Σπαρακτική κατάθεση στη δίκη για το Μάτι – «Λιώνανε τα πόδια του παιδιού μου και δεν υπήρχε κανείς»

8 Δεκεμβρίου, 2022 0 Από Καλλιόπη Σουφλή
Προβολές:248
Μοίρασέ το

 

Η Κάλλι Αναγνώστου η οποία έζησε τον εφιάλτη μαζί με τον 4,5 ετών τότε γιο της και «κάηκαν ζωντανοί» όπως είπε, περιέγραψε όσα έγιναν εκείνες τις δραματικές ώρες, ξεσπώντας σε λυγμούς.

 

 

 

 

Όλη η Ελλάδα θα έπρεπε να βρίσκεται μέσα στη δικαστική αίθουσα, για να νοιώσει την ψυχή αυτών των ανθρώπων που η ζωή τους στην ουσία τέλειωσε εκείνη τη μέρα…

Θάπρεπε να είναι μια δίκη με πλήρη δημοσιότητα…και να την παρακολουθεί όλη η Ελλάδα…
ΓΙΑΤΙ ΣΤΙΣ 23 ΙΟΥΛΙΟΥ 2028, ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ Η ΕΛΛΑΔΑ… ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ ΟΛΟΣ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΛΑΟΣ…
Αυτό δεν έχει αντιληφθεί η συντριπτικη πλειοψηφία του λαού…
Παρακολουθώ από τον εσωτερικό πίνακα του ιστολογίου, τον αριθμό των θεάσεων… και λυπάμαι που είναι μερικές δεκάδες , αντί για χιλιάδες που καταγράφουν άλλες αναρτήσεις…
ΤΟΥΣ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΑΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ… ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥΣ ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ… ίσως γιατί θέλουμε να ξορκίσουμε το ΚΑΚΟ…
Αυτές τις μέρες που γίνεται η δίκη, αυτές οι χιλιάδες των συνανθρώπων μας, δίνουν μια ακομη μάχη ζωής…
ΤΗ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΩΣΗΣ… που λυπάμαι, αλλά δεν θα την βρουν…
ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΕΚΤΕΛΕΣΤΕΙ… ΑΛΛΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΣΟΥΝ ΣΤΑ ΜΑΛΑΚΑ…
ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΙΑΤΑΓΗ ΕΧΟΥΝ ΔΩΣΕΙ ΣΕ ΔΙΚΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΙΣΑΓΕΛΕΙΣ, ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΣΥΡΙΖΑ…
ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΣΑΤΑΝΙΚΗ ΜΕΡΑ ΕΓΙΝΑΝ ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΒΑΘΕΩΣ ΠΑΡΑΚΡΑΤΟΥΣ ΤΩΝ ΗΠΑ, ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΚΑΙΩΘΟΥΝ…
Καλλιόπη Σουφλή

Ραγίζουν οι καρδιές στη δίκη για τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι όπου οι φωτογραφίες των θυμάτων στα έδρανα της αίθουσας τελετών του Εφετείου αλλά και η φωνή ενός παιδιού, έτσι όπως την κατέγραψε σε βίντεο η μητέρα του η οποία ανέβηκε στο βήμα του μάρτυρα, ζητούν να αποδοθεί Δικαιοσύνη.

Η Κάλλι Αναγνώστου η οποία έζησε τον εφιάλτη μαζί με τον 4,5 ετών τότε γιο της και «κάηκαν ζωντανοί» όπως είπε, περιέγραψε όσα έγιναν εκείνες τις δραματικές ώρες, ξεσπώντας σε λυγμούς.

«Δε μπορώ εγώ να φτιάξω ό,τι έχουν χαλάσει στο παιδί μου. Δε μπορώ να κάνω τίποτα άλλο γι αυτό. Το μόνο που μπορώ είναι σας ζητήσω όλος αυτός ο πόνος του γιου μου να μη περάσει έτσι. Ανήκω στην κατηγορία εκείνων που τα έζησε όλα. Θέλω να δικαιωθεί αυτό. Να βγει αυτή η αλήθεια. Να μη ξανασυμβεί. Θέλω να μου επιτρέψετε να φέρω τη φωνή του εδώ μέσα. Δεν μπορεί να έρθει ο ίδιος» είπε κι  έβαλε ένα βίντεο να παίξει με τη φωνούλα του γιου της να ζητάει δικαιοσύνη.

Η μάρτυρας που σώθηκε η ίδια κι ο γιος της από θαύμα, αναφέρθηκε σε όσα βίωσαν.

«Δεν ήταν η πρώτη φορά που έγιναν γεγονότα στην περιοχή. Ήταν η πρώτη φορά που δεν ήρθε κανένας. Κάποια στιγμή κατά τις έξι παρά κατέβηκα κάτω. Έριξα μια ματιά από τα παράθυρα και έβλεπα μια μαυρίλα.

Δεν υπήρχε σειρήνα, πυροσβεστικό, αστυνομία τίποτα.

Εμείς δεν ξέραμε τίποτα, ήταν ο πεθερός μου και εκείνος ανήσυχος.

Κάναμε βόλτα γύρω από το σπίτι. Μόνο μαυρίλα.

Κάποια στιγμή στη βεράντα έβλεπα πράγματα να πετάνε. Κάηκε το χέρι μου που έπεσε ένα μεγάλο κομμάτι στάχτης.

Το μόνο που άκουσα ήταν ο δήμαρχος Ραφήνας ότι η φωτιά πάει στο Διόνυσο και οι κάτοικοι να μη βγουν…

Τα τηλέφωνα είτε δεν απαντούν είτε βουίζουν. 

Κατά τις έξι και πέντε ξύπνησε το παιδί και τότε κόπηκε το ρεύμα.

Από ένστικτο ανέβηκα επάνω και πήρα ρούχα για το παιδί. Έριξα μια ματιά έξω και είδα το μαύρο σύννεφο είχε φτάσει σε εμάς.

Είδα τεράστιες φλόγες δεξιά μου και φώναξα το παιδί μου.

Καιγόμαστε! Κλάματα!

Δεν μπορεί να γίνεται αυτό! Είναι ταινία! Είναι όνειρο! Είναι εφιάλτης. Ήταν ο δικός μου εφιάλτης.

Φώναξα στο παιδί μου “Κωνσταντίνε φεύγουμε τώρα!”.

Κανένας δεν μας είπε να φύγουμε. Να μη ζήσει το παιδί μου αυτό που έζησε.

Αρχίζει να ουρλιάζει “μαμά μου τι θα κάνουμε; Μαμά μου θα πεθάνουμε;” Και εγώ να του λέω “ντύσου θα φύγουμε. Δεν έχουμε επιλογή”.

Τις φλόγες τις βλέπαμε στα δέντρα γύρω μας.

Έξι και τέταρτο. Το ρολόι που φορούσα είχε μέταλλο και μου έκαψε το δέρμα μας. Με πάγωσε περισσότερο η θέα από τις φλόγες που έρχονταν πάνω μου», είπε.

Η κατάθεση της μάρτυρος αποτυπώνει τη φρίκη.

«Μπορεί κανείς να συνειδητοποιήσει τη φρίκη; Κανένας. Γιατί δεν ήταν εκεί. 

Εμείς είμαστε εκεί και το ζήσαμε.

Ξαφνικά το παιδί φωνάζει μαμά!

Και πέφτουμε και οι δύο κάτω και αρχίζει να ουρλιάζει! “Μαμά καίγομαι!!!”

Συνειδητοποίησα δεν είχε βάλει τη μπλούζα του.

Καίγεται το δέρμα του και έχω βάλει τα νύχια μου μέσα στο σώμα του. Φωνάζω συνέχεια. “Μην κοιτάς τίποτα μόνο τρέξε”.

Βρισκόμαστε ανάμεσα στο δρόμο…Όπως τρέχουμε λιώνουν τα πόδια του και εγώ δεν μπορώ να του πω τίποτα. Φωνάζει “μαμά βοηθά με, μαμά σώσε με”.

Εγώ δεν τον πήρα αγκαλιά γιατί αν το έκανα αυτό, θα είμαστε οι πρώτοι που θα εύρισκαν αγκαλιά.

Ήμασταν μόνοι μας και καιγόμαστε.

Η μόνη φωνή και τα ουρλιαχτά ήταν του παιδιού μου. Μια φωνή που την έχω μέσα μου ακόμα και τώρα φοβάμαι να τον πάρω αγκαλιά».

Η Κάλλι Αναγνώστου εξιστόρησε την  προσπάθεια της να φτάσει σε ασφαλές σημείο με το γιο της.

«Κάποια στιγμή όπως τρέχαμε είδαμε προβολείς. 

Ήταν ο γιος ενός γείτονα και θεώρησε ότι ήταν πυροσβέστες, αλλά είδε και μια μικρή σκιά.

Εγώ πέθαινα ήδη…

Είχα πάρει μεγάλο φορτίο.

Ένιωθα τις φλέβες μου να χτυπάνε ακανόνιστα λες και ήθελαν όλα να βγουν από το σώμα. 

Μας κατεβάζει κάτω και βλέπαμε μόνο καπνούς και πύρινες μπάλες.

Μας αφήνει και μας είπε ότι πρέπει να φύγει.

Με το που κλείνω την πόρτα του αυτοκινήτου λιποθύμησα για πρώτη φορά. Με παίρνει ο πεθερός μου να με ανεβάσει σε ένα τραπέζι και να πάει να βρει νερό.

Δεν ήταν εύκολο.

Είχαν φύγει όλοι σαν τρελοί. 

Καιγόμαστε σαν τα ποντίκια και φύγαμε σαν τα ποντίκια.

Βρήκε ένα μπουκάλι και μου έδωσε λίγες σταγόνες.

Εκείνη την ώρα λιποθύμησα και άλλες φορές μετά.

Με έσυρε.

Με έβαλε πάνω στην πλάτη του.

Η πεθερά μου πήρε τον μικρό και πήγαν σε έναν κολπίσκο. Ευτυχώς ήταν μια τουρίστρια και τύλιξε τα ποδαράκια του και αυτό τον βοήθησε.

Αν δεν ήταν εκείνη το παιδί μου θα το είχα χάσει.

Στην καλύτερη περίπτωση θα είχε χάσει τα πόδια και τα χέρια του.

Μου ζητά βοήθεια. 

Δεν μπορούσα να του μιλήσω, αλλά δεν ήθελα να καταλάβει ότι πέθαινα.

Ο κόσμος ούρλιαζε για βοήθεια και να μην έρχεται η βοήθεια. 

Δεν υπήρχαμε έως τότε.

Όμως δεν υπήρχαμε ούτε και μετά στη ουσία.

Αμελητέες οι δικές μας οι απώλειες.

Τα παιδιά να ουρλιάζουν».

Ο μεγάλος φόβος της μάρτυρος, ήταν ένας.

Να μην τη δει ο μικρός της γιος να πεθαίνει μπροστά του. 

«Είδα τη θάλασσα και είπα να μπω να δροσιστώ αλλά δεν ήθελα να με δει το παιδί μου να πεθαίνω μπροστά του.

Είχαμε ένα μπουκάλι νερό και μοιράζαμε τις σταγόνες.

Ο σύζυγος μου που ήταν έξω προσπαθούσε να μας βρει.

Μίλησε με τον πεθερό μου και του είπε καιγόμαστε.

Με ρώτησε αν ήθελα να του μιλήσω.

Τι να του πω; Ότι το παιδί ήταν καμένο και δεν τον προστάτευσα; Κάποια στιγμή ήρθαν πυροσβέστες.

Έδωσα τον Κωνσταντίνο και εκείνος φώναζε “θέλω τη μαμά μου”. 

Προσπάθησαν να πάρουν και εμένα αλλά είχα τόσο καεί, είχα ανοίξει και δεν μπορούσαν να με πιάσουν από πουθενά.

Πάλευα να ανέβω.

Τα πόδια μου ήταν γεμάτα υγρό.

Το μόνο που έκανα κάθε φορά που ανάσαινα ήταν να νιώθω τις στάχτες μέσα μου.

Ανέβηκα επάνω και δεν τους είδα πουθενά.

Είχαν φύγει. Ρώτησα έναν κύριο που είναι το παιδί μου.

Κανένας δεν κατέβηκε κάτω γιατί φοβόταν.

Εμείς δεν φοβόμαστε δεν καιγόμαστε και δεν πνιγόμαστε».

 

Η Κάλλι Αναγνώστου μίλησε και για τους άλλους καμένους ανθρώπους που είδε.

«Απέναντί μου είδα κάτι που νόμιζα ότι ήταν κορμός δέντρου.

Δεν ήταν. Ήταν άνθρωπος που κάηκε.

Αυτός ο άνθρωπος δεν φοβήθηκε.

Κάθισα σε κάτι σκαλάκια και είπα να κάτσω εκεί να περάσω το τέλος. Δεν μπορούσα να φύγω.

Σωριάστηκα και έχασα τις αισθήσεις μου.

Κάποια στιγμή ξύπνησα.

Είδα μια κυρία καμένη. Με βλέπει και την ακούω να λέει για εμένα, “έχει πεθάνει ή ζει;”.

Με όλα αυτά πλέον δεν ζούσα. Μου μιλάνε και λένε δεν θα την βγάλει…Περίμενα …Το τίποτα. Προσευχόμουν να φτάσει το λάδι μου να αντέξει και να είμαι καλά».

Όπως εξήγησε δεν ερχόταν βοήθεια από κανένα, μέχρι που εμφανίστηκε ένα βαν ιδιώτη.

«Μας βάζει μέσα για να μπορέσουμε να φύγουμε.

Μπαίνουμε μέσα τρεις και ξεκινάμε να φύγουμε.

Μας λέει συνεχώς κάντε υπομονή θα φτάσουμε.

Θα μας πάνε τα παιδιά.

Ήταν δύο αστυνομικοί της Δίας που ήρθαν μόνοι τους γιατί άκουσαν ότι κάτω καίγονται και ήρθαν.

Το άκουσαν! Από που; Από τους ασύρματους που κάποιοι δεν άκουγαν.

Μας πήγαν στο Σισμανόγλειο. Άλλος Γολγοθάς. Και αν δεν φτάναμε μόνοι μας θα είμαστε νεκροί.

Με έβαλαν σε φορείο και με ένα ψαλίδι έκοβαν τα ρούχα μου.

Μου έβαλαν έναν όρο.

Είμαι σε ένα φορείο στο διάδρομο και απέναντι μου έχω μια πόρτα ανοιχτή και εκεί έβαζαν σάκους που τους στοιβάζονταν ο ένας πάνω στον άλλον.

Εγώ το ήξερα. Δεν ξέρω πως άλλοι δεν το γνώριζαν».

 

Δύσκολα μπορεί να ξεχάσει η μάρτυρας και τις στιγμές στο νοσοκομείο.

«Μένω εκεί μέχρι αργά με μια κουβέρτα, γυμνή και περιμένω να δω τι θα με κάνουν.

Έχω τηλέφωνο στα χέρια μου και περιμένω να δω τι έχει γίνει με το παιδί μου.

Δεν ξέρω αν έχει φτάσει, πως είναι, αν έχει ζήσει, αν ξέρει για μένα και τι ξέρει.

Τον έχουν πάει στο Αγία Σοφία στα επείγοντα να τον καθαρίσουν, να τον περιποιηθούν της πληγές.

Εγώ δεν ξέρω τίποτα. Φοβάται και είναι μόνος του.

Ένα μωρό 5,5 ετών.

Μέχρι τότε ήξερε μόνο εμάς. Δεν ήξερε κανέναν.

Έπρεπε να αφήσει άλλους ξένους να τον περιποιηθούν να τον ψαχουλέψουν, να του βάλουν σωληνάκια, να τον γδάρουν, όπως έγδαραν κι εμένα μετά.

Ζητάει τη μαμά του και το μπαμπά του και δεν είμαστε εκεί.

Κανένας δεν περίμενε ότι εγώ θα ζήσω.

Για το παιδί μου το έκανα.

Με είχαν σε ένα δωμάτιο με ανθρώπους που είχαν λοιμώξεις, εγώ να είμαι ανοιχτή. Με μια κουβέρτα.

Σα να μην έφτανε ότι εισέπνευσα από τα τοξικά.

Ότι υπήρχε κόλλησε πάνω μου.

Με πήραν στο Γεννήματα.

Μπαίνουν γιατροί, νοσοκόμοι μου λένε σφίξε με, βρίσε με αλλά άσε να κάνουν τη δουλειά τους.

Τότε κατάλαβα. Αρχίζουν να με τραβάνε.

Μου τραβούσαν το δέρμα.

Να ουρλιάζω, να μη μπορώ να το αντέξω. Να ξέρω ότι αυτό το έχει περάσει το παιδί μου.

Ο αδελφός μου απ έξω δεν άντεξε. Έφτασε στο προαύλιο. Μέχρι εκεί ακούστηκαν τα ουρλιαχτά.

Δεν μου είχαν δώσει ένα παυσίπονο στο Σισμανόγλειο.

Δεν πίστευαν ότι θα ζήσω.

Νόμιζαν ότι θα μείνω εκεί από καρδιά, από τις απλές αυτές σωματικές βλάβες.

Με έβαλαν σε ένα δωμάτιο μόνη μου με ένα σάκο σαν αυτούς που βάζουν στα νεκροτομεία.

Είχα άγχος για το παιδί. Δεν ήξερα τι γίνεται. Ντρεπόμουν που δεν έκανα ότι καλύτερο μπορούσα»,  είπε.

 

Η Κάλλι Αναγνώστου  δεν ήταν λίγες οι φορές που ξέσπασε.

«Ακούω στην τηλεόραση “όλα τα κάναμε καλά και θα τα ξανακάναμε με τον ίδιο τρόπο”.

Οι νεκροί κι εμείς είμαστε η απόδειξη ότι όλα έγιναν καλά!

Με τον ίδιο τρόπο θα τα ξαναέκαναν!

Τους λέω στείλτε με μέσα στη Βουλή να δουν πόσο καλά τα κάνανε!

Ήμουν καμένη σε όλο το σώμα.

Το πρόσωπο παραμορφωμένο.

Το μάτι έχει κλείσει δεν ξέρω αν θα έχω όραση.

Να νιώθω τα πάντα να τεντώνουν, να μαζεύουν, να πετάνε οι φλέβες.

Να τσούζω, να πονάω.

Με είχαν γεμίσει με σωληνάκια.

Δεν υπήρχε φλέβα να μην έχει χρησιμοποιηθεί.

Και να καίνε όλα.

Όλα αυτό που είχα εισπνεύσει είχε συγκεντρωθεί στα πνευμονία μαζί με τη λοίμωξη.

Άρχισα να κάνω αιμόπτυση, να βγάζω πήγματα μαύρα…

Ήθελα να χαιρετίσω το παιδί μου.

Με διασωλήνωσαν, εγώ ήθελα να ακούσω το παιδί μου.

Δεν μπορεί τα τελευταία μου λόγια να είναι “τρέξε, φύγε”.

Όσο είμαι εκεί το παιδί μου σου Αγία Σοφία.

Είναι καμένη όλη η πλάτη του, τα χεράκια του, τα ποδαράκια του.

Έχει γίνει αγρίμι. Το μωρό. Ένα παιδί κοινωνικό και γλυκό.

Ρωτούσε “γιατί δεν έρχεται η μαμά μου”; Γιατί δε μου μιλάει; Του είπαν ότι η μαμά κοιμάται. Πέρασαν έτσι 3 εβδομάδες».

 

Φανερά οργισμένη  η μάρτυρας ανέφερε πως όταν ξύπνησε άκουσε στην τηλεόραση πως για όσα έγιναν στο Μάτι, έφταιγαν οι κάτοικοι.

«Το πρώτο πράγμα που άκουσα όταν συνήλθα ήταν να ακούω ποιοι “έφυγαν” και για εμάς που μείναμε. Η μόνη σειρήνα που άκουσα εγώ ήταν από το Θριάσειο στο Γεννήματα. Αν είχα ακούσει κάτι ίσως να μην είχε γίνει τίποτα απ όλα αυτά», υποστήριξε και συμπλήρωσε: «Οι σωματικές βλάβες που αναφέρουν θα μας κυνηγούν μια ζωή. Θα πρέπει να προσέχουμε, να κάνουμε χειρουργεία, δε θα έχουμε φυσιολογική ζωή».

 

Η Κάλλι Αναγνώστου κλαίγοντας μίλησε και για τις βλάβες που έχει υποστεί ο γιος της.

«Ένα παιδί 5,5 ετών που έχει μια ζωή που μόνο παιδική δεν είναι. Δεν μπορεί να αθληθεί, να παίξει.

Να ξυπνάει τα βραδιά, να ουρλιάζει. Να το ζει ξανά και ξανά. Όπως κι εμείς.

Ο,τι ζήσαμε εκεί και στα νοσοκομεία.

Το παιδί μου δε θα έχει ζωή όπως τα αλλά παιδιά.

Ξυπνάει και λέει “χεράκια μου, ποδαράκια μου δεν θα είστε ξανά τα ίδια”. Θέλει να μάθει λεπτομέρειες.

Που είναι τα αλλά παιδάκια που χάθηκαν».

 

 

Πηγή

Προβολές : 248


Μοίρασέ το:



Ετικέτες: ,

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,

Δώδεκα χρόνια, συνταξειδεύουμε μαζί στον χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Σ’ αυτά τα χρόνια, στάθηκα δίπλα σας , με μοναδικό στόχο την ενημέρωσή σας, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες γι'αυτήν. Μετά την διαγραφή του πρώτου μου ιστολογίου, αναγκάστηκα να πάω σε άλλη πλατφόρμα και να πληρώνω ένα σημαντικό ποσόν κάθε μήνα, για την ασφάλεια του ιστολογίου μου.

Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση 'Make this a monthly donation' και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι 'Donate with PayPal' αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η 'Donate with a Debit or Credit Card', αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.

Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή


ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ


Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:
  • Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
  • Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
  • Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
  • Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
  • Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.

Διαβάστε ακόμα