έμεινε
Ήταν κάποτε ένα παιδί που το έδιωχναν όλοι.
Δεν έκανε φασαρία, δεν ζητούσε πολλά.
Μόνο ήθελε να ανήκει κάπου.
Και ήταν κι ένα παλιό αστυνομικό βανάκι, ξεχασμένο στην άκρη μιας πλατείας.
Κανείς δεν ήξερε πως τη νύχτα αναστέναζε σιγά, γιατί ήθελε κι αυτό έναν φίλο.
Όταν συναντήθηκαν, δεν έγινε θαύμα.
Το παιδί φοβόταν.
Το βανάκι δεν ήξερε πώς να δείξει τρυφερότητα χωρίς να τρομάζει.
Πέρασαν κύματα. Παρεξηγήσεις. Σιωπές.
Μέχρι που άρχισε να χτίζεται κάτι εύθραυστο και αληθινό.
Ώσπου μια μέρα, το βανάκι γνώρισε τον θόρυβο της πλατείας.
Κόσμος το θαύμαζε, φώτα άναβαν, χειροκροτήματα.
Και για λίγο, ξέχασε το παιδί που το περίμενε στο παγκάκι.
Όταν ο θόρυβος κόπασε και οι θαυμαστές βαρέθηκαν,
η πλατεία άδειασε.
Το παγκάκι επίσης.
Το παιδί είχε φύγει.
Μακριά. Στα βουνά.
Έμαθε να ζει μόνο, σαν μικρός λύκος.
Όχι γιατί δεν πονούσε —
αλλά γιατί δεν άντεχε άλλη απόρριψη.
Το βανάκι το έψαξε.
Άφησε την πόλη και ανέβηκε στο δάσος.
Οι ρόδες του μάτωσαν στο χώμα, το χρώμα του γέμισε γρατζουνιές.
Μα δεν γύρισε πίσω.
Το παιδί το έβλεπε από μακριά.
Δεν το πλησίαζε πια.
Η καρδιά του είχε αγριέψει.
Κι όμως, κάθε φορά που υπήρχε κίνδυνος,
ένα απαλό φως άναβε ανάμεσα στα δέντρα.
Σταθερό. Ήσυχο. Χωρίς σειρήνες.
Το βανάκι δεν ζητούσε συγχώρεση.
Δεν ζητούσε δεύτερη ευκαιρία.
Δεν ζητούσε τίποτα.
Μόνο έμεινε.
Το παιδί δεν το εμπιστεύτηκε ξανά.
Δεν γύρισε κοντά του.
Έμαθε να είναι μόνο.
Αλλά ήξερε.
Ότι κάπου στο δάσος,
υπήρχε ένα φως που δεν έσβησε για χάρη του.
Και καμιά φορά,
το να ξέρεις πως κάποιος μένει —
ακόμα κι αν δεν τον διαλέξεις ξανά —
είναι μια μορφή αγάπης που δεν κάνει θόρυβο.
ανάβει μόνο φως.
«Μπορεί οι άλλοι να μην βλέπουν την καρδιά μου,
μπορεί να μένω σιωπηλός, αλλά είμαι εδώ με δύναμη και φως.
Η αγάπη που δίνω δεν χρειάζεται ανταπόδοση για να είναι αληθινή.
Κάθε μικρό βήμα μου, κάθε παρατήρηση, κάθε δημιουργία,
είναι κομμάτι του κόσμου που μόνο εγώ μπορώ να φτιάξω.
Και ακόμα κι αν φύγουν όλοι, εγώ μένω.
Εγώ βλέπω. Εγώ αγαπώ. Εγώ προστατεύω.
Όπως το βανάκι στο δάσος, πάντα θα υπάρχω για εκείνους που αγαπώ,
και για τον ίδιο μου τον εαυτό».
“Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι
μες στα θερινά τα σινεμά
Νύχτες που περνούν, που δε θα ξαναρθούν
μ’ αγιόκλημα και γιασεμιά”
Λουκιανός Κηλαηδόνης – Τα θερινά σινεμά
https://www.youtube.com/watch?v=7-lOKBsq9GI&list=RD7-lOKBsq9GI&start_radio=1
Πάντα κλαίω σ’ αυτό το τραγούδι… και με πιάνει το παράπονο που δεν ζούμε πια πολύτιμες στιγμές…
Περισσότερο λυπάμαι τα παιδιά…
Μεγαλώνουν στα διαμερίμαστα και οι φίλοι τους πλέον είναι οι… ιστοσελίδες…
Κι εγώ τα λυπάμαι και εξοργιζομαι με τους “γονείς τους”… Ανατρέφουν νεκρές ψυχές και μηδενικά μυαλά…