Παντελής Διαμαντόπουλος: Ο στόχος μου ένας. Να μιλήσουν επιτέλους χωρίς μοντάζ, χωρίς την ανάγκη μονόλεπτων θεμάτων. Χωρίς επιλογή κάποιας ατάκας. Δίχως σκαλέτα, δίχως να οδηγώ εγώ την συζήτηση. Αυτοί οι άνθρωποι δικαιούνται να βγάλουν επιτέλους όλα τους τα συναισθήματα. Και αυτός ήταν ο δικός μου σκοπός…

Δυο οικογένειες, τρια κορίτσια σαν τα κρύα νερά, τρεις άδειες καρέκλες… δυο σπίτια που έκλεισαν …

Δεν υπάρχουν λόγια… πάνε να βγουν και γίνονται κόμπος στο λαιμό… 

Την έχω ζήσει αυτή την μοναδική στιγμή της δημοσιογραφίας, που σταματά η λογική μπροστά στον απέραντο πόνο και σβήνουν όλα όσα θα ήθελες να ρωτήσεις…  μένουν μόνον αυτά που θα σου πουν αυτοί που ισοπέδωσε ο πόνος και στην συγκεκριμένη περίπτωση, τέσσερεις γονείς που η μοίρα έπαιξε το πιο άθλιο παιχνίδι μαζί τους…

Σιώπησε και άφησε τις δικές τους φωνές ν’ ακουστούν, πριν γίνουν ουρλιαχτό και γκρεμίσει συθέμελα ότι στέρησε τις ζωές των παιδιών τους…

Ακούστε , αποθηκεύστε και διαδώστε μια συνέντευξη που μίλησαν οι ψυχές των παρόντων και των απόντων… 

Καλλιόπη Σουφλή

Του Παντελή Διαμαντόπουλου

Η ζωή δεν θα σε ρωτήσει ποτέ αν θέλεις να είσαι δυνατός. Θα σε αναγκάσει να είσαι.

Αλήθεια όμως, για ποια δύναμη μιλάμε; Πόσο δυνατοί να είναι άνθρωποι που είδαν τα πάντα να αλλάζουν μέσα σε δευτερόλεπτα;

Από μια ανάρτηση, από ένα τηλεφώνημα, από μια ματιά στην τηλεόραση. Εκείνο το βράδυ της 28ης του Φλεβάρη του 2023 έχει σημαδέψει μια ολόκληρη χώρα. Δυο τρένα βρέθηκαν το ένα αντίκρυ στο άλλο και εκεί, ο χρόνος σταμάτησε.

Η Ελλάδα έζησε μια τραγωδία. Η Ελλάδα που ακόμη παλεύει να το πιστέψει, ακόμη προσπαθεί να καταλάβει. Τα πως και τα γιατί. Αυτά που σε ένα άλλο κράτος ίσως και να είχαν απαντηθεί άμεσα, στην όμορφη αυτή χώρα, ακόμη αναζητούνται.

Αυτό που σίγουρα δεν χρειάζεται να ψάξεις, είναι οι ψυχές των 57 ανθρώπων που βρίσκονται ακόμη εδώ. 55 οικογένειες στα χαρακώματα. 55 οικογένειες που έχουν ανάγκη τον Έλληνα. Τον πραγματικό Έλληνα. Τον Έλληνα που θα παλέψει μέχρις εσχάτων δίπλα τους στις δικές τους Θερμοπύλες για την δικαίωση.

Γιατί αυτές οι οικογένειες προσπαθούν δυο χρόνια τώρα να κρατηθούν ως άλλοι Λακεδαιμόνιοι κόντρα όχι μόνο σε εχθρούς αλλά και στους σύγχρονους Εφιάλτες της εποχής μας.

Μια απλή βόλτα στο Καστράκι της Καλαμπάκας μπορεί να σε πείσει. Η Θώμη, η Χρύσα, η Αναστασία- Μαρία είχαν τα δικά τους όνειρα. Και τα όνειρα αυτά τα πήρε ένα τρένο για να τα ταξιδέψει μακριά, ίσως σε μέρη που μπορεί να είναι πολύ πιο γαλήνια από τα δικά μας. Όμως ήταν νωρίς. Πολύ νωρίς για ένα τέτοιου είδους ταξίδι. Τα κορίτσια ήθελαν απλά να πάνε στην Θεσσαλονίκη και όχι πάνω στο άνθος της νιότης τους να φύγουν από κοντά μας.

Τα χαμόγελα αυτών των κοριτσιών έσβησαν, όπως μαζί έσβησε και η προηγούμενη ζωή της οικογένειας Πλακιά. Του Νίκου και της Σοφίας, του Δημήτρη και της Μάρθας.

Τέσσερις άνθρωποι που από την κορυφή της οικογενειακής ευτυχίας και γαλήνης, βρέθηκαν σε ένα κενό.

Από την απλή καθημερινότητα στην καρδιά της Θεσσαλικής γης, ξαφνικά βρέθηκαν πρωταγωνιστές σε ένα πολύ κακό όνειρο από το οποίο δυστυχώς ξέρουν ότι δεν θα ξυπνήσουν ποτέ.

Είναι στιγμές που ο πόνος δεν παλεύεται, η ηρεμία είναι λέξη άγνωστη και όπως μου είπε και η γιαγιά των κοριτσιών η κυρία Αναστασία, όλα σε μια στιγμή έσβησαν για πάντα.

Ακριβώς δυο χρόνια μετά την δολοφονία των Τεμπών λοιπόν, ανηφόρισα προς το Καστράκι και βρέθηκα με την Μάρθα, την Σοφία, τον Νίκο και τον Δημήτρη σε ένα υπέροχο σημείο, κάμποσα μέτρα πιο πέρα από εκεί που είναι πλέον τα παιδιά τους.

Ο στόχος μου ένας. Να μιλήσουν επιτέλους χωρίς μοντάζ, χωρίς την ανάγκη μονόλεπτων θεμάτων. Χωρίς επιλογή κάποιας ατάκας. Δίχως σκαλέτα, δίχως να οδηγώ εγώ την συζήτηση. Αυτοί οι άνθρωποι δικαιούνται να βγάλουν επιτέλους όλα τους τα συναισθήματα. Και αυτός ήταν ο δικός μου σκοπός…

Οικογένεια Πλακιά: “Αυτό το γιατί θα μας συνοδεύει μέχρι το τέλος της ζωής μας”

Πηγή

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση ‘Make this a monthly donation’ και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι ‘Donate with PayPal’ αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η ‘Donate with a Debit or Credit Card’, αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή

---

Αγαπητοί αναγνώστες των ΑΤΤΙΚΩΝ ΝΕΩΝ,

Δώδεκα χρόνια, συνταξειδεύουμε μαζί στον χώρο της διαδικτυακής ενημέρωσης. Σ’ αυτά τα χρόνια, στάθηκα δίπλα σας , με μοναδικό στόχο την ενημέρωσή σας, όσο πιο αντικειμενικά μπορούσα αφιερώνοντας ατέλειωτες ώρες γι'αυτήν. Μετά την διαγραφή του πρώτου μου ιστολογίου, αναγκάστηκα να πάω σε άλλη πλατφόρμα και να πληρώνω ένα σημαντικό ποσόν κάθε μήνα, για την ασφάλεια του ιστολογίου μου.

Μπορείτε να στηρίξετε αυτή την προσπάθεια, με την μηνιαία συνδρομή σας, στην Paypal επιλέγοντας το μπανεράκι που βρίσκεται ακριβώς κατώ απο το κείμενο αυτό , και να προχωρήσετε στην διαδικασία δωρεάς όσο κοστίζει ένας καφές.

Η διαδικασία είναι πολύ απλή είτε έχετε λογαριασμό Paypal είτε όχι.Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συμπληρώσετε το ποσο και να επιλέξετε το κουτάκι με την σήμανση 'Make this a monthly donation' και εν συνεχεία να πατήσετε το κουμπακι 'Donate with PayPal' αν έχετε λογαριασμό με Paypal , η 'Donate with a Debit or Credit Card', αν δεν έχετε λογαριασμό με Paypal και κάνετε την δωρεά με χρεωστική η πιστωτική κάρτα.

Αν έχετε πρόβλημα με την διαδικασία μπορείτε να επικοινωνήσετε στο email [email protected] η να στείλετε μήνυμα απο την φόρμα επικοινωνίας που βρίσκεται σταθερά στο κάτω μέρος της σελίδας.

Σας ευχαριστώ για την στήριξη σας.

Καλλιόπη Σουφλή

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

---

Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες, θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας, για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης, σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολογίου, μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε, καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιοδνήποτε τρόπο, το ιστολόγιο. Ο διαχειριστής του ιστολογίου, δεν ευθύνεται για τα σχόλια και τους δεσμούς που περιλαμβάνει. Τονίζουμε ότι υφίσταται μετριασμός των σχολίων και παρακαλούμε, πριν δημοσιεύσετε το σχόλιό σας, να έχετε υπόψη σας τα ακόλουθα:

• Κάθε γνώμη είναι σεβαστή, αρκεί να αποφεύγονται ύβρεις, ειρωνείες, ασυνάρτητος λόγος και προσβλητικοί χαρακτηρισμοί, πολύ περισσότερο σε προσωπικό επίπεδο, εναντίον των συνομιλητών ή και των συγγραφέων, με υποτιμητικές προσφωνήσεις, ύβρεις, υπονοούμενα, απειλές ή χυδαιολογίες.>
• Μην δημοσιεύετε άσχετα με το θέμα σχόλια.
• Ο κάθε σχολιαστής, οφείλει να διατηρεί ένα μόνον όνομα ή ψευδώνυμο, το οποίο αποτελεί και την ταυτότητά του σε κάθε συζήτηση.
• Με βάση τα παραπάνω, η διαχείριση, διατηρεί το δικαίωμα μη δημοσίευσης σχολίων, χωρίς καμία άλλη προειδοποίηση.
• Επιπλέον σας τονίζουμε, ότι το ιστολόγιο, λειτουργεί σε εθελοντική βάση και ως εκ τούτου, τα σχόλια θα αναρτώνται μόλις αυτό καταστεί δυνατόν.